Het mag duidelijk zijn: iemand die dorst naar het ultieme inzicht in het conflict binnen de Gooise Ouderen Partij moet z’n heil zeker niet zoeken bij het lokale Gooi-TV.
Kom, dacht meester-interviewer Ruud Bochardt, laat ik maar eens aan de boom schudden. Die onderste steen moet tenslotte boven.
Niks daarvan dus.
Zelden zulk  journalistiek broddelwerk gezien.
Wat een treurigheid. Geen enkele opbouw in de vaak onzorgvuldig gestelde vragen waardoor er nergens sprake kan zijn van een logische lijn. Gemiste kansen ook. Er vallen daarnaast nogal wat namen van mensen die alleen voor insiders gesneden koek zijn. Regelmatig duikt bijvoorbeeld ook ene Piet op die totaal niet te plaatsen is.
Media hebben de taak om  de achtergronden van het nieuws te duiden voor het ‘grote’ publiek. Waarna de kijker in dit geval z’n conclusies kan trekken. Na twintig minuten blijft de argeloze toeschouwer echter in complete verwarring achter.
Dat de twee kemphanen  Sweijen en Kwekkeboom niet samen aan tafel te krijgen waren, is na wat er allemaal gebeurd is nog wel te begrijpen. Maar het was  wellicht de enige manier om de noodzakelijke duidelijkheid boven die tafel krijgen. Dan maar twee afzonderlijke nietes-welles gesprekken waarvan geen chocola te maken valt.
Sweijen, die zichzelf afgelopen jaar volstrekt ongeloofwaardig heeft gemaakt, wordt met fluwelen handschoentjes aangepakt en mag op zijn manier ongestoord wat aankeutelen over zijn ambities en de dieper liggende oorzaken van het conflict. Een erg overtuigende indruk maakt z’n warrige en zurige verhaal niet. En de Kwekkeboomvariant komt door de matige regie van de vragensteller vervolgens ook maar moeilijk uit de verf.
Misschien was het handig geweest van Bochardt, die z’n huiswerk dus maar slecht gedaan heeft, als hij om te beginnen maar ’s afgetrapt had met de hamvraag:
Meneer Sweijen, u bent nu binnen een jaar met veel tamtam bij achtereenvolgens twee partijen weggelopen waarmee u de toch al zo breekbare  geloofwaardigheid van de lokale politiek  ernstige schade heeft toegebracht. Dat roept vragen op. Legt u eens uit?
Waarna de interviewer messcherp tot de kern van de zaak zou kunnen komen.
Intussen kan de geïnteresseerde kijker wel fluiten naar die onderste steen.

We schrijven februari 1976. 41 jaar geleden dus.
Festiviteiten ter gelegenheid van de opening van het nieuwe schoolgebouw aan de Tenierslaan. Met de nodige herkenbare hotemetoten. Verjaardag ook van de directeur Rendert de Poel die, begeleid door de plaatselijke fanfare in een open rijtuig door de buurt getrokken wordt. Daarnaast beelden van de revue ‘De geest van Godelinde‘ (starring Mieke Nagtegaal die inderdaad zong als..en het danstalent Piet Scherpel), één van de meesterwerkjes van mijn helaas te vroeg overleden en uiterst creatieve collega Nederlands Sietze Dolstra. Dolstra heeft door de jaren heen een stuk of vier musicals geschreven en geregisseerd die er mochten zijn. Absolute hoogtepunten in de toch al roemrijke geschiedenis.
Gootje van der Linden
met de onvergetelijke Raldi Langereis en zeker ook Judy.
Deze super-8 film uit het pré-digitale tijdperk maakte ik samen met mijn collega’s Ans van der Heijden en Willem Teeling. Een montage met bloed zweet en tranen, herinner ik me.
Omgezet op dvd. En vandaag maar eens rijp gemaakt voor You Tube.
Voldoet qua flitsend camerawerk natuurlijk absoluut niet aan de eisen van 2017. Het schiet niet op met die 45 minuten amateurwerk. Maar wij vonden het zelf in 1976 al heel wat. Ik hield in die tijd duidelijk erg veel van de muziek van Pink Floyd. En Wim Sonneveld en Freek de Jonge hebben we er ook af en toe onder gemonteerd.
Voor oud-Godelindemensen moet het een aardig document zijn. Je ziet een lange stoet van leerlingen (en docenten) langskomen.
Nostalgie dus.
Veel plezier er mee.
Zegt het voort, zou ik zeggen.

