Archief voor de ‘theater’ Categorie

nee-ja-sticker

Gisteren voor het eerst van m’n leven geflyerd.
Voor het goede doel.
Een cultureel doel in mijn geval.
De Benefiet voor theater deMess in Naarden Vesting op vrijdag 8 september in SPANT!
In de sector ongeadresseerd drukwerk, waar nogal wat Naarders een schijthekel aan hebben, zo ontdekte ik.
In mijn jeugdige overmoed had ik me de intrinsieke saaiheid van een Goois villawijkje in de maag laten splitsen. Het vooruitzicht van een barre overlevingstocht over eindeloze oprijlanen die overwonnen moesten worden, stemde tot niet al te grote vrolijkheid. Maar waar heb ik het als verwoed toerfietser eigenlijk over?
Het grote mes hoefde er niet op. Want ten gerieve van het bezorgvolk heeft nagenoeg alles wat tot welgesteld Naarden behoort zo’n groen, kunststof busje aan de straat geposteerd. Zonder uitzondering met een stroef draaiend deksel waardoor ik beide handen nodig had om m’n gewichtige boodschap naar binnen te laten glijden.
Allemaal voor het goede doel.
In zo’n yuppenparadijs met twee cabrio’s op de oprit stond een weldoorvoede veertiger (ik wist niet dat geruite broeken nog bestonden) mijn werkzaamheden ten behoeve van de culturele gemeenschap met een flink portie argwaan gade te slaan.
Of ik helemaal besodemieterd was:
-Ken je niet lezen?
Dat geringschattende getutoyeer.
De snotneus kon m’n zoon zijn.
De tijd dat ik als docent Nederlands qua taal de wereld had te verbeteren, ligt al mijlenver achter me.
Wat ironie dan maar?
Hoewel?
-Ik vrees dat mijn missie inderdaad niet aan ‘U’ besteed is.

M’n volgende stapeltje ga ik ’s nachts bezorgen. Zeker weten.
!cid_797A0FD9-77C0-4675-9608-5058A5CFA3E3@local.png

The bridge 2

Nu ook de krant van Wakker Nederland de moeite neemt om de beerput van onze onverkwikkelijke soap rond ‘de brug’  leeg te scheppen, wordt het bij wijze van tegenwicht de hoogste tijd om ons fusieclubje maar eens wat lichtvoetiger  in de markt te zetten.
De machteloosheid lijkt een beetje in het dna van de Gooise Meren geslopen te zijn.
Zelfs de uit een Enkhuizer hoed getoverde succeswethouder Jan Franx begint zich te realiseren in wat voor een wespennest hij z’n immer chocoladekleurige schedel gestoken heeft. De alom zeer gewaardeerde crisismanager is met z’n luizige 0,6 fte dag en nacht bezig om de lijken die hier met de regelmaat van de klok uit de kast rollen op passende wijze ritueel te verbranden.
Het is dweilen met de kraan open.
Had zich als liberale excuustruus bij z’n entree vermoedelijk wat anders voorgesteld van dat Gooise klusje. Je moet er dan ook niet raar van opkijken als hij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 amper kan afwachten om z’n heil elders te zoeken.
We snakken naar wat luchtig vertier. Zo’n docudrama is natuurlijk leuk. Maar eerlijk gezegd geven we de voorkeur aan een heuse musical. Een pakkend  scriptje ligt voor het grijpen. De acteurs staan te trappelen. Bovendien een prachtige gelegenheid om theater Spant door de zomerse komkommertijd heen te slepen.

martine en Geert

Aart & Ton
Acda en De Munnik
Ajuinen en Look
Alex en Martine
Arie & Silvester
De Bloeiende Maagden
Bolder en Plante
Pé Daalemmer & Rooie Rinus
Ernesto & Marcellino
Ewout en Etienne
Flight of the Conchords
Hoed en de Rand
Johnny & Rijk
Jurk!
De Klisjeemannetjes
Kommil Foo
Van Kooten en De Bie
Krips en Molenaar
Lankmoed
Lebbis en Jansen
Maartje & Kine
Mannen met Pit
Mannen van de Radio
Mini & Maxi
De Mounties
Neerlands Hoop In Bange Dagen
Pectoralis
Plien en Bianca
Queen Bee (cabaretduo)
Reijn & Goed
Ruben & Nathan
Salu
Sandler & Young
Snip en Snap
Speelman en Speelman
TohoeWabohoe
Van der Laan & Woe
Veldhuis & Kemper
W.A.C.K.O.
De Wama’s
Yentl en De Boer

verbindenhttps://www.facebook.com/Cultuurcentrum-De-Mess-Naarden-1816025408422988/

