Archief voor de ‘gelezen’ Categorie

weekbeleving.jpg

Als er naast dat afschuwelijk verminkte ‘delen’ toch één woord is waar ik regelmatig bosbrand van in m’n liezen krijg, dan toch wel van het woord BELEVING.
Op de woonboulevard ga je tegenwoordig voor de ultieme zitbeleving of interieurbeleving. Een leven lang laat ik me periodiek knippen. Maar dat schijnt bij lange na niet genoeg te zijn. Haarbeleving, daar draait het om. Met collega’s slobberde ik in m’n werkzame leven veertig jaar lang heel wat bakkies pleur weg bij de koffieautomaat. Amper gestopt moet ik begrijpen dat ik dat helemaal verkeerd deed. Het koffiemerk Selecta wil me doen geloven dat het garant staat voor de ultieme koffiebeleving. Een passend koffieconcept voor iedere sector op de werkvloer.
Gewoon ordinair een spare rib schroeien op de buurtbarbecue? Kom op zeg! Waar blijft de beleving?
In een aantal niet te tellen restaurants waar je vroeger gewoon een biefstukje kon wegknagen, gooien ze het over een gans andere boeg. Het zijn belevingsvreetschuren geworden.
De ballonvaartenexploitant die we afgelopen zomer in de arm namen om een stel bevriende echtelieden ter gelegenheid van hun veertig jarige verbintenis via een ballonvaart over hun habitat te jagen, gooide niet zomaar de trossen los. Hij deed het voor niet minder dan een vluchtbeleving. Ronkte z’n kleurige folder.
Er worden zelfs hier en daar al belevingsawards uitgedeeld.

Bij het plaatselijke sufferdje deze week een maar liefst 12 pagina’s tellende bijlage waarin onze nieuwste aanwinst DE TINFABRIEK uitgebreid los gaat. Ze zijn daar helemaal klaar voor de business van morgen.
Onder andere een blije Willem Jan en Tineke van der Burg van Volvo Buitenweg komen aan het woord om hun verhuizing naar de overkant met een big smile toe te lichten.
Ik citeer:
‘……Dit levert enerzijds omzet op maar trekt ook bezoekers die normaal gesproken ons bedrijf niet zouden bezoeken. Zij kunnen nu Volvo op een bepaalde manier beleven‘.
Ik heb zo’n jaar of vijftig aanzienlijk bescheidener karretjes afgereden. En liep de deur bij Willem Jan en Tineke nooit plat. Maar wellicht de hoogste tijd om mezelf aan het eind van de rit maar eens te verwennen met een heilige koe van de plaatselijke Volvo-dealer.
Ik wil ook wel eens ‘beleven’.
En vooral dat ‘op een bepaalde manier’ maakt me rete-nieuwsgierig.

Advertenties

2018-11-24 10.57.24Het zal toch al gauw een jaar of 65 geleden zijn dat ik m’n laatste vis aan de haak sloeg.
Een populaire hobby.
M’n overbuurman Klaas bijvoorbeeld, lust er wel pap van. Maar sinds het verscheiden van z’n makker Jan met wie hij duizenden uren in een bootje op de vestinggracht doorgebracht moet hebben, is de klad er aardig in gekomen.
Vissen. Ik heb er niks mee. Dat eindeloze getuur naar die dobber. En mocht ik dan sporadisch beet hebben dan zag ik er met m’n fijngevoelige natuur als een berg tegen op om het betreurenswaardige beestje van m’n haakje te krijgen, dat meer dan eens diep in z’n strot zat.
Maar ieder z’n meug natuurlijk.

Allerlei instanties lijken zich ernstige zorgen over deze pensionado te maken.
Ben ik de doelgroep van een groot complot?
Of het gerichte campagnes zijn? Ik heb langzamerhand bange vermoedens.
Regelmatig vallen er bont geïllustreerde missives op m’n deurmat die me bijvoorbeeld willen doen geloven dat wij, Naardense ouderen, meer moeten bewegen. Het liefst onder deskundige leiding van een coach. Het vormt zelfs onderdeel van gemeentelijk beleid. Olga, die op tv voor dag en dauw de grijze plaag door een stalinistisch fitnessprogramma jaagt waarover diep is nagedacht, is kennelijk voor mij niet genoeg.
Ik voel me amper aangesproken met m’n 5000 jaarlijkse fietskilometers en twee ochtenden ouwelullentennis per week bij de TV Naarden.

