Archief voor de ‘kleinkunst’ Categorie

martine en Geert

Aart & Ton
Acda en De Munnik
Ajuinen en Look
Alex en Martine
Arie & Silvester
De Bloeiende Maagden
Bolder en Plante
Pé Daalemmer & Rooie Rinus
Ernesto & Marcellino
Ewout en Etienne
Flight of the Conchords
Hoed en de Rand
Johnny & Rijk
Jurk!
De Klisjeemannetjes
Kommil Foo
Van Kooten en De Bie
Krips en Molenaar
Lankmoed
Lebbis en Jansen
Maartje & Kine
Mannen met Pit
Mannen van de Radio
Mini & Maxi
De Mounties
Neerlands Hoop In Bange Dagen
Pectoralis
Plien en Bianca
Queen Bee (cabaretduo)
Reijn & Goed
Ruben & Nathan
Salu
Sandler & Young
Snip en Snap
Speelman en Speelman
TohoeWabohoe
Van der Laan & Woe
Veldhuis & Kemper
W.A.C.K.O.
De Wama’s
Yentl en De Boer

IMG_2906.JPG

Wie de moeite neemt onze alom geliefde Jan (84) echt in de ogen te kijken, kan niet anders dan vaststellen dat z’n naderende afscheid hem aanzienlijk meer beroert dan hij in woorden uitdrukt. En je hoort het goed: in die stem van hem zit de laatste dagen  ook een enigszins verdacht trillertje.
Mag het alsjeblieft na 25 jaar Regenboog Curiosa?
Hij heeft iets met prozaïsche naamgevingen. Geboren in de Naardense Regenboogstraat was de naam van z’n winkeltje niet het allergrootste probleem.
Jan weet alles over Naarden.
Sterker nog, hij staat symbool voor een indrukwekkende partij historie waar z’n winkel in woord- en beeldmateriaal van uitpuilt.
Vanaf volgende maand is hij zélf geschiedenis.
Zijn rijzige aristocratische verschijning in de deuropening, immer strak en onberispelijk in het pak, gaan we missen.
Het is mooi geweest.
Het liefst was hij in het harnas gestorven maar daar hebben z’n kinderen een stokje voor gestoken. Het duistere winkeltje waar je normaliter je kont niet kon keren, wordt leger en leger. En dan hebben we het nog niet eens over de bovenverdieping waar een ongekende optocht stoffig antiquarisch materiaal tot aan het plafond opgetast ligt.
Dagelijks verdwijnt er een deel van de inventaris. Naar collega’s. Markplaats. Paul Vuijst. De Kringloop. En in het uiterste geval: de stort. Dat laatste moet pijn doen. Stuk voor stuk spullen  waar smakelijke, ontroerende en ook tenenkrommende verhalen achter schuil gaan waar ie je graag tot in details deelgenoot van wil maken. De achtergronden bij de authentieke ansichtkaart van Anne Frank bijvoorbeeld, die  hij ooit bij toeval op de kop tikte. Radio, televisie en schrijvende pers liepen een week lang z’n  deur plat. Het betreffende collector-item  heeft hij genereus geschonken aan het Joods Historisch Museum in Amsterdam. Anne is slechts het topje van zijn immense ijsberg aan anekdotes.
Zakelijk gezien lette Jan behoorlijk op de kleintjes.
Want er moest ook brood op de plank.
Toen het nogal uit de klauw dreigde te lopen met het boekenwandje in m’n huiskamer besloot ik een paar jaar geleden het mes er maar ’s in te zetten. Samen met een zestigtal  stripboeken sleepte ik een doos met een selectie van bepaald niet kinderachtige, goed geconserveerde literaire werkjes naar zijn hol. Ik dacht er in mijn kinderlijke onschuld nog wel een leuk tariefje voor te kunnen toucheren. Nee dus.
Hij keek me op z’n bekende karakteristieke wijze ietwat meewarig aan. Ik mocht ze bij godsgratie laten staan. Maar hij gaf er geen ruk voor. Alleen het verzamelde werk van Multatuli nam ik mee terug.
Dat werd me nou net iets te gortig.
Kopen deed ik er mondjesmaat. Rondscharrelen, kijken en vooral luisteren naar de meester was op zich al een belevenis. Op zoek naar de broodnodige muzikale variatie in ons aanbod besloten we als cabaret ooit tot de aanschaf van een  heuse accordeon. Een diepte-investering die, volgens Jan, ons leven compleet nieuwe zin zou geven. Nooit gebruikt trouwens. Die dingen maken bij nader inzien een teringherrie die je je buren niet aan doet.
Zijn trekharmonica’s waren sowieso een verhaal apart. Als hij daarover los ging, openden zich onverwachte nieuwe werelden. Hij is een kenner. En speelt zelf ook bepaald niet onverdienstelijk. Toen Loes en Joop  in 2013 het 75-jarig jubileum van hun toko op het hoekje vierden, ging ie helemaal uit z’n dak. En het is dat een ingehuurd dweilorkestje zijn feestvreugde kwam verstoren. Anders had ie ons ongetwijfeld voor de volledige duur van het evenement vergast op de magistrale vingervlugheid waarmee hij z’n bonte repertoire vertolkte.