erica-boot

Hoe pluriform wil je de plaatselijke pers hebben? De drukinkt van de paginagrote, voortkabbelende  interviews in Naarder Nieuws met waarnemend burgemeester Albertine van Vliet en twee wethouders, onze Naardense coryfeeën van weleer Miriam en Marleen, was nog maar koud opgedroogd of daar hadden we de G&E die waarachtig een forse steen in de ogenschijnlijk rimpelloze vijver van de Gooise Meren gooide.
Zeg maar: de tevredenheid van Naarder Nieuws (wél prachtige foto’s van de dames trouwens) dat zich doorgaans manifesteert als de kritiekloze spreekbuis van de gemeente versus de gepeperde analyse van G&E’s Alexander Poort.
Van de schamele rapportcijfertjes van onze meisjes vliegt het schaamrood je plaatsvervangend naar de kaken. Ze liggen zwaar onder vuur, als je Poort mag geloven.
We gaan ze helpen.
Een burgerinitiatief dus.
De participatie is immers een hot item? En wat let ons om de dames, te beginnen bij Miriam, vanuit Naarden Vesting maar ’s een stimulerend kontje te geven. Een ambitieus plan van aanpak om het toerisme dat in haar portefeuille vegeteert de broodnodige boost te geven. Want er is op dat terrein weinig of niets tot stand gebracht.
Het toerisme in Naarden, wel te verstaan. Want met het door Albertine zo hartstochtelijk bepleite maar behoorlijk illusoire ‘Gooise Meren gevoel’ wordt het natuurlijk nooit wat.
‘Moetjes’ zijn zelden succesvol, zo leert de geschiedenis.

Toerisme in Naarden dus.
Nou beginnen we 2017 sowieso niet al te voortvarend. Vanwege een opknapbeurtje gaat de plaatselijke VVV een maandje op slot. Maar als Niels en z’n maten het verpieterende meubilair van de helaas gesneuvelde boekhandel Comenius (eeuwig zonde) eenmaal naar de Utrechtse Poort gesleurd hebben, schiet het al behoorlijk op. En wees eerlijk, de uit toeristisch oogpunt bezien weinig courante maand januari leent zich daarvoor het best.
Nee, we gaan het heel anders doen.
Publiciteit in de popi-jopi-sfeer.
Zappend door onze publieke zenders, stuit ik regelmatig op één van onze nationale boegbeelden, de rondborstige positivo Erica die op kosten van onze ouwelullenzender MAX (stukken minder dynamisch dan haar naamgenoot in de Formule I) exclusief voor ons met haar spreekwoordelijke enthousiasme door eeuwenoude culturen toert. De sportcoryfee van weleer heeft (wat ga jij doen als je gepensioneerd bent?) haar zaakjes op d’r ouwe dag prima voor elkaar.
Die Erica moeten we voor ons Naardense karretje spannen.
Als de sodemieter maar ’s op de koffie bij MAX-baas Jan Slagter. Die moet toch te porren zijn voor een low budget uitzendinkje dat onze vestingstad definitief op de kaart zet?
Erica die zich zonder scrupules in een korjaal laat hijsen om in het gezelschap van  onze gekleurde rijksgenoten kraaiend van enthousiasme de Surinamerivier af te zakken, krijgen we waarachtig toch wel in zo’n schuit van onze Vestingvaart? Er zijn toch wel een paar schaars geklede autochtone Naardense schonen te vinden die onder supervisie van schipper Lex Maat het authentieke decor willen vormen voor een niets verhullende promocruise door onze grachten? Inclusief ter hoogte van het Vestingeiland een adembenemende observatie van een copulerend  stelletje zeldzame ijsvogels? De gevederde vrienden die we, ondanks dat ze ons keer op keer in het vooruitzicht worden gesteld, met de beste wil van de wereld maar nooit in het vizier krijgen?
Eenmaal afgemeerd in de Nieuwe Haven gaat het gezelschap in de hoeven voor een stadswandeling  (dat wordt trouwens nog wel even een dingetje voor de volumineuze presentatrice). Onder leiding van Henk Schaftenaar die onze bijna zeven eeuwen plaatselijke historie op subtiele wijze voor de grijze duiven van omroep MAX uit de doeken doet. En dat kan deze keer dus gewoon in het Nederlands, zonder ondertiteling.
Eindigend aan een statafel op het terras van café Demmers waar ze zich onder het genot van een typisch lokaal vestingbittertje uit en te na laat bijpraten over het fenomeen Divorced City.  Daar gaat zij als ervaringsdeskundige ongetwijfeld een nummertje van maken.
Moe maar tevreden schuift het gezelschap uiteindelijk aan in een plaatselijk etablissement voor een keur aan typisch Naardense gerechten die ze na al het gehannes in Myanmar, Swaziland, Kalimantan en Sulawesi weer ouderwets met mes en vork naar binnen mag jagen.

