Archief voor de ‘overheid’ Categorie

Parijsroubaix

kasseien-wallers

sjoemelen

blij

Taalverloedering

Geplaatst: 5 juni 2019 in actualiteit, overheid, politiek, taal

Excuus
1) Alibi 2) Betuiging van spijt 3) Genoegdoening 4) Genoegdoening voor belediging 5) Justificatie 6) Pardon 7) Reden 8) Smoes 9) Smoesje 10) Spijtbetuiging 11) Uitvlucht 12) Verontschuldiging 13) Verschoning 14) Verweer 15) Voorwendsel

Oliemannetje
een onmisbare functie in het moeizame politieke proces van onderhandelen, waarin onze politieke spraakmakers nogal eens vastlopen. Het oliemannetje smeert dan het politieke proces en houdt de boel bij elkaar, zeker in tijden van grote politieke spanning.
Hun-verloedere-me-taal

Ons minister-presidentiële oliemannetje voegde gisteren weer een onvervalst specimen van zijn verbale rookgordijnen toe aan z’n toch al indrukwekkende arsenaal.
Hij bood z’n oprechte excuses aan voor het Groningse gedoe.
Maar hoe oprecht zijn je mediagetrainde excuses als je daar oprecht aan moet toevoegen?
Zijn er dan op dit niveau ook onoprechte excuses?
In onze sorrycultuur de hoogste tijd voor her-ijking van het begrip.

DE BESTE LEERKRACHT VAN NEDERLAND?

Geplaatst: 22 februari 2019 in actualiteit, DWDD, onderwijs
Tags:

20190222_191315.jpg

Op zich al een uiterst dubieuze verkiezing natuurlijk.
Om volstrekt duistere redenen mocht ene Daisy dit jaar met de eer strijken.
Een schatje.
En ongetwijfeld een goeie juf.
Maar je krijgt toch een nat vermoeden dat ze met deze mysterieuze verkiezing een vermoedelijk aanzienlijk capabeler contingent collega’s boven zich mag vermoeden.
We creëren onze hypes met verve.
Dat betekent wél dat je in DWDD, waar Matthijs tegenwoordig in toenemende mate in vervoering raakt bij het over het voetlicht te brengen van het type gasten, bij wie je denkt: wat moeten we met deze sneue snuiters?
De botergeile presentator kroop deze week met een harde jongen zo ongeveer over de tafel om de rabiate onzin kakelende JOVD-baas Splinter Chabot (inderdaad: de zoon van) te bewieroken. Waarna we ons met z’n allen dienden te laven aan de never ending hype rond de 75 jaar geworden crack Willem van Hanegem. Ik was een fan van ‘m. Maar een onsje minder was me uitermate welkom.

Daisy dus.
Een selectie van haar discipeltjes was rond de tafel van Matthijs gedrapeerd om de juf via een superieur specimen van haar ongekende vaardigheden middels een didactisch spelletje de hemel in te prijzen. Een ballon, versierd  met een aantal begrippen. Gooi elkaar de bal toe en de ontvanger mag reageren op het woord onder de linker duim.
Met die duim werd het trouwens niet zo nauw genomen
Het eerste woord: ROOSKLEURIG.
Het bleef angstig stil bij de ontvanger.
En begrijpelijk.
Effe doorgooien.
ENIGSZINS
Ga d’r maar aan staan.
De daaropvolgende stilte kon amper pijnlijker zijn.
Maar natuurlijk wel de beste juf.
Er hangt een aardig prijskaartje aan zo’n uitverkiezing……
Ze gaat internationaal.

2018-11-24 10.57.24Het zal toch al gauw een jaar of 65 geleden zijn dat ik m’n laatste vis aan de haak sloeg.
Een populaire hobby.
M’n overbuurman Klaas bijvoorbeeld, lust er wel pap van. Maar sinds het verscheiden van z’n makker Jan met wie hij duizenden uren in een bootje op de vestinggracht doorgebracht moet hebben, is de klad er aardig in gekomen.
Vissen. Ik heb er niks mee. Dat eindeloze getuur naar die dobber. En mocht ik dan sporadisch beet hebben dan zag ik er met m’n fijngevoelige natuur als een berg tegen op om het betreurenswaardige beestje van m’n haakje te krijgen, dat meer dan eens diep in z’n strot zat.
Maar ieder z’n meug natuurlijk.

