Lars

Geplaatst: 29 juni 2015 in actualiteit, de dood of de gladiolen, poltiek

10414852_906846402705266_5739313019324923745_nMet mijn vertegenwoordiger in de Naardense gemeenteraad (en onze burgemeester) deel ik het rotsvaste vertrouwen in de sociaaldemocratie. Verder zijn we sinds enige tijd Facebookvrienden. Voor wat dat waard is natuurlijk. De social media weten op hun geheel eigen, listige wijze uiterst mystieke netwerkjes te creëren. Eén clickje was een half jaar geleden voldoende om hem mijn virtuele vriendenkring binnen te zuigen, waardoor ik bijna dagelijks een update krijg van zijn wel en wee. Politiek gezien zitten we helaas in de hoek waar de forse klappen vallen. We worden vanwege die coalitie met onze, voorheen, natuurlijke opponent waarmee we het land gewoon door een ordinaire crisis slepen, geheel ten onterechte door vriend en vijand afgerekend. Ik krijg daar regelmatig een hoogst onaangename smaak van in m’n mond. Het doorzichtige, meer dan erbarmelijke oppositionele partijpolitieke gesteggel is bijkans onverteerbaar.
Lars is een positivo. En dat is vandaag de dag heel wat waard. Noem de themaatjes maar op, zijn insteek is er regelmatig één die ontroert. En af en toe verbaast. Die gemeentelijke herindeling bijvoorbeeld. Ik heb nooit ook maar één cent vertrouwen gehad in het gedrocht Gooise Meren. Maar ik zal er mee moeten leven.
Lars is er in ieder geval blij mee.
Bij gebrek aan aansprekende politieke hoogstandjes pleegt hij z’n Facebook account met een bont scala aan luchtige itempjes te vullen. In de sportieve sfeer vooral. En dat is leuk. Ik ben o.a. helemaal geupdated over alle ins en outs van de Gooische Hockeyclub waarmee hij enige bemoeienis heeft. Van origine niet de meest voor de hand liggende ambiance waar je goeie sier maakt met een bosje rooie rozen.
Nadat ik zondagmorgen zelf een dikke honderd kilometer had weggetrapt in ons plassengebied, opende ik Facebook waar ons goed geluimde en ogenschijnlijk allesbehalve strak  afgetrainde  raadslid een ware diarree van orgastische fotobijdragen over een fietstochtje in Utrecht afscheidde. In het kader van de Tour die er volgend weekend begint. Met de uiteindelijke slotmededeling dat ie z’n klusje net niet binnen de drie uur had kunnen klaren.
Blijf ik met de prangende vraag zitten: om hoeveel kilometertjes ging het daar eigenlijk?
Honderd?
Dan is het geen schande voor een, neem ik aan, ongetrainde vrijetijdscoureur.

HoedOmdat ik als meelevende vestingbewoner op hun mailinglist sta, kreeg ik deze week weer ‘s een update van het Bewonersplatform Naarden Vesting die meldde dat er eigenlijks niks te melden was. Mijn belangenbehartigers zijn in ruim een jaar nog niet veel verder gekomen dan het formuleren van hun hemelbestormende doelstellingen.
Nou vooruit, er schijnt wat overleg te lopen over de ondergrondse vuilcontainers. Geneuzel in de marge, want het beleid zal, zo mag ik aannemen, na zorgvuldige enquêtering en twee jaar proefdraaien toch wel zo ongeveer in de steigers staan?
De eigen website die een paar centjes gekost heeft, maakt een ronduit lusteloze indruk. Nog geen echte, in het oog springende, booming initiatieven. Het archief ademt een serene maagdelijkheid. Dit in tegenstelling tot wat de meeste andere collega-platforms er van bakken . En dat doet, zoals ik al eerder aangaf, ons toch enigszins vrezen dat we binnen de wallen niet veel verder komen dan wat zielloos gebakkelei over de kleur van de vestingstedelijke stoeptegels.
Vooruit, één puntje dan.
Mijn platform maakt zich ernstig zorgen over het verlies aan leefbaarheid. Oude, belegen koeien worden weer uit de sloot gehaald. De verkeerssituatie bij evenementen. Een keer of acht per jaar (van de 365) gaan de Marktstraat en de Cattenhagestraat op slot. Kennelijk voor een aantal (hoeveel eigenlijk?) van m’n stadgenoten een vette reden om ernstig over de rooie te gaan over de vluchtroutes van de Heilige Koeien.
Kom op nou! Koesteren moeten we die dagen!!
Lijkt er eindelijk structureel wat leven in de brouwerij te komen, gaan we weer zeuren. Als er twee dagen een vloot antieke scheepjes in de haven ligt, mekkeren we prompt over het hinderlijke getik van die verrekte fokkenvalletjes tegen de mast, waardoor we geen oog meer dicht doen. En kan de klok van de Grote Kerk ‘s nachts alsjeblieft wat minder hard de uren slaan?
Dat niveau dus.
Terwijl er toch bijvoorbeeld een een top-initiatief van een groep enthousiaste vestingbewoners loopt om van het gebouw De Hoed een spetterend Cultureel Centrum te maken.
Ga je bijvoorbeeld dáár nou ‘s hard voor maken, Platform Naarden Vesting.

