Archief voor de ‘Naarden’ Categorie

mjwnddcover

Satirisch Jaaroverzicht 2017

Advertenties

oudjaarconf4.jpg

woensdag 27 (UITVERKOCHT) en DONDERDAG 28 DECEMBER
Theater deMess Naarden Vesting

PATRICK JOHN MACKAAIJ, MADELON KROES en FRANS MUTHERT zetten in ‘MAAR ….. ER ZIJN OOK LEUKE DINGEN’ een punt achter 2017.

EEN SYNTHESE VAN POËZIE EN SATIRE IN TWEE BEDRIJVEN
Patrick John MacKaaij, Naarder en bij ons vooral bekend als zanger/pianist & organisator van de muzikale middagen in restaurant Limes, heeft ook als Nederlandstalig singer/songwriter wel het een en ander te vertellen. Zonder ook maar een sprankje navelstaarderij bezingt hij vanuit zijn eigen unieke perspectief op poëtische en zeer muzikale wijze in ‘Alleen Samen Zijn’ het leven en andere onvermijdelijkheden.
Twee andere Naardenezen, Madelon Kroes en Frans Muthert, maakten jarenlang furore als Dubbelfout. Cabaret op maat. Lieten met hun spraakmakende Nieuwjaarsconferences vier keer het Naardense stadhuis op z’n grondvesten trillen tijdens de traditionele Nieuwjaarsrecepties van onze gemeente, inmiddels opgegaan in de rook van Gooise Meren. Maar ze willen als dat zo uitkomt best nog wel een keertje vlammen in een thuiswedstrijd in deMess. In een onvervalste oudejaarsconference fileren ze zorgvuldig de lokale ongein en ander diepmenselijk leed.

Het is zaak om je op tijd te verzekeren van een toegangsbewijs. De belangstelling voor deze voorstelling is groot.

Kaarten via http://www.demess.nl

Franx

De immer goedlachse baas die over onze gemeentelijke centjes waakt, blijkt een interessante truc uitgehaald te hebben, zo analyseert Alexander Poort in de G&E.
Apetrots meldt Jan Franx dat hij de al jaren sukkelende begroting helemaal op orde heeft waardoor het Provinciaal Toezicht (we staan al jaren onder curatele) eindelijk in de prullenbak kan.
In zijn huishoudboekje blijkt een uiterst dubieuze post opgenomen te zijn: de VERMAKELIJKHEIDSRETRIBUTIE. Een bestemmingsheffing die grote attracties verplicht om per bezoeker een extra bedrag af te dragen. Daarbij gaat hij er van uit dat ie denkt hiermee 210.000 euri te kunnen ophalen bij onder meer speelpark Oud Valkeveen, theater Spant! en het Muiderslot.

Moet het kersverse theater deMess in Naarden dat zonder een cent subsidie geheel door vrijwilligers uit de grond gestampt werd, ook bloeden? Of valt dit met z’n 75 stoelen (nog) niet onder de ‘grote attracties’?

Als de gemeenteraad het verdomt om deze theatertax in te voeren, moeten de jongens en meisjes aan de Brinklaan maar even aangeven waar zij die centjes dan wél vandaan willen halen.
Ja, zo lusten we er nog wel een paar.
Franx moet z’n zakjapannertje er trouwens maar even bij halen. Want z’n voorstel lekt als een mandje.
Hij verwacht even verderop in z’n broze verhaaltje met deze heffing € 125.000 binnen te halen. Een eenvoudig rekensommetje leert ons dat ie dan op de voorhand wel meteen al met een gezellig gat van € 85.000 blijft zitten.

Poort: ‘Nogal makkelijk om zo je begroting rond te breien. Zet er een nieuwe post in en roep vervolgens dat de Raad jouw probleem maar moet oplossen als ze je voorstel afwijst’.

