sjoelenHet zijn barre tijden voor sjoelminnend Nederland. Eeuwenlang een stoffig onderonsje tussen Vlamingen en Ollanders. Maar nu het er naar uit ziet dat onze oosterburen zich er met hun spreekwoordelijke Gründlichkeit mee gaan bemoeien, is het vermoedelijk slechts een kwestie van tijd of we worden snoeihard van onze troon gesleurd.
Code Rood dus.
We ontberen aanstormende jeugd die het stokje  overneemt van de plaatselijke Vivium- en Amaris-zorggroepen in crisis. Verontrustend booming nieuws in onze G&E dat deze week op slag de ronkende berichtgeving over de wereldwijd toenemende hufterigheid in de politiek naar de kroon steekt.

Bij ons stond vroeger die bak standaard in de kamer. Altijd knetterende ruzie over de regels die we aan onze laars lapten. Maar wij vegeteerden dan ook in een pré-computertijdperk . Ganzenbord, Halma, Monopoly. De gamende jeugd heeft geen flauw idee meer van de impact van een  ‘Algemeen Fonds-‘ of Kanskaart, laat staan van een hotel op de Kalver en de Leidsche.

Op een recente Oudejaarsavond haalden de creatieve, naar broodnodige variatie hunkerende gastheer en -vrouw in het kader van het thema ‘nostalgie’ hun sjoelbak uit de mottenballen. Om ze niet teleur te stellen keilden we de dertig schijven een half uur lang met zorgvuldig geacteerde beleefdheid richting de vier (veel te kleine) gleufjes aan het eind van de met boenwas opgepoetste plank. Maar de ware bezieling wilde met de beste wil van de wereld geen bezit van ons nemen.
Hoe grijs wil je het hebben?
sjoelbakdoodskistVorig jaar werd er nog een ultieme poging gedaan om het sjoelen uit de spruitjesgeur te trekken.
Sjoelen op een doodskist. Het klinkt wellicht een beetje vreemd, maar het kon. Op de Uitvaartbeurs 2016 (ja, die bestaat echt) viel in Amsterdam een heuse sjoelbak-doodskist te bewonderen. Een beetje lachen op zo’n zwarte dag leek de denktank van het evenement wel een sprankelend idee.
Beursorganisator Peter van Schaik erkende dat de sjoelbak-doodskist een gimmick is, maar ook een mooi voorbeeld van hoe persoonlijk je een uitvaart kunt maken. ‘Want zeg nu zelf? Als je een fanatiek sjoeler bent, is er toch niets mooiers dan een sjoelbak meenemen naar je laatste rustplaats? Het is een weergave van de trend dat mensen een steeds persoonlijker afscheid willen hebben, waarin hobby’s en interesses naar voren kunnen komen’, vertelde Van Schaik. Het is om mensen aan het denken te zetten.’
Volgens geruchten gaan de op de beurs van 2017 de hoerenlopers op maat bediend worden.
Kanniewachten.

Levensbeschouwelijke Kieswijzer

Geplaatst: 18 februari 2017 in actualiteit
Tags:

chalitywallet-kerkenlevensbeschouwing-unsplashhttps://kieswijzer.kro-ncrv.nl/

Altijd weer aardig om via de verschillende Kieswijzers, Kieshulpen en Stemwijzers een duidelijke bevestiging te krijgen dat het, ondanks de wirwar van opgeklopte meninkjes, wel snor zit met m’n keus op 15 maart.
Daar verandert straks, wat voor debat dan ook, niets aan.
Ik ben geen zwever.
Zélfs via de Levensbeschouwelijke Kieswijzer van KRO/NCRV werd m’n honkvastheid bevestigd.
Al dreigde ik bij vraag 11 af te haken. Maar vooruit, dan de minst kwade maar.
Vraag 11: Moet de overheid bijzonder onderwijs (christelijk/islamitisch) blijven steunen?
Mijn NEE was bij het speeltje van de confessionele clubjes niet mogelijk.
Openbaar onderwijs natuurlijk en als ouders iets bijzonders met hun kind willen, dan moeten ze het maar zelf betalen.
Kom op zeg !

