hellemond5Sportscholen draag ik een warm hart toe.
Niet dat ik er ooit een poot over de drempel zette. Maar als je het zweten in sportief verband al een leven lang aan je hart drukt, kan dat soort clubjes alleen maar vertederen.
Een paar keer in de week fiets ik op weg naar de tennisbaan langs Van Hellemond aan de Amersfoortse Straatweg. Geen idee wat zich achter die muren afspeelt aan samengebalde magie. Maar als je de volledig afgetrainde zombies zich na afloop op hun tandvlees naar hun auto (dat dan weer wel) ziet worstelen, heb je zo je natte vermoedens. Het moet daar een waar walhalla voor de bodycultus zijn. Enige probleem: de mannetjes schijnen maar amper te porren te zijn voor ‘back in shape’. Zeker die vanaf 40 jaar. En ik maar denken dat het voornamelijk het masculiene gajes is dat daar met een personal coach dwangmatig aan de halters hangt. Als je doorclickt op de website wordt de malaise helemaal duidelijk.
Nur daadkrachtige topwijven.
Tachtig dagen vind ik trouwens een verrekt lange periode om de boel op orde te krijgen. Maar dat aantal zal wel te maken hebben met hun 80-jarige feestje dat verantwoordelijk is voor de lucratieve aanbieding.

hellemond1

NaardenUDKNY

Afbeelding  —  Geplaatst: 30 april 2016 in actualiteit, literatuur, theater, kleinkunst, Naarden, humor, Muziek, nostalgie

CfW3FlfWwAQzsPMWe mogen dan wel onze stinkende best doen om in de uitloop van een heuse economische crisis een beetje onze broek op te houden. Maar als je de gelikte glimblaadjes ziet die als paddenstoelen uit de Gooise zandgrond schieten, zou je anders vermoeden.
Poen zat in onze contreien.
De Vereniging Vrienden van het Spiegel in Bussum scheidde onlangs al weer haar elfde magazine af. Spiegelschrift.
Een heus themanummer.
Toen ik als 11-jarig knaapje neerstreek aan de Zwarteweg, op de rand van Naarden en Bussum, zat er volgens mij nog een ‘h’ in de naam van de villawijk die sinds 2007 door het Rijk is aangewezen als beschermd dorpsgezicht. De algehele versobering en bezuinigingen zullen daar wel debet aan zijn. Die ‘h’ vind je tegenwoordig nagenoeg alleen nog terug in de naam van het elitaire tennisclubje even verderop. Lag trouwens tot voor kort op Hilversums grondgebied maar mag tegenwoordig delen in de algehele feestvreugde van de Gooise Meren.
Zwarteweg, halverwege de vijftiger jaren. Tijdens m’n eerste verkenningstochtjes op de fiets verdwaalde ik prompt in het onbegrijpelijke doolhof van kronkelende laantjes die de indruk wekten in een later stadium bij wijze van service aan de villabewoners aangelegd te zijn.
Ik moet toegeven: nadat ik m’n hielen gelicht had, is het daar zienderogen opgeknapt.
Spiegelschrift dus.
Verwacht geen simpel clubblaadje voor de naar sensatie hunkerende ‘nouveau riche’ op het niveau van de aloude schoolkrant. De beproefde broedplaats voor schrijvers (en dichters) in de dop die, immer vechtend tegen de dodelijke deadline, hun quasi literaire, opstandige pennenvruchten in blijde verwachting aan het papier toevertrouwden. Ook in Spiegelschrift dienen de redactionele bijdragen voornamelijk om de achterkanten van de lucratieve advertentiepagina’s te vullen. Blaadjes maken is business.
En ‘gespiegeld’, vooruit, laat ik die open deur maar eens intrappen, wordt er ook bitter weinig.
De enige die de algehele malaise enigszins weet te ontstijgen is columniste Eefje Pleij die met haar tone of voice zorgt voor wat amusant verbaal vuurwerk tussen al het vrijblijvende gekeutel. Maar die is dan ook een oud-leerling van me. En dat verklaart veel.
Maar goed. Het voorjaarsnummer 2016 is dus een themanummer. No way dat ze zich bij de chic van het Spiegel ook maar een moment druk hoeven te maken over actuele zaken als pak ‘m beet het vluchtelingenprobleem. Een AZC aan de Groot Hertoginnelaan zit er niet in. Dat zoeken ze aan de andere kant van het dorp, bij Crailo, maar uit. Dan alle energie maar in Bensdorp, de kwaliteit van de glasvezelkabel en de kleur van de stoeptegels.
Dat is het wel zo’n beetje.
En nu dus: Hoe veilig is het Spiegel?
Een booming thema natuurlijk in een wijkje waar wel wat te halen valt. Maar je grijpt toch ter plekke vertwijfeld naar het infuus als je leest welke vijf tintelende tips de redactie er uiteindelijk samenvattend uit weet te persen?
1.Draai de deur op slot als je weggaat
2.Zorg dat je huis een bewoonde indruk maakt
3.Sluit alle ramen als je weggaat
4.Laat geen sleutels aan de binnenkant van de deur zitten
5.Haal ladders en vuilcontainers weg.

