Archief voor de ‘gelezen’ Categorie

IMG_9898-HDRohh.jpg

Met intensieve veehouderij heeft De Boerderij in Huizen geen ruk van doen.
Met Cultuur des te meer.
Er is veel gedoe om het sympathieke theatertje bij de buren, volbloed dochter van SPANT!
Om z’n broek op te houden moet het Cultureel Centrum zelfstandig geld zien te verdienen. Want van de inkomsten uit het theater en het kunstcafé kon de schoorsteen na het gedeeltelijk dichtdraaien van de subsidiekraan niet roken. Die centjes werden de laatste jaren opgehoest door er naast de bestaande culturele activiteiten een evenementenlocatie van te maken. Bedrijfsborrels, bruiloften en partijen.
Over de ‘overlast’ die dat oplevert klagen sommige omwonenden.
Het Huizer college van B&W gaat die feestjes schrappen.
De Boerderij dient alleen in gebruik blijven als theater en locatie voor sociaal-culturele activiteiten.
DIE FINANCIËLE TEGENVALLER GAAT DE GEMEENTE HUIZEN COMPENSEREN MET EEN JAARLIJKSE SUBSIDIE VAN 72.000 EURO.
De komende drie jaar komt er nog eens een riante fooi bovenop van respectievelijk 22.000, 14.000 en 7.000 euro.
Daar moet toch een knappe broek van op te houden zijn, zou je zeggen.
Als tegenprestatie dient de Boerderij veertig theatervoorstellingen en andere sociaal-culturele evenementen te organiseren.
EEN GEMEENTELIJKE SUBSIDIE VOOR HET NIET ORGANISEREN VAN EVENEMENTEN…. dus.

Ons spiksplinternieuwe, met geen rooie cent gesubsidieerde en volledig op vrijwilligers draaiende Naardense Podium DeMess (niet voor bruiloften en partijen) kan er alleen maar van dromen.
Het opknappen van het gebouw kostte de privé-initiatiefnemers een knappe smak geld. Tel daarbij op de huur en een flinke partij vaste lasten en we komen dit jaar tot een bedrag dat aardig in de buurt komt te liggen van wat onze Huizer cultuurbroeders ELK JAAR toucheren.
Over  speeltuin gesproken.
NB: sinds de opening op 6 september heeft de Mess tot alleen al het eind van 2017 maar liefst 33 (..) zwaar culturele evenementen in de aanbieding.
Ons hoor je niet zeuren.
En over het ophouden van broeken gesproken: Wij gaan voor riemen en bretels waarin we zwaar hebben geïnvesteerd.
Zuur is het wel
Of hadden we onze toko toch een kilometer of acht verderop uit de grond moeten stampen?

Advertenties

12141578_1732542926974813_1939905082734585038_n

De webmaster van de plaatselijke afdeling van de VVD geniet al tijden van een verkwikkend winterslaapje. Tenminste als je hun weinig actuele Facebookpagina  mag geloven, waarop dit vrolijke gezelschapje de laatste dagen regelmatig voorbijkomt.
Begeleidende tekst: ‘VVD Gooise Meren is een bruisende lokale afdeling. Wij staan voor mooi wonen’.
Hoogste tijd om wat aan de sociale woningbouw te doen, zou je zeggen.
Die landelijke quote hadden ze trouwens beter weg kunnen laten: ‘Voor een land waarin je zorgt voor jezelf, geeft om een ander en krijgt wat je verdient’.
Met dat zorgen voor jezelf zit het traditioneel wel snor bij de liberalen.
Loek Hermans, Ton Hooijmakers, Jos van Rey, Henry Keizer en, zeer recent nog, Robin Linschoten (om er maar een paar te noemen) bewijzen dat maar weer eens.
Er wordt wat afgelachen door onze bruisende volksvertegenwoordigers.
Om de totale lokale feestvreugde te verhogen is MR de MP er voor ingehuurd.
Miriam van Meerten gaf onlangs te kennen binnenkort afscheid te nemen van de  lachebekjes. Dissident Jelmer Kruyt, hier nog schouder aan schouder met Mark, drijft al tijden een eigen winkeltje in de Raad.
De om z’n weinig parlementaire uitlatingen afgeserveerde Erik Pieter Vlaanderen kon door de webmaster met een vooruitziende blik kennelijk nog net van het plaatje afgeknipt worden.

