Archief voor de ‘onderwijs’ Categorie

We schrijven februari 1976. 41 jaar geleden dus.
Festiviteiten ter gelegenheid van de opening van het nieuwe schoolgebouw aan de Tenierslaan. Met de nodige herkenbare hotemetoten. Verjaardag ook van de directeur Rendert de Poel die, begeleid door de plaatselijke fanfare in een open rijtuig door de buurt getrokken wordt. Daarnaast beelden van de revue ‘De geest van Godelinde‘ (starring Mieke Nagtegaal die inderdaad zong als..en het danstalent Piet Scherpel), één van de meesterwerkjes van mijn helaas te vroeg overleden en uiterst creatieve collega Nederlands Sietze Dolstra. Dolstra heeft door de jaren heen een stuk of vier musicals geschreven en geregisseerd die er mochten zijn. Absolute hoogtepunten in de toch al roemrijke geschiedenis.
Gootje van der Linden
met de onvergetelijke Raldi Langereis en zeker ook Judy.
Deze super-8 film uit het pré-digitale tijdperk maakte ik samen met mijn collega’s Ans van der Heijden en Willem Teeling. Een montage met bloed zweet en tranen, herinner ik me.
Omgezet op dvd. En vandaag maar eens rijp gemaakt voor You Tube.
Voldoet qua flitsend camerawerk natuurlijk absoluut niet aan de eisen van 2017. Het schiet niet op met die 45 minuten amateurwerk. Maar wij vonden het zelf in 1976 al heel wat. Ik hield in die tijd duidelijk erg veel van de muziek van Pink Floyd. En Wim Sonneveld en Freek de Jonge hebben we er ook af en toe onder gemonteerd.
Voor oud-Godelindemensen moet het een aardig document zijn. Je ziet een lange stoet van leerlingen (en docenten) langskomen.
Nostalgie dus.
Veel plezier er mee.
Zegt het voort, zou ik zeggen.

boom.jpg

Populair was onze aardrijkskundeleraar op het Christelijk Lyceum in Hilversum eind jaren ’50 bepaald niet.  Het Bussumse ‘Willem’ was in de ogen van onze ouders niet bevindelijk genoeg. Dus trapten we voor ons dagelijkse portie indoctrinatie vanaf de Zwarteweg in Naarden-Bussum zo’n 14 kilometer ons pubervet weg voor het reformatorische bolwerk  naast het viaduct aan de Lage Naarderweg (later de heidense TROS) waar de sobere zwarte kousen uit Huizen de norm bepaalden. Zelfs de evolutieleer werd onder die ongemene druk uit het vissersdorp door nota bene de biologieleraar hardnekkig ontkend.
De aardrijkskundemeester, een ongeleid projectiel dat met een volslagen willekeur op weinig pedagogische wijze de orde probeerde te handhaven, smeekte om grappen. Redelijk onschuldig natuurlijk vergeleken bij wat het Zaanse ‘tuig van de richel’ vandaag de dag uit z’n koker trekt. Vloggen was er al helemaal niet bij.
Wij vonden ons zelf  behoorlijk geestig toen we met vereende krachten en het angstzweet tussen de billen met een aantal klasgenoten het Fiatje 500 van de niet al te geliefde docent tussen twee bomen zetten, zodat ie geen kant meer uit kon.
Deze vrachtwagenchauffeur flikte deze week dit kunststukje op de Naardense Huizerstraatweg helemaal op eigen kracht.
Knap werk.

Feest

Geplaatst: 30 juni 2016 in actualiteit, afscheid, crisis, financiën, Naarden, onderwijs, zorg

vlag_0092.jpg

Hoe lang hangt ie er al? Twee weken? Moet haast wel een zware bevalling geweest zijn, dat vmbo-diploma van deze jeugdige vestingbewoner. Of is het een vileine privé-demonstratie van de ouders van Willem (we noemen hem maar Willem) die godsnakend blij zijn dat die eigenwijze reet van ze na zeven tropenjaren eindelijk opsodemietert?
Het huis uit. Op kamers.
En het liefst een stukkie uit de buurt.
Of gaat het toch mbo worden? Als we de krant van vandaag mogen geloven is het daar allesbehalve een feest. Eenderde van de minder bemiddelde ouders stuurt z’n spruiten naar een andere opleiding dan de eerste keuze was. Vanwege de hoge (reis)kosten.
Het is anno 2016 natuurlijk onacceptabel dat de hoogte van de schoolkosten de keuze voor het vervolgonderwijs bepaalt.
Maar Willem nog eens (op z’n minst) vier jaar over de vloer?
Dat trekken ze niet.