Allerlei instanties lijken zich ernstige zorgen over deze pensionado te maken.
Ben ik de doelgroep van een groot complot?
Of het gerichte campagnes zijn? Ik heb langzamerhand bange vermoedens.
Regelmatig vallen er bont geïllustreerde missives op m’n deurmat die me bijvoorbeeld willen doen geloven dat wij, Naardense ouderen, meer moeten bewegen. Het liefst onder deskundige leiding van een coach. Het vormt zelfs onderdeel van gemeentelijk beleid. Olga, die op tv voor dag en dauw de grijze plaag door een stalinistisch fitnessprogramma jaagt waarover diep is nagedacht, is kennelijk voor mij niet genoeg.
Ik voel me amper aangesproken met m’n 5000 jaarlijkse fietskilometers en twee ochtenden ouwelullentennis per week bij de TV Naarden.

Onder leiding van empathische zorgmedewerkers klaverjassen of, godbetert nog erger, bingoën in een buurtcentrum? Met eens per jaar een inspirerend, gezamenlijk schoolreisje per bus naar de Keukenhof?
Prachtig dat het bestaat.
Mij niet gezien.
Nog niet.

Haaks op dit soort ongein staat trouwens weer een ander soort flyers.
Stukken zorgelijker vind ik die steeds hardnekkigere folders van uitvaartverenigingen waar ik periodiek mee belaagd word.
Kennelijk zit ik met al m’n personalia in de kaartenbak van deze branche.
Tellen ze daar m’n dagen af?
Ik ben er nog niet aan toe.

Terug naar het vissen.
Vandaag werd ik verblijd met het decembernummer van het VISBLAD. Een speciale editie. Dat speciale is me niet helemaal duidelijk. Even snel gegoogeld op de website van onze sportvissers: op de omslag van ieder periodiekje dat ze maandelijks moeiteloos vol metselen met een ongekende partij visvertier, staan immer MANNEN (..) die apetrots hun vangst aan de wereld tonen.
En ik snap al helemaal niet waarom de eer, dit periodiekje te mogen ontvangen, uitgerekend MIJ te beurt valt. Hebben ze, in een ultieme poging mij over de streep te trekken, m’n vakbroeder Jochem afgedrukt, die toch écht wel wat anders aan z’n hoofd heeft dan deze flauwekul?
Sodemieter toch op.
Kom mijn agenda maar ’s bekijken.

lintjeLatijn is een behoorlijk dooie taal.
Morsdood eigenlijk.
Je kunt er, koketterend op feestjes en partijen, goeie sier mee maken, ten bewijze dat jouw boeiende persoonlijkheid tot het exclusieve clubje behoort dat die hooggewaardeerde gymnasiumopleiding van weleer, met grieks en latijn, achter de kiezen heeft. Toen het gymnasium nog het gymnasium was. Want als we ons niet vergissen zou in het kader van het opleuken van de middelbareschool-opleidingen in de nabije toekomst ook wel eens een forse streep door die oude talen kunnen gaan. De relevantie (heb je er bijvoorbeeld écht wat aan bij het aanleren van andere talen?) is al jaren behoorlijk zoek. Eén oude taal in je profiel (waar je een paar luizige uurtjes in de week mee mag stoeien) is tegenwoordig al voldoende voor zo’n papiertje.
Want vergis je niet, het is behoorlijk stampen geblazen om die van de pot gerukte ablativus absolutus of de naamvallen van de derde declinatie een beetje ordentelijk in je kop te krijgen.
En dat allemaal op een leeftijd dat de hormonen door je lichaam gieren en de zesjescultuur voor velen die standaard toch al een niveautje te hoog ingeschaald lijken te zijn in ons onderwijscircus, de reddingsboei is waar ze zich wanhopig aan vastklampen. En een taal als, pak ‘m beet, Spaans, stukken voor de hand liggender zou zijn.
Het zal wel een vorm van opgeleukt cultuuronderwijs worden.
De klassieke cultuur, wel te verstaan.
Kennis van de wortels van onze beschaving.
De zin daarvan staat in ieder geval niet ter discussie.