Geen commentaar

Geplaatst: 26 juni 2015 in cultuur, gelezen
Tags:

Nieuwe afbeelding (2)

Nogmaals de Komkommertijd

Geplaatst: 23 juni 2015 in Uncategorized
Tags:,

penguins

Toen we ongeveer een jaar geleden verrast werden met de Pinguïnfilms, ging er een volstrekt unieke wereld open. Ontroerend. Indrukwekkend vooral. En buitengewoon knap gefilmd.
De EO presenteert nu al een paar dagen achter elkaar op prime time haar eigen komkommerige mosterd na de maaltijd: de pinguïns in de herhaling.
Qua integriteit weliswaar een stuk acceptabeler dan het bedroevende montagefiasco van Bertje van Leeuwen c.s.. De emo regeert ook de publieke zenders met ijzeren hand.
De herhalingen van de pinguïnstory heb ik uit eigen beweging al meerdere malen opgerakeld.
Het is mooi geweest.
Is er nog een leuke Koefnoen op Uitzending Gemist?

koppensnellen

Ons plaatselijke sufferdje bakt er weer wat fraais van.
Een hockeywedstrijd van onze nationale damestrots tegen Nieuw Zeeland.
Op de velden van de Gooische.
Iedereen blij, getuige het verslag.
Maar dan moet er ook een kop bij.
En dan wordt het meteen toch een stukkie problematischer.
OOG IN OOG MET ELLEN HOOG, kopt de krant.
Dat rijmt.
Tot zo ver ook geen probleem.
Ellen Hoog was van de partij.
Zeker weten.
Maar wat moeten we in godsnaam met een foto van Maartje Paumen?

Wachten

Geplaatst: 13 juni 2015 in afscheid, crisis
Tags:

rapport heijman 2

Komkommertijd

Geplaatst: 12 juni 2015 in consument, crisis, cultuur, persoonlijk
Tags:,

Komkommermarkt_05Mijn belangstelling voor een avondje tv zal wel niet sporen met die van de gemiddelde kijker. Doorsnee zijn levert in het leven weliswaar een risicoloos verblijf op deze aardkloot op. Maar met m’n kijkgedrag wil ik daar in ieder geval met alle liefde wat van afwijken.
Met dank aan de verworvenheden van de moderne techniek is een avondje voor de buis (toch al geen core business) al lang geen vanzelfsprekendheid meer. ‘Uitzending Gemist’ en een stevige recorder van m’n kabelexpoitant zorgen ervoor dat er hoegenaamd geen vitale keuzes meer gemaakt hoeven te worden. Die krenten (Zembla, prikkelende documentaires, Nieuwsuur en veel satire en cabaret, ja vooral dat) vis ik op mij welgevallige momenten wel uit de omroeppap. En via Netflix ben ik tegenwoordig helemaal verkocht aan ‘de series’ op afroep die een bijna dagelijks ritueel zijn geworden. Een voor mij tot enkele maanden geleden maagdelijk gebied.
Mijn prime times lagen tot voor kort tussen zes en half negen (Zes Uur Journaal, EénVandaag, een paar Sportjournaal-itempjes, DWDD en het Acht Uur Journaal) en na twaalven (de herhaling van een andere favoriet: Jeroen Pauw).
Tot voor kort inderdaad, want na de sport gaat de stekker er tegenwoordig rücksichtslos uit, nu we al wekenlang geterroriseerd worden door dat meer dan treurige ‘Bed&Breakfast’.
Christummezielen, wat een ongein. Met als klap op de vuurpijl een uurtje later het hoofdgerecht: het minstens zo treurige ‘Droomhuis Gezocht’, de door de stoffige opperrukker Sybrand Niessen geregisseerde natte droom van minimumlijdend Nederland.
Ik moet toegeven: die Jan Dinges van Omroep Max weet z’n thermometer aardig in de aars van kneuterig Nederland te steken.
En voor Jinek of Umberto hoef ik ook niet wakker te blijven.
Ik begin steeds blijer te worden met m’n digitale recorder van Ziggo.