Onder leiding van empathische zorgmedewerkers klaverjassen of, godbetert nog erger, bingoën in een buurtcentrum? Met eens per jaar een inspirerend, gezamenlijk schoolreisje per bus naar de Keukenhof?
Prachtig dat het bestaat.
Mij niet gezien.
Nog niet.

Haaks op dit soort ongein staat trouwens weer een ander soort flyers.
Stukken zorgelijker vind ik die steeds hardnekkigere folders van uitvaartverenigingen waar ik periodiek mee belaagd word.
Kennelijk zit ik met al m’n personalia in de kaartenbak van deze branche.
Tellen ze daar m’n dagen af?
Ik ben er nog niet aan toe.

Terug naar het vissen.
Vandaag werd ik verblijd met het decembernummer van het VISBLAD. Een speciale editie. Dat speciale is me niet helemaal duidelijk. Even snel gegoogeld op de website van onze sportvissers: op de omslag van ieder periodiekje dat ze maandelijks moeiteloos vol metselen met een ongekende partij visvertier, staan immer MANNEN (..) die apetrots hun vangst aan de wereld tonen.
En ik snap al helemaal niet waarom de eer, dit periodiekje te mogen ontvangen, uitgerekend MIJ te beurt valt. Hebben ze, in een ultieme poging mij over de streep te trekken, m’n vakbroeder Jochem afgedrukt, die toch écht wel wat anders aan z’n hoofd heeft dan deze flauwekul?
Sodemieter toch op.
Kom mijn agenda maar ’s bekijken.

Naardens familiedrama blijft maar voortwoekeren

stront

IK MAAK JULLIE ALLEMAAL KAPOT
waren de woorden van de crimineel met een gediagnosticeerde, ernstige persoonlijkheidsstoornis (in mijn geanonimiseerde bijdragen over deze affaire consequent BINK genoemd).
Plaats van handeling: de uitspraak inzake de scheiding van de Naardense ANNA.
Hij voegde weldra de daad bij het woord.
In mei 2015, tijdens de korte huwelijksreis van zijn ex Anna met haar nieuwe partner ontvoerde Bink met medeweten van Veilig Thuis en de plaatselijke politie de jongste van haar drie kinderen.
Motief? Mishandeling van de kinderen door Anna.
Een flagrante leugen
Drie jaar later en 16 door hem aangespannen (en allemaal verloren) rechtszaken verder stellen we vast dat
-De Officier van Justitie heeft geoordeeld dat Bink de vermeende mishandeling door Anna (de aanklacht van Bink) ‘niet heeft kunnen bewijzen’. Ook in hoger beroep (artikel 12) werd deze aanklacht afgewezen.
Een understatement voor: Bink liegt.
Kortom, Bink maakte zich schuldig aan laster, reputatieschade en een flinke portie emotionele schade bij het gezin van Anna, haar familie en vrienden.
Laster kreeg een wel een buitengewoon ernstig tintje omdat hij, voordat de rechter zich over dit geval had kunnen buigen, ook een brief naar de werkgever van Anna stuurde waarin hij haar beschuldigde van mishandeling.
Wat je aanvankelijk nog ‘onttrekken aan het ouderlijk gezag’ kon noemen, werd daarmee een ordinaire ontvoering. Een delict. En dus strafbaar.
Afijn, je kunt het allemaal nalezen in mijn eerdere publicaties.
(zie de literatuuropgave onderaan)
Binnen ons rechtssysteem kun je ongelimiteerd doorprocederen. Zeker als je je je zoals Bink geheel kunt bedienen van een advocaat op toevoeging. Waar hij trouwens geen recht op heeft. Maar dat is één van de vele andere losse eindjes in deze affaire.
De rechtbank is, terecht, verplicht iedere aanklacht in behandeling te nemen. Helaas lijkt daardoor in dit geval het zicht op het grote verband waarbinnen deze procedures plaatsvinden, zoek te raken.
Mijn publicaties plaatsen alles in het enig juiste perspectief.
En de impact daarvan is ten hemel schreiend.
Over de misdadige handel en wandel van Bink heb ik langzamerhand voldoende gepubliceerd. Ik ben wel zo ongeveer klaar met hem. Bovendien heb ik niet de expertise in huis om iemand met een persoonlijkheidsstoornis aan te spreken op z’n al of niet aanwezige geweten.
Alles wijst er op dat ie van plan is door te gaan met kansloos procederen.
DAT MOET STOPPEN. MAAR WIE GAAT DAT DOEN?
Ik heb besloten er alles voor in het werk te stellen. Tot het gaatje.
Het recht zal zegevieren.