democratiefeest

Een nietszeggend vragenhalfuurtje. Een waarachtig interessante motie over hoe Gooise Meren met onze centjes omgaat bij een onbegrijpelijk uit de klauw gelopen brugproject verdwijnt in een ondoordringbare procedurele mist.
Nee, van de plaatselijke politiek wordt een mens vooralsnog niet vrolijk.
Vanwege de bouwperikelen aan de Brinklaan speelt het feest van de democratie zich tijdelijk af in het Naardense stadhuis bij mij om de hoek. Een toneelstukje waartoe ik me afgelopen tijd maar liefst twee keer liet verleiden. Het respect voor de (vooral) jongens en meisjes die namens ons allemaal veel energie en tijd steken in het politieke handwerk begint aardig af te bladderen.
De opmaat naar het weinig verheffende schouwspel viel deze week te lezen in de G&E. Maarten Balzar (van coalitiepartij D66) spande verslaggever Alexander Poort voor z’n karretje van ontevredenheid. Waarom de snoeiharde kritiek op de ‘Naardense’ wethouders zo nodig in de krant moest en niet op de plaats geventileerd werd waar die hoorde, de gemeenteraadsvergadering, is me een raadsel. Is de verkiezingsstrijd hier ook al ontbrand? Want Balzar liet de gelegenheid niet onbenut om er meteen maar een stuk wereldvreemde partijpolitieke tevredenheid over z’n eigen (wegens bloedarmoede uit Enkhuizen gesleepte) wethouder aan vast te plakken.

Een qua lengte uitstekende geregisseerd vragenhalfuurtje bleek een pro forma aangelegenheid. De immer breed glimlachende wethouder Van Meerten blonk bij de beantwoording uit in een, althans voor mij, tenenkrommende wolligheid. Alle bevraagde processen liepen nog. Daar konden op dit moment geen mededelingen over gedaan worden.
Jan Franx, die 365 dagen per jaar zorgvuldig een chocoladekleurige schedel conserveert, bakte ze geheel in die lijn ook helemaal bruin mbt de vragen over de klantgerichtheid van Gooise Meren. Het volk mort. Hoezo lange wachttijden bij het loket? Op maandagochtend, het gewraakte tijdstip, hoeft men volgens hem niet langer dan gemiddeld veertien minuten duimen te draaien. Hij kan de lachers dan wel op z’n hand krijgen met een grap over de wachttijd bij z’n kapper(..), wij weten beter. En ook bij telefonische vragen is het soms geen haar beter. Een kennis deponeerde vier dagen geleden haar probleem. Ze zou terug gebeld worden. Niets meer van gehoord. En dat kun je toch niet allemaal op het conto van een verbouwing schrijven?

En dan het dossier The Bridge.
Hart voor BNM had het drama rond de werkzaamheden aan de brug op de Oud-Blaricumerweg in kaart gebracht. Gewapend met een zakjapannertje werd er op een tegenwoordig mateloos populair A4-tje een rekensommetje gemaakt waaruit bleek dat we inclusief arbitragezaak maar liefst 338.000 euri aan gemeenschapsgeld over die brugleuning gesodemieterd hebben. En dan kan Theo Fambach (D66) wel roepen ‘dat zo’n bedrag binnen de marge valt’, het blijft een onverteerbare blunder. Een paar vraagjes, een motie, richting het College moesten duidelijkheid verschaffen, waarna de Raad zich er in haar controlerende functie uitgebreid over zou kunnen buigen.
Franx kondigde tot veler verrassing een extern onderzoek aan naar de juridische gang van zaken, de rol van de gemeente, van de aannemer en van de Antheagroep. Zodat er van het echte controleren voorlopig geen spaan terecht komt. Indiener van de motie Marieke Munneke-Smeets (Hart voor BNM), gesteund door Jelmer Kruyt (lijst Kruyt) en Lars Voskuil (PvdA) was not amused.

