Archief voor de ‘kleinkunst’ Categorie

messbetekenissen

Wie noemt zijn theater nou deMess?
Dat is toch vragen om ellende?
Hebben de jongelui zich meer dan een jaar het schompes gewerkt om in de Vesting Naarden  een uniek theatertje uit de grond te stampen, komen ze met een naam op de proppen waarmee ze eigenlijk al bij voorbaat hun doodvonnis over zich afroepen.
En dan kunnen ze wel apetrots verklaren dat MESS historisch een meer dan verantwoorde keuze is (in een grijs verleden was dit gebouw immers een officierskantine), MESS betekent niets meer en niets minder dan gewoon ROTZOOI.
Wat een uitdaging!

Die toko is nu bijna vier weken open. De velen die zich al hebben laten verleiden tot een bezoek, kunnen niet anders vaststellen dan dat het er allesbehalve een rommeltje is. Een geweldige, gevarieerde en verrassende programmering met uitstekende artiesten in een professionele setting. Knus (75 stoelen). Parkeergelegenheid voor de deur. Vooraf, in de pauze en na afloop kun je je in een uitstekende  ambiance (MESSCAFÉ) laven aan een ruim assortiment sapjes en licht-alcoholische versnaperingen. Zelfs de bitterbal doet deze week z’n intrede.
Hoezo rotzooi? dus.

Nu we het toch over namen hebben: dat de lokale politieke partij Hart voor BNM (Bussum Naarden Muiden) niet staat te juichen bij het idee dat muurbloempje Weesp ons (hoezo volksraadpleging?) binnenkort wellicht ook door de strot geperst wordt, mag duidelijk zijn.
Je kunt niet eindeloos je naam blijven aanpassen aan de grillen van de hoge heren.
Hart voor B&W (+NM) dan maar?
Als cynische hommage aan het College?

Advertenties

Voorleesvader

Geplaatst: 20 september 2017 in actualiteit, crisis, kleinkunst, persoonlijk, taal, troonrede, zorg

troonrde.jpg

Van mijn leraar Nederlands gedurende de eerste twee leerjaren op het Christelijk Lyceum in Hilversum (Gé van Putten?) herinner ik me niet zo bar veel meer. Maar zijn voorleessessies staan bijna zestig jaar later nog haarscherp in m’n geheugen gegrift. Het laatste stukje van de les ruimde hij er regelmatig voor in. Vooral met Godfried Bomans scoorde hij als een dolle. De Haarlemmer die, al of niet met een forse slok op, mateloos populair was in verschillende radioprogramma’s, sloot ik in m’n hart.
Vooral dankzij Gé.
M’n eerste schrijfseltjes uit die tijd (het schriftje heb ik nog) waren pure Bomans-imitaties.
Hij zat tot in m’n haarvaten.

Voorlezen, gebeurt dat nog?
Ik deed het in ieder geval wel gedurende de zesendertig jaar dat ik als docent Nederlands op de kinderzieltjes losgelaten werd.
Met ‘Kopstukken’ van Bomans hadden ze, tot mijn teleurstelling, niet zo veel.
Humor? Nee toch?
Des te meer met ‘De meester van de zwarte molen’ van Otfried Preussler, de fraaie oprispingen van Roald Dahl, Jan Terlouw en consorten.
De beloning voor de kids als ze hard gewerkt hadden.
In de vele kwartiertjes jaste ik er hele boeken doorheen.
Omdat ik er de zin van in zag.
En in de heilige overtuiging dat ze dat leuk vonden. Maar misschien had hun enthousiasme ook wel enigszins te maken met de omstandigheid dat, zolang de meester zich uitsloofde, ze effe lekker niksend onderuit konden hangen.
Het kassucces in de bovenbouw was het verhaal ‘Rita Koeling’ uit de bundel ‘De hemelvaart van Massimo’ van Oek de Jong. Waanzinnig goed geschreven. Vond ik. Daar kon je alles wat je aan literatuuranalyse voor ze in de pijplijn had, op loslaten.
Later zullen de arme schapen wel ontdekt hebben dat de juweeltjes van mijn voorleeskeuze bepaald geen afspiegeling waren van het literaire aanbod.
Als ik nu af en toe langs m’n neus weg bij een 6 vwo’er informeer naar z’n mening over literatuur, hoor ik bijna altijd de verzuchting: SAAI!!
Vloggers doen het stukken beter.

