Wibaut en de anderen

Geplaatst: 21 oktober 2017 in Uncategorized

20171021_101247.jpg

Het Spakenburgse bedrijfsleven heeft al jaren een flinke poot tussen de deur binnen de Naardense zaterdagmarkt. Vooral de vis- en broodbranche roeren zich als een dolle.
Vanuit het pittoreske vissersdorpje aan de boorden van het Eemmeer zwermen voor dag en dauw tientallen ambassadeurs uit in geavanceerde, rijdende marktmeubels om er ’s middags met een goed gevulde portemonnee in een vrolijke karavaan weer terug te keren. Net op tijd of net te laat voor één van de wekelijkse hoogtepunten.
Foeballuh.
Naast een bonte optocht aan kerkgenootschappen die het dorp meedogenloos opdelen in de rekkelijken en de bevindelijken (met bijbehorende afscheidingen), zijn de Rooien (IJsselmeervogels) en de Blauwen (Spakenburg) verantwoordelijk voor weer een andere, snoeiharde scheiding der geesten op het dorp.
Onze sympathieke Wibaut, de Naardense filiaalchef van giga broodboer ’t Stoepje is van de Blauwen. Maar als het om de centjes gaat kan hij er wel mee leven dat de belendende viskraam gerund wordt door Rooien.
Communiceren is sowieso geen obstakel. Ze beheersen allebei tot in hun haarvaten hetzelfde dialect. Een vrije variant van het Utrechts met minstens 13 eigen gezegdes en 398 woorden. Wie zich daarin wil verdiepen moet ’s de moeite nemen om vroeg op te staan. Dan hoor je hoe de intimi met elkaar koeterwalen.

De naam Wibaut roept associaties op met een sociaal-democratische grootheid uit de Amsterdamse gemeentepolitiek die in het interbellum het koosnaampje de onderkoning van Amsterdam had.
Als één van de meest vitale invalswegen van Mokum nog steeds naar je genoemd wordt, mag je god op je blote knieën danken. Die is ieder geval niet zo aangevreten door de tijdgeest als de besmette namen van straten, tunnels en bruggen die ons confronteren met de foute kant van onze geschiedenis.
Die Amsterdamse onderkoning maakte furore op het gebied van volkshuisvesting en stadsarchitectuur.
En laat die architectuur in engere zin nou net het terrein zijn waarop onze Spakenburgse Wibaut wel eens een organisatiedeskundige zou kunnen loslaten. Daarmee doel ik op de inrichting van z’n rijk gesorteerde broodtent.
Dat vroeger alles beter was, is een belegen en vaak misplaatste kreet.
Maar overzichtelijker was het in dit geval wel.
Staande voor z’n kraam werkte ik m’n boodschappenlijstje af, betaalde (nee, alsjeblieft geen zegeltjes), waarna m’n weekend kon losbarsten.
Volgens de allernieuwste trends in marktkramenland moet het vooral zelfbediening zijn. Wat betekent dat je via twee toevoerwegen het heiligdom van Wibaut kunt betreden. Waarbij het van meet af aan volstrekt onduidelijk is of jij op een gegeven moment aan de beurt bent of die vrouw met dat knotje aan de andere kant van de straat. Wibaut en zijn lieftallige assistentes (altijd leuke jonge meiden waar niks mee is) zijn het overzicht volledig kwijt. Het duurt in feite allemaal stukken langer. Zodat de speciaal voor jou opgewarmde gevulde koeken (met nootjes) helemaal afgekoeld zijn tegen de tijd dat je toe bent aan het, niet onbelangrijke, afrekenen. Waar die kassa precies staat levert trouwens ook een interessant zoekplaatje op.