Deze week viel een missive van onze burgemeester Han op de mat.
Althans, de naam van drs. H.M.W. ter Heegde staat er onder.
Z’n secretaris D.J. van Huizen heeft zich kennelijk over het klusje ontfermd.
Of die Dick zich ooit in het zweet zijns aanschijns zes uur in de week te pletter heeft zitten te vertalen in Livius, is nog maar de vraag.
Als je dan koketteert met de klassieken, doe het dan goed.
De aanhef.
Geachte decorandus,
Hoezo decorandus?
Ik heb het, omdat ik er niet mee op m’n bek wil gaan, voor de zekerheid nog maar even dubbel gecheckt bij professor Wikipedia.
decorandus zelfst.naamw. (m.) Afbreekpatroon: de – co – ‘ran – dus Herkomst: «Latijn Verbuigingen: decorandi of -sen (meerv.) hij die gedecoreerd gaat worden
En als ik het goed begrepen heb is het toch de bedoeling dat op het feestje van Han alleen diegenen door de ballotage komen die al lang een breed zo’n lintje in de pocket hebben..
De decorati dus. (Nee, niet die straalvinnige vissensoort uit de familie van stekelruggen).

Het gaat daar op Koningsdag in het Naardense stadhuis (met koffie en koek)  trouwens een dolle boel worden.
Maar liefst twee coupletten van het Wilhelmus moeten de decorati er tot eer en meerdere glorie van onze jarige vorst door jassen.
Die verrekte Buma heeft behoorlijk z’n zin gekregen.
Mijn schild ende betrouwen dus?
Ik lepel hem als product van een oerdegelijke opvoeding nog naadloos op.

Zal helaas schitteren door afwezigheid.

IMG-20180408-WA0000

2018-03-21 23.14.17

Over de voortvarende IT-jongens en -meisjes aan de Brinklaan kun je qua innovatie best wel wat aardige dingen zeggen. Van kleurkeuze hebben ze echter weinig sjoege. Dat in hun overzichtje het CDA kleurloos weggezet wordt, soit. Maar dat de twee smaakmakers van deze lokale verkiezingen, HART en GDP, het met respectievelijk licht- en donkergrijs moeten doen, is op z’n minst opmerkelijk.
Als er dan in de blauwe sector (VVD,D66) toch twee varianten opgehoest kunnen worden dan hadden ze naast het wat fletse groen van GL voor HART (van 2 naar 4) net zo makkelijk een kek tintje in dezelfde kleur kunnen reserveren..
Het GDP, dat tot in de raadszaal aan toe verreweg de luidruchtigste en agressiefste campagne voerde, marcheerde met vier zetels in de Raad binnen. Ze hadden er in feite natuurlijk al drie. Niettemin opmerkelijk. Je kunt van alles zeggen over het dissidentenclubje van Jelmer en Erik-Pieter. Maar kleurloos zijn ze niet.
Hoewel?
De vraag blijft natuurlijk: waar staan ze in werkelijkheid?