20160427_143332
Bekijk ‘m nog maar ‘s goed, die feesttent. Op Koningsdagen en aanverwante volksfeestjes niet weg te denken uit het Naardense straatbeeld. Het domicilie van therapeutische gezelschapjes voor mannen in de penopauze. Het Ruime Sop en het Piratenclubje. Weten in de Shanty-sector tot veler genoegen evergreens als ‘My Bonny is over the ocean’ en ‘Het kleine café aan de haven’ altijd net dat tandje meer te geven. Het zingt natuurlijk stukken lekkerder op zo’n podium.
De gemeente Gooise Meren probeert een partijtje verborgen kosten boven tafel te krijgen die ongemeen zwaar drukken op onze begroting die met de beste wil van de wereld niet rond te krijgen is. Een schijntje natuurlijk vergeleken bij de tranentrekkende erfenis die Muiden ons bij de fusie in de maag splitste. Snijden dus in die handel. Weg feesttent. Tenzij de Ondernemersvereniging Naarden Vesting en het volledig self supporting Festival Naarden Uit de Kunst voortaan bereid zijn een vette rooie rug op tafel leggen. Zeg maar ter waarde van twee keer een nep-Maxima op het bordes (..). Die zullen nog krachtiger met de pet moeten rondgaan. Een kwestie van prioriteiten dus. Wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen. Zoiets.
We nemen er maar een Oranjebittertje op.
besparen

Nep

Geplaatst: 27 april 2016 in actualiteit, cultuur, Naarden, persoonlijk, zorg

20160427_092809

De laatste mystery-guest in mijn boeiende leven was Sinterklaas.
Ik was acht. De tijd van het rotsvaste geloof.
Maar bij de entree van de Sint in onze huiskamer viel ik er ter plekke van af. Sint bleek bij nader inzien een nepper. Ik herkende meteen het zalvende stemgeluid van m’n overbuurvrouw. Mysterieus was ze wel. Helderziende en (volgens mij) gebedsgenezers waar dagelijks een onafzienbare rij wachtende klanten buiten voor de deur de kou stond te verbijten. Een mens moet wat als het water hem tot de lippen staat.
Koningsdag werd in Naarden geopend door stadsomroeper Paul Vuijst. Geen nep. Stond al een half uur te vernikkelen voordat ie z’n ding mocht doen. Had wel een wolletje onder z’n pak willen hebben. Maar dan paste het niet meer. Ook Marleen Sanderse (nieuwe wijkwethouder?) was helemaal de echte. Zorgde wel voor enige verwarring met haar aanhef: Mensen en kinderen.
Geen kind protesteerde.
De Gooise Meren zijn behoorlijk nep. Geen wonder dat er geheel in de geest van de nieuwe gemeente als mystery guest een nep-Maxima (500 euri) was uitgenodigd om de festiviteiten glans bij te zetten. Met bijbehorend accent dat na een paar veelbelovende beginzinnen langzaam weg ebde.
Het kanonschot was wel weer echt.
Godsammekraken!