De Naarling 2

Het lijkt allemaal zo mooi, dat plannetje van ‘onze’ Jelmer en z’n Gooise splintermaten.
Gelikte website. Fraaie plaatjes. Pakkend verhaaltje. Niks mis mee.
Aan moed ontbreekt het hem in ieder geval niet.
Een ‘Beter Horen’-spotje op lokaal niveau.
Afgelopen tijd bood hij ons via de sociale media regelmatig de kans om onze mening te geven over verschillende heikele thema’s.
Dat was een peiling.
Leuk.
Meer ook niet.
Want  de terechte vraag is of zo’n volstrek a-representatieve  steekproef wel écht  een bijdrage kan leveren aan de ‘democratische’ besluitvorming.
Van digitale platforms krijgt een mens langzamerhand z’n buik trouwens meer dan vol. Interessant zo lang daar serieus op gediscussieerd wordt. Maar die betreurenswaardige Jan Roos en companen hebben dit op zich aardige initiatief  landelijk al lang en breed om zeep geholpen.
Het systeem kan simpel gemanipuleerd worden. Je ronselt een stuk of 40 lieden (meer heb je lokaal niet nodig) die bereid zijn een dubieus onderbuikmeninkje vet te ondersteunen en je duwt het GDP iedere gewenste kant uit.
Een fluitje van een cent om, zonder morele autoriteit, Jelmer binnen een jaar te laten ijveren voor bijvoorbeeld oranje stoeptegels of om de 10 meter een condoomautomaat in de Marktstraat.
Gratuit stemmen zonder achtergrond- of benodigde dossierkennis?
Dan kun je net zo goed een (verzwaarde) dobbelsteen opgooien.
Waar Kruyt wel een punt heeft, is dat het huidige partij-establishment  over het algemeen enige moeite heeft om goed naar z’n achterban te luisteren.
Kijk naar het gedonder over het Scapino-terrein in Bussum, waar in de toenmalige Bussumse gemeenteraad volstrekte duidelijkheid over bestond. En dat van de pot gerukte enthousiasme van onze B&W over het inlijven van muurbloempje Weesp in de Gooise Meren, leeft vermoedelijk ook slechts in die bunker aan de Brinklaan.

new-logo-grr2

buurtsportcoach
Heb ik net op instigatie van de doodgewoonste Nederlander Buma alle vijftien coupletten van het acrostichon Wilhelmus in m’n kop gestampt, moet ik vervolgens als volbloed vertegenwoordiger van een kwetsbare groep van onze Marleen opeens door hoepels springen. En die kan het weten. Onze enige bestuurder met een topsportverleden.
Bij voorkeur onder het ijzeren regime van godbetert een ‘buurtsportcoach’. Zo’n zwaar gesubsidieerde, gesjeesde gymnastiekmeester of -juf die mij door een aantal rek- en strekoefeningen en een rondje Vesting jaagt.
Ik kom die blije groepjes af en toe wel eens tegen.
Kekke, veelkleurige sportpakjes, peperdure loopschoenen. En bijna allemaal een volledig wetenschappelijk verantwoord hartslagmetertje om de bovenarm. Want die rikketik van ze moet vooral geen rare kuren vertonen. Allemaal in het kader van de Nieuwe Sportvisie van de Gooise Meren.

‘Visie’ schijnt trouwens wel een erg groot woord te zijn voor het armetierige documentje dat onze beleidsmakers in de herkansing afscheidden. Op het definitieve  inspirerende toekomstbeeld van ons beweegbeleid moeten we trouwens nog een jaartje of twee wachten. Er zitten meer haken en ogen aan dan iedereen dacht.
In afwachting trap ik straks nog maar even een rondje Loosdrecht.
Zonder hartslagmeter.

foto: Naarder Nieuws

Logeer partij IJsselstein met veel vrouwelijke aandacht

Om de aimabele, wat mysterieuze verschijning van A.A.D. kun je eigenlijk niet heen.
Hij zit er, bij mij om de hoek,  al jaren uitermate relaxed te zijn.
In zijn intrigerende volumineusheid.
Alle publicaties  vermelden weliswaar dat je je op Turfpoortstraat 36A moet vervoegen om de wondere wereld die achter Aad  schuil gaat ingezogen te worden, de deur gaat echt voor je open aan de Peperstraat.
Op de hoek dus.
De plek waar ooit dampende kroketten en patatjes oorlog moeiteloos hun weg naar de hongerige vestingmagen vonden.

