burgemeester

Geen idee wat de Naarders en het overige voetvolk uit de Gooise Meren ingetikt hebben bij het povere profielschetsje dat we in maart mochten invullen. Welgemoed gaat het feestcomité echter verder. Want die spiksplinternieuwe ambtsketen zal hangen.
Voor zes jaar.
We weten inmiddels al iets meer.
Als we het Naarder Nieuws van 25 mei mogen geloven, zijn we met z’n allen vooral op zoek naar een burgemeester die een voortrekkersrol gaat vervullen.
Je bedenkt ‘t niet.
Een aanvoerder die een vliegende start gaat maken. Een boegbeeld. Een aanjager. Een mensenmens. En, Bussum lijkt waarachtig z’n lesje geleerd te hebben: betrouwbaar en onkreukbaar.
Het suggestieve fotootje in ons plaatselijke sufferdje heeft na de verschijning in iedere geval bij feministisch Naarden voor de nodige beroering gezorgd. Want wat je er ook van vindt: sekse-neutraal kun je het plaatje in ieder geval amper noemen. En dat doet pijn bij de kraaien die wat betreft prima functionerende vrouwelijke burgemeesters de nodige expertise in huis hebben.
Kwam het illustere ideetje voor de bijgaande illustratie uit de koker van de gemeenteraad of is het een briljante ingeving van de opmaakfunctionaris bij de krant?
Mooi pak trouwens.
En die al even suggestieve rooie stropdas, zou je op prachtige ideeën kunnen brengen.
Maar verrek, dat plaatje kennen we toch?
Als trouwe lezer maar even een duikje genomen in de archieven van Enter Media. En dan wordt duidelijk in welke richting we het dienen te zoeken. We waren hem bijna vergeten maar daar duikt ie toch weer op.
Gekke Henkie dus.
De arrogante Bussumse sjoemelburgemeester die, gedekt door provinciecommissaris Remkes, nog leuk weg gekomen is met het rapport van de hoog gestudeerde Marcel Pheijffer. Een soort Commisie Oosting dus, die er ook niet uit komt als het om onder het tapijt gemoffelde telefoontapjes en weggeraakte bonnetjes gaat. Leve de doofpot.
‘Karaktermoord’, jeremieerde z’n hondstrouwe fanclubje in de Bussumse Raad over het waarachtig niet op drijfzand gebouwde onderzoek van Hart voor Bussum en de GOP.
Maar voor de ware karaktermoord heb je toch op z’n minst een karakter nodig (..).
Toch een soort van Henkie dus? Godbewaarme.

burgemeester 2

20160523_170313.jpg
Voor niet-ingewijden was de zinsbegoochelende Takkiewandeling tijdens het Festival Naarden Uit De Kunst van meet af aan een unieke belevenis. Het startlint bij de Utrechtse Poort was nog maar koud pontificaal doorgeknipt of zestig trotse eigenaren begaven zich geanimeerd keuvelend op weg voor een barre zoektocht door de vestingstedelijke dreven. Zeg maar: een voetreis richting de Arke Noach’s. Of misschien beter nog: een soort van uittocht uit Egypte. Onder leiding van Steven met z’n onafscheidelijke teckel Trudy, onze gelegenheidsMozes, die volledig oudtestamentisch verantwoord vanuit het brandende braambos door de festivalleiding geroepen was tot z’n immens zware en uiterst verantwoordelijke taak.
De gemeentelijke overheid, die op dit prachtige festival zèlf trouwens schitterde door afwezigheid, had er wonderbaarlijk genoeg snel haar fiat aan gegeven, bevreesd als ze vermoedelijk was voor de onvermijdelijke tien plagen die bij een niet-coöperatieve opstelling ongetwijfeld haar deel zouden worden.
Steven deed de wateren van de vestinggracht wijken en sleepte in het verdere verloop van de wandeling zijn gezelschap, waaronder een zorgvuldig gecreëerde, kunstige namaak-Takkie, door de verschrikkingen van de Naardense woestenij. Het enige lichtpuntje was de passage bij het Vestingmuseum dat zorgde voor een al even verrassende als welkome ravitaillering.
Steven en Trudy dus.
Hulphond Trudy om precies te zijn.
In zijn werkzame leven verkeerde Steven als gezagvoerder bij onze nationale prijsvechter Martinair voornamelijk in hogere sferen. Maar eenmaal definitief op beide onderdanen neergedaald in het aardse leven, nam hij zich stellig voor in de toekomst iets substantieels te gaan betekenen voor de wat oudere, nooddruftige medemens.
Bejaardenhuizen zijn niet zo van de hondjes.
Het gedwongen afscheid van hun trouwe viervoeter valt menige bewoner niet licht.
Het is zwaar inleveren geblazen in die sector.
Om de nood voor het verweesde, lokale bejaardenpotentieel enigszins te lenigen, vatte Steven het geprivatiseerde zorgplan op om met enige regelmaat met Trudy langs te gaan in de Ravelijnen, de Veste’s en aanverwante instellingen.
Knuffelrondjes ter compensatie voor het gemis.
Ze mogen zich in een enorme populariteit verheugen, die rondjes.
Trudy was trouwens jarig afgelopen week. Op woensdag was baasje niet te bereiken, druk als hij was met de surpriseparty per boot over de Naardense grachten. Kon ie zich als bijzondere medewerker meteen geestelijk voorbereiden op z’n onmisbare, persoonlijke bijdrage aan het Naardense festival.
Het zit wel snor met die zorg aan onze Oude Haven.