Wat organisatie betreft heeft die uitgenaschte Bussumse groentenier aan de overkant het stukken beter voor elkaar.
De toko die zich over de rug van ‘onze’ onvergetelijke Willem inlikte in Naarden en deze er vervolgens binnen een half jaar uitwerkte, perst de klandizie strak door z’n koopgoot, met aan het eind een strenge kassa waar je niet omheen kunt.
Alleen jammer dat die Bussumers stuk voor stuk van die chagrijnen zijn.
Wat klantvriendelijkheid betreft kunnen ze nog heel wat leren van Wibaut en z’n meiden.
Ik betrek m’n piepers tegenwoordig gewoon weer bij Van Ommeren. Ook geen lachebekjes. Maar je kunt er in ieder geval rekenen op een persoonlijke behandeling.

Wie we ook gaan missen is onze troetel-Turk Erman.
De kippenboer.
Hij heeft het na -tig jaar wel zo ongeveer gehad met de pluimvee-branche. En nu de fipronil z’n eierhandel ook al naar de gallemiezen heeft geholpen, gaat de lol er behoorlijk af.
Hij geeft z’n carrière een boost in een geheel andere tak van sport.
Waarmee een eind komt aan z’n zeer persoonlijke, amusante versie van hedendaags seksisme. Onschuldig? Oordeel zelf.
Daartegen hoeft MeToo niet in het geweer te komen.
Komt toch ook uut ’t dorp van Wibaut?
Of is het, om het op z’n Spakenburgs te zeggen:
een Buuten Nolletjie, een Buutenlangder?

Advertenties

20171020_194405.jpg

Hoe lang was die populaire fluim Freek Vonk vanavond eigenlijk in beeld tijdens DWDD? Voor m’n gevoel al gauw tien minuten.
Hij heeft als gekende en bevlogen autoriteit jaarlijks een 10-rittenknipkaart bij Matthijs waar hij z’n bestiale weetjes mag uitlekken. Zorgvuldig geregisseerde popie-jopie-babbeltjes van onze wakkere dierenvriend met adhd-aspiraties.
Zijn kennis van onze fauna is schier onbegrensd. Mag er graag op basisschoolniveau met jolig juffenenthousiasme over vertellen. Geeft er zelfs colleges over.
Maar waarom moet ik in godsnaam tien minuten lang tegen de close ups van die zorgvuldig uitgelichte  rechter bovenarm van ‘m aankijken? Ik weet toch dat ie aangevreten is door een bloeddorstige haai? Of Eva natuurlijk. Dat ie te grazen is genomen door een doorgaans aaibare  reuzenpanda? Dat laatste incident vond trouwens plaats bij de opnamen voor een STER-spotje voor assurantieboer Reaal.
Levensverzekeringen uiteraard.
Had zo’n jongen nou echt niet effe een representatief overhemdje met lange mouwen uit de kast kunnen rukken?
Dat die tattoo echt is weten we toch?

buurtsportcoach
Heb ik net op instigatie van de doodgewoonste Nederlander Buma alle vijftien coupletten van het acrostichon Wilhelmus in m’n kop gestampt, moet ik vervolgens als volbloed vertegenwoordiger van een kwetsbare groep van onze Marleen opeens door hoepels springen. En die kan het weten. Onze enige bestuurder met een topsportverleden.
Bij voorkeur onder het ijzeren regime van godbetert een ‘buurtsportcoach’. Zo’n zwaar gesubsidieerde, gesjeesde gymnastiekmeester of -juf die mij door een aantal rek- en strekoefeningen en een rondje Vesting jaagt.
Ik kom die blije groepjes af en toe wel eens tegen.
Kekke, veelkleurige sportpakjes, peperdure loopschoenen. En bijna allemaal een volledig wetenschappelijk verantwoord hartslagmetertje om de bovenarm. Want die rikketik van ze moet vooral geen rare kuren vertonen. Allemaal in het kader van de Nieuwe Sportvisie van de Gooise Meren.