Reden om de focus definitief te verleggen naar zijn (pro deo) advocaat, mr. Anke de Wijn uit Rijsenhout die zich vol enthousiasme voor zijn strontkarretje laat spannen.
In een vorige bijdrage ‘Hoe integer is mr. Anke de Wijn?’ formuleerde ik mijn vermoedens nog min of meer in vraagvorm. Met de kennis van nu zet ik er een dik uitroepteken achter.
Mevrouw De Wijn is volledig de kluts kwijt. Heeft puur maling aan de uitspraken van de rechter en persisteert op basis van de opeenstapeling van leugens van haar cliënt in de ene misser na de andere. En ik houd haar als zodanig hoofdverantwoordelijk voor de ellende die zich in drie jaar torenhoog heeft opgestapeld.
Mijn publicaties spreken boekdelen.

Deze week werd er een nieuw hoofdstuk toegevoegd, waarmee ze ook mij binnenzoog in de door haar veroorzaakte ellende. De Wijn gelastte me in een meer dan treurig briefje (dat ik om begrijpelijke reden hier helaas niet kan publiceren), m’n artikelen van m’n weblog te halen.
Dat ga ik uiteraard niet doen.
Sterker nog, ik heb een officiële klacht tegen haar ingediend bij deken van de Orde van Advocaten.
Mevrouw de Wijn maakt zich in haar missive schuldig aan reputatieschade richting mijn persoon, intimidatie en driedubbele bedreiging
Mevrouw De Wijn wil oorlog.
Ik ben er klaar voor.
Want we laten onze rechtsstaat niet naar de gallemiezen helpen door een van het padje geraakte advocaat die alle elementaire justitiële en fatsoensnormen aan haar laars lapt.

Hieronder mijn antwoord aan mevrouw De Wijn, waaruit een attente lezer tussen de regels door wel zo ongeveer kan opmaken wat de denigrerende en buitengewoon onprofessionele strekking van haar brief was en aan welke bedreigingen en intimidatie ze zich schuldig maakte. Redenen waarom ik de klacht bij de Orde van Advocaten deponeerde.
Franz Kafka draait zich al drie jaar om in z’n graf.
Wordt vervolgd.

Mijn publicaties:
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/04/15/met-je-water-naar-de-dokter/
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/04/15/bestaat-er-nog-recht/
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/04/29/hoe-betrouwbaar-is-mr-anke-de-wijn/

Naarden, 17 augustus 2018

Mevrouw A. de Wijn,

Ik weet niet of u zich tot mij richt en of ik eigenlijk wel moet reageren. Want anders dan de aanhef van uw brief doet vermoeden is mijn werkelijke naam Frans Muthert. En niet Murther. Zorgvuldigheid staat bepaald niet hoog in uw vaandel.
Zullen we het voor u maar houden op dhr Muthert? Wel zo professioneel.
Maar een kniesoor die daar op let.

Het valt niet mee om als niet-jurist in een paar woorden te reageren op uw missive met significante Donald Trump trekjes. Mijn waarheidsvinding (iets waar ik u in drie jaar niet op heb kunnen betrappen) simpeltjes afdoen met termen als ‘fake’ en ‘leugens’ geschreven door een ondeskundige ‘boze teenager’ riekt naar de perverse strategie waarvan die Amerikaanse president zich keer op keer bedient als hij de persvrijheid om zeep probeert te helpen.
U moet een fan zijn.
Een uiterst bedenkelijk briefje, mag ik wel zeggen. Niet in de laatste plaats vanwege de badinerende, zo niet beledigende toon die u regelmatig aanslaat.

