Archief voor de ‘Uncategorized’ Categorie

Wibaut en de anderen

Geplaatst: 21 oktober 2017 in Uncategorized

20171021_101247.jpg

Het Spakenburgse bedrijfsleven heeft al jaren een flinke poot tussen de deur binnen de Naardense zaterdagmarkt. Vooral de vis- en broodbranche roeren zich als een dolle.
Vanuit het pittoreske vissersdorpje aan de boorden van het Eemmeer zwermen voor dag en dauw tientallen ambassadeurs uit in geavanceerde, rijdende marktmeubels om er ’s middags met een goed gevulde portemonnee in een vrolijke karavaan weer terug te keren. Net op tijd of net te laat voor één van de wekelijkse hoogtepunten.
Foeballuh.
Naast een bonte optocht aan kerkgenootschappen die het dorp meedogenloos opdelen in de rekkelijken en de bevindelijken (met bijbehorende afscheidingen), zijn de Rooien (IJsselmeervogels) en de Blauwen (Spakenburg) verantwoordelijk voor weer een andere, snoeiharde scheiding der geesten op het dorp.
Onze sympathieke Wibaut, de Naardense filiaalchef van giga broodboer ’t Stoepje is van de Blauwen. Maar als het om de centjes gaat kan hij er wel mee leven dat de belendende viskraam gerund wordt door Rooien.
Communiceren is sowieso geen obstakel. Ze beheersen allebei tot in hun haarvaten hetzelfde dialect. Een vrije variant van het Utrechts met minstens 13 eigen gezegdes en 398 woorden. Wie zich daarin wil verdiepen moet ’s de moeite nemen om vroeg op te staan. Dan hoor je hoe de intimi met elkaar koeterwalen.

De naam Wibaut roept associaties op met een sociaal-democratische grootheid uit de Amsterdamse gemeentepolitiek die in het interbellum het koosnaampje de onderkoning van Amsterdam had.
Als één van de meest vitale invalswegen van Mokum nog steeds naar je genoemd wordt, mag je god op je blote knieën danken. Die is ieder geval niet zo aangevreten door de tijdgeest als de besmette namen van straten, tunnels en bruggen die ons confronteren met de foute kant van onze geschiedenis.
Die Amsterdamse onderkoning maakte furore op het gebied van volkshuisvesting en stadsarchitectuur.
En laat die architectuur in engere zin nou net het terrein zijn waarop onze Spakenburgse Wibaut wel eens een organisatiedeskundige zou kunnen loslaten. Daarmee doel ik op de inrichting van z’n rijk gesorteerde broodtent.
Dat vroeger alles beter was, is een belegen en vaak misplaatste kreet.
Maar overzichtelijker was het in dit geval wel.
Staande voor z’n kraam werkte ik m’n boodschappenlijstje af, betaalde (nee, alsjeblieft geen zegeltjes), waarna m’n weekend kon losbarsten.
Volgens de allernieuwste trends in marktkramenland moet het vooral zelfbediening zijn. Wat betekent dat je via twee toevoerwegen het heiligdom van Wibaut kunt betreden. Waarbij het van meet af aan volstrekt onduidelijk is of jij op een gegeven moment aan de beurt bent of die vrouw met dat knotje aan de andere kant van de straat. Wibaut en zijn lieftallige assistentes (altijd leuke jonge meiden waar niks mee is) zijn het overzicht volledig kwijt. Het duurt in feite allemaal stukken langer. Zodat de speciaal voor jou opgewarmde gevulde koeken (met nootjes) helemaal afgekoeld zijn tegen de tijd dat je toe bent aan het, niet onbelangrijke, afrekenen. Waar die kassa precies staat levert trouwens ook een interessant zoekplaatje op.