‘Visie’ schijnt trouwens wel een erg groot woord te zijn voor het armetierige documentje dat onze beleidsmakers in de herkansing afscheidden. Op het definitieve  inspirerende toekomstbeeld van ons beweegbeleid moeten we trouwens nog een jaartje of twee wachten. Er zitten meer haken en ogen aan dan iedereen dacht.
In afwachting trap ik straks nog maar even een rondje Loosdrecht.
Zonder hartslagmeter.

foto: Naarder Nieuws

Logeer partij IJsselstein met veel vrouwelijke aandacht

Om de aimabele, wat mysterieuze verschijning van A.A.D. kun je eigenlijk niet heen.
Hij zit er, bij mij om de hoek,  al jaren uitermate relaxed te zijn.
In zijn intrigerende volumineusheid.
Alle publicaties  vermelden weliswaar dat je je op Turfpoortstraat 36A moet vervoegen om de wondere wereld die achter Aad  schuil gaat ingezogen te worden, de deur gaat echt voor je open aan de Peperstraat.
Op de hoek dus.
De plek waar ooit dampende kroketten en patatjes oorlog moeiteloos hun weg naar de hongerige vestingmagen vonden.

De eigenwijze Galerie Pouloeuff .
Van heinde en verre weten sinds 2010 vele kunstminnaars dit pandje opperbest te vinden.
De Naardenees die niet zo bar veel met kunst heeft loopt er vermoedelijk haastig langs, zich niet bewust van het verrassende universum dat achter de gevel huist. Een unieke non profit broedplaats en springplank voor in Nederland studerend artistiek talent.
Dat lijkt niet alleen een mond vol. Het is het ook.
Pouloeuff  is een initiatief van  de Keep an Eye Foundation (Cattenhagestraat 16) die jonge getalenteerde in Nederland studerende (beeldend) kunstenaars, filmmakers, (mode)designers, muzikanten en andere artistiekelingen bij het realiseren van hun droom ondersteunt.
De nadruk bij Pouloeuff  ligt op kunstenaarstalenten onder de dertig jaar. Voor deze talenten is het vaak de eerste mogelijkheid om na hun afstuderen werk aan de buitenwereld te tonen. En omdat de  galerie geen commercieel doel heeft, kunnen de jonge kunstenaars er kosteloos exposeren. Het kan haast niet anders of het moet ook een razend interessante plek zijn voor kunstkopers. Immers, de  prijs die ze nu aftikken voor het werk van deze kunstenaars en designers  kan over een paar jaar stukken hoger liggen.
Ine van  der Horn, de curator van Pouloeuff , wil je er in de slagschaduw van A.A.D. bijzonder graag alles over vertellen. Altijd op zoek naar nieuw talent. Bezoekt veel eindexamententoonstellingen van academies. Coacht ook kunstenaars bij het opstarten van hun carrière. Verzorgt in ‘haar’ galerie tevens workshops voor kunstenaars over ondernemerschap. Want ook een kunstenaar moet leren op z’n centjes te letten.
Elke maand wordt de Pouloeuff  Publieks Award uitgereikt. Een online verkiezing waarmee de exposanten een prijs van  € 500 kunnen winnen. Onder de publiekstemmers wordt een dinercheque verloot.
Pouloeuff is een warm ondersteuner van ons spiksplinternieuwe Podium deMess. En wie weet, komt het in de toekomst nog eens tot een samenwerking. Want raakvakken zijn er.
Alle informatie over de interessante partners van dit project, de komende exposities en nog veel meer is te vinden op https://www.galeriepouloeuff.nl/
Maar met de gepassioneerde Ine zélf praten is minstens zo aardig.
Eigenlijk verdient Pouloeuff  met alles wat zo’n galerie te bieden heeft, een wat prominentere plek in Naarden dan een achterafstraatje. Maar wie weet …….
A.A.D. wil, om maar eens wat te noemen, best wel eens een tijdje over de Marktstraat uitkijken.