Voor de duidelijkheid: Mijn artikelen zijn louter een privé-initiatief. Geboren uit diepe verontwaardiging over de wijze waarop u op basis van leugens en bedrog van uw cliënt morrelt aan de wortels van onze rechtsstaat. Niemand heeft me er om gevraagd. De Anna uit mijn bijdragen is niet mijn vriendin. Ze is de dochter van mijn cabaretpartner/vriendin. Omdat laatstgenoemde aan een ernstige vorm van kanker lijdt, treden we al enige tijd niet meer op. Dus van de ‘kleine onkostenvergoedingen’ waarvan u op zo’n subtiele wijze rept, is geen sprake . Wel houd ik u medeverantwoordelijk voor de desastreuze impact die uw beschamende handelwijze heeft op de mentale gesteldheid van mijn vriendin.

Voor de factchecks met betrekking tot de juridische gang van zaken heb ik inzage gevraagd in de stukken van betrokkene. Mijn artikelen die een samenvatting zijn van een 100 pagina’s tellend dagboek dat ik bijhield, zijn een getrouwe weergave van de feiten die ik geconstateerd heb. Wellicht heb ik me ergens vergist in het aantal rechtszaken dat u namens uw cliënt verloren hebt (waren het er 14, 15,16?). Maar verder moet u maar eens aantonen waar ik me niet aan de feiten houd. Ik heb daarnaast de onthullende en nogal onthutsende eindverslagen van Veilig Thuis, de Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdzorg gelezen. Daar zou ik als ik uw cliënt was niet vrolijk van worden. In feite blijft er geen spaan van hem heel. Moeder Anna heeft met een rapport met negens en tienen niet voor niets eenhoofdig gezag toegewezen gekregen. Het verweer van uw cliënt: ‘Alle instanties tot en met de politie spelen onder één hoedje’ is natuurlijk ronduit een lachertje. Hij is het enige echte slachtoffer. Ik heb het fenomeen ‘ziekelijk narcisme’ nog maar eens bestudeerd en zie frappante gelijkenissen.
Om de rechtsgang niet te verstoren heb ik mijn bijdragen pas onlangs gepubliceerd. Want hoewel alle beschuldigingen en eisen die u namens uw cliënt aanvoerde door de rechter afgewezen zijn, bent u kennelijk van zins (tegen beter weten) gewoon door te procederen. De schoorsteen in huize De Wijn moet ook roken, zullen we maar zeggen. En dat is een zeer ernstige zaak. DIT MOET STOPPEN. ZO SNEL MOGELIJK!
U heeft zich voor het karretje laten spannen van een cliënt met een inmiddels gediagnosticeerde ernstige persoonlijkheidsstoornis die leugen op leugen stapelt. Resultaat: Drie jaar ellende, een door de ontvoering zwaar getraumatiseerd kind etc., waar ik u mede verantwoordelijk voor stel.
Vindt u het gek dat ik ernstige twijfels heb over uw integriteit?

De namen in mijn bijdragen zijn gefingeerd. Het liefst had ik de ware namen opgevoerd. Maar ik heb begrepen dat ik me in dat geval juridisch op glad ijs begeven zou hebben.
Uw cliënt zou met z’n criminele cv’tje normaliter in onze rechtsstaat, los van een paar fikse schadeloosstellingen, zomaar een stuk of zes aanklachten aan z’n broek moeten krijgen.

U wilt dat ik m’n verhalen die dus volledig geanonimiseerd zijn, verwijder van m’n blog?
Geen haar op m’n hoofd die daar aan denkt.
Het wordt de hoogste tijd dat het recht, dat mede door uw toedoen zwaar onder druk staat, zegeviert.

