riseuppppppp

Een dagje uit mijn tv-gids
Donderdag 8 december NPO1

Allereerst natuurlijk de tientallen journaals en sportjournaals die op deze dag voorbijtrekken. Veel voetbal vermoedelijk, waarbij het toch waarachtig niet enkel linksbuitens zijn die voorbij denderen.
5.55 Nederland in beweging. MAX. Ook het rechter deel van het lichaam komt uitgebreid aan bod.
6.10 Geheugentrainer. MAX. Commentaar overbodig.
7.10 Goedemorgen Nederland. WNL. Twee uur lang mogen voornamelijk Telegraafjournalisten ongelimiteerd hun zegje doen.
9.15 Nederland in beweging. MAX
9.40 Geheugentrainer. MAX
11.15 Tijd voor Max. MAX (herhaling)
17.10 Tijd voor Max. MAX. Een blij keutelprogramma dat eigenlijk nergens over gaat. Mét kooktips, dat wel.
20.30 Petticoat. 8-delige Nederlandse dramaserie. KRO/NCRV
21.30 Het Instituut. NTR/BNN Afgesloten van de buitenwereld worden honderden proefpersonen, EEN DOORSNEDE VAN DE NEDERLANDSE BEVOLKING, een week lang onderworpen aan een tiental psychologische, sociale en fysieke experimenten en onderzoeken.
22.15 Onzichtbaar Nederland. VPRO. Over het veranderende Hollandse landschap

Tussen de bedrijven door is er ook plaats ingeruimd voor EenVandaag, DWDD en Pauw

De sleutelnovelle van Nen

Geplaatst: 6 december 2016 in Uncategorized

De Noarder logo.jpg

20161206_152023Met een goed glas wijn, de sigaren onder handbereik, verorberde ik met rooie konen in krap twee uur tijd  ‘Het laatste jaar‘. De literaire erfenis die de oud-wethouder van het dorp Bussum, Nen van Ramshorst, haar fans na laat. Lichtvoetig en met op z’n tijd een wakker oog voor enige ironie, ja zelfs zelfspot, vlindert ze door haar geheugen en haar laatste jaar. Memoires zijn doorgaans voorbestemd aan grote staatslieden die (om de helaas te vroeg overleden Bram Vermeulen te citeren) een steen gelegd hebben in een rivier op aarde. Maar vooruit, een boekje van onze oud-docente Nederlands die de stellige indruk wekt met volle teugen te hebben genoten van haar twintigjarige verblijf aan de Brinklaan, waarvan vijf jaar als wethouder, mag met de feestdagen voor de deur wat mij betreft best bij boekhandel Los op de toonbank.
Roerige tijden met maar liefst vier burgemeesters.
Opvallend hoe een vertegenwoordiger van een ooit kritische partij als Groen Links, eenmaal op het pluche beland, zich in korte tijd wist te vereenzelvigen met een lokaal beleid waar je op z’n minst enige vraagtekens bij kunt zetten. Maakte ze écht deel uit van een Dreamteam, zoals de titel van één van de hoofdstukjes suggereert?
De modale Naarder heeft het straatrumoer bij de buren misschien niet allemaal tot in de punten en komma’s gevolgd maar met Gooise Meren voor de deur werd het op een gegeven moment zaak om die horizon toch maar ’s een beetje te verleggen.
Kommer en kwel dus.
Niet in de laatste plaats vanwege de onverkwikkelijke Bussumse burgemeestersaffaire. In retrospectief  mag Van Ramshorst dan in haar boekje beweren van meet af aan haar twijfels over die burgervader te hebben gehad, deel uitmakend van het College was zij er toch mede verantwoordelijk voor dat  die wond veel te lang dooretterde. Daarmee de deconfiture van Heijman geheel overlatend aan de oppositie die met een  bepaald niet kinderachtig dossier in handen de kolen uit het vuur kon halen. En daarvoor vermoedelijk, geheel ten onrechte, bij de verkiezingen afgestraft werd.
Nen had het niet zo met die oppositie. De Vox populi.
Namen noemt de schrijfster zoals het een  sleutelnovelle betaamt slechts mondjesmaat. Collega’s in crime worden aangeduid als A, B en C. Je hoeft echter niet tot de Bussumse incrowd te behoren om achter de identiteit van de leider van de grootste oppositiepartij te komen. Nen, die als gewoon raadslid in een grijs verleden op z’n tijd best wel een aardig potje kon wegmopperen,  en de populistische fractievoorzitter van het voormalige HvB zijn bepaald geen vriendinnen. Dat mag duidelijk zijn. Op verschillende plaatsen in het boek wordt deze als een allesbehalve plezante persoonlijkheid neergezet  (‘Als zij haar mond houdt gaat het meestal beter’). En wie de altijd weer bijna onbeschofte fractievoorzitter van de GOP is, laat ook weinig te raden over. Voor de duidelijkheid, de in deze tijd fors geplaagde Jan K is het in ieder geval niet. Om maar niet te spreken van de altijd slecht gehumeurde dame van de Historische Kring.
De zurigheid druipt er, ver voorbij de ironie, van af.
Brandjes blussend wandelen door haar wijk doet Van Ramshorst veel. Met haar onafscheidelijke hondje. En ook (principieel?) fietsend door de Bussumse dreven verdwijnt het nodige lokale ongenoegen spelenderwijs meer dan eens als sneeuw voor de zon.
Het leven als wethouder moet, als je deze tevreden terugblik leest, een waar feest geweest zijn.