Een week later de follow up in het keutelprogramma TIJD VOOR MAX waarbij de Naardense volkszanger Bart Roelofs met Johan Hoogeboom aan de vleugel voor de passende muzikale omlijsting zorgen.

Dit had Miriam natuurlijk ook allemaal zelf kunnen bedenken.
Ik zou zeggen: doe er wat mee.

Schaatsquote van de Dag

Geplaatst: 7 januari 2017 in actualiteit, schaatsen, sport, taal

Herbert Dijkstra (die van die urenlange Tour de France wandeletappes, samen met Maarten Ducrot) en Martin Hersman waren, als ik het goed heb, een dag lang m’n gastheren bij het EK schaatsen in Thialf.
Een zit voor mensen met de lange adem
Van 11.00 – 18.30 uur.
Immer op zoek naar het sprankelende insiders-taalgebruik mét suggestieve associaties stuitte ik tijdens de 5 kilometer omstreeks 18.00 uur op  het volgende juweeltje.
Sprekend over de Rus Denis Yuskov:

denis2

20170105_154714Hoewel ik graag fotografeer, zou ik mezelf zeker geen fotograaf willen noemen. Af en toe waag ik me er in alle bescheidenheid evenwel aan in een gezelschap van lieden van wie ik maar voetstoots aanneem dat het stuk voor stuk kenners zijn.
Het weekthema is ‘Straatmeubilair’.
Als Naardenees vond ik dat dit er wel mee door kon. Ondanks het slordigheidje van m’n eigen prominente schaduw op de sokkel. Maar dat is de tol die je betaalt als je zo’n object wilt vastleggen in de laag staande zon.
Hoewel het beeld uiteraard  voor zichzelf dient te spreken, stelt men het wel op prijs wanneer je je bijdrage vergezeld laat gaan van een stukje tekst. Daarmee begeef ik me in ieder geval op een terrein waarop ik me stukken beter thuis voel.
Vooruit dan maar

Langs het kerkpad achter de Naardense Grote Kerk hebben we het nationaal donormonument ‘De Klim’.
In de volksmond ‘de gebaksdoos’ .
Staat in een grasperkje dat zeer geliefd is bij de vestingstedelijke hondenuitlaters.
Maar je mag er niet voetballen.
Dat zou gezien het voorgaande ook geen feest zijn.

linkse elite2.jpg

Afbeelding  —  Geplaatst: 5 januari 2017 in zorg

splinter2

Afbeelding  —  Geplaatst: 5 januari 2017 in Gooise Meren