poetinblatter

De dwerg spreekt

Geplaatst: 25 juli 2015 in actualiteit, afscheid
Tags:

Altijd geinig om te zien hoe wij Nederlanders het sportnieuws op listige wijze naar onze hand weten te zetten.
Studio Tour: Voor het eerst sinds 1989 hebben wij 2 landgenoten bij de eerste 7 in de eindstand.
Quizvraagje: Welke nationaliteit heeft de nummer 7 ?

Bauke

DeTour win je in bed

Geplaatst: 22 juli 2015 in consument
Tags:

Al ruim twee weken is Joop dagelijks indringend in beeld. Nooit een man van veel woorden geweest. Maar dat heeft ie ruimschoots gecompenseerd door z’n goed gesoigneerde beentjes te laten spreken bij de overwinning in de Vuelta van 1979, die Parijse gele trui in 1980 en het wereldkampioenschap op de weg in 1985. De laatste palmares sleepte hij binnen middels wat in vakkringen doorgaat voor een ‘Zoetemelkje’. Jumpen was er voor ome Joop niet bij. Hij reed gewoon langzaam weg van de verbouwereerde concurrentie die alleen maar oog had voor elkaar.
Er was ooit ook iets met verboden snoepjes.
Joop en doping?
Wist het immer wat sloom aandoende clichémannetje überhaupt van het bestaan daarvan?
Qua onbenulligheid in de tv-babbeltjes werd hij slechts overtroffen door kunstrijdster Sjoukje Dijkstra. Maar z’n voormalige ploeggenoot Bouke (die een lullig vraaggesprekje van 2 minuten aan de meet maar liefst drie keer weet op te leuken met de mededeling dat ie ‘volle bak’ ging) staat te trappelen in de coulissen.
Legendarisch is in ieder geval wél z’n uitspraak: DeTour win je in bed. Rust, reinheid en regelmaat, de bouwstenen voor het ultieme succes bij La Grande Boucle. Door een alerte beddenboer dankbaar aangegrepen om hem nu dagelijks in volle glorie meerdere malen door het beeld te laten schuiven. Een commercial die herinneringen oproept aan de tenenkrommende wasmiddelenreclames uit de late jaren ’50.
Aan die luizige vijf zinnetjes zal het niet gelegen hebben. Die stampte hij nog wel in z’n kop. Maar hoe krijg je die een beetje appetijtelijk uit de bek van een sympathieke sufkont die allesbehalve een rasacteur is?
Hoeveel draaidagen zijn er nodig geweest om z’n ding uiteindelijk ordentelijk voor de snorrende camera’s over het voetlicht te brengen?
Het moeten barre ervaringen geweest zijn voor de geduldige regisseur.

Quatorze juillet

Geplaatst: 15 juli 2015 in actualiteit
Tags:

76lxikwaioft_std640
f6cxmmuaxw6l_std640
En wees eerlijk, er gaat toch niks boven dagelijks een snikkende ploegleider aan de meet?

mart-smeets-krijgt-veel-brieven-van-fans (1)M’n haat-liefde-verhouding met de man die jarenlang late night de Touravond bepaalde, begint te schuren. Van een fervente fan werd ik de laatste jaren een zure criticus die steeds meer moeite kreeg met z’n doorzichtige opzetjes. Met name als hij te gast is in diverse talkshows vliegt ie regelmatig ruim uit de bocht met zorgvuldig bedachte, immer fors van het stramien afwijkende meninkjes (op zich niks mis mee) waarbij hij z’n opponenten soms op treurige wijze weet te schofferen. Meestal zie je de ellende van verre al aankomen. Als hij met die wereldvreemde blik van ‘m opeens recht in de camera tuurt, weet je dat de poppen gaan dansen.
Maar z’n ego-show de Avondetappe was, met alle kritiek die je op hem kunt hebben, toch een oase van rust (en niveau) na een hectische tourdag.
Hectisch.
Iedere zichzelf respecterende renner, volger, commentator of anderszins aan de Tour geparenteerde sterveling lijkt uit dezelfde trommel met versnaperingen van de mediatraining te snoepen. Dat de vele valpartijen hectisch zijn, daar kan ik nog wel in komen. En ook een godganse dag durende ontsnapping mag dat predicaat wat mij betreft nog wel verdienen. Maar als iedere uitgepierde renner na afloop aan de finish met droge ogen volmondig verklaart dat het een hectisch dagje was, besef je dat de devaluatie van dit begrip in volle omvang toeslaat.
Terug naar die Avondetappe. Sinds zijn door hemzelf zorgvuldig geregisseerde afscheid, slaat de heimwee toe. Van de alternatiefjes krijg ik ‘m amper omhoog. Lachebekje Dione (een adept van de oude meester) en ene Gert van de Publieke hebben me nog niet in een staat van opperste verrukking kunnen brengen en het veredelde Voetbal International (Tour du Jour) van RTL is mijn stukje cake al helemaal niet.
Het zal wel aan mij liggen.
Tussen alle huilbrieven die Mart kennelijk krijgt, zit de mijne niet.
Het afscheid is definitief. Hij heeft het trouwens veel te druk. Met het schrijven van een van de plank gerukt zielloos dagelijks collumnpje voor de Volkskrant bijvoorbeeld. Hij schrijft dat soort dingetjes doorgaans in een kwartiertje, vertrouwde hij ons ooit toe. Als ik het niet dacht.
Maar, eerlijk is eerlijk, de heimwee is er intussen wel.