Blijven we zitten met die ‘Steen’,  van Bram Vermeulen.
Loopt, door het reukspoor dat Van Ramshorst achter laat, het water in Bussum anders dan voorheen?
Dan rijzen er waarachtig wel een paar vraagjes. Om maar eens wat voorbeelden te noemen:
Hoe zit het na vier jaar met het parkeerbeleid?
En dan hadden we toch ook nog zoiets als een fietsstimuleringsbeleid?
Hoe is het gesteld met de cultuur en het cultuuronderwijs?
Wat is er in die vier jaar precies geregeld voor jongeren?
Daarover geen syllabe in dit werkje.

Buitengewoon geestig is het in dit verband dat de schrijfster binnenkort een pandje betrekt op het MOB-terrein, waarvoor zij als wethouder het groen had moeten regelen. Daar is het helaas niet helemaal van gekomen. Maar wellicht kan ze dat binnenkort als vertegenwoordiger van de bewonersvereniging in onderhandelingen met de gemeente alsnog even recht zetten.

Om vooral positief te eindigen: het fraaie gedicht aan het slot, uitgesproken bij het afscheid van deze langst zittende volksvertegenwoordiger, mag er stilistisch zonder meer zijn. Over de inhoud zal, gezien het voorgaande, aan de Brinklaan het laatste woord nog niet gezegd zijn.

De afbeelding op de omslag is een deel van een schilderij dat de Naardense kunstenares Aya de Lange ooit maakte.
Dat dan weer wel.

Maandag 5 december.
Temperatuur: rond het vriespunt.
Plaats: De Wallen bij Promers, Naarden vesting.
De fotoshoot door de LINDA mocht er zijn.
Sinterklaas, gehuld in slechts een schamel slipje, galoppeerde te paard over de wallen.
Ik heb me laten vertellen vanwege de promotie van een onderbroekenmerk in de volgende LINDA.
Het kan echter net zo goed een practical joke van het glimblaadje zijn.
Maar die ouwe moet het verdomd koud hebben gehad.
Een half uur lang voor het goede doel in je niksie in de vrieskou.
20161205_143010.jpg

20161205_143024.jpg

20161205_143254.jpg20161205_142645.jpg

Controle

Geplaatst: 30 november 2016 in actualiteit, gelezen, Naarden, Naarder Nieuws, Uncategorized

controle

Heeft wethouder Jan Franx, die niet alleen op een speciale Facebooksite zielsgraag vragen van ons beantwoordt, zich afgelopen vrijdag in Adamskostuum vertoond aan het massaal toegestroomde Vestingvolk? Een solidariteitsactie bij zwembad De Lunet? Was men in de veronderstelling dat de aankomst van Sinterklaas op vrijdag jl. zou plaatsvinden in plaats van op zaterdag? Wil de hele regio weten of Ruijsdael Wijnen op tijd klaar is met z’n verbouwing voor de opening op vrijdagavond a.s.?
Naarder Nieuws stond in ieder geval op vrijdag met een zakjapannertje op onze Amersfoortsestraatweg om vast te stellen dat maar liefst 52.700 (..) automobilisten opstoomden richting de wallen.
52.700?
Ze zitten er vermoedelijk een paar nulletjes naast……..