Nieuwe afbeelding (7)

Over die mysterieuze A.A.D. nog even het volgende.
A.A.D. , sinds januari 2014 in Pouloeuff,  is geboren uit Bart Eysink Smeet’s fascinatie voor het kunstmatige.
Hij onderzoekt de botsing in producten die worden gebruikt om warmte en karakter aan ons leven toe te voegen, maar juist gemaakt zijn van levenloos en koud materiaal.
Kunstbloemen, verweerd-hout-print, nep open haarden.
En nu dus de plastic man A.A.D.
Dit zijn allemaal goede voorbeelden van Artificial Atmosphere Design.
A.A.D. is  de perfecte vriend. Hij lacht altijd, hij is een goede luisteraar en (heel praktisch) hij is gemakkelijk schoon te houden. Net als de kunstmatige wereld om ons heen, is A.A.D een fenomeen, overgeleverd aan de toeschouwer om hem leven in te blazen.
A.A.D. gaat regelmatig uit logeren. De foto is gemaakt tijdens een uitstapje naar Pouloeuff’s partner Museum IJsselstein.

https-blueprint-api-production.s3.amazonaws.comuploadscardimage62770d68c034f88bf450ea03a5701f6fa97f4

Toen de laatste Amerikaanse volksleider met presidentiële allure ooit overwoog voor z’n kids zo’n Australische ras-strontmachine naar het Witte Huis te halen, stond de telefoon bij de officiële fokkers meteen roodgloeiend.
Uiteindelijk zag Barack er van af. Het werd een Spaanse waterhond.
Maar de toon was gezet.
Iedereen wilde opeens zo’n kruising tussen een koningspoedel en een labrador.

In ons land werd die doodle op slag een dingetje toen Yvon Jaspers, het kakelende Boer-Zoekt-Vrouw-orakel, haar heuse exemplaar Tommy in beeld schoof.
Een compleet gekkenhuis.

Via Marktplaats kun je zo’n scheefgefokt beestje  tegen een soepel tariefje scoren. Maar wil je een officieel gecertificeerde huisvriend met stamboom in die sector dan tik je toch al gauw een eurootje of 2000 neer. Vooral populair ook vanwege het feit dat ie hypoallergeen zou zijn.
Gelul.
Nooit bewezen.
Als je je chronisch tranende ogen, gesnif en huiduitslag een beetje onder controle wilt hebben kun je in feite veel beter gaan voor een onvervalste labrador.

In het Naardense Rembrandtkwartier waar men door de bank niet op een eurootje meer of minder kijkt, breek je je poten over dit statussymbool. Na de in die contreien mateloos populaire SUV zo ongeveer hét bewijs dat je het maatschappelijk helemaal gemaakt hebt.
Als bijvangst doet zich een ander opmerkelijk verschijnsel voor.
De hele wijk een labradoodle?
Maar dan ook meteen maar door de dames allemaal een bijpassend uitlaatuniform aangemeten.
Spijkerbroekje. Een achteloos gefabriceerde scheur ter kniehoogte strekt tot aanbeveling. Daar boven een wit overhemd waarover bij voorkeur een zwart jasje gedragen wordt.
En gympies natuurlijk.
Het liefst de good old Stan Smith.
Adidas met het blauwe of groene lipje op de hiel.
Gewapend met het fecaliënzakje loopt dat zo lekker weg.

Naardens sprookje, niet eens zo ver bezijden de waarheid

788669aaa4154cc52a05bc6f81e22365-1460664912 (2)

Klokslag zes uur schoven ze hun gemaksautootjes over de ruime oprit naar de garage van het fraaie pand aan een van de toonaangevende lanen van het Naardense Componistenkwartier. De Corsa van Annelies, het Twingootje van Margreet en het Pandaatje (met hoge instap) waarmee Jetty zich door het leven worstelt.
Bumper aan bumper, strak achter de al even bescheiden Suzuki van Sofie.
Als het ware om hun jarenlange verbondenheid nog eens extra te benadrukken.
De dag van het jaarlijkse sacrament van solidariteit.
Vrouwen met een synoniem verleden als raakvlak.
Een reinigingsritueel.
Gastvrouw Sofie stond al handenwrijvend en breed grijnzend in de deuropening. Ze had er duidelijk zin an. De door haar trawanten aangeleverde royale voorraad hapjes en drankjes, iedereen had z’n stinkende best weer gedaan, werd vlotjes afgevoerd naar de keuken. Waarna in de riante living weldra de eerste kurken al van de fles gingen.
Geen inleidende formaliteiten. Gewoon regelrecht back to business as usual.

