Archief voor de ‘vakantie’ Categorie

tattoo

verkleedjurk

Gezelliger

Geplaatst: 20 februari 2020 in actualiteit, persoonlijk, vakantie
Tags:

gezelliger

animatie

Dat filmpje waarin die strak gespoten overjarige botoxsnol zich voor het oog van de schaterende natie liederlijk laat bepissen heb ik vanwege m’n verblijf aan de Rode Zee gemist. Moet goed geweest zijn voor een aardig internetstormpje. Een regelrechte verrijking van het mateloos populaire nepnieuws waar, zo begreep ik, de troltwitterende frustraatjes van het splintertje DENK  inmiddels ook hun eigen lachwekkende treurigheid aan toegevoegd schijnen te hebben.
Beter had ik m’n vakantie niet kunnen plannen.
Hoewel, bij thuiskomst valt een mens op zondagmorgen meteen met z’n neus in de boter: dat ridicule nepinterview met die megalomane Gekke Geert bij WNL.
Om nog maar eens te accentueren dat we leven in een tijdsgewricht van alternatieve waarheden.
Ik ben weer helemaal bij de les.

Terwijl ik langs de vloedlijn het ene na het andere literaire meesterwerkje verslond ( ‘Het smelt’ van de mij onbekende Lize Spit bijvoorbeeld kan ik iedereen aanbevelen) deed ik de nodige stof tot contemplatie op die me rimpelloos door m’n weekje sleepte. Snorkelend langs de exotische vissen van het adembenemende  huisrif viel er  waarachtig wel het een en ander verder uit te werken.
In de eerste plaats natuurlijk vanwege die boeken. Maar minstens zo onder de indruk was ik van  de zeer bijzondere aspecten van het fenomeen ‘lachen’ die rondom mij als paddenstoelen uit het woestijnzand rezen.  Je legt er je boek voor weg.

Over de psychologie van dat lachen zijn boeken vol geschreven. In den vreemde heb je je noodgedwongen te bedienen van een andere dan je moerstaal. En dat gaat niet zonder slag of stoot. Met ware doodsverachting stort menigeen zich met z’n beperkte repertoire in koetjes en kalfjes met de tijdelijke buren.
Je hebt vertellers en luisteraars.
Toeval of niet. Uitgerekend op dat moment lees ik bij Lize Spit dat mensen er van uitgaan dat zolang je ergens niet zelf over begint, er ook niets te vertellen valt.
Forget it.
Op vakantie althans.
Ademloos hoorde ik  de internationale huis-, tuin- en keukenontboezemingen aan. Iedere volbrachte volzin steevast afgerond door een vette schaterlach die op geen enkele wijze gerelateerd leek aan de inhoud. Er viel met de beste wil van de wereld niks leuks aan te ontdekken.

Professor Google helpt me uit de droom: Als je zenuwachtig bent kun je gespannen raken. Je lichaam weet eigenlijk niet zo goed wat het er mee moet. Je weet je geen houding te geven. Zonder dat je het wilt, ga je kennelijk lachen. Je jaagt de opgebouwde spanning uit je lijf weg.
Lachen lucht dus op. Dat moet het zijn.
Even voor de duidelijkheid: ik heb uiteraard mijn eigen bepaald niet kinderachtige aandeel geleverd aan deze pretentieloze middenstandsgesprekjes. Nergens voelde ik echter de aandrang tot die gulle lach. Zo geestig vond ik mezelf nou ook weer niet.
Een representatieve wetenschappelijke steekproef zou ik het niet willen noemen. Maar wat me wel opviel was dat het bijna zonder uitzondering vrouwen waren bij wie het verschijnsel zich voor deed.
En daar snap ik eerlijk gezegd niets van.
Cultuurbepaald?
Voor de duur van een paar uur streek bij wijze van uitzondering een vriendelijke Egyptische familie neer op het strand. Zwemmen, zelfs snorkelen, mag van Allah. Mits de dames uiteraard het voorgeschreven badkostuum dragen. In serene stilte  vond de tewaterlating plaats.
De mannen tapten uit een geheel ander vaatje.
Vrijwel iedere kreet werd afgerond met een donderende lach.
Mijn Arabisch was helaas ontoereikend om de relatie tussen vorm en inhoud te kunnen checken.
Bescheiden glimlachend zagen de dames het aan.
Dat weer wel.