Dirk3Als de Kluivertjes met hun  9-jarige ‘Nike-Shane’ zo lucratief aan de digitale snelweg timmeren, ligt die wondere wereld dus ook wagenwijd open voor Keverdijkse kleinzoon Dirk (3 maanden) stelde ik handenwrijvend vast.
Een virtuoze balbehandeling zit er vooralsnog niet in. Maar Dirkie, een meer dan schattige versie van z’n opa, beschikt over andere, zeer specifieke eigen kwaliteiten. Wat te denken van z’n amper te evenaren kringspier? Om je vingers bij af te likken.
Drollen-Dirk voor intimi. De volstrekt authentieke wijze waarop mijn stamhouder per dag, pak ‘m beet, zo’n keer of vijf ongegeneerd z’n luier vol jast, moet een beetje luiergigant als Kruidvat toch klaarwakker schudden? Een contract met op z’n minst zes nullen, belooft onze marketeer.  200.000 volgers op de foto- en viodeosite Instagram liggen voor het oprapen . Opa duwt ‘m wel in z’n maxi cosi door het land voor de nietsontziende optocht aan openingen van evenementen en andere contractuele ongein.
En een eigen videokanaal natuurlijk. Met een dagelijkse kooktip. Vooralsnog voornamelijk voedsel uit het Olvarit-assortiment (apart contract?). Persoonlijk ingesproken door de kleine.
Mét ondertiteling uiteraard. Want van z’n gebrabbel zal de niet ingewijde buitenstaander amper chocola  kunnen maken.
Eva en Bo staan late night al in de startblokken.
We gaan er voor.

transgender_1462293269304_1255937_ver1-0

Vanaf deze week zal ik, nog meer dan ik al deed, op m’n woorden moeten passen.
De seksuele en genderdiversiteit staan zwaar onder druk.
Ons gevoel voor respect moet opgeschoond.
Er blijkt godbetert namelijk weer ’s een minderheid tussen de wal en het schip te vallen. De gefragmenteerde genderbelangen leiden tot een seksualiteit- en genderalfabet dat z’n grenzen amper kent. In het Engels hebben we het nu al geschopt tot LGBTQIAP. Ook de queers, aseksuelen en panseksuelen eisen een eigen letter op.
En dan heeft Sylvana Simons er zich nog niet eens mee bemoeid.
Nou heb ik al een leven lang een zwak voor minderheden die niet gehoord, sterker nog, gediscrimineerd worden. De wrange ervaringen van mijn helaas veel te jong overleden homo-broertje  hebben daar ongetwijfeld toe bijgedragen.
Respect voor minderheden hoort een beetje bij hoe de Nederlander in de wereld staat.
Hoewel, dat laatste zit nog.
De verruwing slaat keihard toe.

Ik heb de recente regenboogtaaltips voor Amsterdamse gemeenteambtenaren over hoe je er met je taalgebruik voor kunt zorgen dat iedereen zich gehoord voelt tot iedere punt en komma tot me genomen. En ook de Nederlandse Spoorwegen zijn van zins hun eigen bijdrage te gaan leveren aan te naderende totale verwarring.
Conclusie: het zorgvuldig samengestelde manuscript in wording voor m’n  columnboek 2017 kan de papierversnipperaar in.
Tenzij ik natuurlijk als de sodemieter een niet gehoorde homo, een lokale lesbo of een omgebouwde plaatselijke spijtoptant een prominente plaats geef in een smakelijk verhaal in Naardense setting.
Om vervolgens, daar kun je gif op innemen, de algehele verontwaardiging over me heen te krijgen:
Zoiets schrijf je toch niet?

Vandaag was de nood hoog na een stevige fietstocht.
Mijn gerieflijke seniorentoilet op de Beijert ging ik bij lange na niet halen. Aangezien de laatste kilometers door het Naarderbos voerden, wellicht een unieke kans om mij te verlustigen aan een volledig verantwoorde genderneutrale totaalbeleving.
Blijkt er een meter of tien verderop een dame (of moet ik nu volgens die Amsterdamse voorschriften zeggen: iemand die een jaar of 40 geleden als zodanig aangegeven is bij de burgerlijke stand?) hetzelfde struweel uitverkoren te hebben voor haar elementaire levensbehoefte.
Het struikgewas als oplossing voor een wel wat erg zwaar aangezette problematiek.
Hallo iedereen!