Als voorleesvader avant la lettre hoorde ik op de Derde Dinsdag tijdens een fietstocht ter hoogte van het Naardermeer in m’n oortje het tenenkrommende leesbeurtje van onze koning.
Het schaamrood springt je spontaan naar de kaken.
Hij leert het nooit.
Na het jaarlijkse spreekbeurtje van z’n moeder dat in z’n chemisch gereinigde, kakkineuze Nederlands in ieder geval nog iets majesteitelijks had, moeten we het tegenwoordig doen met de uiterst middelmatig geproduceerde woordenbrij van WA. Iedere Koninklijke affiniteit is hem vreemd. Om over dictie maar helemaal niet te spreken. Geef hem een telefoonboek en het oplezen van de nummers zal zich er amper van onderscheiden.
En dan hoor ik in DWDD onze aan lager wal geraakte side kick Jan Mulder helemaal uit z’n plaat gaan over de voorleeskwaliteiten van onze zwaar getormenteerde vorst.
Ironie?
Ik heb het bij ‘Uitzending gemist’ voor de zekerheid nog even gecheckt. Maar de man leek het uiterst serieus te menen.

Een troonrede is natuurlijk geen ‘Meester van de zwarte molen’.
En al helemaal geen Bomans.
Nou is het door Rutte en z’n maten geproduceerde episteltje natuurlijk niet iets waar je ter plekke natte dromen van krijgt. Het stond zoals gewoonlijk bol van de kreupele gemeenplaatsen. Terugkerende clichés zonder kraak of smaak, in nét iets andere woorden verpakt dan vorig jaar.
Hou je vast:
Een baan hebben of werkloos zijn, maakt een groot verschil in het leven van de mensen (..)
Of deze dooddoener
De tendens van de laatste jaren is helaas dat de internationale instabiliteit toeneemt (..)
En anders wel dit absolute toppertje:
Ook in geopolitieke verhoudingen verandert er het nodige (..)

Menige Nederlander zal er ongetwijfeld een slapeloos nachtje aan hebben overgehouden.
Leve de koning!
Dan maar als de sodemieter die glazen koets in voor de rijtoer.
En later de balkonscene met Max.
Wuiven doet ie in ieder geval niet onverdienstelijk.

ramses

Bij de slotmanifestatie van het indrukwekkende Benefietgala ‘Geef deMess Cultureel Kapitaal’ in SPANT! Bussum, sloop er wat mij betreft toch weer dat verrekte twijfelmomentje in.
De totale euforie die zich van het theater meester maakte ten spijt.
Tekst kwijt.
En het ging toch waarachtig om slechts zeven woorden.