Wat organisatie betreft heeft die uitgenaschte Bussumse groentenier aan de overkant het stukken beter voor elkaar.
De toko die zich over de rug van ‘onze’ onvergetelijke Willem inlikte in Naarden en deze er vervolgens binnen een half jaar uitwerkte, perst de klandizie strak door z’n koopgoot, met aan het eind een strenge kassa waar je niet omheen kunt.
Alleen jammer dat die Bussumers stuk voor stuk van die chagrijnen zijn.
Wat klantvriendelijkheid betreft kunnen ze nog heel wat leren van Wibaut en z’n meiden.
Ik betrek m’n piepers tegenwoordig gewoon weer bij Van Ommeren. Ook geen lachebekjes. Maar je kunt er in ieder geval rekenen op een persoonlijke behandeling.

Wie we ook gaan missen is onze troetel-Turk Erman.
De kippenboer.
Hij heeft het na -tig jaar wel zo ongeveer gehad met de pluimvee-branche. En nu de fipronil z’n eierhandel ook al naar de gallemiezen heeft geholpen, gaat de lol er behoorlijk af.
Hij geeft z’n carrière een boost in een geheel andere tak van sport.
Waarmee een eind komt aan z’n zeer persoonlijke, amusante versie van hedendaags seksisme. Onschuldig? Oordeel zelf.
Daartegen hoeft MeToo niet in het geweer te komen.
Komt toch ook uut ’t dorp van Wibaut?
Of is het, om het op z’n Spakenburgs te zeggen:
een Buuten Nolletjie, een Buutenlangder?

Advertenties

Ik wist ’t wél

Geplaatst: 23 januari 2017 in Uncategorized

20170123_160117.jpgDe kop van het minuscule bruine flyertje dat ik vandaag achter m’n Vesting-Naardense voordeur vond, wekte m’n eeuwig durende nieuwsgierigheid
RIJK ZONDER TE WETEN
Maar ik ken m’n rijkdom toch? En over het waarom heb ik een nogal stevig onderbouwd verhaal. Zou er dan toch nog iets extra’s in de aanbieding zijn?
Lezen dus.
De povere, allegorische  successtory van de arme Texaan die al jaren nietsvermoedend op een oliebel woonde en op slag steenrijk werd riep meteen al de nodige argwaan op. Bij de tweede alinea begonnen m’n haarwortels definitief te prikken. En jawel, op de achterkant ging de afzender, zo klein gedrukt dat de leesbril te hulp moest schieten, helemaal los. De Zevende Dags Adventisten dus. Met hun boek dat pasklare antwoorden op al onze levensvragen heeft. Ze hebben via hun website, die ik om het totaalplaatje rond te krijgen ook nog even aanclickte, in deze kommervolle tijden een veelbelovende EINDSPRINT voor deze pensionado in petto.
Een finale die ik echter, als het clubje het niet erg vindt, aan me voorbij laat gaan. Ik heb het niet zo op die pasklare antwoorden op al m’n levensvragen. En zeker als ze uit die hoek komen.
Maar als je je  wél met passie voor dat karretje laat spannen: ga vooral je gang.
Het staat allemaal behoorlijk haaks op de indrukwekkende columnbundel DE BRIL VAN GOD van Maarten ’t Hart, die ik onlangs voor de tweede keer las.
God en ik hebben reeds jaren geleden stilzwijgend besloten elkaar niet lastig te vallen.
En dat wilde ik graag zo houden.

20170105_154714Hoewel ik graag fotografeer, zou ik mezelf zeker geen fotograaf willen noemen. Af en toe waag ik me er in alle bescheidenheid evenwel aan in een gezelschap van lieden van wie ik maar voetstoots aanneem dat het stuk voor stuk kenners zijn.
Het weekthema is ‘Straatmeubilair’.
Als Naardenees vond ik dat dit er wel mee door kon. Ondanks het slordigheidje van m’n eigen prominente schaduw op de sokkel. Maar dat is de tol die je betaalt als je zo’n object wilt vastleggen in de laag staande zon.
Hoewel het beeld uiteraard  voor zichzelf dient te spreken, stelt men het wel op prijs wanneer je je bijdrage vergezeld laat gaan van een stukje tekst. Daarmee begeef ik me in ieder geval op een terrein waarop ik me stukken beter thuis voel.
Vooruit dan maar