header

M’n sociaal-democratische wonden zijn gelikt. Als er één politieke groepering is die geen vijanden nodig heeft om zichzelf om zeep te helpen, dan de PvdA wel. We zullen het in ons neo-fascistische landje de komende vier jaar moeten doen met het Nieuwe (fatsoenlijke?) Populisme van de VVD en (zeker) het CDA die in verkiezingstijd aardig tegen Gekke Geert begonnen aan te schurken. PVV Light dus.
Het zij zo.
Vanmorgen, staande voor m’n bed, in ieder geval de dag maar eens begonnen met het Wilhelmus. Is er vroeger in het gristulluk basisonderwijs met bloed zweet en tranen ingestampt. Inclusief het zesde couplet. Voor iemand die het statistisch gezien langzamerhand wat meer van z’n langetermijngeheugen moet hebben, in ieder geval een eitje.
Bumor’s  wil is wet. In een paar jaar tijd van een wat saaie stofjas getransformeerd tot een ongemeen zwaar opgefokte oppositieleider. Maar die wél in 90% van de gevallen meestemde met het crisisbeleid van een opmerkelijke regeringscombinatie waar geen ene fuck van deugde. Het imagoverlies als gevolg van de  kortstondige vrijage met de PVV die ooit bijna de ondergang van z’n clubje betekende, heeft ie nu wel definitief van zich afgeschud. Wat snoof ie de laatste maanden eigenlijk  zo door de bank? Hetzelfde als die hyperventilerende valse nicht/rollatorpopulist/AOW-WAO-rommelaar  Helicopter Henkie?
Terwijl de nieuwbakken vrijgezel Alexander, die in de zeeën van vrijgekomen tijd met z’n vriendjes van die christelijke splinter al aan het bakkeleien is over een eigentijds levenseinde, warm loopt voor z’n laatste kunstje legt het doortrapte geteisem van DENK het ene rookgordijn na het andere rond de Armeense genocide en het contemporaine rabiate gereutel van vriendje Erdogan.
Verder bij de plaatselijke pianowinkel langs geweest voor een vleugel. Het gaat wat mij betreft klassiek worden. Goed voor m’n imago. Gisteravond tussen de potten en pannen iets gedaan met uien en courgettes. En achter m’n laptop snuif ik als zelfbenoemde intellectueel sinds vanmorgen regelmatig hartstochtelijk aan een zakje geestverruimende  lavendel.
Je weet maar nooit.
Vrouwen vallen voor  de publiekelijk tongende Jessias met z’n geplagieerde toespraken. Mannen gaan voor Big Smile Mark.
Dat wordt in de retirade in  de krochten van het politieke bedrijf nog een heel gedoe om een genderneutrale pisbak te vinden.

willem-alexander-pleit-in-kersttoespraak-redelijkheid

De met afstand beste spreekbeurt die ik, en dit keer zonder professioneel geveinsde belangstelling, ooit aanhoorde, was die van een 12-jarige diabetespatiënt. Het moet zo’n 20 jaar geleden zijn geweest.  De bel maakte na vijftig  boeiende minuten een abrupt einde aan z’n superbe voorstelling, verluchtigd met allerlei aanschouwelijk materiaal waaronder een heuse routineuze injectie.
Erik speelde een hoofdrol in mijn duivels plan. Als docent Nederlands aan een Naardense scholengemeenschap scande ik aan het begin van het jaar de nieuwe lading brugpiepers. Na de gewenningsperiode zou het er vroeg of laat geheid van komen.
En mijn verbale wonder Erik zou daarbij het spits afbijten.
De spreekbeurt.
Ik was daar behoorlijk streng in. Bij mij kwam je, zo nam ik me ieder jaar weer voor,  niet aan boord met afgekloven itempjes als ‘Me Poes’, ‘Me Cavia’ of ‘De Olifant’. Tien minuten luisteren naar een uit het hoofd geleerd, gortdroog lulverhaaltje uit de encyclopedie? Dat bovendien vaak in de groepen zes, zeven en acht  van de basisschool al uitgebreid uitgekauwd was? Ik zag met al m’n expertise die bui al weer hangen. En de uiterst sympathieke klasgenootjes mochten zich dan ten behoeve van het slachtoffer na afloop storten op een diarree van empathische vragen, wat betreft de cavia viel daar wat mij betreft niks wereldbestormends van te bakken.
Nee ik wilde beleving, improvisatie. Een verhandeling over een pakkend onderwerp? Mij best. Zo lang het spiekpapiertje op tafel maar niet meer dan een paar steekwoorden telde. Maar liever natuurlijk een korte inleiding over een voor iedereen interessant onderwerp, afgesloten met een stelling. Waarna mijn uiteindelijke beoordeling van de eloquentie bepaald werd door het daarop volgende gesprek met de klas.
Eerlijk is eerlijk, een beetje slap lullen achter je veilige tafeltje te midden van 30 leeftijdgenootjes is voor de meesten een eitje. Maar sta je eenmaal voor het front van die zestig ogen, dan is dat voor de grootste bek gans andere soep. Op de beroemde ‘tafeltjesavonden’ heb ik het uit de monden van talloze meelevende ouders moeten horen: Slapeloze nachten. En menig slachtoffer moet zich op de ochtend voor de proeve van bekwaamheid volledig leeg gescheten hebben van nervositeit.
Ik nam Erik, die ik inschatte als een spreker van het betere rolmodel, een week van te voren even apart om de puntjes op de i te zetten. Het door hem opgegeven onderwerp was er naar. Ik zou absoluut niet teleurgesteld worden in mijn torenhoge verwachtingen. Hij zou als eerste deelnemer de toon zetten voor een serie spreekbeurten die z’n weerga niet kende.
Psychologisch gezien zaten daar natuurlijk wat haken en ogen aan. Het door mij na afloop op z’n verdiende voetstuk gesleurde knaapje zou ook zo maar iedere lust tot evenaring van die prestatie door z’n klasgenoten in de knop kunnen breken. ‘Dat kunnen wij nooit’. Maar ik verzekerde hen dat ik met 10% van Erik’s prestatie al heel tevreden zou zijn.
Psychologie van de kouwe grond dus.
De wens bleef, op een handvol gunstige uitzonderingen na, een onderwijscarrière lang de vader van de gedachte.