Nou heb ik over het algemeen (nog) weinig reden tot klagen over m’n geheugen.
De psalmversjes die wij op de gristullukke lagere school op maandagochtend om de beurt moesten opdreunen (voor een cijfer: één hapering een 9, twee keer mis betekende een 8, en was je drie keer de weg kwijt dan moest je ’s middags nablijven) zou ik voor het merendeel nog rimpelloos kunnen produceren. Op de HBS werden we geacht regelmatig een gedicht (uit het hoofd) voor te dragen. Ik heb er 55 jaar na dato nog een stuk of tien op m’n harde schijf staan. Inclusief de volledige 28 rampzalige regels van de Rey van Engelen uit Vondels Lucifer waarmee ik later in m’n studententijd met een forse slok op, te pas en te onpas, in een zwaar doorgesnoven gezelschap goeie sier maakte.
Mijn compleet grijs gedraaide LP’s van Toon Hermans hebben er voor gezorgd dat ik als 14-jarige zijn volledige shows, inclusief adempauzes (in het subtiele zwijgen was Toon een ware meester) tussen de schuifdeuren van mijn ouderlijk huis, vermoedelijk tot vervelens toe, ten beste gaf.
Toen ik ooit als knaapje ter gelegenheid van een knie-operatie in het Bussumse Majella ziekenhuis verzeilde heb ik er op kerstavond voor een gehoor van drie bij elkaar geveegde zalen (en in die tijd stelde zo’n zaal numeriek nog wat voor) een volledige voorstelling van bij elkaar geluld.
En ook bij de sectievergaderingen Nederlands op de Naardense scholengemeenschap Godelinde had ik vet profijt van dat selectieve geheugen. Die bijeenkomsten, beurtelings bij een van de collega’s thuis, eindigden onveranderlijk in wat je tegenwoordig een Sing Along noemt. Samen met collega cabaretier/ tekstschrijver en later radiomaker bij de TROS Sietze Dolstra joegen we de plaatselijke neerlandici tot in de kleine uurtjes keer op keer meedogenloos door een gevarieerd cabaretrepertoire.
Toon was (toen nog) onze favoriet.
En geef me de eerste regel van een conference van Wim Sonneveld en ik maak ‘m af waar je bij staat.
Met m’n eigen teksten had ik later stukken meer moeite. Maar dat kwam omdat die per voorstelling nogal ingrijpend veranderden. Dat krijg je met cabaret op maat. Wij speelden altijd premières.

Terug naar die Benefiet.
Met alle optredende artiesten op het toneel kwam het tot een ware apotheose via de massaal meegezongen evergreen van Ramses Shaffy:
Zing vecht huil bid lach werk en bewonder.
Hoe het komt? Geen idee.
Ik krijg ze nog altijd niet in de goeie volgorde uit m’n bek.

IMG-20170909-WA0001

Als het Benefietconcert in SPANT! een voorbode was van de kwaliteit die ons te wachten staat in het piepjonge Podium deMess in Naarden, dan hebben de Naardense initiatiefnemers goud in handen.
Het is niet gebruikelijk dat een slager z’n eigen vlees keurt. Maar bij wijze van uitzondering die de regel bevestigt, schrijven we hier ongegeneerd onze eigen ronkende recensie.
Wie z’n buik een beetje vol heeft van het proces van aftakeling van het gemeenschapsgevoel en de opgepookte boosheid van oververhitte twitterati in de sociale media, had vrijdagavond z’n neus eens om de hoek van de Bussumse schouwburg moeten steken. Wat een positieve energie straalde er tot in iedere uithoek van de tot de nok gevulde theaterzaal.
Een keur van artiesten stond zich in de coulissen te verdringen om in deze wervelende en uitstekend geregisseerde show pro deo het beste uit zichzelf te halen. En dat bleek heel wat. Wat een talent. Wat een variatie. Wat een ongekende muzikaliteit.
Allemaal bij elkaar geharkt door de artistiek leider van deMess, Johan Hoogeboom die zelf aan de piano regelmatig op virtuoze wijze het geheel in goede banen leidde. Met zo’n netwerk kunnen we de programmering voor de toekomst met het allergrootste vertrouwen tegemoet zien. De meeste optredende kleinkunstenaars en musici vallen overigens de komende tijd al te bewonderen in deMess, waar ze alles nog eens dunnetjes over gaan doen.
Bekijk de speellijst en huiver!