De coalitieonderhandelingen kunnen van start. Het voortouw is wederom in handen van de VVD die als grootste partij (-1, dat weer wel) traditiegetrouw weer aan die kar mag sleuren. Dat de liberalen bepaald niet staan te trappelen om winnaar GDP in hun hart sluiten, is evident. Ze schopten immers Kruyt en Vlaanderen afgelopen jaar om verschillende redenen uit de partij. En als je je oor gisteravond in de wandelgangen aan de Brinklaan te luisteren legde, lijkt men over de hele breedte nogal wat vraagtekens te zetten achter het werkelijke democratische gehalte van het polletjesclubje GDP.
HART, dat jarenlang op vele terreinen constructief en principieel oppositie voerde, moet langzamerhand als machtsfactor van betekenis stukken serieuzer genomen worden. En dat is maar goed ook. Te veel heikele thema’s immers zijn door de huidige coalitie weinig subtiel behandeld. Het is de hoogste tijd voor een frisse wind. Misschien dat de aanwezigheid van een substantiële HART-vertegenwoordiging er voor kan zorgen dat bijvoorbeeld de plaatselijke PvdA en Groen Links die zich in de afgelopen jaren regelmatig voor minder fraaie karretjes hebben laten spannen, wakker worden en hun ware gezicht weer ’s tonen.
Formeel zal er natuurlijk met winnaar GDP gepraat worden. Maar met een coalitiepartner die bij ieder onderwerp eerst een polletje op Facebook moet organiseren om z’n standpunt te bepalen, schiet dat niet op.
Welke coalitie er ook komt, en we gaan er gemakshalve maar even van uit dat het GDP daar geen deel van uit maakt, de situatie is stukken minder somber dan ie lijkt.
En daarbij gaat, ik zweer het je, datzelfde GDP nog een cruciale rol spelen.
Een voorbeeldje.
Het langzamerhand volstrekt onbegrijpelijke Scapino-dossier (wie het nog snapt mag z’n vinger opsteken) komt geheid op de agenda.
Ooit werd de verplaatsing van Appie naar het Scapinoterrein door de (toen nog Bussumse) Raad weggestemd. Daar waren waarachtig wel verschillende, zeer zwaar wegende inhoudelijke argumenten voor. Wie schetst onze verbazing dat de verhuizing van de grootgrutter in de afgelopen regeerperiode door de huidige coalitie met een gênante minachting voor die raadsmeerderheid door de achterdeur weer is binnengehaald.
Hoe de coalitie er ook uit komt te zien, die Scapino-vlieger gaat straks niet op.
Jelmer namelijk, organiseert daarover op Facebook z’n voldemocratische polletje waarin jan en alleman natuurlijk hartgrondig NEE zegt. Waarna met steun van vier GDP-stemmen het doek valt over dit tranentrekkende dossier.
Tenminste, als het GDP zich aan z’n belofte houdt.
En dat laatste zit nog. Want afgelopen week werd Jelmer er op Facebook op gewezen dat de standpunten in z’n campagne op z’n zachtst gezegd nogal eens op gespannen voet staan met de uitslag van z’n polletjes.
En hij moet natuurlijk ook nog ’s de kikkers in z’n kruiwagen zien te houden
Het gaan mooie tijden worden.

 

2018-03-04 16.03.50.jpg

Wat bepaalt eigenlijk het succes van een evenement als dit?
Het aantal bezoekers?
Een bomvolle zaal met ruim 80 aanwezigen.
De statuur van de genodigden?
Eén (wijk) wethouder, een aantal raadsleden, prominenten uit Naarden die wat te melden hebben.
De presentator?
Frénk van der Linden bleek van meet af aan de vakbekwame, meer dan voortreffelijke journalist/interviewer die bijeenkomsten als deze net dat tandje meer kan geven. Na een paar minuten zal de meest vooringenomen aanwezige hebben moeten toegeven dat Frénk z’n vak verstaat. Goede samenvattingen, hij wist het geheel voortdurend overzichtelijk te houden, een uitstekend gevoel voor de noodzakelijke switch en op z’n tijd ook nog eens de nodige beslist niet te versmaden humor.
Het gespreksthema?
We hebben ons voor deze keer qua onderwerp zeer bewust beperkt: het toerisme in Naarden en wat in het verlengde daarvan zoal aan de orde komt.
Die beperking heeft uiteraard voor- en nadelen. Voordeel was dat we geen alle kanten uitwaaierend debat kregen voorgeschoteld. Kwam je voor een lijsttrekkersdebat dan werd al snel duidelijk dat dit (zoals nadrukkelijk aangekondigd) niet het geval was.
Heeft het debat ook wat opgeleverd?
Dat moet iedereen voor zich uitmaken. En daar zal dus ook wel verschillend over gedacht worden.
Als redelijk objectieve buitenstaander konden we ons niet aan de indruk onttrekken dat sommige deelnemers door de overbekende rookgordijnen, verrassende uitspraken of soms zeer principiële loepzuivere stellingnames wel de nodige duidelijkheid schiepen. Gezien de reacties uit de zaal kon je af en toe zelfs van commotie spreken.
Wij van deMess vonden het in ieder geval een succes en gaan beslist door op de ingeslagen weg.
Graag weer mét Frénk van wie we zeer gecharmeerd waren en die aangegeven heeft dat vervolg wel te zien zitten.
En ook troubadour Jan Veldman die zorgde voor alleraardigst muzikaal vertier promoveren we meteen maar tot huisartiest bij ons Politiek Café
Daarnaast hebben we één ding in ieder geval waargemaakt: DE MESS IS ER VOOR IEDEREEN
Tot de volgende keer dus.

linksaf