Gelachen wordt er ook op z’n tijd. Popi-Jopie Arno Haye (50-Plus) is immer goed voor de komische noot. Nu de inhoud nog. Maar als het aan hem ligt verruilt ie, als we hem in de plaatselijke pers mogen geloven, binnenkort Gooise Meren voor Den Haag waar ie met voorkeurstemmen zielsgraag ingelijfd wil worden in het landelijke clubje van die treurige volksmenner Henk Krol. (Als iemand met zo’n sjoemelverleden het woord pensioen in z’n mond neemt, grijp je toch ter plekke vertwijfeld naar het infuus ?)
Maar minstens zo geestig is het optreden van Han van Wees. De man die nooit onder stoelen of banken stak niet echt raadsambities te hebben maar het inmiddels geschopt heeft tot nota bene het fractievoorzitterschap van Gewoon Gooise Meren, het weglopersclubje van René Sweijen. Wat in de praktijk betekent dat hij de door René bij elkaar getypte tekstjes mag voorlezen. Een voorleeskampioen zal ie nooit worden want bij ieder woord dat buiten het bestek van het modale jargon valt, begint ie tot aan z’n haarwortels te zweten. En stel hem tussentijds vooral geen lastige vragen want dan raakt ie de weg helemaal kwijt.
Hét moment voor menigeen om op de gang maar ’s een bakkie koffie te scoren.
Met gevulde koek.

Dat filmpje waarin die strak gespoten overjarige botoxsnol zich voor het oog van de schaterende natie liederlijk laat bepissen heb ik vanwege m’n verblijf aan de Rode Zee gemist. Moet goed geweest zijn voor een aardig internetstormpje. Een regelrechte verrijking van het mateloos populaire nepnieuws waar, zo begreep ik, de troltwitterende frustraatjes van het splintertje DENK  inmiddels ook hun eigen lachwekkende treurigheid aan toegevoegd schijnen te hebben.
Beter had ik m’n vakantie niet kunnen plannen.
Hoewel, bij thuiskomst valt een mens op zondagmorgen meteen met z’n neus in de boter: dat ridicule nepinterview met die megalomane Gekke Geert bij WNL.
Om nog maar eens te accentueren dat we leven in een tijdsgewricht van alternatieve waarheden.
Ik ben weer helemaal bij de les.

Terwijl ik langs de vloedlijn het ene na het andere literaire meesterwerkje verslond ( ‘Het smelt’ van de mij onbekende Lize Spit bijvoorbeeld kan ik iedereen aanbevelen) deed ik de nodige stof tot contemplatie op die me rimpelloos door m’n weekje sleepte. Snorkelend langs de exotische vissen van het adembenemende  huisrif viel er  waarachtig wel het een en ander verder uit te werken.
In de eerste plaats natuurlijk vanwege die boeken. Maar minstens zo onder de indruk was ik van  de zeer bijzondere aspecten van het fenomeen ‘lachen’ die rondom mij als paddenstoelen uit het woestijnzand rezen.  Je legt er je boek voor weg.

Over de psychologie van dat lachen zijn boeken vol geschreven. In den vreemde heb je je noodgedwongen te bedienen van een andere dan je moerstaal. En dat gaat niet zonder slag of stoot. Met ware doodsverachting stort menigeen zich met z’n beperkte repertoire in koetjes en kalfjes met de tijdelijke buren.
Je hebt vertellers en luisteraars.
Toeval of niet. Uitgerekend op dat moment lees ik bij Lize Spit dat mensen er van uitgaan dat zolang je ergens niet zelf over begint, er ook niets te vertellen valt.
Forget it.
Op vakantie althans.
Ademloos hoorde ik  de internationale huis-, tuin- en keukenontboezemingen aan. Iedere volbrachte volzin steevast afgerond door een vette schaterlach die op geen enkele wijze gerelateerd leek aan de inhoud. Er viel met de beste wil van de wereld niks leuks aan te ontdekken.