Langs het kerkpad achter de Naardense Grote Kerk hebben we het nationaal donormonument ‘De Klim’.
In de volksmond ‘de gebaksdoos’ .
Staat in een grasperkje dat zeer geliefd is bij de vestingstedelijke hondenuitlaters.
Maar je mag er niet voetballen.
Dat zou gezien het voorgaande ook geen feest zijn.

De sleutelnovelle van Nen

Geplaatst: 6 december 2016 in Uncategorized

De Noarder logo.jpg

20161206_152023Met een goed glas wijn, de sigaren onder handbereik, verorberde ik met rooie konen in krap twee uur tijd  ‘Het laatste jaar‘. De literaire erfenis die de oud-wethouder van het dorp Bussum, Nen van Ramshorst, haar fans na laat. Lichtvoetig en met op z’n tijd een wakker oog voor enige ironie, ja zelfs zelfspot, vlindert ze door haar geheugen en haar laatste jaar. Memoires zijn doorgaans voorbestemd aan grote staatslieden die (om de helaas te vroeg overleden Bram Vermeulen te citeren) een steen gelegd hebben in een rivier op aarde. Maar vooruit, een boekje van onze oud-docente Nederlands die de stellige indruk wekt met volle teugen te hebben genoten van haar twintigjarige verblijf aan de Brinklaan, waarvan vijf jaar als wethouder, mag met de feestdagen voor de deur wat mij betreft best bij boekhandel Los op de toonbank.
Roerige tijden met maar liefst vier burgemeesters.
Opvallend hoe een vertegenwoordiger van een ooit kritische partij als Groen Links, eenmaal op het pluche beland, zich in korte tijd wist te vereenzelvigen met een lokaal beleid waar je op z’n minst enige vraagtekens bij kunt zetten. Maakte ze écht deel uit van een Dreamteam, zoals de titel van één van de hoofdstukjes suggereert?
De modale Naarder heeft het straatrumoer bij de buren misschien niet allemaal tot in de punten en komma’s gevolgd maar met Gooise Meren voor de deur werd het op een gegeven moment zaak om die horizon toch maar ’s een beetje te verleggen.
Kommer en kwel dus.
Niet in de laatste plaats vanwege de onverkwikkelijke Bussumse burgemeestersaffaire. In retrospectief  mag Van Ramshorst dan in haar boekje beweren van meet af aan haar twijfels over die burgervader te hebben gehad, deel uitmakend van het College was zij er toch mede verantwoordelijk voor dat  die wond veel te lang dooretterde. Daarmee de deconfiture van Heijman geheel overlatend aan de oppositie die met een  bepaald niet kinderachtig dossier in handen de kolen uit het vuur kon halen. En daarvoor vermoedelijk, geheel ten onrechte, bij de verkiezingen afgestraft werd.
Nen had het niet zo met die oppositie. De Vox populi.
Namen noemt de schrijfster zoals het een  sleutelnovelle betaamt slechts mondjesmaat. Collega’s in crime worden aangeduid als A, B en C. Je hoeft echter niet tot de Bussumse incrowd te behoren om achter de identiteit van de leider van de grootste oppositiepartij te komen. Nen, die als gewoon raadslid in een grijs verleden op z’n tijd best wel een aardig potje kon wegmopperen,  en de populistische fractievoorzitter van het voormalige HvB zijn bepaald geen vriendinnen. Dat mag duidelijk zijn. Op verschillende plaatsen in het boek wordt deze als een allesbehalve plezante persoonlijkheid neergezet  (‘Als zij haar mond houdt gaat het meestal beter’). En wie de altijd weer bijna onbeschofte fractievoorzitter van de GOP is, laat ook weinig te raden over. Voor de duidelijkheid, de in deze tijd fors geplaagde Jan K is het in ieder geval niet. En passant plant ze  de altijd slecht gehumeurde dame van de Historische Kring ook nog even een mes in de rug.
De zurigheid druipt er, ver voorbij de ironie, van af.
Brandjes blussend wandelen door haar wijk doet Van Ramshorst veel. Met haar onafscheidelijke hondje. En ook (principieel?) fietsend door de Bussumse dreven verdwijnt door haar immer ontwapenende aanwezigheid het nodige lokale ongenoegen spelenderwijs doorgaans als sneeuw voor de zon.
Het leven als wethouder moet, als je deze intens tevreden terugblik leest, een waar feest geweest zijn.