En dat allemaal voor het goede doel.
DeMess heeft zich in het afgelopen jaar fors in de schulden gestoken om in Naarden, vooralsnog ongesubsidieerd en volledig gedragen door louter vrijwilligers, een professionele ambiance neer te zetten. De opbrengst van deze Benefiet (SPANT! stelde de zaal, faciliteiten en personeel gratis beschikbaar) moest een eerste aanzet betekenen tot het reduceren van die schuld. Tel daarbij op de oogst van de lotenverkoop en een heuse veiling en we zouden waarachtig een eind op de goede weg zijn naar het Cultureel Kapitaal.
Aan het begin van de avond kwam een prognose voorbij: Is 15.000 euro haalbaar?
Als je nog nooit een veiling bezocht had, dan moet dat halve uurtje een interessante beleving zijn geweest. Professioneel en geroutineerd geleid door de soms ook geestige veilingmeester Bernadette de Bruijn vlogen de vijftien aantrekkelijke items, variërend van kunstwerken tot uiterst lucratieve (vesting)arrangementen vlotjes de deur uit.
Onder oorverdovend gejuich van alle aanwezigen presenteerde de uitvoerend producent van deze Benefiet Janine Dechesne (ook een Mess-vrijwilliger) tijdens de slotmanifestatie het slotbedrag:
34.365 euro, een ruime verdubbeling van de oorspronkelijke prognose!!!!!!
En natuurlijk ook het moment om de grote initiator van Podium deMess Aya de Lange uitgebreid in de bloemetjes te zetten.
Het mag duidelijk zijn dat de stemming in de foyer na afloop helemaal niet meer kapot te krijgen was. Louter breed lachende en superenthousiaste aanwezigen die verzeild bleken te zijn in een happening zonder weerga.
Het vleesgeworden motto van deMess: VERBINDEN DOOR TE VERRASSEN.
Eén ding is zeker: DeMess gaat het helemaal maken!

Lees ook http://www.demess.nl

_DSC7943.JPG

 

nee-ja-sticker

Gisteren voor het eerst van m’n leven geflyerd.
Voor het goede doel.
Een cultureel doel in mijn geval.
De Benefiet voor theater deMess in Naarden Vesting op vrijdag 8 september in SPANT!
In de sector ongeadresseerd drukwerk, waar nogal wat Naarders een schijthekel aan hebben, zo ontdekte ik.
In mijn jeugdige overmoed had ik me de intrinsieke saaiheid van een Goois villawijkje in de maag laten splitsen. Het vooruitzicht van een barre overlevingstocht over eindeloze oprijlanen die overwonnen moesten worden, stemde tot niet al te grote vrolijkheid. Maar waar heb ik het als verwoed toerfietser eigenlijk over?
Het grote mes hoefde er niet op. Want ten gerieve van het bezorgvolk heeft nagenoeg alles wat tot welgesteld Naarden behoort zo’n groen, kunststof busje aan de straat geposteerd. Zonder uitzondering met een stroef draaiend deksel waardoor ik beide handen nodig had om m’n gewichtige boodschap naar binnen te laten glijden.
Allemaal voor het goede doel.
In zo’n yuppenparadijs met twee cabrio’s op de oprit stond een weldoorvoede veertiger (ik wist niet dat geruite broeken nog bestonden) mijn werkzaamheden ten behoeve van de culturele gemeenschap met een flink portie argwaan gade te slaan.
Of ik helemaal besodemieterd was:
-Ken je niet lezen?
Dat geringschattende getutoyeer.
De snotneus kon m’n zoon zijn.
De tijd dat ik als docent Nederlands qua taal de wereld had te verbeteren, ligt al mijlenver achter me.
Wat ironie dan maar?
Hoewel?
-Ik vrees dat mijn missie inderdaad niet aan ‘U’ besteed is.

M’n volgende stapeltje ga ik ’s nachts bezorgen. Zeker weten.
!cid_797A0FD9-77C0-4675-9608-5058A5CFA3E3@local.png

Nieuwe afbeelding (2)

Het zijn wel de religies die deze week weer ’s de toon zetten in de chocoladeletter-koppen van de kranten.
Mijn Naardens-Italiaanse zielenherder om de hoek moet de glutenvrije ouweltjes op last van Rome terstond uit het basispakket van mijn paapse stadgenoten verwijderen.
Waar gaat het over? vraag je je als rechtgeaarde agnost vertwijfeld af.
Twee Haagse meisjes van weer een andere sekte moesten het bezoek van de schoolfotograaf missen omdat dat samen viel met hun Offerfeest. Konden ze daar niet een half uurtje (dat speciaal voor deze categorie was geregeld) voor tussenuit? Andere ouders (wat minder streng in de leer?) gingen akkoord.
10.000 euro schadevergoeding, eiste de verbolgen moeder. Het werden er 500.
Discriminatie!!!
Je bedenkt het niet.