Professor Google helpt me uit de droom: Als je zenuwachtig bent kun je gespannen raken. Je lichaam weet eigenlijk niet zo goed wat het er mee moet. Je weet je geen houding te geven. Zonder dat je het wilt, ga je kennelijk lachen. Je jaagt de opgebouwde spanning uit je lijf weg.
Lachen lucht dus op. Dat moet het zijn.
Even voor de duidelijkheid: ik heb uiteraard mijn eigen bepaald niet kinderachtige aandeel geleverd aan deze pretentieloze middenstandsgesprekjes. Nergens voelde ik echter de aandrang tot die gulle lach. Zo geestig vond ik mezelf nou ook weer niet.
Een representatieve wetenschappelijke steekproef zou ik het niet willen noemen. Maar wat me wel opviel was dat het bijna zonder uitzondering vrouwen waren bij wie het verschijnsel zich voor deed.
En daar snap ik eerlijk gezegd niets van.
Cultuurbepaald?
Voor de duur van een paar uur streek bij wijze van uitzondering een vriendelijke Egyptische familie neer op het strand. Zwemmen, zelfs snorkelen, mag van Allah. Mits de dames uiteraard het voorgeschreven badkostuum dragen. In serene stilte  vond de tewaterlating plaats.
De mannen tapten uit een geheel ander vaatje.
Vrijwel iedere kreet werd afgerond met een donderende lach.
Mijn Arabisch was helaas ontoereikend om de relatie tussen vorm en inhoud te kunnen checken.
Bescheiden glimlachend zagen de dames het aan.
Dat weer wel.

20170208_104053.jpg

Eiersnijder

Geplaatst: 9 februari 2017 in actualiteit, consument, geluk, ouder worden, vakantie, zorg

Logistiek gezien is zo’n breakje van een dag of tien naar het land van de farao’s tijdens de onbestemde Nederlandse ‘geen-vlees-geen-vis-winter’ natuurlijk een fluitje van een cent. Met een paar clickjes gaat meneer Tui voortvarend aan de slag om me, op de vlucht voor ons chagrijnige februari-weer, op m’n favoriete stekkie aan de Rode Zee te parkeren. Ik ben er inmiddels kind aan huis. Trapte een paar jaar geleden af met een Nijlcruise. M’n indrukwekkendste vakantie ooit. Maar dat zal wel aan mijn snel gevulde kinderhand liggen. Luxor?  Abu Simbel? De pyramide van Cheops? Bedoeïenen?  Cairo?  Ik heb het allemaal aan me voorbij zien trekken. En ben vastbesloten dat cultuurshot  nog eens dunnetjes over te doen.
Kan me als ‘pensionado op z’n retour’ anderzijds met minstens zo veel genoegen laten inpalmen door de verlokkingen van een meer dan triviaal  strand-, snorkel- en leesintermezzo in zomerse sferen op vijf uur vliegen.
Netflix werkt hier trouwens ook, ontdekte ik.
En kom me niet aan boord met dat weinig democratische regime onder wiens dekmantel ik hier een dikke week de toean uithang. Zijn de Verenigde Staten, waar sinds enige tijd een zwaar verknipte, narcistische moslim-, vrouwen- en homohater (om maar een paar zijstraten te noemen) de lakens uitdeelt, dan wél een pretje?

Het vullen van de koffer, in het verleden toch waarachtig een krachtsinspanning waar  het nodige denkwerk aan vooraf ging, stelt geen ruk meer voor. Zeker sinds de intrede van de e-reader. Met al die boeken was het altijd een bikkelharde strijd tegen die genadeloze limiet van 20 kilo.
Ik blijf er vet onder.

Na een weekje krijg je een verhelderend beeld van wat de grijze plaag hier door de bank in z’n koffer douwt. Als fanate koffiedrinker snap ik wel dat er op dat terrein noodgedwongen het een en ander aan hulpstukken tussen de schone onderbroeken en duikatrributen meegesneakt wordt. Ik trek dat lokale godendrankje hier nog net. En kun je geen week zonder de oer-Hollandse pindakaas? Mijn zegen heb je. Maar je hebt geen idee wat er, vooral tijdens het ontbijbuffet, aan onontbeerlijke prullaria op de tafeltjes geparkeerd wordt.