20170208_104053.jpg

Eiersnijder

Geplaatst: 9 februari 2017 in actualiteit, consument, geluk, ouder worden, vakantie, zorg

Logistiek gezien is zo’n breakje van een dag of tien naar het land van de farao’s tijdens de onbestemde Nederlandse ‘geen-vlees-geen-vis-winter’ natuurlijk een fluitje van een cent. Na een paar clickjes op hun digitale snelweg gaat meneer Tui voortvarend aan de slag om me, op de vlucht voor ons chagrijnige februari-weer, op m’n favoriete stekkie aan de Rode Zee te parkeren. Ik ben er inmiddels kind aan huis. Trapte een paar jaar geleden af met een Nijlcruise. M’n indrukwekkendste vakantie ooit. Maar dat zal wel aan mijn snel gevulde kinderhand liggen. Luxor?  Abu Simbel? De pyramide van Cheops? Bedoeïenen?  Cairo?  Ik heb het allemaal aan me voorbij zien trekken. En ben vastbesloten dat cultuurshot  tzt nog eens dunnetjes over te doen.
Kan me als ‘pensionado op z’n retour’ anderzijds met minstens zo veel genoegen laten inpalmen door de verlokkingen van een meer dan triviaal  strand-, snorkel- en leesintermezzo in zomerse sferen op vijf uur vliegen. All inclusive. Dat polsbandje neem ik voor lief.
Netflix werkt hier trouwens ook, ontdekte ik.
En kom me niet aan boord met dat weinig democratische regime onder wiens dekmantel ik hier een dikke week de toean uithang. Zijn de Verenigde Staten, waar sinds enige tijd een zwaar verknipte, narcistische moslim-, vrouwen- en homohater (om maar een paar zijstraten te noemen) de lakens uitdeelt, dan wél een pretje?

Het vullen van de koffer, in het verleden toch waarachtig een krachtsinspanning waar het nodige denkwerk aan vooraf ging, stelt geen ruk meer voor. Zeker sinds de intrede van de e-reader. Met al die boeken was het altijd een bikkelharde strijd tegen die genadeloze limiet van 20 kilo.
Ik blijf er vet onder.

Na een weekje krijg je een helder beeld van wat de grijze plaag hier door de bank in z’n koffer douwt. Als fanate koffiedrinker snap ik wel dat er op dat terrein noodgedwongen het een en ander aan hulpstukken tussen de schone onderbroeken en duikattributen meegesneakt wordt. Ik trek dat lokale godendrankje hier nog net. En kun je geen week zonder de oer-Hollandse pindakaas? Mijn zegen heb je. Maar je hebt geen idee wat er, vooral tijdens het ontbijbuffet, aan onontbeerlijke prullaria op de tafeltjes geparkeerd wordt.

De perfect gesoigneerde oosterburen Heinz und Ingrid  bakken ze wat mij betreft het bruinst. Iedere morgen om 7.00 uur soppen ze op een belendend tafeltje hun 40-jarige echtelijke verveling weg in hun koppie thee waarvan de zakjes van onvervalste Duitse makelij zijn. Heinz wil er in de strijd tegen de beklemmende  stilte  die er over het afgeladen tafeltje hangt, af en toe nog wel eens een snok aan geven. Maar meer dan wat norse monosyllaben levert dat niet op bij z’n wederhelft, die al haar vakantie-energie investeert in  het conserveren van haar indrukwekkende coiffure die zelfs het zeewater (23 graden) niet verdraagt.

Het moet bij het inpakken van de koffers op de slaapkamer van die Vinexwoning in Kaiserslautern nog een hele uitzoekerij zijn geweest wat er op het laatste moment het loodje moest leggen. En ik vermoed dat Ingrid tenslotte de knoop door hakte.
Hij moest mee.
Die oertruttige eiersnijder.
Want je produceert er van die prachtige, gelijkmatige, dunne plakjes mee.

20170209_061423.jpg

Zaterdag naar huis.
Maar maandag staat deze jongen op de stoep bij de Hema.
Ik wil ook zo’n wonderbaarlijk specimen van industriële vormgeving.
Niet dat ik ooit gekookte eieren eet.
Maar gewoon voor de heb.

Marsa Alam Egypte, 9 februari 2017

Winterklaar

Geplaatst: 13 november 2016 in actualiteit, cultuur, vakantie, winterklaar, zorg

20161105_160629.jpg

Het grootste deel van het jaar heb ik er geen omkijken naar op de achterplaats van mijn nederige vestingwoning in Naarden. Een paar bakken met hanggeraniums en van mei tot oktober consumeer ik op mijn manier zoiets als het ultieme tuingevoel. Van het meest elementaire onderhoud is amper sprake.
Op m’n poenige resort aan de Rode Zee (11 dagen lang 33 graden en de zee maakte er dagelijks ook nog eens 26 van) beschik ik over een eigen Nubische tuinman die met toewijding m’n gazonnetje knipt, scheert en bewatert.
En dat staat in schril contrast met mijn Naardense buuf van een paar deuren verderop die zich gedurende mijn afwezigheid ernstige zorgen diende te maken over het feit of haar tuintje wel winterklaar was.
Winterklaar?