2903

Drie vertegenwoordigers van het roemruchte Gooise geslacht Houba heb ik als docent Nederlands op de Godelinde Scholengemeenschap ooit geprobeerd de fijne kneepjes van het naamwoordelijk gezegde en ’t kofschip aan hun verstand te peuteren. Rob (een ruimhartige sponsor van café Demmers), Jocelyn (tegenwoordig gewoon Jos, geloof ik) en Martine. Het genoegen was geheel wederzijds, vertrouwde Rob me onlangs op de jeu de boules baan toe.
De tijd heelt alle wonden.
Goed spul, die Houba’s.
Van het meestal goedgemutste brugpiepertje Rob herinner ik me z’n escapades tijdens de afsluitende kampeerdagen aan het Henschotermeer. Samen met z’n onafscheidelijke kompaan John Luiten (‘De Oude Tol’) wist hij het volledige leerlingenbestand van Brugklas1C drie dagen lang in wurgende onzekerheid te houden over de voortzetting van hun verblijf op onze camping. ‘Dan gaan we naar huis‘. Ik hoor het hem, stijf van de adrenaline, op de eerste dag nog roepen toen hij geconfronteerde werd met de toch waarachtig verrekt soepele kampregels.
Als ik aan Jos denk, zie ik de metamorfose die een 15-jarige in een jaar tijd kan ondergaan. Van een tegendraads, opgewonden standje in de derde van de mavo tot één van mijn topwijven in de vierde.
Zo gaat dat met pubers.
En dat maakte dat werk ook zo leuk.
Een vierde Houba is sinds kort mijn nieuwe buurman vijf deuren verderop. Vorige week was de volledige dynastie rete-druk in de weer om z’n hele allegaartje aan huisraad het pandje binnen te sjouwen. Is vermoedelijk wat kleiner gaan wonen. Een meer dan volumineus tuinsetje heeft bezit genomen van zo ongeveer de gehele achtertuin.

De (vermoedelijk) zwaar geradicaliseerde salafistische potloodventer met bomgordel die zich gewapend met een koevoet in de vrijdagavondschemering op verdachte wijze rond de achterdeur van de nieuwe buren ophield, trok mijn aandacht. Een held ben ik niet. Geen nood. Want sinds kort biedt de What’s App groep Buurtpreventie Naarden Vesting de oplossing voor mijn soort watjes. Ik liet me voor dat meldpunt onlangs pontificaal inlijven via het Bewonersplatform Naarden Vesting. Mijn zieltogende belangenclubje dat al jaren koortsachtig op zoek is naar aansprekende initiatieven. Want echt van de grond komen doet het niet. Op m’n smartphone was de groepsapp helaas met geen mogelijkheid te vinden.
Het waarom werd vanmorgen haarscherp duidelijk in het periodieke mailtje van mijn Platform dat opent met de mededeling dat ze een tikkie achterlopen met de meldingen. (..) Zo mogelijk nóg schokkender was de slotmededeling: Vanwege een korte vakantie van de secretaris, kunnen wij u pas vanaf 11 april weer toevoegen aan de WhatsAppgroep of uw vraag beantwoorden.
En dat schiet niet echt op.

Vlag_NUDK.inddAan vrijwilligers van eigen bodem geen gebrek om de vestingstad Naarden op de culturele kaart te zetten. De afgelopen jaren hebben dat ruimschoots bewezen. Theater binnen de Wallen is geen eendagsvlieg. Het Festival Naarden Uit De Kunst gaat dit jaar de tweede editie beleven. Doelstelling: door middel van cultuur een zo breed mogelijke verbinding maken.
Iedereen heeft de eerste aflevering van twee jaar geleden vermoedelijk nog haarscherp op z’n netvlies staan. Een dag lang stond de dichter/schilder Lucebert centraal. Een educatief project met de plaatselijke basisschool, tentoonstellingen, lezingen, een filmvoorstelling, muziek, een gedichtenwinkel, de onthulling van een muurgedicht van Lucebert, beeldend kunstenaars aan het werk en winkeletalages geïnspireerd door het thema Lucebert.
De dag werd afgesloten met een muzikaal omlijst ‘running-dinner’ in een zestal restaurants, waaraan zo’n 250 mensen deelnamen. Een culturele ontmoeting op vele binnen- en buitenlocaties in de prachtige Vesting Naarden. Herkenbaar aan de relaxte sfeer, de professionele organisatie, de vrije toegang en de vele enthousiaste betrokkenen. Een festival voor iedereen die Naarden een warm hart toe draagt.