De eigenwijze Galerie Pouloeuff .
Van heinde en verre weten sinds 2010 vele kunstminnaars dit pandje opperbest te vinden.
De Naardenees die niet zo bar veel met kunst heeft loopt er vermoedelijk haastig langs, zich niet bewust van het verrassende universum dat achter de gevel huist. Een unieke non profit broedplaats en springplank voor in Nederland studerend artistiek talent.
Dat lijkt niet alleen een mond vol. Het is het ook.
Pouloeuff  is een initiatief van  de Keep an Eye Foundation (Cattenhagestraat 16) die jonge getalenteerde in Nederland studerende (beeldend) kunstenaars, filmmakers, (mode)designers, muzikanten en andere artistiekelingen bij het realiseren van hun droom ondersteunt.
De nadruk bij Pouloeuff  ligt op kunstenaarstalenten onder de dertig jaar. Voor deze talenten is het vaak de eerste mogelijkheid om na hun afstuderen werk aan de buitenwereld te tonen. En omdat de  galerie geen commercieel doel heeft, kunnen de jonge kunstenaars er kosteloos exposeren. Het kan haast niet anders of het moet ook een razend interessante plek zijn voor kunstkopers. Immers, de  prijs die ze nu aftikken voor het werk van deze kunstenaars en designers  kan over een paar jaar stukken hoger liggen.
Ine van  der Horn, de curator van Pouloeuff , wil je er in de slagschaduw van A.A.D. bijzonder graag alles over vertellen. Altijd op zoek naar nieuw talent. Bezoekt veel eindexamententoonstellingen van academies. Coacht ook kunstenaars bij het opstarten van hun carrière. Verzorgt in ‘haar’ galerie tevens workshops voor kunstenaars over ondernemerschap. Want ook een kunstenaar moet leren op z’n centjes te letten.
Elke maand wordt de Pouloeuff  Publieks Award uitgereikt. Een online verkiezing waarmee de exposanten een prijs van  € 500 kunnen winnen. Onder de publiekstemmers wordt een dinercheque verloot.
Pouloeuff is een warm ondersteuner van ons spiksplinternieuwe Podium deMess. En wie weet, komt het in de toekomst nog eens tot een samenwerking. Want raakvakken zijn er.
Alle informatie over de interessante partners van dit project, de komende exposities en nog veel meer is te vinden op https://www.galeriepouloeuff.nl/
Maar met de gepassioneerde Ine zélf praten is minstens zo aardig.
Eigenlijk verdient Pouloeuff  met alles wat zo’n galerie te bieden heeft, een wat prominentere plek in Naarden dan een achterafstraatje. Maar wie weet …….
A.A.D. wil, om maar eens wat te noemen, best wel eens een tijdje over de Marktstraat uitkijken.

Nieuwe afbeelding (7)

Over die mysterieuze A.A.D. nog even het volgende.
A.A.D. , sinds januari 2014 in Pouloeuff,  is geboren uit Bart Eysink Smeet’s fascinatie voor het kunstmatige.
Hij onderzoekt de botsing in producten die worden gebruikt om warmte en karakter aan ons leven toe te voegen, maar juist gemaakt zijn van levenloos en koud materiaal.
Kunstbloemen, verweerd-hout-print, nep open haarden.
En nu dus de plastic man A.A.D.
Dit zijn allemaal goede voorbeelden van Artificial Atmosphere Design.
A.A.D. is  de perfecte vriend. Hij lacht altijd, hij is een goede luisteraar en (heel praktisch) hij is gemakkelijk schoon te houden. Net als de kunstmatige wereld om ons heen, is A.A.D een fenomeen, overgeleverd aan de toeschouwer om hem leven in te blazen.
A.A.D. gaat regelmatig uit logeren. De foto is gemaakt tijdens een uitstapje naar Pouloeuff’s partner Museum IJsselstein.

https-blueprint-api-production.s3.amazonaws.comuploadscardimage62770d68c034f88bf450ea03a5701f6fa97f4

Toen de laatste Amerikaanse volksleider met presidentiële allure ooit overwoog voor z’n kids zo’n Australische ras-strontmachine naar het Witte Huis te halen, stond de telefoon bij de officiële fokkers meteen roodgloeiend.
Uiteindelijk zag Barack er van af. Het werd een Spaanse waterhond.
Maar de toon was gezet.
Iedereen wilde opeens zo’n kruising tussen een koningspoedel en een labrador.

In ons land werd die doodle op slag een dingetje toen Yvon Jaspers, het kakelende Boer-Zoekt-Vrouw-orakel, haar heuse exemplaar Tommy in beeld schoof.
Een compleet gekkenhuis.

Via Marktplaats kun je zo’n scheefgefokt beestje  tegen een soepel tariefje scoren. Maar wil je een officieel gecertificeerde huisvriend met stamboom in die sector dan tik je toch al gauw een eurootje of 2000 neer. Vooral populair ook vanwege het feit dat ie hypoallergeen zou zijn.
Gelul.
Nooit bewezen.
Als je je chronisch tranende ogen, gesnif en huiduitslag een beetje onder controle wilt hebben kun je in feite veel beter gaan voor een onvervalste labrador.

In het Naardense Rembrandtkwartier waar men door de bank niet op een eurootje meer of minder kijkt, breek je je poten over dit statussymbool. Na de in die contreien mateloos populaire SUV zo ongeveer hét bewijs dat je het maatschappelijk helemaal gemaakt hebt.
Als bijvangst doet zich een ander opmerkelijk verschijnsel voor.
De hele wijk een labradoodle?
Maar dan ook meteen maar door de dames allemaal een bijpassend uitlaatuniform aangemeten.
Spijkerbroekje. Een achteloos gefabriceerde scheur ter kniehoogte strekt tot aanbeveling. Daar boven een wit overhemd waarover bij voorkeur een zwart jasje gedragen wordt.
En gympies natuurlijk.
Het liefst de good old Stan Smith.
Adidas met het blauwe of groene lipje op de hiel.
Gewapend met het fecaliënzakje loopt dat zo lekker weg.