Blijven we zitten met die ‘Steen’,  van Bram Vermeulen.
Loopt, door het reukspoor dat Van Ramshorst achter laat, het water in Bussum anders dan voorheen?
Dan rijzen er waarachtig wel een paar vraagjes. Om maar eens wat voorbeelden te noemen:
Hoe zit het na vier jaar met het parkeerbeleid?
En dan hadden we toch ook nog zoiets als een fietsstimuleringsbeleid?
Hoe is het gesteld met de cultuur en het cultuuronderwijs?
Wat is er in die vier jaar precies geregeld voor jongeren?
Toch haar core business?
Maar daarover geen syllabe in dit werkje.

Buitengewoon geestig is het in dit verband dat de schrijfster binnenkort een pandje betrekt op het MOB-terrein, waarvoor zij als wethouder het groen had moeten regelen. Daar is het helaas niet helemaal van gekomen. Maar wellicht kan ze dat binnenkort als vertegenwoordiger van de bewonersvereniging in onderhandelingen met de gemeente alsnog even recht zetten.

Om vooral positief te eindigen: het fraaie gedicht aan het slot, uitgesproken bij het afscheid van deze langst zittende volksvertegenwoordiger, mag er stilistisch zonder meer zijn. Over de inhoud zal, gezien het voorgaande, aan de Brinklaan het laatste woord nog niet gezegd zijn.

De afbeelding op de omslag is een deel van een schilderij dat de Naardense kunstenares Aya de Lange ooit maakte.
Dat dan weer wel.

Controle

Geplaatst: 30 november 2016 in actualiteit, gelezen, Naarden, Naarder Nieuws, Uncategorized

controle

Heeft wethouder Jan Franx, die niet alleen op een speciale Facebooksite zielsgraag vragen van ons beantwoordt, zich afgelopen vrijdag in Adamskostuum vertoond aan het massaal toegestroomde Vestingvolk? Een solidariteitsactie bij zwembad De Lunet? Was men in de veronderstelling dat de aankomst van Sinterklaas op vrijdag jl. zou plaatsvinden in plaats van op zaterdag? Wil de hele regio weten of Ruijsdael Wijnen op tijd klaar is met z’n verbouwing voor de opening op vrijdagavond a.s.?
Naarder Nieuws stond in ieder geval op vrijdag met een zakjapannertje op onze Amersfoortsestraatweg om vast te stellen dat maar liefst 52.700 (..) automobilisten opstoomden richting de wallen.
52.700?
Ze zitten er vermoedelijk een paar nulletjes naast……..

20161128_134511

Het begint nu écht als een dolle te lopen bij die Gooise Meren. Vorige week werden we als summum van democratisch  genot vergast op een uurtje online vragen stellen aan wethouder Jan Franx. Op een speciale Facebooksite. Deze eerste sessie werd voornamelijk gevuld door de inmiddels behoorlijk omvangrijke familie- en vriendenclan van ons schaars behaarde financiële lachebekje dat door de VVD voor een bom duiten uit Enkhuizen naar de Gooise Meren werd gelokt. Om orde op zaken te stellen. Het eigen plaatselijke liberalenpotentieel kreeg de eindjes niet aan elkaar.
Ik behoor kennelijk niet tot z’n intimi want het vrijmoedig door mij ingetikte probleempje bleef een uur lang ergens tussen de wal en het schip hangen. Maar geen nood, twee dagen later werd ik alsnog afgepoeierd met de verwachte dooddoener.
Zo’n vragenuurtje kan nog een succes worden. Zeker als het over de heikele dossiers gaat, waarvan  we er waarachtig nog wel een paar hebben liggen.