Op zaterdag 21 en zondag 22 mei (2 dagen!!) staat Naarden uit de Kunst 2016 geheel in het teken van het ‘erfgoed’ van Annie MG Schmidt. Een uiterst toegankelijk thema dat zich straks ongetwijfeld mag verheugen in massale belangstelling. Het tweedaagse festival wordt neergezet door een team van vrijwilligers uit verschillende disciplines die hun individuele kwaliteiten inzetten om gezamenlijk tot een mooi programma te komen. De voorbereidingen verkeren in het stadium van afronding en bladerend door het draaiboek raak je diep onder de indruk van het enorm gevarieerde aanbod (inclusief wederom het razend populaire running dinner ter afsluiting) dat ons te wachten staat. De nadere details van deze succesformule volgen in de weken voor het mega-event.
Noteer maar vast die 21 en 22 mei.
Het wordt een ware stormloop op Naarden Vesting!

carine

Ze heeft het leukste hondje van Naarden Vesting.
Vind ik.
Hoewel, het blonde mormeltje dat zich in de tijgersluipgang door de Conceptstore voortbeweegt, mag er ook zijn. Wat mij betreft goed voor de zilveren plak.
Een zeer subjectieve ranking uiteraard. De Naardense kunsthandelaar Floris zal er not amused mee zijn. Hij nomineert hardnekkig zijn rijkelijk eenkennige vuilnisbak Bagus. (beet me in de Sigarenkamer van Joop ooit iets te gretig in m’n liefdevol toegestoken hand).
Over die vestinghondjes goed nieuws trouwens.
Kunstschilderes en evenementenbedenker Aya (in mei krijgen we in het kader van ‘Naarden Uit De Kunst’ een weekend lang het thema ‘Annie Schmidt’) is aan de Markstraat bezig met een indrukwekkende serie miniatuurtjes van ALLE viervoeters die dagelijks onze wallen verrijken met hun fecaliën. Dat gaat te zijner tijd een bescheiden, leuk en voor velen verrassend expositietje worden. Alhoewel, door dit in de publiciteit te gooien is die verrassing er misschien wel zo’n beetje van af. Ik heb de indruk dat de productie de laatste tijd enigszins stagneert. En misschien betekent zo’n ‘hondsbrutale’ aankondiging wel het ultieme zetje dat ze nodig heeft.

Carine dus.
Academie voor Beeldende Kunsten, Utrecht. Maar dat blijkt bij nader inzien lang niet alles te zijn. Plakte er ook nog een academische opleiding communicatie en management aan vast. Geeft in haar atelier cursussen tekenen en schilderen voor amateurs en lessen ter voorbereiding op de toelating voor kunstacademies. Als docent verbonden aan de Gooise Academie in Laren en het Grafisch Werkcentrum in Amsterdam. En vlak haar vermaarde schildervakanties op schitterende locaties in het buitenland ook even niet uit. Het is slechts een greep uit haar indrukwekkende aanbod.
Atelier in de bunkers van Katten. Vanaf de Oude Haven rechtdoor, even omhoog. De originele deur zit uitstekend in de verf. Vestinggroen. Het fonkelnieuwe hangslot is van een zodanige kwaliteit dat het tijdens haar afwezigheid moeiteloos de iets te enthousiaste fans op passende afstand houdt.
Ze helpt, zo je die al hebt, naadloos je volstrekt misplaatste vooroordelen ten aanzien van lieden die voor de kunst leven om zeep: Zó druk bezig met de ontplooiing van hun ‘Creatieve Ik’ dat de aandacht voor de eigen uiterlijke vormgeving er op ‘werk’dagen nog wel eens bij in wil schieten. Nou worden je schilderijen er natuurlijk niet significant beter van als je te veel energie steekt in een partij ogenschaduw en een likje lippenstift. Maar toch.
Carine kan een behoorlijke dame zijn.
Een bescheiden roker. En dat draagt ook amper bij aan dat vermeende imago.
Intussen maakt ze als prominente Naardense beeldende kunstenares onmiskenbaar mooie dingen. En daar heeft ze in tegenstelling tot sommige vakbroeders en -zusters geen coke-lijntje voor nodig.
De Naardense natuur rond Katten is al hallucinerend genoeg.