20161014_161244.jpg

Jan trekt zich terug achter de muren van zijn optrekje aan de Rijksweg. Bij de duizenden keren dat ik er langs fietste vroeg ik me vertwijfeld af welke onverlaat het toch in z’n hersens heeft gehaald om dit wereldvreemde allegaartje PaJaBeMa aan z’n gevel te spijkeren. Jan dus. Met die voorliefde voor prozaïsche naamgeving. De namen van z’n zeskoppige menagerie Paul, Jaap, Berry en Marco. En je kunt er met een beetje fantasie ook nog paps en mams in lezen. Een acroniem dus.
All in the family.
Met antiek heeft het geen reet te maken.
Curiosa dan misschien?
Blijven we toch nog een beetje aan hem denken……..

2016-Poster-FINAL.jpg

Een beetje sneu is het wel voor de vele teleurgestelden die net iets te laat reageerden op de aankondiging van de vierde versie van ‘THEATER BINNEN DE WALLEN’. Het jaarlijkse topevenement in Naarden was, ondanks dat er dit keer 120 in plaats van 90 toegangsbewijzen beschikbaar waren, weer binnen een dag uitverkocht. En dat terwijl de leden van de organiserende Vereniging Vestingstad Naarden in tegenstelling tot voorgaande jaren dit keer ‘slechts’ twee kaarten pp konden reserveren.
En over sneu gesproken, de plaatselijke en regionale pers kan er om duistere redenen met een teleurstellende minimale aandacht (Naarder Nieuws) maar niet warm voor lopen.
Hoe onbegrijpelijk wil je het hebben? Is UITVERKOCHT geen nieuws misschien?
Naarden, wederom, als cultureel buitengewest? Het wordt de hoogste tijd om ons binnen de wallen ernstige zorgen te maken.
De succesvolle theaterhappening die  in korte tijd een geweldige reputatie heeft opgebouwd, leeft intussen enorm.
De charme van dit initiatief zit ‘m mede in de formule. De voorstellingen worden gespeeld in drie huiskamers van vestingbewoners. De ware fans van THEATER BINNEN DE WALLEN moeten straks na  vier edities een aardig beeld hebben van de vaak unieke woon- en leeflocaties.
Alle gelukkigen die een kaartje wisten te bemachtigen worden op zaterdag 8 oktober vanaf 19.00 met thee/koffie en koek verwacht in het (al even unieke) Weegschaalmuseum aan de Turfpoortstraat voor de opening. Daar wordt ook het programmaboekje uitgereikt waarin aangegeven staat in welke volgorde de drie locaties bezocht gaan worden.
Op Pastoorstraat 5 bij Ronald en Lonie Vles neemt Mariska Pool, die het Guinness Book of Records haalde met het grootste harporkest ter wereld, haar publiek met muziek en verhalen mee in de wereld van de harp.
Bij het cabaretduo Roovers en Van Leeuwen  zal van achterover leunen geen sprake zijn. Je kunt bij de heren nergens van op aan. Ze  bouwen op om af te breken en niemand weet precies waar de ene sketch begint en waar de andere eindigt. Zelfs zij niet. Hopelijk geldt dat afbreken niet voor het fraaie pandje van Ilse en Gary Millin op de St. Annastraat 19 waar het duo los gaat.
Samen met de Bussumse pianist Johan Hoogeboom (bekend als cabaretier, componist, schrijver) brengt Anouk Dorfmann een afwisselend muzikaal programma met zowel bekende liederen, klassiekers, als nieuw werk. In deze voorstelling passeren ook veel vertalingen en levensverhalen de revue. Lyriek, emotie, humor, herkenning en kritiek. Johan en Anouk nemen hun publiek mee op reis door het rijke landschap van het Franse chanson met liederen die rust brengen, ontroeren en waarmee ze tegen kanonnen kunnen spreken.
En dat allemaal op de Gansoordstraat 28 bij Annemarie en Wouter Hoek.
Het eerste optreden loopt van 20:00 – 20:45 uur. Het tweede van 21:00 – 21:45 uur. En nummertje drie  van 22:00 – 22:45 uur. Na afloop van de eerste en tweede voorstelling krijgen de deelnemers een drankje aangeboden om even na te praten.
En  wie er echt uitgebreid wil napraten is  na afloop van deze avond welkom in de Gecko lounge bar, voorheen Wijn- en Spijslokaal Op Hout (Marktstraat 41). Drankje op eigen kosten.
Het kan niet anders of de Vereniging Vestingstad Naarden voegt met deze avond een nieuw pareltje toe aan de toch al indrukwekkende ketting.