ANNIE MGMoet je als uitgever van het werk van Annie MG niet stinkend blij zijn als een stelletje enthousiastelingen het in z’n hersens haalt om een twee dagen durend festival te organiseren dat geheel en al in het teken staat van één je succesvolste auteurs?
Weliswaar al een aantal jaren hemelend. Maar toch.
Het festivalteam werkt zich ongesubsidieerd en op basis van volledige vrijwilligheid drie slagen in de rondte om z’n bezoekers een barstensvol en uiterst gevarieerd programma aan te bieden. Prominente sprekers, muzikale happenings, een batterij sprankelende workshops, noem maar op. Je kunt het niet gek genoeg bedenken. De organisatie loopt als een zonnetje. Verschillende medewerkers bieden in hun enthousiasme aan om hun bijdrage aan het geheel gratis en voor niets te leveren.
Dat schiet wel op.
Maar met die uitgever loopt het van meet af aan nogal stroefjes.
Om maar ‘s een understatement te gebruiken.
Portretrechten, auteursrechten, enz.
Een wereld waar je als goedwillende amateur geen weet van hebt.
De kassa rinkelt.
Voorbeeldje? Alle middenstanders hadden op hun etalageraam een gedicht van Annie, passend bij hun nering. Deel uitmakend van een leuke puzzeltocht. Alleen al het bedenken ervan was een hele klus. Maar wel ontzettend leuk, als je de reacties van de oplettende festivalgangers mag geloven. Mocht je echter denken dat dat zo maar kan, vergeet het maar. Of alle teksten maar even doorgemaild kunnen worden. Meer dan 800 woorden betekent dat je de knip moet trekken.
En over die 800 ben je zo heen met een winkel of twintig.
De kassa rinkelt.
Nog een voorbeeld? Op de Facebooksite van het festival werd de zeer succesvolle Takkiewandeling aangekondigd. Daarbij werd een illustratie van de uitgever gebruikt. Binnen een half uur heb je een mailtje in je box: onmiddellijk verwijderen. Of ze daar in Amsterdam niks anders te doen hebben dan de ontwikkelingen in Naarden van minuut tot minuut te volgen. Tekeningen gebruiken van de illustrator van het eerste uur is ook uit den boze. Dan loop je weer tegen de holding van de (overleden) Fiep Westendorp aan.
De enige bij wie naar aanleiding van zo’n festival wat aan de strijkstok blijft hangen is de uitgever. Die bepaalt, by the way, ook welke boekhandel het (alleen) recht heeft om op zulke dagen de boekverkoop te verzorgen. Nou dragen we onze superenthousiaste Bussumse vrienden van Los een bijzonder warm hart toe. Maar je (enige) eigen Naardense boekhandel staat gewoon buiten spel.
Geen beste beurt van uitgever Querido.

takkiewandeling2

Festival Naarden Uit De Kunst haalt zich wat op de hals. Hebben de organisatoren van dit knetterende culturele evenement dat Naarden maar liefst twee dagen in z’n greep gaat houden, in hun jeugdige overmoed hun hand misschien wat overspeeld met die Takkiewandeling? Wat immers te denken van de dreigende catastrofe waarbij de Nederlandse Teckelclub ‘lucht’ van dit spektakel krijgt en via haar website al haar lopend materieel uit de verste uithoeken van Nederland naar onze vestingstad dirigeert? Bij een auto-evenementje een paar jaar geleden vond het gros van de deelnemers een treurig bonnetje onder z’n ruit. Een paspoortje op redelijke termijn verlengen is bij de Gooise Meren een schier onmogelijke exercitie. Maar als men het in de algehele euforie van zo’n evenement wat minder nauw neemt met de parkeer- en andere regeltjes, is de soepelheid doorgaans ver te zoeken. Of deelt Naarden Uit De Kunst zaterdag a.s. schepjes en plastic zakjes uit aan de te verwachten 200 deelnemers die daarmee de overproductie van hun schijtende en pissende troetels binnen de mazen van de wet gaan houden? Een unieke kans voor onze allochtone wijkwethouder Hendrik Boland om in gelegenheidsuniform het geheel in redelijke banen te leiden.
Kan ie zich meteen even voorstellen.

