Joop Pieete 1949 – 2014

Geplaatst: 22 augustus 2014 in actualiteit, dood, Jeu de Boules, persoonlijk, portretten, zorg
Tags:

IMG_3032Ze zeggen wel eens : Over de doden niets dan goeds.
Loes nam vorige week op subtiele wijze het voortouw en meldde ons: het is goed zo.
Residerend in zijn vermaarde sigaren-/annex koffiekamer – een toevluchtsoord voor de spijkerharde kern van nooddruftige, ontheemde en hopeloos naar enige identiteit zoekende buurtvrienden – bestierde hij op ongeëvenaarde wijze het wel en wee van onze vesting. Waarmee hij menigmaal het Stadskantoor op z’n grondvesten deed sidderen.
De core business van onze nachtburgemeester.
Want de Naarder Koerier mocht vorig jaar ter gelegenheid van het 75-jarig jubileum van Ruijsdael ’t Hoekje in een paginagroot interview met ons illustere duo dan wel melden: Joop staat achter de toonbank en Loes scharrelt wat door de winkel, de echte die-hards wisten haarscherp dat dit enigszins op gespannen voet stond met de barre werkelijkheid.
Want buiten het koppie thee dat ie, althans naar eigen zeggen, iedere morgen voor z’n wederhelft bereidde, bemoeide hij zich niet significant met de dagelijks bij mekaar gesappelde nering. Sterker nog: wanneer er ’s een klant binnen schoof voor een serie staatsloten met preferente slotcijfers, sloeg, volgens Joop, het apparaat uitgerekend bij hem telkens op onverklaarbare wijze op tilt.
En dan klonk steevast het gevleugelde: LOES…
Een dijk van een wijf.

Onze mensen-mens heeft helaas welgeteld slechts krap twee maanden van z’n zwaar verdiende Drees kunnen trekken. Jammer.
Hij had dat verrekte pensioenfonds met alle liefde een flinke poot uitgedraaid.
Het is niet anders.
Het leven is dodelijk.
Voor Loes, z’n nooit aflatende mantelzorger, is het toch een beetje als je laatste kind dat het huis uit gaat.
Anderzijds, als de dood, de bezem van god, als adembenemende gebeurtenis niet bestond, zou het leven z’n schoonheid verliezen.
En het leven van Joop was als een neus: daar moet je uit halen wat er in zit.

Onze nachtburgemeester, over wie je met het grootste gemak van de wereld een middag vullende causerie zou kunnen afsteken, kennen wij als Koffiegenootschap en Vestingballen voornamelijk van de laatste jaren.
Z’n blessuretijd, wel te verstaan.
Zeven jaar geleden stond de klok bij hem na een heftig leven al eens op één minuut voor twaalf. Maar ik verzeker je: in zijn allesomvattende aanwezigheid waren die laatste jaren voor ons allen in veel opzichten de moeite meer dan waard.
Niet in de laatste plaats vanwege de door hem gedebiteerde, diep doorwrochte en volstrekt unieke bespiegelingen.
Zeg maar: de vleesgeworden cognitieve dissonantie.
Wanneer onze filosoof van de kouwe grond – die zich in z’n jeugdige onbezonnenheid ooit gewaagd schijnt te hebben aan een verdwaald spoedcursusje theologie – weer eens een zoveelste simpele aanzet gaf tot een nieuwe trend in het hedendaagse denken, hingen wij aan z’n lippen.
Vooral ook omdat er – in wat hij aan pregnante levenswijsheden uit z’n mysterieuze doos van Pandora toverde – van enige systematiek, laat staan consistentie, doorgaans amper sprake was.
Zodat je je regelmatig vertwijfeld afvroeg: Waar gaat dit verhaal in godesnaam naar toe?
Allemaal hielden we, om meerdere redenen, van hem.
En bij mij kon ie al helemaal niet meer stuk toen hij zich in de zomer van 2012, toen ik binnen een week m’n ene schouder nogal gecompliceerd uit de kom wist te rukken en een paar dagen later aan de andere kant m’n sleutelbeen brak, ontpopte tot een ware Zuster Theresa.
Een volle week lang reed om acht uur ’s morgens z’n scootertje met het ons overbekende scheurgeluid voor, waarna hij deze onfortuinlijke dubbelgehandicapte liefdevol min of meer ordentelijk in de kleren hees.

Zo’n keer of tien vervoerde ik hem vorig jaar naar die toverdokter van een fysio in Baarn om z’n opspelende knie weer in het gareel te krijgen. Bij iedere autorit wees onze Joop (die het verdwalen zorgvuldig in z’n basispakket koestert) mij in zijn jeugdige overmoed op de enig juiste afslag van de A1. En toen ik uiteindelijk besloot dat ie voor die bezoekjes maar ’s op eigen benen moest staan, miste hij bij het eerste het beste solo-ritje godbetert prompt de fatale afslag om uiteindelijk hopeloos te verdwalen in de binnenstad van Amersfoort.
Joop hield van schoolreisjes.
Een dagje met z’n billenmaat Patrick naar diens nieuwe huis in Eersel?
Hij lustte d’r wel pap van.
Gewapend met z’n onafscheidelijke pillendoosje (met een voorraad voor zeker twee maanden) en een eenvoudig doch voedzaam lunchpakketje bestaande uit een mega-zak spekkies, met als dessert een pak vanillevla en een partij slagroom van heb ik jou daar, hees hij het goddelijke lichaam (de nacht ervoor stijf van de zenuwen natuurlijk geen oog dicht gedaan) met hoogrode konen in de bolide van de aspirant-Brabander.
En ook de bezoekjes aan het AVL, toch bepaald niet een attractie om reikhalzend naar uit te kijken, verhief hij tot ware snoepreisjes. Niet in de laatste plaats vanwege de voortreffelijke koffie, de onovertrefbare saucijzenbroodjes en, natuurlijk, de schare lekkende verpleegsters die hem met bonzend hart bij de ingang opwachtten.

We konden onder het genot van een bakkie, op smakelijke wijze grappen maken. Waarbij de dood een favoriet thema werd. Al had ik, als ik in z’n ogen keek, het idee dat ie ‘m onder dat flinterdunne laagje zelfspot, kneep als een ouwe dief.

Blijf ik in mijn nederige vestingwoning zitten met een voorraad amper te zuipen Cola Zero.
Voor de ijsboer om de hoek is deze week het faillissement aangevraagd.
Zo’n klant verliezen is dodelijk.
Dag Jopie!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s