Maar ook ongevraagd weten ze in ons fusiegedrocht van wanten.
Vanmorgen viel er een missive op de mat van een meer dan attente medewerker KCC. Waar KCC voor staat is me vooralsnog een raadsel maar de bezorgdheid over mijn fysieke wel en wee spat er in ieder geval op ontroerende wijze van af.
Ik krijg een gehandicaptenparkeerplaats.
Binnenkort wordt er een gehandicaptenparkeerplaats aangelegd op de Beijert in Naarden. Dat is in de directe omgeving van uw woning. Met deze brief informeren wij u hierover.
Een verkeersbesluit, genomen op grond van de bepalingen van de Wegenverkeerswet 1994 (artikel 18), het reglement verkeersregels en verkeersteken 1990 (RVV1990) en het besluit Administratieve Bepalingen inzake het Wegverkeer (BABW)

Zojuist teruggekeerd van de tennisbaan waar ik gedurende anderhalf uur werkelijk als een jonge god te keer ging. Gisteren nog een rondje van 40 km op m’n racefiets langs de Vecht gemaakt en als niemand me tegenhoudt, doe ik dat vanmiddag nog eens dunnetjes over.
Het vooruitzicht van een gemarkeerde parkeerplaats voor de deur maakt onvermoede krachten bij me los. Ik heb een leven lang naar zo’n eigen domein uitgekeken.
De jaloezie bij m’n naaste buren zal amper te filmen zijn.
Of ik nog vragen heb? ronkt het verrassende episteltje.
Om de dooie dood  niet.
Laat het team van Beheer en Service maar doorkomen.
Ik ben er helemaal klaar voor.

ZUUR & ZOET is uit

Geplaatst: 15 november 2016 in Uncategorized

cover-zzFlyer2016def.JPG

Maak je geen zorgen. Zo’n bloedbad als in 1572 gaat het hier niet worden. Maar om nou te zeggen dat het na 1 januari in Naarden één en al feestelijkheid is: nou nee!
De columnbundel Leven na de dood (november 2015) bewees dat onze vestingstad, tegen de verdrukking van een bestuurlijke samenvoeging in, springlevend is.
Die lijn wordt in ZUUR & ZOET genadeloos voortgezet. En hoewel de plaatselijke ontevredenheid zeker niet over de wallen klotst, in 200 pagina’s toch maar weer ’s ruim baan voor het zuur van het al of niet gespeelde ongenoegen. Het blijft echter steeds gelamenteer met een knipoog. Ook het zoet komt uitgebreid aan bod. Daarvoor staat met name een aantal gevoelvolle portretten garant. Het soort lichtvoetigheid waarmee je er vermoedelijk voorlopig weer een tijdje tegen kunt.

Vanaf vandaag is dit boekje te scoren bij Ruijsdael op ’t Hoekje in Naarden.
Kosten: 13 euro. We gaan het noodlot tarten (..).

Ruijsdael tekening FB.jpg
Vind je het leuk om een (ev. gesigneerd) exemplaar privé bij mij af te halen?
Beijert 11 Naarden Vesting.
Woon je wat verder op in de Gooise Meren en is de gang naar Naarden Vesting net iets te veel van het goede, maak dan 13 euro over op NL03INGB0003825452 t.n.v. F.H.Muthert Naarden. Als je je adres even vermeldt dan ligt ZUUR&ZOET, zodra de overschrijving binnen is, dezelfde dag nog in de bus.