Bij de Nederlandse Bridgebond hebben ze daar een uitstekende, eigentijdse oplossing voor.
Een aantal jaren geleden traden we als Cabaret Dubbelfout op bij het zoveeljarig bestaan van een bridgeclubje in Zwolle. De voorstelling, volledig afgestemd op het deerniswekkende clubleed van de Zwollenaren, speelden Vriendin en ik met z’n tweeën. Met Erik, onze onafscheidelijke en zeer gewaardeerde geluidstechnicus, aan de knoppen.
Twee bedrijfsbusjes, volgestouwd met apparatuur, hebben we door de jaren heen versleten met zo’n 150.000 kilometers over ’s Heeren wegen. Want als je wat moois te bieden hebt, moet het allemaal natuurlijk ook een beetje verstaanbaar zijn voor zaaltjes van 200 man.

In de nazit van onze vele optredens hoorde ik hem regelmatig praten over ‘wij van Dubbelfout’.
Erik wás Dubbelfout.
En dat vonden wij prima. Zolang hij onze sketches, conferences, chansons en de muziekinstrumenten  maar tot in de verste uithoeken van de theaters prima verstaanbaar maakte .
Zijn echtgenote (vaardig met naald en draad) had zelfs een speciaal pakje voor hem in elkaar geflanst. Een variant op onze ooit voor veel euri aangeschafte bridgetheateroutfit.

Na afloop van die voorstelling in Zwolle wilde het jubilerende  bestuur samen met de hotemetoten van het district IJsselstreek én met het Cabaret op de foto.
Voor de regionale krant.
En het maandblad BRIDGE (oplage 100.000).
Je raadt het al. Erik, in de stellige overtuiging dat hij zo ongeveer de ziel van Dubbelfout was, schoof rimpelloos aan bij het groepje dat zorgvuldig geselecteerd was voor het unieke groepsportret. Dat was duidelijk niet de bedoeling, zag ik aan de verbaasde gezichten van de verantwoordelijke functionarissen om me heen.
Maar hoe maak je zoiets duidelijk?
Mijn neus bloedde.

Een paar weken later gleed BRIDGE in de bus.
Mét die foto, ………… waarop Erik in geen velden of wegen te bekennen was.
Ze hadden hem er uit gefotoshopt.
Middels wekenlang zorgvuldig masseerwerk (hij overwoog een bodemprocedure tegen de NBB) kreeg ik hem met uiterste inspanning weer enigszins op de rails.
Hij heeft zich nét niet verhangen. Maar het was kantje boord, kan ik je verzekeren.

Waarmee ik wil zeggen. Als een beetje fotograaf iemand UIT een portret kan fotoshoppen dan moeten die betreurenswaardige Haagse slacht’offertjes’ er toch net zo makkelijk IN geknutseld kunnen worden?
Wat een gezeik.

martine en Geert

Aart & Ton
Acda en De Munnik
Ajuinen en Look
Alex en Martine
Arie & Silvester
De Bloeiende Maagden
Bolder en Plante
Pé Daalemmer & Rooie Rinus
Ernesto & Marcellino
Ewout en Etienne
Flight of the Conchords
Hoed en de Rand
Johnny & Rijk
Jurk!
De Klisjeemannetjes
Kommil Foo
Van Kooten en De Bie
Krips en Molenaar
Lankmoed
Lebbis en Jansen
Maartje & Kine
Mannen met Pit
Mannen van de Radio
Mini & Maxi
De Mounties
Neerlands Hoop In Bange Dagen
Pectoralis
Plien en Bianca
Queen Bee (cabaretduo)
Reijn & Goed
Ruben & Nathan
Salu
Sandler & Young
Snip en Snap
Speelman en Speelman
TohoeWabohoe
Van der Laan & Woe
Veldhuis & Kemper
W.A.C.K.O.
De Wama’s
Yentl en De Boer