Vriendinnen zou je ze amper kunnen noemen. Geen gezamenlijke bakvis- of dispuutsherinneringen. Nooit samen langs de lijn gestaan bij hun naar eeuwige roem dorstende kroost op een Goois hockeyveld.
Door een toeval bijeengebracht dat ooit had geleid tot deze jaarlijkse ritus.
Hoewel, toeval?
Alle vier ex van Erik.
Een ogenschijnlijk onopvallende employé op een accountantskantoor  wiens vaardigheden zich niet beperkten tot prozaïsche cijfertjes.  Bij nader inzien een vrouwenverslinder van het zuiverste water.
Natuurlijk veel te jong getrouwd met Margreet, z’n openingsscalp. Ze was nog maar koud zwanger van haar eerste toen hij z’n relationele horizon al brutaal meende te kunnen verleggen.
Een jong ding van kantoor  viel als een blok voor z’n onschuldige bruine kijkers en zwoele, empathische babbels.
Stelde niks voor, verzekerde hij Margreet toen ze het ontdekte.
Er was heel wat masseerwerk voor nodig om het huwelijksbootje weer enigszins op koers te krijgen. Maar toen ze een aardig eind op streek was in een tweede zwangerschap kwam ze er bij toeval achter dat ie het al maanden hield met Annelies. Van de Corsa. Die er geen idee van had dat ze haar ziel en zaligheid  vermorst had aan een scharrelende huisvader in spé wiens penopauze zich rijkelijk vroeg aandiende.
Voor Margreet was de maat vol. Drie keer mag dan pas scheepsrecht zijn, met z’n tweede escapade had Erik haar tolerantiegrens ruimschoots overschreden.
Scheiden dus.
Een beetje sterven.
Maar blijven is vaak voorgoed insluimeren
Met het bijbehorende gelazer ook.
Onder andere over de onontkoombare  alimentatie waar de onverbeterlijke prijsneuker niet zo voor te porren was. En ook de zwaar teleurgestelde Annelies die veel te laat in de gaten had gekregen wat voor onbetrouwbaar vlees ze in de kuip had, gaf hem de bons.

Om een lang verhaal kort te maken: Zonder scrupules stortte Erik zich in een volgend avontuur waarin Jetty de gelukkige was. Die er na drie jaar de brui aan gaf nadat ze ontdekte dat hij er nog drie simultane liefdesnestje op na hield.
Erik, een schaker op vier borden.
Logistiek gezien trouwens een nogal gecompliceerde klus. Pure topsport. Binnen een straal van tien kilometer vier affaires uit elkaar houden vereist een zorgvuldige planning. Het kon dan ook niet anders dan dat ie tegen de lamp liep.
Z’n constructie viel op een gegeven moment niet meer bij elkaar te liegen.
Exit Jetty dus.
En Sofie, één van de drie andere slachtoffers.

De jaarlijkse happening van de exen van Erik waarbij de dames beurtelings de organisatie voor hun rekening nemen, kwam er natuurlijk niet zonder slag of stoot. Daarvoor hadden ze stuk voor stuk te veel in elkaars vaarwater gezeten.
Alle aanvankelijke wederzijdse onlustgevoelens, soms vijandigheid,  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor tevredenheid over  hun leven na de dood.
Vast programmapunt in hun catharsis vormde lange tijd de dartwedstrijd.
Duizenden pijltjes hebben ze gierend van het lachen en met toewijding in die uitvergrote kop van ‘m gejast. Vooral z’n ogen mochten zich verheugen in een mateloze populariteit bij de dames.
En ook het ganzenbord, vervaardigd door de creatieve Annelies,  zorgde vaak tot ver  in de kleine uurtjes voor pure opwinding. Gewapend met de dobbelsteen (kan het symbolischer?)  werden de hordes van vijfentwintig bizarre hoogtepunten uit het leven van Erik  met rode, blauwe, gele en groene pionnetjes weggetikt.
Een put was er niet bij.
Elk lustrum, en daar hebben ze er toch al gauw een stuk of drie van achter de kiezen, wordt volgens traditie uitbundig gevierd in de sprookjesambiance van de Efteling.
De allegorische smeltkroes van magie, illusie en fantasie.
Waar vooral lang een gelukkig geleefd wordt.
De bezweringsformules waarmee ze hem de vreselijkste ziektes toewensten hebben helaas hun uitwerking gemist.
Ach laat ook maar.
En het idee om hem ritueel in z’n BMW naar de bodem van de vijver langs de Beethovenlaan te duwen ligt ook al ver  achter ze.
Een mens wordt milder.