Naarden luilakt niet meer

Geplaatst: 14 mei 2016 in Uncategorized

luilak_0029

Het is de laatste jaren in onze vestingstad behoorlijk relaxed wakker worden op de zaterdag voor Pinksteren. Als je een decennium terug in je roekeloze onoplettendheid vergeten had op vrijdagavond je bel af te zetten, was je bij het krieken van de dag behoorlijk aan de beurt. De plaatselijke jeugd drukte je luidruchtig met je neus op de keiharde feiten. Volgens een folkloristische, luidruchtige en voor de afwisseling, ondanks het pinksterfeest, absoluut niet-christelijke (voornamelijk Noord-Hollandse) traditie had je als langslaper je nest maar uit te komen.
De sportverenigingen hebben de markt inmiddels volledig verpest met hun zwaar pedagogische luilaktoernooitjes.
Maar zelfs die worden tegenwoordig niet meer van stal gehaald.
Ik heb er in m’n jeugd op de grens van Naarden en Bussum vele inspirerende uurtjes aan beleefd.
Hoewel: inspirerend?
Met een speld de elektrische bel van de volledige Naardense Kuiperlaan vastprikken (iedereen had zo’n ding) was nou niet bepaald het absolute toppunt van originaliteit. Maar je niet laten meesleuren door de geldende mores was geen optie.
Watje.
Als je voor dit vertier om vier uur uit de klamme lappen was gekomen, betekende een verder behoorlijk brakke zaterdag je ultieme beloning.
Weer een traditie naar de gallemiezen.
Ik mis ‘m niet trouwens.
We hebben er de opgeklopte euforie rond ‘onze’ Douwe Bob (wedden dat ie het spontane ‘I love you’ er weer uit perst), het van vriendjespolitiek vergeven speeltje van Cornald Maas , voor in de plaats gekregen.
Zijn er nog travestieten in de aanbieding?
Het wordt Woody Allan: A Documentary.
Op NPO Cultura.

ANP agenten politie politiejas politiekleding_0

Op het terras van de Naardense Coffee Culture trof ik haar vanmorgen in alle staten aan.
Maekie.
Wederhelft van een tennisvriendje sinds jaar en dag.
Achtentwintig jaar een relaxte, respectabele bewoner van de Naardense Schilderswijk.
Vorig jaar is het trouwens Baarn geworden. In een overwegend door senioren bevolkte, bedaarde wijk.
Een week of zes geleden startte ze namens een familielid uit het buitenland een paspoortprocedure bij de gemeente Gooise Meren.
Een treurig verhaal. Het ambtenarenapparaat aan de Brinklaan wil zelfs na drie maanden, met de beste wil van de wereld voor geen meter sporen met de dagelijkse werkelijkheid. Drie brieven en een aantal bedroevende bezoekjes aan ‘ons’ Bussumse gemeentehuis verder, zit er 0,0 beweging in een simpel routinezaakje.
Berusting dus. Je boos maken heeft geen enkele zin.
Des te bozer werd ze onlangs toen ze met een (invalide) vriendin even binnenstrompelde bij Kantje Boord, kleding van de zee aan de Marktstraat..
Die Bretonse trui was niet in een vloek en een zucht geregeld. Het liep wat uit bij de immer kordate Hennie. Buiten gekomen prijkte er onder de ruitenwisser langs het blauwe lijntje een vette bon. Zestien minuten over tijd waren de dames.
Beetje dom, dat wel.
Die blauwe lijn heeft in Baarn duidelijk een andere betekenis dan in de Vesting Naarden.
En dán zijn die dienstkloppers van Gooise Meren er opeens als de kippen bij.
99 Euri. Inclusief administratiekosten.