Afgezien van de beledigende toonzetting van uw brief wil ik u nog even wijzen op het toebrengen van reputatieschade (één van uw favoriete hobby’s) richting mijn persoon waar u zich en passant aan schuldig maakt.
Uw treurige verhaaltje is, zo ontdekte ik tot mijn niet geringe verbazing, immers (ook) gericht aan NaarderNieuws, een plaatselijk huis-aan-huis-blad.
Schandalig. Geen idee wat u daarmee beoogt.
reputatieschade
Tot slot
Op grond van de door u veroorzaakte onverteerbare reputatieschade én de laatste alinea van uw brief, waarin sprake is van een amper verhulde, driedubbele bedreiging, heb ik inmiddels een klacht tegen u ingediend bij de Deken van de Orde van Advocaten.

En doe me een lol. Mocht u van plan zijn me ooit nog eens lastig te vallen met dit soort ongein, gooi dan een volgende keer uw briefje even door de spelling- en grammaticacontrole.
Deze ‘boze teenager’ krijgt als oud-docent Nederlands pijn in z’n ogen van uw broddelwerkjes.

Frans Muthert

wandelen winkelen wokken

Dat was bij het openslaan van NaarderNieuws wel even slikken vandaag.
ONDER ONS is een bloedstollende rubriek die ons wekelijks  via een serie uitgekiende, vrijmoedige  vragen een  superieur inkijkje geeft in  het brisante privéleven van aan de weg timmerende plaatsgenoten. Bij de eerste vraag sloeg de teleurstelling meteen al  genadeloos toe:  WAAR IN NAARDEN KOM JE GRAAG?
Catherine verzorgt al enige tijd samen met haar compaan Patrick MacKaaij maandelijks een succesvolle TALK&MUSIC show in deMess waarmee ze haar carrière weer een enorme boost heeft gegeven.
Maar nee. Eigenlijk banjert Kaatje liever over de wallen, neust wat in één van de vele leuke (kleding)winkeltjes en prikt een vorkje weg in onze plaatselijke restaurantjes.
En deMess dan?
Op donderdag 20 september, wanneer ze onze burgervader HAN TER HEEGDE en makelaar (en sponsor van deMess) LIESBETH AMENT in haar show ontvangt, willen we er haring of kuit van hebben.

Nadat ik me in een donkergrijs verleden na een forse inspanning mijnerzijds ontworsteld had aan de ijzeren wetten van de zondagsheiliging die m’n ouwe heer zaliger z’n kroost oplegde, werd die Dag des Heeren op slag een alleszins te pruimen opening van de week.
De Nieuwe Somberheid slaat inmiddels snoeihard toe.
M’n dagelijkse ritueel, ’s morgens om 7.00 bij de eerste koffie, bestaat uit het verslinden van twee ochtendkranten. Een landelijke (al sinds 1968..) en een regionale. Al een jaar of vier een digitaal genoegen. Papier komt er bij mij niet meer in. En het hanteren van zo’n tablet is tussen de klamme lappen een meer dan comfortabele bezigheid, kan ik je verzekeren.
Op zon- en feestdagen val ik in een bodemloos gat. De zaterdagkrant mag dan WEEKEND-krant heten, na anderhalf uur leesgenoegen blijft er voor de zondag maar bar weinig over.
En dan is het op zondagmorgen op slag weer behelpen geblazen.
Nieuwe afbeeldingTrouwens, maar goed dat ik ga voor de tabletversie. Toen ik m’n Azijnbode zojuist voor het maken van een paar screenshots op m’n laptop probeerde te openen, werd ik voor de verandering eens niet blij van Sigmund.
Groei ik mee met dat kwaliteitsochtendblad of past die krant zich aan mij aan? Ik kan er de vinger niet achter krijgen.
Was die 50 jaar trouwens geen aanleiding voor een lintje?
In dit verband schoot een quote van good old Wim Kan me te binnen: (sprekend over de traditionele lintjesregen)
-Wat heeft u daar nou voor gedaan?
-Niets, maar wel heeeeel lang.
De meeste energie gaat op aan ‘Ten eerste’, ‘Opinie en debat’, m’n favoriete columnisten Bert Wagendorp, Sheila Sitalsing, de briljante Sylvia Witteman en de Betrouwbare Mannetjes.
Nieuwe afbeelding (2)En om de Voetnoot van Arnon Grunberg kan, al zou hij het willen, uiteraard geen mens heen. Die stopt trouwens binnenkort. Iedereen die zich geroepen voelt mag de komende weken z’n persoonlijke lief en leed in 149 woorden opsturen naar de krant. Wat er mee gedaan wordt is niet helemaal duidelijk.
Grunberg die graag koketteert met z’n erudietie, z’n joodse identiteit, z’n liefde voor New York en een onduidelijk zoontje zat vanmorgen wat mij betreft met zijn RECHTERBEEN weer midden in de roos.
Nieuwe afbeelding (1)