20161128_134511

Het begint nu écht als een dolle te lopen bij die Gooise Meren. Vorige week werden we als summum van democratisch  genot vergast op een uurtje online vragen stellen aan wethouder Jan Franx. Op een speciale Facebooksite. Deze eerste sessie werd voornamelijk gevuld door de inmiddels behoorlijk omvangrijke familie- en vriendenclan van ons schaars behaarde financiële lachebekje dat door de VVD voor een bom duiten uit Enkhuizen naar de Gooise Meren werd gelokt. Om orde op zaken te stellen. Het eigen plaatselijke liberalenpotentieel kreeg de eindjes niet aan elkaar.
Ik behoor kennelijk niet tot z’n intimi want het vrijmoedig door mij ingetikte probleempje bleef een uur lang ergens tussen de wal en het schip hangen. Maar geen nood, twee dagen later werd ik alsnog afgepoeierd met de verwachte dooddoener.
Zo’n vragenuurtje kan nog een succes worden. Zeker als het over de heikele dossiers gaat, waarvan  we er waarachtig nog wel een paar hebben liggen.

Maar ook ongevraagd weten ze in ons fusiegedrocht van wanten.
Vanmorgen viel er een missive op de mat van een meer dan attente medewerker KCC. Waar KCC voor staat is me vooralsnog een raadsel maar de bezorgdheid over mijn fysieke wel en wee spat er in ieder geval op ontroerende wijze van af.
Ik krijg een gehandicaptenparkeerplaats.
Binnenkort wordt er een gehandicaptenparkeerplaats aangelegd op de Beijert in Naarden. Dat is in de directe omgeving van uw woning. Met deze brief informeren wij u hierover.
Een verkeersbesluit, genomen op grond van de bepalingen van de Wegenverkeerswet 1994 (artikel 18), het reglement verkeersregels en verkeersteken 1990 (RVV1990) en het besluit Administratieve Bepalingen inzake het Wegverkeer (BABW)

Zojuist teruggekeerd van de tennisbaan waar ik gedurende anderhalf uur werkelijk als een jonge god te keer ging. Gisteren nog een rondje van 40 km op m’n racefiets langs de Vecht gemaakt en als niemand me tegenhoudt, doe ik dat vanmiddag nog eens dunnetjes over.
Het vooruitzicht van een gemarkeerde parkeerplaats voor de deur maakt onvermoede krachten bij me los. Ik heb een leven lang naar zo’n eigen domein uitgekeken.
De jaloezie bij m’n naaste buren zal amper te filmen zijn.
Of ik nog vragen heb? ronkt het verrassende episteltje.
Om de dooie dood  niet.
Laat het team van Beheer en Service maar doorkomen.
Ik ben er helemaal klaar voor.

nieuwe-afbeelding

Vanmiddag maar eens ingelogd op het livestream vragenuurtje van wethouder Jan Franx op Facebook. Over de begroting van ‘onze’ Gooise Meren, die voor de modale surfer  nog niet zo 1,2,3 op internet te googlen blijkt te zijn. Nou zijn de financiën van onze gemeente niet bepaald mijn ding. Maar als er een eigentijdse en lofwaardige poging wordt gedaan om ons publiekelijk uit onze dromen te helpen, kent m’n nieuwsgierigheid amper grenzen. Jan is een makkelijk pratende relaxte man met een geruststellende, licht Amsterdamse tongval. Vermoedelijk ook behoorlijk kundig. Erg schokkend waren de op hem afgevuurde vragen vooralsnog niet. En de relevantie liet, zeker aanvankelijk, ook hier en daar wel het nodige te wensen over. In een ouwejongenskrentenbroodsfeertje , Jan kende de meeste vragenstellers beroepsmatig, werd er plichtmatig wat heen en weer gekeuteld. Hij had zich uiteraard gewapend tegen de dreigende pijnlijke radiostiltes en bladerde wat vrijblijvend door de begroting die hij voor zich op tafel had liggen.
Afijn, ik ben  in ieder geval helemaal bijgepraat over z’n privésituatie. Tweelingdochters van 35 met drie kleinkinderen. Een intens gelukkige opa. Wat wel duidelijk werd: de man gaat, hoewel hij de deur voorzichtigheidshalve listig op een kier zette, écht niet verkassen van Enkhuizen naar Naarden.
Na een half uurtje waagde ik er maar een vraag aan. De man zat er tenslotte niet voor niks. Over de levensvatbaarheid van ons Naardense zwembad. Lokaal gezien aardig relevant, dacht ik. Dertig minuten lang wachtte ik met rooie konen tevergeefs op z’n ongetwijfeld superieure explicatie. Jan zag me gewoon niet staan, druk als hij in de weer was met het bedienen van z’n clubje bekenden en z’n vooraf geplande begrotingsriedeltjes die hij uit de losse pols debiteerde.
Ik was niet boos. Zelfs niet verdrietig.
Ach…
Maar zo’n livestream chatsessie heeft wel toekomstmogelijkheden.
Zeker als er concrete gemeentelijke problematiek in het geding is.
Volgende keer beter.
Alle begin is moeilijk.