 

Hoed

Een grote ontmoetingsplek, dat is  wel zo ongeveer het doel dat een initiatiefgroep vanuit de Stichting Kunstkring Naarden voor ogen heeft met de beoogde nieuwe bestemming van gebouw De Hoed. En hoewel de Stichting helemaal niets heeft tegen multicultureel, in tegendeel zelfs, zou het  door de krant gehanteerde containerbegrip ‘multicultureel centrum’ wellicht tot misverstanden kunnen leiden. Laten we het voorlopig maar houden op ‘Sociaal-Cultureel Centrum’. Maar er wordt nog gezocht naar een wat minder beladen noemer. Ook over de naam ‘De Hoed’ waarmee nogal wat mensen niet zo gelukkig zijn, valt uiteraard te praten.

De initiatieven van de Stichting dateren al van een paar jaar terug. Met een geïnteresseerde geldschieter in de gelederen stond aanvankelijk de koop van het gebouw voor ogen. Een onmogelijkheid, zo bleek al gauw. Het maakt deel uit van de Naardense Vestingwerken, waarover de NMO sinds enige tijd de scepter zwaait. Het enthousiasme van de initiatiefnemers werd er niet minder om. Onderzoek in Naarden Vesting leerde immers dat er binnen de wallen een zeer duidelijke behoefte is aan een dynamische ontmoetingsplek waar sociaal-culturele activiteiten kunnen plaatsvinden. Waarna contact werd gezocht met de NMO. Of SMB (Stichting Monumentenbeheer), zo je wilt.

Afgelopen half jaar is er in een uitstekende sfeer een aantal gesprekken gevoerd. De SMB koos uiteindelijk NIET voor een commerciële gegadigde (waar meer aan te verdienen zou zijn) maar omarmde vanuit een zeer welkome filosofie uitdrukkelijk de plannen van de Naardense initiatiefnemers. En hoewel er organisatorisch nog heel wat te verhapstukken valt, komt het geheel nadrukkelijk in een stroomversnelling.