Hoofdredacteur Philippe Remarque mocht STEKEL vullen.
Met VOORKOM DE DIRK KUYTBRUG zette hij weer ’s een treurige hype tussen aanhalingstekens.

Over die roos gesproken: ook Bert Wagendorp zat er in, met MEI 1968.
Het wemelt deze week van de stukken over die ‘onvergetelijke’ meimaand van weleer.
Er hangt een hoop valse romantiek rond dit historische fenomeen.
Wat was mei ’68?
Wagendorp: ‘….Het is vermoedelijk de laatste keer dat we er zo uitgebreid op terugkijken, dus het wordt tijd voor een definitief antwoord. Om het even dicht bij huis te houden: in NRC Handelsblad schreef Hubert Smeets dat zonder de ‘geest van ’68’ Nederland zowel cultureel als economisch zou zijn versteend tot een onbeweeglijke natie. Dat is een soort stelligheid waar ik gek op ben en dat je, mits je er mee akkoord gaat, van een hoop getob verlost. Net als de zekerheid van T.Baudet en zijn alt-rightvrienden, die vinden dat in 1968 de teloorgang van alle waarden begon en de wortel aan de bijl (..) van de westerse samenleving werd gelegd’…….
De nachtmerrie van een columnist. Tien keer check je je stukkie op mogelijke taalfouten. Zelden of nooit is neerlandicus Bert er op te betrappen. Hij zal vanmorgen dan ook wel handenwringend de krant opgeslagen hebben.
Tenzij hij top-intellectueel Thierry letterlijk geciteerd heeft natuurlijk.

lintjeLatijn is een behoorlijk dooie taal.
Morsdood eigenlijk.
Je kunt er, koketterend op feestjes en partijen, goeie sier mee maken, ten bewijze dat jouw boeiende persoonlijkheid tot het exclusieve clubje behoort dat die hooggewaardeerde gymnasiumopleiding van weleer, met grieks en latijn, achter de kiezen heeft. Toen het gymnasium nog het gymnasium was. Want als we ons niet vergissen zou in het kader van het opleuken van de middelbareschool-opleidingen in de nabije toekomst ook wel eens een forse streep door die oude talen kunnen gaan. De relevantie (heb je er bijvoorbeeld écht wat aan bij het aanleren van andere talen?) is al jaren behoorlijk zoek. Eén oude taal in je profiel (waar je een paar luizige uurtjes in de week mee mag stoeien) is tegenwoordig al voldoende voor zo’n papiertje.
Want vergis je niet, het is behoorlijk stampen geblazen om die van de pot gerukte ablativus absolutus of de naamvallen van de derde declinatie een beetje ordentelijk in je kop te krijgen.
En dat allemaal op een leeftijd dat de hormonen door je lichaam gieren en de zesjescultuur voor velen die standaard toch al een niveautje te hoog ingeschaald lijken te zijn in ons onderwijscircus, de reddingsboei is waar ze zich wanhopig aan vastklampen. En een taal als, pak ‘m beet, Spaans, stukken voor de hand liggender zou zijn.
Het zal wel een vorm van opgeleukt cultuuronderwijs worden.
De klassieke cultuur, wel te verstaan.
Kennis van de wortels van onze beschaving.
De zin daarvan staat in ieder geval niet ter discussie.