20160427_092529

Marc

Geplaatst: 27 april 2016 in gelezen, Naarden, persoonlijk, Uncategorized, zorg

20160426_175020.jpg

Zo’n ouderwetse trekbel als deze in de Marktstraat heb ik ook.
Luid en duidelijk.
Toen Luilak nog gewoon Luilak was, voor het slapen gaan even het ijzeren verbindingsdraadje losmaken. En je sliep een gat in de dag.
Niet meer nodig.
De belletjetrekkers komen er op de zaterdag voor Pinksteren hun nest niet meer voor uit.
En gelijk hebben ze.
Van die Marc was ik ooit de gewetensvolle brugklasmentor op de Godelinde SG. Ik zie z’n ouders, die zich ernstige zorgen maakten over de wat wankele schoolcarrière van zoonlief, nog tegenover me zitten.
Tafeltjesavond.
Tienminutengesprekken, nadat de eerste teleurstellende cijfertjes waren opgehoest.
Die wat warrige blik in z’n ogen heeft hij nog steeds.
Voor je ook maar een ja of nee had kunnen bedenken, sleepte hij dertig jaar later ‘s morgens de saucijzen- of amandelbroodjes (van die asbestbakker verderop) de sigarenkamer van ons aller Joop zaliger (twee jaar al weer?) binnen.
En weg was hij.
Naar z’n outletwinkeltje in Baarn.
Hoe ik de strekking van de missive naast z’n bel moet uitleggen?
Een royale aanmoediging om de trap naar boven te nemen om samen met hem van de dag te genieten?  Of een dringende waarschuwing om de mooie momenten van het leven toch vooral buiten zijn deur te koesteren?
Ik kom er niet uit.
En who the fuck zijn Kip en Chelsey?
Hij koestert het leven op die bovenverdieping toch in z’n eentje?

20160425_103632

Drieënnegentig is ze. Maar flink bij de pinken. Aan humor niet te kort. Bescheiden. En de vinger nog immer oplettend aan de pols van de tijdgeest. Mijn buurvrouw schuin tegenover, waar de Beijert nog gewoon Beijert is.
In mijn straatje heet iedereen gewoon Herman, Daan, Peter, Bernadette, Ploon, Klaas, Ineke of Henk-Jan.
Ze heet Corine. Maar Buurvrouw heet vanaf de dag dat ze haar intrede in Naarden deed ‘Mevrouw De Beaufort’.
Voor iedereen. En dat willen we vooral zo houden.
Niet vanwege de afstand die zoiets zou moeten scheppen.
Integendeel, de jonkvrouw van origine is een zeer beminnelijke en alom geliefde buurtgenoot met grote belangstelling voor ieders wel en wee. Staat bij wijze van spreken met een pannetje soep bij je op de stoep als ze alleen al vermoedt dat er stront aan jouw knikker is.
En heb niet het lef aan te bieden om haar wekelijkse vuilniszak te droppen in de container op het Promersplein. Ze glimlacht je minzaam toe. Dat soort varkentjes wast ze bij voorkeur zelf. Tuft er in haar overjarige Volvo naar toe. Ze komt nog steeds moeiteloos door de gepeperde ballotage van het Centraal Bureau Rijvaardigheid.
In haar werkzame leven gouvernante op Paleis Soestdijk.
Tenminste, dat denken we te weten.
Niemand waagt ‘t om er naar te vragen.
Bewaart vermoedelijk zorgvuldig ‘Het Geheim’ van dat paleis. En daar zul je haar zeker niet over horen op onze jaarlijkse straatbarbecues waar ze, weer of geen weer, altijd wel een uurtje of wat voor uit trekt.
Her lips are sealed.
Zal ook wel met een zwijgplicht te maken hebben.
Hooggeleerde kinderen en kleinkinderen heeft ze, die stuk voor stuk met prachtige carrières uitgezwermd zijn over de hele wereld. Rondde zélf op 83-jarige leeftijd (..) trouwens nog eventjes cum laude een academische studie af. Franse taal en letteren.
Spreekt daarnaast een handvol andere talen waaronder Japans, waarvoor ze iedere vrijdag op cursus gaat. En een paar voor iedereen onbegrijpelijke, uit de binnenlanden van zwart Afrika. Swahili.
Schreef recent ook een boekje over Tanzania.
En donderdags schilderlessen.
Fotogenieke Buuf heeft mooie gelaatstrekken.
Of dat kan dat bij iemand van 93 ? Jazeker !
Regelmatig zie je haar Ruysdael binnen schuiven. Roken doet ze niet. Het zal wel voor de postzegels zijn. Ze onderhoudt een levendige correspondentie met haar uitgevlogen kinderen. En kleinkinderen.
Dat mevrouw De Beaufort voorlopig niet van plan is de pijp aan Maarten te geven, blijkt deze week maar weer eens.
Een stevige renovatie aan haar historische Hans en Grietje pandje. Iets met dakgoten of zo.
Een duidelijker visitekaartje kun je niet afgeven:
Jullie zijn voorlopig nog niet van me af.
Zélf op de foto hoeft ze uiteraard niet.
Het idee alleen al.