the-leather-boys-pete-reg
Hangt mijn Naardense tennisclubje een hopeloos verouderde filosofie aan of speelt het helemaal in op de noden en behoeften van de man anno 2016?
Zo’n veertig jaar geleden maakte ik als ruwe diamant de overstap van de tennisclub Bosheim (dat ambities had om door te stomen naar de nationale top) naar de TV Naarden. Bepaald niet vanwege wat mediatrainers tegenwoordig ‘stappen maken’, ‘doorontwikkelen’ of ‘voor het grote geld gaan’ plegen te noemen. Het ging gewoon om een vriendinnetje. De liefde dus. Met dat vriendinnetje is het uiteindelijk niets geworden. Met die glanzende carrière op het gemalen baksteen ook niet trouwens. Het was enkel en alleen aan twee inspirerende en voortreffelijk spelende dames te danken dat ik een jaar of drie ver boven m’n niveau kon figureren in de hoofdklasse van het district. Gemengde teams waren het helemaal, wat mij betreft. Op een of andere manier laten mannen én vrouwen zich in die ambiance van hun beste kant zien.
Vier decennia later speel ik er twee keer in de week m’n uiterst recreatieve ouwelullenpotjes.
Met mannen.
Dat nou net weer wel.
Een voortreffelijk georganiseerde club trouwens, dat Naarden. Met een park om je vingers bij af te likken. Dankzij een indrukwekkende optocht vrijwilligers die er dagelijks een flinke snok aan geeft. Na er vroeger behoorlijk actief geweest te zijn in de TC en toernooicommissies, is tegenwoordig mijn enige verdienste als volbloed consument: het draaien van twee verplichte bardiensten. Die kun je ook afkopen. Maar dat gaat me weer net een tikkie te ver. Ik plan ze altijd aaneengesloten in juli, in de hoop tegen een troosteloze regendag aan te lopen. Zonder succes overigens.
Een Evenementencommissie werkt zich jaar in jaar uit het schompes om, naast de competities waar ik hoegenaamd niets van mee krijg, allerlei gezelligheidstoernooitjes te organiseren. Alles moet tegenwoordig met alle geweld in de eerste plaats vooral gezellig zijn. Het lijkt Facebook wel. Niks mis met die gezelligheid natuurlijk. Maar ik ben altijd weer enigszins opgelucht als blijkt dat die evenementen niet sporen met mijn pensionado agenda die oneindig veel ander moois te bieden heeft.
Alleen al uit pure nieuwsgierigheid moet ik me misschien uiteindelijk maar eens laten inlijven voor de Mannenavond die al jaren op de feestelijke playlist prijkt. Ik heb hem, stervensvol vooroordelen, nooit kunnen plaatsen. Die Mannenavond. Het ultieme genoegen voor gearriveerde jongens onder elkaar in de penopauze? Dikke verhalen over carrières, vette bolides en glimmende motoren? Mannen die tussendoor af en toe met het bier in de hand naar de baan gejaagd moeten worden voor een geinig potje ongeregeld?
Ik kan er slechts naar gissen.
Of wil mijn tot de strot geëmancipeerde clubje een broodnodig podium bieden voor de mannen van de herenliefde. Veel leer en kettingen. En een dameskleedkamer, voor één avond omgebouwd tot Dark Room?
Ik heb er niks mee maar het siert zo’n club wel.
Vandaag druppelde de uitnodiging m’n mailbox binnen.
Een missive waarin bij nadere lezing toch mogelijk enige twijfel van de kant van de organisatie doorsijpelt:

Beste Frans,
De mannenavond staat weer voor de deur, dit jaar op dinsdag avond 17 mei, vanaf 18.30 uur! Al jaren een succesvol, gezellig en sportief evenement voor de heren van TV Naarden.
Schrijf je door middel van de link in voor dit gezellige toernooi! De wedstrijden worden ingedeeld op sterkte, zodat iedereen leuke potjes kan spelen. Natuurlijk zorgt de Evenementencommissie als vanouds voor een lekker hapje tussendoor.
Met sportieve groet, namens de Evenementencommissie,
Annemiek ten Brink
P.S. door een fout in de mailinglijst ontvang je deze uitnodiging met enige vertraging.

De laatste zin.
Welke fout zat er in die mailinglist?
Heeft de Evenementencommissie gerede twijfels over mijn geslacht? Of over m’n seksuele geaardheid? Weten ze misschien dat ik al drie weken met de zure gevolgen van een zweepslag door het leven ga? Moest, gezien m’n jarenlange passiviteit, de ballotagecommissie van stal gehaald worden? Want is die man überhaupt nog wel lid? En zo ja: draait ie z’n bardiensten wel?
Of erger nog: heeft ie z’n contributie wel betaald?

Ik kan me een gang naar de leathershop besparen.
Dinsdagavond is m’n bridgeavondje.