Deze week viel een missive van onze burgemeester Han op de mat.
Althans, de naam van drs. H.M.W. ter Heegde staat er onder.
Z’n secretaris D.J. van Huizen heeft zich kennelijk over het klusje ontfermd.
Of die Dick zich ooit in het zweet zijns aanschijns zes uur in de week te pletter heeft zitten te vertalen in Livius, is nog maar de vraag.
Als je dan koketteert met de klassieken, doe het dan goed.
De aanhef.
Geachte decorandus,
Hoezo decorandus?
Ik heb het, omdat ik er niet mee op m’n bek wil gaan, voor de zekerheid nog maar even dubbel gecheckt bij professor Wikipedia.
decorandus zelfst.naamw. (m.) Afbreekpatroon: de – co – ‘ran – dus Herkomst: «Latijn Verbuigingen: decorandi of -sen (meerv.) hij die gedecoreerd gaat worden
En als ik het goed begrepen heb is het toch de bedoeling dat op het feestje van Han alleen diegenen door de ballotage komen die al lang een breed zo’n lintje in de pocket hebben..
De decorati dus. (Nee, niet die straalvinnige vissensoort uit de familie van stekelruggen).

Het gaat daar op Koningsdag in het Naardense stadhuis (met koffie en koek)  trouwens een dolle boel worden.
Maar liefst twee coupletten van het Wilhelmus moeten de decorati er tot eer en meerdere glorie van onze jarige vorst door jassen.
Die verrekte Buma heeft behoorlijk z’n zin gekregen.
Mijn schild ende betrouwen dus?
Ik lepel hem als product van een oerdegelijke opvoeding nog naadloos op.

Zal helaas schitteren door afwezigheid.

IMG-20180408-WA0000

Jelmer 1

Dat het Amerikaanse volk zich een narcistische mafkees als president heeft laten aannaaien, is een zaak van de yanken zelf. Dat die druistige Donald zich bediende van o.m. het netwerkje van Mark Zuckerberg (Facebook) was evenwel een uitermate slimme zet. Dat moet je hem nageven.
Onze Naardense Jelmer heeft in ieder geval niet zitten pitten.
Wat Donald kan kan ik ook, moet ie gedacht hebben.
Maar het gaat me toch een paar bruggen te ver als Jelmer via datzelfde Facebook me keer op keer persoonlijk komt lastig vallen met z’n zogenaamde democratische campagnebabbeltjes.
Agressieve campagnetechnieken waar ik niet om heen kan.
En niet van gediend ben.
Ik wil eigenlijk niet reageren op dit soort ongein. Te meer daar ik me voor deze gelegenheid heb laten strikken (ik ga voor het eerst van m’n leven vreemd) om bij de lokale concurrentie als lijstduwer een steentje bij te dragen. En dan loop je al gauw het risico van dubieuze motieven en belangenverstrengeling verdacht te worden.
Maar nu hij het zelfs flikt om niet alleen mijn Facebookpagina maar ook mijn persoonlijke activiteitenagenda op agressieve wijze te bevuilen, is de maat vol.
In m’n Oudejaarsconference, eind december in de Mess, maakte ik als cabaretier op satirische wijze gehakt van de lokale politiek. Iedereen kreeg een beurt. Ook over Jelmers sneue manier van democratie bedrijven had ik een aardig itempje. Ik zal je, om niet al te veel populistische olie op het vuur te gooien, de inhoud besparen.
De GDP-waarheid die simpel door te prikken is heeft er voor gezorgd dat mijn satirische woorden inmiddels vlees geworden zijn. Ik zat er goed beschouwd niet zo ver naast.
Bij het lijsttrekkersdebat, vorige week in het Bussumse gemeentehuis, stelde ik tot m’n verrassing vast dat z’n collegae ‘Polletje Kruyt’ kennelijk niet al te serieus nemen. Daar vielen woorden (ze zijn niet van mezelf) als ‘ prostituee van de Gooise Meren, je kunt met hem alle kanten op, waait met alle winden mee’.
Maar op Facebook is hij in ieder geval de ongekroonde koning.
En dat telt tegenwoordig.
Hij gaat z’n gang maar
Maar wel opzouten van mijn pagina!

Mocht je echt met de handen in het haar zitten, welk vakje er woensdag a.s. rood gekleurd moet worden, dan heb ik, als je dan tóch voor lokaal gaat,  misschien wel een tip. Niet meer dan dat.
Geheel vrijblijvend natuurlijk.
Lijst 6. Persoonlijk vind ik die nummer 1 een hele goeie.

27655154_1006015579554080_7549620708905510886_n