De SMB geeft het gebouw aan de buitenkant een fikse opknapbeurt. En ook neemt ze in goed overleg met de initiatiefnemers een ingrijpende interne verbouwing voor haar rekening die tegemoet komt aan een aantal wensen met betrekking tot het multifunctionele karakter. Daarbij dient uiteraard terdege rekening gehouden te worden met de omstandigheid dat we hier te maken hebben met een monument. De finishing touch ligt bij de Stichting zelf. Een flinke klus die met vrijwilligers geklaard moet worden. Het hele project wordt sowieso een omvangrijke  VRIJWILLIGERSAANGELEGENHEID  want de exploitatie van het Centrum wordt er eentje zonder winstoogmerk.

De SMB heeft de huidige gebruikers de huur opgezegd. Voor de toneelvereniging  ToVeNaar, begrijpelijk, een fors probleem.  Het gebouw moet met het oog op de verbouwing volledig ontruimd worden.  Wellicht voor ToVeNaar het moment om het mes te zetten in een enorme hoeveelheid bezittingen in opslag die vermoedelijk al jaren niet meer gebruikt worden. Daarnaast moet er in overleg met de SMB een plaatsvervangende ruimte gezocht worden voor een aantal voor hen vitale attributen.
Misschien het moment om nog eens zeer nadrukkelijk te beklemtonen dat het geenszins de bedoeling is om ToVeNaar uit het gebouw te werken. Integendeel, de toneelvereniging staat uiteraard bovenaan het lijstje van gegadigden die de Stichting in de nabije toekomst  buitengewoon graag verwelkomt.
De Stichting was zelf niet in de positie om te ‘onderhandelen’ met de huidige gebruikers. Dit lag geheel op de weg van de SMB. Er is daarnaast wel degelijk contact geweest met ToVeNaar waarbij de initiatiefnemers duidelijk hebben aangegeven dat de ‘ontruiming’ wat hen betreft van tijdelijke aard is.
Als de tijd rijp is, heeft de Stichting trouwens het voornemen in contact te treden met ALLE mogelijke gegadigden die in de toekomst gebruik willen maken van het Centrum.
Zo breed mogelijk dus.

Daarnaast zijn er eerste verkennende en uitermate positieve  besprekingen gevoerd met de exploitant van het Andreashuis dat voor een deel in dezelfde vijver gaat vissen als de Stichting. De constructieve opstelling van het Andreashuis met haar know how is hartverwarmend. Daarnaast zal ook gepraat worden met de eigenaar van het fonkelnieuwe Vestinghotel die aangegeven heeft ook een culturele poot aan zijn onderneming te willen verbinden. Kortom, een mogelijke bundeling van krachten om in de toekomst Naarden een vibrerend cultureel hart te bezorgen.

Voor de beeldvorming is zo’n ontruiming natuurlijk niet zo geweldig. Er viel enig gemor te lezen in de plaatselijke social media. Paul Vuijst heeft gelukkig voor z’n inzameling inmiddels een nieuw home gevonden in de Schakel. Het is heel goed mogelijk dat deze locatie wel eens veel geschikter zou kunnen blijken dan de Hoed.
En met de toneelvereniging komt het dik voor elkaar.
Rest een ongekende hoeveelheid positivisme en dadendrang die er gegroeid is voor het Hoed-project.
Er melden zich regelmatig nieuwe belangstellenden die staan te trappelen om deze onderneming tot een succes te maken. Iedereen die denkt met zijn/haar specifieke expertise een bijdrage te kunnen leveren, is van harte welkom. En  straks kunnen we voor die finishing touch uiteraard niet genoeg Naarders gebruiken die hun handen uit de mouwen willen steken.
We gaan er een toplocatie van maken!