strandje2

Enquêtes zijn het gedroomde medium voor de lafaard. Mensen die ze naar waarheid  invullen, zijn doorgaans niet representatief. Sta er bijvoorbeeld niet raar van te kijken als straks uit een enquête blijkt dat er evenveel getrouwde mannen als vrouwen zijn.
Naar de betrouwbaarheid van het recente onderzoekje van reisboer Zoover kunnen we slechts gissen. Als Jan de Toerist Naarden echter het cijfer 8 geeft, dan toucheert de rechtgeaarde chauvinist dat natuurlijk soeverein. We moeten het in deze Olympische weken met zilver doen. Weesp (8,4) greep het goud. Enthousiasme ontstaat niet door wat er is maar door wat men verlangt.
Op naar de verbeterpuntjes dus.
Ons uitgaansleven is gewoon kut met peren.
Het jeu de boules genootschap De Vestingballen gaf ongewild  al een eerste voorzetje. De uit eigen middelen betaalde renovatie van de baan leverde een bij nader inzien nogal gênant neveneffect op. Badgasten hebben ongegeneerd bezit genomen van het wat soft uitgevallen Court Central en het zal de bouleurs de nodige overredingskracht kosten om dat geteisem te verdrijven.

20160303_101110

12 maart, Marsa Alam
Het ooit zo trotse koninkrijk van de rokers begint aardig af te bladderen.
Roken is uit.
Als je je nicotineshot in een oer-Naardens etablissementje als Demmers wilt scoren, lachen verschillende opties je toe. Mocht je dat treurige mini-kitje voor paria’s achterin ver beneden je waardigheid vinden, dan is er altijd nog de laatste strohalm: ‘de frisse buitenlucht’ op de stoep voor het pand. Vooral in de wintermaanden een vooral vanuit klimatologisch perspectief bezien inspirerende attractie. Als je die verslaafden op de kruising van de Marktstraat en de Cattenhagestraat diep in de ogen kijkt, lijkt het zo op het oog trouwens nog niet zo’n vaart te lopen met het naderende afscheid van de Walters, de Danen de Dolfjes cum suis (het zijn vooral mannen).
Niets wijst er vooralsnog op dat ze binnenkort hun ‘hobby’ ernstig gaan bezuren. Walter bijvoorbeeld, slaat zelfs nog regelmatig een niet onverdienstelijk balletje bij de tenniselite van Het Spieghel.
En ook bij mijn bridgeclubje in het Denksportcentrum in Bussum staat dinsdags tijdens de rookpauze na de derde ronde een uiterst kwiek, in een gigantische wolk gehuld, gezelschapje van een man of twintig buiten blauwbekkend de gespeelde spelletjes te analyseren.
(Goed) bridgen en roken waren in een behoorlijk grijs verleden onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Twintig is veel. Zeker als je in aanmerking neemt dat we nota bene de prominente, hooggeleerde Piet Borst in onze gelederen hebben. Een van de grootste kankerdeskundigen ter wereld wiens ‘borstbeeld’ je in de aankomsthal van ‘Het Antoni’ minzaam toe grijnst. Piet, zo heb ik besloten, ga ik niet onnodig provoceren met mijn abjecte verslaving. Ik laat m’n sigaren tegenwoordig thuis.
Op weg naar een weekje Egyptische zon meldde ik me vorige week bij wijze van passend afscheid in de geheel vernieuwde Smoking Area op Schiphol. En dat zag er al een stuk deprimerender uit. Terwijl m’n vakantievoorraad vakantiesigaren in m’n koffer naar de Boeing 737 van TUI rolde, kwam ik nog niet eens tot halverwege m’n bescheiden cigarillo’tje. Het aldaar aanwezige treurige gezelschap ontnam me iedere verdere lust.
Maar wie een definitieve punt achter z’n verslaving wil zetten, kan ik toch aanraden om aan te schuiven in de vergelijkbare ruimte van het vliegveld van Hurghada aan de Rode Zee.
Zeg maar: het voorportaal van de Hel.
Het woord wordt hier vlees. Wat een hartverscheurende verzameling diep doorgroefde gelaatstrekken die de in vette kapitalen afgedrukte waarschuwingen op onze rookverpakkingen naadloos waar maken: Roken is dodelijk. Roken veroudert uw huid. Roken vermindert de bloedsomloop. Veroorzaakt impotentie.
Dat laatste betwijfel ik trouwens.
Zondag aanstaande vlieg ik terug uit Marsa Alam.
Mocht het op die luchthaven dezelfde droefenis zijn, dan stopt deze grootverbruiker er mee.
Definitief.
En als dat het faillissement van Ruysdael op ’t Hoekje moet betekenen: het zij zo.