Verkerend in de aanwezigheid van beeldende kunstenaars, ben ik doorgaans één en al bescheidenheid. Ik luister. Voel me altijd de ultieme leek tussen de experts. Van luisteren leer ik. Meer wordt er van trouwens mij niet verwacht. En terecht. Waar ik me als neerlandicus met een ruime belangstelling voor beeldende kunst wél mateloos over kan opwinden is het irritante, wollige taalgebruik in de kunstrecensies. Ik ben qua hermetische poëzie wel wat gewend. Maar wat die recensenten (én tentoonstellingsteksten) er van bakken gaat me vaak vele bruggen te ver. M’n darmen spelen er van op. Voorbeeldje?
‘In het werk van K speelt materiaal een centrale rol. Maar altijd in combinatie met een idee van aanwezigheid en spiritualiteit die de oppervlakkige actualiteit overstijgt van het object in woorden. Het leidt altijd tot iets immaterieels. K ziet dit als de fundamentele paradoxale nog aanvullende voorwaarde van de materiële wereld. Termen als lichtheid, traagheid en groei lijken de inspiratie en drijvende kracht achter de nieuwe kinetische, ruimtelijke objecten van K. Aan de wortels van dit alles ligt bij K de uiting van angst door middel van ongegeneerde emblemen en de formele verwijzing naar seksualiteit en geweld.’
Ik kan er geen chocola van maken.
De spiritualiteit en de eventuele paradoxen in haar bij voorkeur wat abstracte werk geïnspireerd door de natuur, laat ik graag voor wat ze zijn. Vanuit het oogpunt van de human interest ben ik bijvoorbeeld meer geïnteresseerd in het sociale aspect dat een kunstenaar nogal eens moet ontberen. Laat dat nou net de reden zijn waarom Carine zo graag cursussen geeft. Die bieden het broodnodige evenwicht.
En afscheid nemen van kunstwerken waar je je ziel en zaligheid in hebt gelegd?
‘Geen probleem. Als het af is, is die afstand er. Afscheid nemen van mensen, daar heb ik veel meer moeite mee.’

Al een respectabel aantal jaren sleep ik me als een immens tevreden model-alpha door het leven. Naast de onmiskenbare voordelen die aan alpha-eigenschappen kleven en die ik volgens mij behoorlijk uitgebuit heb, word ik toch van tijd tot tijd keihard met m’n neus op de duistere kanten ervan gedrukt.
De verwarring sloeg vanmorgen toe bij het lezen van onderstaand artikel in mijn ochtendblad.
Nieuwe afbeelding (2)
Om eerlijk te zijn, die mysterieuze negende planeet zal me een zorg zijn. Leuk voor de Chriet Titulaers van deze aardkloot die daar wel pap van lusten.
Lezen doe ik zo’n stukje nog wel.
Had ik ’t maar niet gedaan.
Deze alpha verkeert al een uur of drie in een staat van opperste verwarring.
En dat zit ‘m in de zinsnede ‘ongeveer vier keer groter dan de aarde’.
Ik mag dan qua exacte vakken wat minder onderlegd zijn, wat betreft de taal kan ik aardig meekomen. Vind ik. Maar ‘vier keer groter dan de aarde’ (hoe meten ze dat trouwens?) is volgens deze Bartjens toch hetzelfde als 5 keer de aarde?
Als ik op mijn website een foto van 100 bij 50 pixels wil vergroten dan heb ik zo’n handeling helemaal onder controle.
2x zo groot, wordt 200 bij 100
5x, als ik dat zou willen, wordt 500 bij 250
Een kwestie van vermenigvuldigen. Als weliswaar kinderloze pensionado denk ik deze vaardigheid nog wel aardig in de klauwen te hebben.
Maar ‘vier keer groter’? Daar moet ik maar liefst twee rekenkundige handelingen voor verrichten. Vermenigvuldigen én optellen. Een beetje omslachtig.
Ik was door m’n wilde cigarillo’s heen en viel in Ruijsdael op ’t Hoekje in een somber middenstandsgesprek tussen eigenaar Erik en buurvrouw Gerda. Die van de natuurlijke materialen (sieraden, tassen of gewoon aardige hebbedingetjes) om de hoek. Twee mensen van kaliber die voor hun professie toch gewend zijn om de nodige rekensommetjes te maken.
Of ik effe mijn probleem met ze kon ‘delen’?
Delen,dat vreselijke Facebookwoord.
Nou dat mocht.
In eerste instantie keken ze me wat bevreemd aan. Wat was eigenlijk mijn probleem? Maar toen ik met behulp van m’n zojuist gescoorde sigarenkistje mijn dilemma op de toonbank probeerde te visualiseren, sloeg ook bij onze Naardense ondernemers de twijfel ongenadig toe. Gerda verliet na tien minuten met een zorgelijke blik het pand om een paar deuren verderop alles nog eens in alle rust de revue te laten passeren. En ook in de oogjes van topfiscalist Erik, die aanvankelijk een uiterst resolute indruk maakte, sloeg de aarzeling zichtbaar toe.
Drie Naarders op donderdagmorgen in complete verwarring.
Wie het weet mag het zeggen.