 

Buuf, een paar huizen verderop in mijn Vestingstraat, zit sinds enige tijd op een koor. Dat schijnt reuze ‘in’ te zijn. Het bevordert, zegt men, ook een flinke partij gemeenschapszin. Niks leuker om ergens bij te horen toch?
Een beetje eenzijdig dat koor. Dat dan weer wel. Er heerst in die sector een schrijnend gebrek aan mannen, heb ik me laten vertellen.
Zingen is een vrouwending
Een landelijke trend overigens.
Met een weekje Nederlandse zomer – of wat daar voor door gaat – in de pocket staan ook aan de Beijert de ramen en deuren wat frequenter open. Regelmatig drijft iets wat riekt naar ouderwetse toonladders over de belendende tuinen mijn kant uit.
Buurvrouw is geen begenadigd zangeres.
Dat hoor je zo.
Haar allesbehalve loepzuivere, apocalyptische oefensessies beperkt ze helaas niet tot onder de douche. En dat zet zo’n schaars zomers dagje toch wat onder druk. Het is voor het zangclubje te hopen dat de vocaal ongetwijfeld wat beter geschoolde vriendinnen haar een beetje op de rails weten te houden.

Ik zou mezelf geen uitgesproken zangtalent willen noemen. Heb me niettemin in een twintig jaar durende cabaretcarrière aardig kunnen redden. M’n wat dat betreft stukken beter geschoolde wederhelft in de kleinkunst  sleepte me er wel door. In een grijs verleden nog genomineerd voor het Songfestival van Knokke. En het is dat haar ouders, die voor hun dochter allesbehalve een carrière in de variété voor ogen hadden, haar uit de klauwen van good old Lou van Rees wisten te houden, anders was het met mij absoluut nooit wat geworden.
De combinatie van onze stemmen leverde in ieder geval een unieke sound op. Althans volgens lieden die er verstand van hebben. En daar houden we het dan maar op.
Nooit klachten gehad trouwens naar aanleiding van vier opeenvolgende optredens bij de Naardense Nieuwjaarsrecepties.
Ik was meer van de conferences.
Taal dus. Met z’n eigen unieke zuiverheid.

Met de zuiverheid is het vandaag de dag sowieso behoorlijk huilen met de lamp aan. Een ‘bevriend’ staatshoofd is druk doende met een ongekende repressie als antwoord op een traumatiserende coup. Sommigen sluiten niet uit dat hij die coup zelf geënsceneerd heeft. De échte staatsgreep – die van Erdogan – zou volgens critici nú gaande zijn. Onderstaand lijstje spreekt boekdelen.

zuiver

louiseDe ‘mannen’ van Het Bastion in Naarden zijn lekker bezig. Dat mag duidelijk zijn. De portee van het buurtinitiatief om het voormalige Bert’s Eetcafé van een wisse dood te redden en daarmee de eigen dagelijkse prak veilig te stellen, is inmiddels ook doorgedrongen tot de burelen van de G&E. Cabaretière Louise Korthals werd er op af gestuurd.
Voor een column.
Zou zomaar een geinig cursiefje kunnen zijn, als we de eerste reacties onder het linkje op Facebook mogen geloven. Want zo’n story knallen de jonge ondernemers met een natte neus voor publiciteit uiteraard als de sodemieter op de social media.
Hoewel leuk? Daarover verschillen de (manlijke) scribenten even verderop ernstig van mening. Neerbuigend. Vooroordeelbevestigend. Zelfs ‘Denker’ Sylvana Simons (of all people) en het racisme worden er bij gesleept.
Satire blijft een weerbarstige materie.
De werkelijke reden om uitgebreid aan het steggelen te slaan over de kwaliteiten van podiumartiest Louise wordt al ras duidelijk. Met recent twee staaroperaties achter de kiezen, dacht ik het visueel allemaal weer aardig op orde te hebben. Maar zelfs met m’n ouwe leesbril die ik uit de mottenballen haalde, krijg ik de pennenvruchten van Louise met de beste wil van de wereld niet ordentelijk op m’n netvlies.
Onleesbaar. Althans op Facebook.
Jammer van Louise.
NB: Met de moderne techniek heb ik het artikeltje even leesbaar gepimpt. Dan weten we waar we het over hebben.

NaardenUDKNY