Steun en toeverlaat

Geplaatst: 11 juli 2015 in actualiteit
Tags:

steun en toeverlaat

boris-becker-img5963_668Wimbledon is aanzienlijk meer dan een opgewarmde prak na mijn favoriete Roland Garros. The Championships zijn anderhalve week onderweg en we zijn toe aan de potjes die er toe écht toe doen. Daarvoor kun je niet terecht bij onze publieke zenders. Maar als je een abonnementje hebt op de voetbalkanalen van Eredivisie Live, of Fox zoals dat tegenwoordig heet, kun je het tenniscircus uit Londen op maar liefst vijf kanalen synchroon je huiskamer binnensleuren. Fox kan aardig concurreren met die goeie ouwe BBC waar de coryfeeën van weleer al jarenlang op meer dan voortreffelijke wijze het commentaar en de analyses verzorgen. En dan neem je het vette geknauw van Tracey Aystin, het ooit korte tijd schitterende Amerikaanse kindsterretje, graag voor lief.
Gisteren liet Martin Simek, de dankbare prooi voor imiterende cabaretiers, op Fox maar weer eens op geheel eigen wijze zijn superieure licht schijnen over de wijze waarop de dames hun balletje slaan. Martin vindt het allemaal maar drie keer niks. ‘Mannen spelen om te winnen, vrouwen staan op de baseline te bikkelen om vooral niet te verliezen’. Ze beheersen allemaal de lange beuk van achteruit. Feminiene tempowisselingen zijn uit den boze. En aan het net zie je het vrouwvolk al helemaal niet. Zeg maar: een koninkrijk voor een dropshot. De laatste die ‘als een echte kerel’ acteerde was Martina Navratilova (..). Volgens Martin dan. En waarom spelen ze, tegen dezelfde tariefjes, nog steeds om slechts twee gewonnen setjes die vaak binnen het uur geschoren zijn? Hij vindt het dan ook allesbehalve verwonderlijk dat de toernooidirecteur het Centre Court en Court 1 reserveert voor het echte heroïsche mannenwerk. Als je de media mag geloven voelen de dames zich behoorlijk gediscrimineerd.
Maar vandaag is het Walhalla in ieder geval voor de meisjes. De halve finales.
De cameralieden van de BBC lijken trouwens meer en meer de strijd aan te gaan met hun Franse collega’s, die al sinds jaar en dag likkebaardend staan te trappelen om het rijkelijk voorradige vrouwelijk schoon op en buiten de baan plastisch in beeld te brengen.
En de coachvakken natuurlijk. Het rijtje gereserveerde stoelen voor de immer bloedmooie vriendin en verdere empathische familie. En het troepje, soms zo niet licht semi-crimineel dan toch in ieder geval tokkie-achtig aandoende, persoonlijke technische begeleiders die zich dag in dag uit mateloos zitten te ergeren aan de tekortkomingen van hun pupillen.
Wat moet een gekend toppertje als Djokovic trouwens met die dieptreurige Boris Becker als coach? Heeft die überhaupt nog iets toe te voegen? De Duitser wist ons ooit als 17-jarige al snoekduikend te ontroeren met z’n prachtige Wimbledontitel. Maar sinds zijn afmars konden de struise benen de weelde amper dragen en kleeft er hardnekkig die meelijwekkende bezemkast-affaire aan zijn imago. Buiten het wat Alzheimerig aandoende geknipper met z’n rossige wimpertjes (of zijn dat superieure geheime tactische signalen aan zijn pupil?) en een immens sombere blik naar oneindige verten, komt hij niet. En communiceren met z’n Servische assistent, de fysio en de voedingsdeskundige naast hem lijkt er helemaal niet in te zitten. Ze laten hem maar een beetje.
Nee, dan Andy Murray. Die heeft nota bene een vrouwelijke coach (hoezo eigenlijk seksisme?) ingehuurd die hoogzwanger met verbaasde blikken zijn gewaagde service-volleyspel analyseert. Voor de mentale begeleiding zal hij haar wel niet ingehuurd hebben want Amelie placht in haar prachtige jaren als wereldtopper immers zeven kleuren stront te schijten bij haar big points waardoor ze vaak op het moment suprême die kampioensschaal wel kon shaken.
‘Prachtig, dat vuistje’ blijft intussen het immens populaire commentaar van de verslaggevers. Na iedere geslaagde dropshot, ace, passing langs de line of onvergeeflijke blunder van de tegenstander heeft iedere deelnemer dat loze gebaartje in z’n standaardpakketje. Ik moet in de afgelopen weken zo’n 100.000 van die ‘vuistjes’ hebben zien passeren. Maar onze commentatoren raken er nog steeds in opperste vervoering van.
Vandaag de halve finale Maria Sjarapova – Serena Williams.
Eigenlijk de finale.
Op het Centre Court. Dat weer wel.
Als gekende seksist blijf ik gaan voor Maria, die het vermoedelijk niet zal redden.
Ik ben er helemaal klaar voor.