Adriaen-Brouwer-Interieur-van-een-rookruimte-i4092

verhuizen

Komende nacht slaapt ze voor het eerst na achtentwintig jaar buiten de Vesting. Dat zal effe wennen zijn. Maar ze heeft er ontzettend veel zin in. Een nieuwe fase in haar leven dat ze inmiddels ijzersterk op de rails heeft.
Loes is een powervrouw.
Natuurlijk mist ze Joop nog dagelijks. Wie niet trouwens? De indrukwekkende uitvaart op Oud Valkeveen, augustus 2014, staat voor eeuwig in ons geheugen gegrift. ‘Hotel California’ hoeft maar even door de Hilversumse zenders gedraaid te worden of de nostalgische gevoelens vechten om voorrang.
JP Productions, de geluidsstudio op de Kloosterstraat. Een meer dan turbulente periode. Een toptijd, waarin werkelijk niets te gortig was. De groten der aarde werden er professioneel gemixed. Loes hield daar als een rots in de branding altijd zorgvuldig het administratieve en organisatorische overzicht. De sector waar haar levensmaatje compleet een broertje aan dood had.
En vervolgens, nadat de Kloosterstraat ingeruild was voor de Gansoord, om rustig af te bouwen: de toko Ruysdael op ’t Hoekje. Een tijd- en energievretend project dat Joop haar door de strot perste. Van Loes hoefde het niet zo nodig. Maar omdat ‘haar’ Joop het er op de van hem bekende wijze door dramde, was er geen ontkomen aan. In de praktijk betekende het, dat Loes er aan ging voor het leeuwendeel van het werk. Zes, soms zeven dagen in de week. ‘Mensenman’ Joop verzorgde intussen voornamelijk de PR. Ontving als ongekroonde Nachtburgemeester van Naarden vrienden en bekenden in z’n roemruchte ‘koffiekamer’, waar de plaatselijke politiek zorgvuldig gemaakt en gebroken werd.
En de feestjes natuurlijk.
Of ‘het leukste warenhuis van de Vesting‘ drie jaar geleden nou werkelijk vijfenzeventig jaar bestond? Geen idee. Maar uiteraard wél alle reden voor een spetterend feestje.
Dat hebben we geweten. Een zaterdag lang. Tot een blaaskapel aan toe.
En Loes? De vleesgeworden bescheidenheid op de achtergrond, zag het geamuseerd aan.
Ruysdael is vorig jaar verkocht. Erik en Claire zijn er vol enthousiasme ingestapt. En hebben er, om te beginnen met wijn en boeken, de voortvarende slinger aan gegeven waar Loes, begrijpelijk, de puf niet meer voor had.
En zo is het goed.
De koopakte had nog maar koud de notaris gepasseerd of ze reisde met een aangenaam gezelschap af voor een rondreis door Marokko. Om meteen maar even aan te geven dat ze zeker niet van plan was om bij de pakken neer te gaan zitten. Nieuwe zin aan haar leven dus. Je ziet het als je haar in de ogen kijkt. Van reizen kwam het al jaren niet. Joop was immers met geen tien paarden uit de Vesting weg te branden.
En de Jeu de Boules club De Vestingballen heeft het ook geweten. Met een handenbindertje als zo’n winkel viel er overdag amper een fatsoenlijk balletje te gooien. Maar ook die schade wordt met gezwinde spoed ingehaald. Haar dierbare vrouwenclubje is regelmatig achter de kerk te vinden. En als er af en toe ’s wat te vieren is, wordt het luidruchtige kippenhok net zo makkelijk verplaatst naar een plaatselijk etablissement waar de biefstukken voor de dames op het vuur kunnen.
In april wordt het met vier boulesdames trouwens een reisje Madeira my dear.

Ook aan het tijdperk Gansoordstraat komt vandaag een eind. Het prachtige huis dat een indrukwekkende en de laatste jaren ook niet altijd even gemakkelijke privégeschiedenis ademt, is verkocht. Gisteren nog een afscheidswijntje met haar gedaan. Twee glazen kon ze nog net terugvinden in de torenhoge stapel verhuisdozen. Waarna ze bij buurvrouw Clara aanschoof voor haar galgenmaal.
Vanaf negen uur vanochtend lopen haar nazaten met aanhang zich de benen uit het lijf om wat er nog over is van de inventaris te verplaatsen naar haar nieuwe home. Aan het feit dat de geritselde verhuiswagen van de Kringkoop is, moet men beslist geen symbolische waarde toekennen. Loes verdwijnt niet in de anonimiteit van de afdankertjes.
Morgen wordt ze wakker in een inmiddels stevig gerenoveerd, zonovergoten appartement.
Beukenrode.
Roept misschien associaties op met een bejaardenhuis als voorportaal van een naderende afmars. Niets is minder waar. Ze gaat er, op een steenworp van de grote Appie, nog minstens twintig jaar vibreren.
En het is maar vijf minuten fietsen van de vesting.
Dat je het maar even weet.