nieuwe-afbeelding-2

Het effect van het geschreeuw van een verongelijkte minderheid begint langzamerhand verontrustende vormen aan te nemen. Het Amerikaanse volk sleurt tot onze niet geringe verbazing een liegende en bedriegende populist in het zadel die als grootste hobby heeft de dames bij hun pussy te grijpen. En sta er vooral niet raar van te kijken als straks in maart onze blonde Mozart met z’n uiterst bedenkelijke gedachtegoed de grootste wordt. Dat ie het tot premier schopt, ligt niet zo voor de hand. Maar toch.
Maar er is meer. Shula Rijxman, de voorzitter van de Raad van Bestuur van de NPO, bij wie het zweet lichtelijk tussen de billen loopt van het mateloos irritante populistische gezwets, is bereid met haar publieke omroep een bedenkelijke knieval voor de vox populi te maken. Een doelgroepje dat, o ironie, vermoedelijk al lang en breed afscheid genomen heeft van de publieken en z’n dubieuze en dikwijls amper met argumenten onderbouwde gelijk likkebaardend op Twitter en Facebook haalt.
Ze gaat het ongenuanceerde schreeuwvolk nauwer betrekken bij de keuzes die gemaakt worden.
Je houdt je hart vast.
De NPO elitair? Stuitende eenzijdigheid? Hoezo eigenlijk? Het is daar toch al jaren een komen en gaan van lieden die allesbehalve behoren tot die vermaledijde ‘hoog opgeleide, kosmopolitische landgenoten’. Of om met de columnist Bert Wagendorp van de al even verdachte Volkskrant te spreken: Het onderwerp kan zo ingewikkeld niet zijn, of er trekt vanuit het Mediapark een verslaggever naar de dichtstbijzijnde markt om daar aan willekeurige voorbijgangers te vragen wat ze ervan vinden. De antwoorden kom je dan vaak later weer tegen bij DWDD of in andere programma’s met lollige items over mensen die menen dat China in Scandinavië ligt.
Maar wie behoren nou precies tot die elite? Als ik het goed begrijp ongeveer iedereen die nadenkt, die drie in fatsoenlijk Nederlands gestelde zinnen Nederlands achter elkaar weet te produceren, iedereen die weigert mensen uit te schelden, of zwart te maken, die zijn ideeën met feiten onderbouwt, die niet beledigt en bedriegt, die wetenschap serieus neemt. Een zwijgende meerderheid.
Als dat zo is, laat me dan in godesnaam maar deel uit maken van die elite.

Bashen is in.
Hoe je ook over die treurige Sylvana denkt, de stuitende manier waarop ze aangepakt wordt gaat alle perken te buiten. De social media vormen een waar lustoord voor gefrustreerde, kortzichtige  haatzaaiers die, meestal anoniem, hun bagger over hun trouwe fans uitstorten.
Maar ook de media die we door de bank wat serieuzer plegen te nemen, blazen hun partijtje driftig mee. De verkiezingen naderen met rasse schreden.
De Gooi en Eemlander, een volbloed dochter van De Telegraaf, pakte stevig uit met een ongenuanceerd artikel waarin hun traditionele hobby, het PvdA-bashen (en het pushen van de VVD), in volle hevigheid losbarst. Een zogeheten analyse van het mislukte Bed- Bad- en Broodoverleg. Een stukje waar de ranzigheid van af spat. De toch al zo geplaagde en onbetrouwbare sociaal-democraten (de linkse asiellobby) krijgen er ongegeneerd van langs waarbij men het bepaald niet nauw neemt met de feiten.
Even gegoogeld op de auteurs Jorn Jonker en Jan Willem Navis.
Inderdaad, Telegraafjournalisten.
De Gooi en Eem Telegraaf dus.
Schande!

20161122_155100.jpg