Een doodenkele keer wordt ie nog wel eens gesignaleerd op de vrijdagse koopavond in de Bussumse Nassaulaan, schichtig wegduikend achter z’n laatste verovering.
Ene Debbie.
Duidelijk van een onbestemde , grauwe derde garnituur.
Zeker niet van het niveau Annelies, Margreet, Jetty of Sofie.
En ook dat stemt tot tevredenheid.
De unanieme opluchting dat ze van hem af zijn is het onverwoestbare bindmiddel.
Het zijn dolle avonden.
Proost!

IMG_9898-HDRohh.jpg

Met intensieve veehouderij heeft De Boerderij in Huizen geen ruk van doen.
Met Cultuur des te meer.
Er is veel gedoe om het sympathieke theatertje bij de buren, volbloed dochter van SPANT!
Om z’n broek op te houden moet het Cultureel Centrum zelfstandig geld zien te verdienen. Want van de inkomsten uit het theater en het kunstcafé kon de schoorsteen na het gedeeltelijk dichtdraaien van de subsidiekraan niet roken. Die centjes werden de laatste jaren opgehoest door er naast de bestaande culturele activiteiten een evenementenlocatie van te maken. Bedrijfsborrels, bruiloften en partijen.
Over de ‘overlast’ die dat oplevert klagen sommige omwonenden.
Het Huizer college van B&W gaat die feestjes schrappen.
De Boerderij dient alleen in gebruik blijven als theater en locatie voor sociaal-culturele activiteiten.
DIE FINANCIËLE TEGENVALLER GAAT DE GEMEENTE HUIZEN COMPENSEREN MET EEN JAARLIJKSE SUBSIDIE VAN 72.000 EURO.
De komende drie jaar komt er nog eens een riante fooi bovenop van respectievelijk 22.000, 14.000 en 7.000 euro.
Daar moet toch een knappe broek van op te houden zijn, zou je zeggen.
Als tegenprestatie dient de Boerderij veertig theatervoorstellingen en andere sociaal-culturele evenementen te organiseren.
EEN GEMEENTELIJKE SUBSIDIE VOOR HET NIET ORGANISEREN VAN EVENEMENTEN…. dus.

Ons spiksplinternieuwe, met geen rooie cent gesubsidieerde en volledig op vrijwilligers draaiende Naardense Podium DeMess (niet voor bruiloften en partijen) kan er alleen maar van dromen.
Het opknappen van het gebouw kostte de privé-initiatiefnemers een knappe smak geld. Tel daarbij op de huur en een flinke partij vaste lasten en we komen dit jaar tot een bedrag dat aardig in de buurt komt te liggen van wat onze Huizer cultuurbroeders ELK JAAR toucheren.
Over  speeltuin gesproken.
NB: sinds de opening op 6 september heeft de Mess tot alleen al het eind van 2017 maar liefst 33 (..) zwaar culturele evenementen in de aanbieding.
Ons hoor je niet zeuren.
En over het ophouden van broeken gesproken: Wij gaan voor riemen en bretels waarin we zwaar hebben geïnvesteerd.
Zuur is het wel
Of hadden we onze toko toch een kilometer of acht verderop uit de grond moeten stampen?