De kerstboodschap van onze vorst laat ik al jaren voor wat ie is. Van zijn Urbi et Orbi (en ook die plichtmatige jaarlijkse troonrede) word ik doorgaans niet warm of koud.
Dat ligt helemaal aan mij.
Zondag heb ik ‘m twee keer gezien.
Live mét en nog een keer in de herhaling zónder geluid.
Vooral die tweede leverde een onthutsend beeld op.
Met weemoed moest ik terugdenken aan mijn Erik van twintig jaar geleden.
Laat ik meteen zeggen: inhoudelijk was het verhaal van de koning bepaald niet verkeerd. Zeker voor iemand over wiens z’n bloedeigenste vrouw ooit ‘een beetje dom’ in de mond nam.
Daar zijn vermoedelijk wel een paar subtiele tekstschrijvers aan te pas gekomen.

-Beleving is werkelijkheid, hoor je vaak. Maar het fundament van het dagelijks leven wordt drijfzand als beleving het zicht op de werkelijkheid verdringt.
-Wie twijfelt over de toekomst idealiseert vaak het verleden.
-Zoekend naar zekerheid graven groepen zich in hun eigen gelijk in. Dat maakt een open gesprek onmogelijk. Velen hebben het gevoel in een land zonder luisteraars te leven.
Zulke teksten stemmen tot nadenken.

Hij mocht het voorlezen van de autocue.
Daarmee had ie het stukken makkelijker dan mijn Erik.
Qua beleving viel er maar bar weinig terug te vinden van veertig jaar straffe mediatraining. De loze handgebaartjes en mimiek kon je nauwelijks zien als ondersteuning voor de soms waarachtig pittige inhoud. Als ze me zouden vertellen dat ie een bladzijde uit het telefoonboek van z’n schermpje stond te pellen, had dat zo maar gekund. We zullen maar aannemen dat die vier verschillende camerastandpunten vielen onder een kunstje van de regisseur om enig leven in de brouwerij te brengen en dat onze monarch zich niet even zo vele malen in z’n tekst verslikt had.
Maar het rooie boeket deed het goed.
Het wachten is intussen op LuckyTV dat er straks ongetwijfeld weer een smakelijk nummer van gaat maken.

Maandag 5 december.
Temperatuur: rond het vriespunt.
Plaats: De Wallen bij Promers, Naarden vesting.
De fotoshoot door de LINDA mocht er zijn.
Sinterklaas, gehuld in slechts een schamel slipje, galoppeerde te paard over de wallen.
Ik heb me laten vertellen vanwege de promotie van een onderbroekenmerk in de volgende LINDA.
Het kan echter net zo goed een practical joke van het glimblaadje zijn.
Maar die ouwe moet het verdomd koud hebben gehad.
Een half uur lang voor het goede doel in je niksie in de vrieskou.
20161205_143010.jpg

20161205_143024.jpg

20161205_143254.jpg20161205_142645.jpg