De perfect gesoigneerde oosterburen Heinz und Ingrid  bakken ze wat mij betreft het bruinst. Iedere morgen om 7.00 uur soppen ze op een belendend tafeltje hun 40-jarige echtelijke verveling weg in hun koppie thee waarvan de zakjes van onvervalste Duitse makelij zijn. Heinz wil er in de strijd tegen de beklemmende  stilte  die er over het afgeladen tafeltje hangt, af en toe nog wel eens een snok aan geven. Maar meer dan wat norse monosyllaben levert dat niet op bij z’n wederhelft, die al haar vakantie-energie investeert in  het conserveren van haar indrukwekkende coiffure die zelfs het zeewater (23 graden) niet verdraagt.

Het moet bij het inpakken van de koffers op de slaapkamer van die Vinexwoning in Kaiserslautern nog een hele uitzoekerij zijn geweest wat er op het laatste moment het loodje moest leggen. En ik vermoed dat Ingrid tenslotte de knoop door hakte.
Hij moest mee.
Die oertruttige eiersnijder.
Want je produceert er van die prachtige,gelijkmatige, dunne plakjes mee.

20170209_061423.jpg

Zaterdag naar huis.
Maar maandag staat deze jongen op de stoep bij de Hema.
Ik wil ook zo’n wonderbaarlijk specimen van industriële vormgeving.
Niet dat ik ooit gekookte eieren eet.
Maar voor de heb.

Marsa Alam Egypte, 9 februari 2017

marleen
Wat jammer toch dat de Gooi en Eemlander haar eigen satire gaat uitleggen.
Ja, het was een stevige maar ijzersterke cartoon die prima aangaf in welk zwaar weer ‘onze’ wethouder verkeerde .
En NEE: het is geen moment in me op gekomen dat het de bedoeling van de tekenaar was om de spot te drijven met haar handicap.
Kom nou toch!!! Doe normaal!!
Als je de gemeenteraadsvergadering van gisteren bijwoonde, waarin ze zorgvuldig tussen de gevaren door slalomde, door het stof ging en HAAR EXCUSES AANBOOD (en aldus mocht ontsnappen), werd je daarin naadloos bevestigd:
Door het oog van de naald……

Cynisch

Geplaatst: 25 januari 2017 in actualiteit, Bussum, column, gelezen, humor, media, Naarder Nieuws, taal, zorg

nieuwe-afbeelding-15

Als bescheiden vrijetijdscolumnist volg ik met buitengewone belangstelling mijn vakbroeders in de (plaatselijke) media. Zo ook de Bussumse (..) scribent Gérard Buhr in het Naarder (..)Nieuws.
Gérard moet een aardige man zijn. Dat kan bijna niet anders.
Risicoloos wekelijks gekeutel in de marge van pagina 2 dat naadloos past onder het voor mij immer onbegrijpelijke weerbericht. Wie schetst mijn verbazing wanneer  ik vandaag van de meester zelf moet vernemen dat hij een cynicus is. Sterker nog: hij schrijft zelfs spottend. De overtreffende trap van cynisch dus
Zo lang cynisme geen levenshouding is, vind ik het prima te pruimen. Ik ben er een fan van en bedien me, als ik onverteerbare scheefgroei aan de kaak wil stellen, zélf ook regelmatig graag van die zurige stijlfiguur. Na de aanzienlijk mildere ironie immers de meest extreme vorm van spot.
Ik ben blijkbaar hard toe aan een bijspijkercursusje Nederlandse taal. Want als ik  Gérard mag geloven is spot dus nóg een stukkie erger.
En even later nog een spijker op laag water: ik weet wel wat hij in het vervolg van z’n eerste alinea bedoelt maar als lezer krijg je onwillekeurig toch sterk de indruk dat ook de beveiligingscamera lacht om iets wat in zijn ogen niet deugt.
Mijn dag kan in ieder geval niet meer kapot.