The bridge 2

Nu ook de krant van Wakker Nederland de moeite neemt om de beerput van onze onverkwikkelijke soap rond ‘de brug’  leeg te scheppen, wordt het bij wijze van tegenwicht de hoogste tijd om ons fusieclubje maar eens wat lichtvoetiger  in de markt te zetten.
De machteloosheid lijkt een beetje in het dna van de Gooise Meren geslopen te zijn.
Zelfs de uit een Enkhuizer hoed getoverde succeswethouder Jan Franx begint zich te realiseren in wat voor een wespennest hij z’n immer chocoladekleurige schedel gestoken heeft. De alom zeer gewaardeerde crisismanager is met z’n luizige 0,6 fte dag en nacht bezig om de lijken die hier met de regelmaat van de klok uit de kast rollen op passende wijze ritueel te verbranden.
Het is dweilen met de kraan open.
Had zich als liberale excuustruus bij z’n entree vermoedelijk wat anders voorgesteld van dat Gooise klusje. Je moet er dan ook niet raar van opkijken als hij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 amper kan afwachten om z’n heil elders te zoeken.
We snakken naar wat luchtig vertier. Zo’n docudrama is natuurlijk leuk. Maar eerlijk gezegd geven we de voorkeur aan een heuse musical. Een pakkend  scriptje ligt voor het grijpen. De acteurs staan te trappelen. Bovendien een prachtige gelegenheid om theater Spant door de zomerse komkommertijd heen te slepen.

20170531_122805.jpg
De enige zekerheid die de mens heeft is dat ie zekerder wordt naarmate z’n behoefte aan zekerheden afneemt.
In een tijdsgewricht waarin onze zekerheden zwaar onder druk staan toch altijd weer een geruststellende gedachte dat de Kruiskerk bij de buren in het bevindelijke Huizen er met z’n onelinertjes  de moed behoorlijk in weet te houden.
Zo te zien is het er elke dag raak.
En hemelsbreed slechts op een steenworp afstand van het verdorven Naarden waar het monumentale historische godshuis een maand lang vergeven is van een tsunami aan profane foto’s.
Die gereformeerden hebben er in de loop van de geschiedenis een smakelijk gezelschapsspelletje van gemaakt. Om de haverklap scheidde zich een tot op het bot verontwaardigd clubje af. Wereldschokkende dilemma’s of de slang nou wel of niet gesproken had. Of de betekenis van de doop. Het liep ze daarnaast redelijk dun door de broek bij de invloed van occulte zaken waar menige synodale hoogvlieger regelmatig slapeloze nachten van had.
Vrijgemaakt van die verrekte satan ziet het leven er al gauw een stuk leuker uit.
Ook op 5 mei.

18766085_10209836048126397_5946578941781042705_nToch sneu voor m’n opa zaliger Frans Kroeze dat Concordia van de r.k. Militairen Vereeniging voor hem omstreeks 1914 vermoedelijk geen haalbare zaak was.
Opa was als onderofficier gelegerd in Naarden. En behoorlijk Nederlands Hervormd. De bokken en de geiten werden, zeker in die tijd, zorgvuldig gescheiden. Het is voor hem te hopen dat er in de vesting een calvinistisch equivalent voorhanden was.
In mijn eigen diensttijd, eind jaren ’60, in ieder geval wel.
Hoewel, de klad kwam er al aardig in.
Wij hadden voor onze geestelijke verzorging de keus tussen het PMT (protestants militair tehuis) en het KMT (katholiek militair tehuis). De humanistische zielenherder scharrelde daar zo’n beetje tussendoor. Gezien mijn opvoeding was ik rücksichtslos ingedeeld bij de protestanten (ik ben nota bene in m’n jeugd nog met een collectebus voor het PMT de straat op gestuurd).
Je zorgde er natuurlijk wel voor je portie geestelijke verzorging mee te pikken. Want in die uurtjes was je vrijgesteld van uiterst gewichtige militaire taken. Ik ging (toen al) voor de humanist die zetelde in het KMT, waar bovendien het biljart stukken beter liep.
En dat telt als je opgaat voor je nummer.

Concordia (de godin van de eendracht) Naarden dus.
Hemelsbreed vijftig meter van mijn huidige vestingwoning.
Op mijn bridgeclubje beoefende ik er ooit het spel van de duivel.
Jarenlang huisde de goddeloze Catherine Keyl er.
Het zijn barre tijden.