Archief voor de ‘gezondheid’ Categorie

10835509246_40bb2d6257_b

Crimineel blijft z’n Naardense ex en haar gezin terroriseren en ……. krijgt daar van de rechters alle ruimte voor

Na bijna drie jaar lijkt er maar geen eind te kunnen komen aan het familiedrama, veroorzaakt door een tot op z’n bot gefrustreerde ex-echtgenoot, dat ik beschreef in het titelverhaal van mijn columnbundel ‘Met je water naar de dokter’.
Het is een feitelijke samenvatting van een tachtig pagina’s tellend dagboek dat ik lange tijd bij hield.
Maar liefst veertien rechtszaken (die hij allemaal verloor) en een vuistdik dossier van een Securitybureau waarin de onomstotelijke bewijzen geleverd worden voor de criminele handel en wandel van deze drugshandelaar met een zware persoonlijkheidsstoornis zijn voor Vrouwe Justitia niet voldoende om de man te stoppen.
Zijn uit pure wraak voortkomende treurigheid, gedekt door een dubieuze advocaat (op toevoeging) mag ongelimiteerd voortwoekeren.
Op een listige manier tovert hij telkens weer nieuwe leugens, verdachtmakingen en verzinsels uit z’n hoge hoed waartegen de beklagenswaardige moeder van z’n kinderen zich iedere keer maar weer heeft te verdedigen.
Inderdaad listig, omdat Justitie bij iedere nieuwe rechtszaak (met telkens een andere rechter van wie je je terecht mag afvragen of die het hele dossier kent) gedwongen wordt deze geïsoleerde aanklacht te behandelen. Zonder de grote, en voor hem zwaar belastende, context te kennen waarbinnen die geplaatst moet worden.
Sterker nog: deze als irrelevant af te doen.
Hoezo familierecht?
Afgelopen week had de geperverteerde ziekelijke narcist de euvele moed om de moeder van z’n kinderen weer ’s voor te laten komen. Hij eiste brutaalweg de foto’s op van het huwelijksfeest van haar en haar nieuwe partner.
Zelf had ie voor de rechtbank met een knullig gefotoshopt portret van hun jongste zoon geprobeerd te bewijzen dat die twee dagen voor dat huwelijksfeestje ernstig door moeder mishandeld was.
Door rechter nummertje zoveel van tafel geveegd.
En terecht.
Laat ik nou toevallig zelf de fotograaf geweest zijn die de huwelijksreportage maakte. Met o.a. uiteraard ook foto’s van het zogenaamd ‘zwaar mishandelde’ knaapje.
Geen blauw oog, kapotte lip, zelfs geen schrammetje te ontdekken.
De tachtig bruiloftsgasten zijn overigens stuk voor stuk bereid dit onder ede te bevestigen.
Hoe dom kun je zijn?
Met z’n door hem zelf gefotoshopte plaatjes maakte hij zich voor de rechtbank tot een lachertje. Hij kon er mee inrukken.
In mijn foto-archief, zo werkt de moderne techniek, kun je tot op de seconde nauwkeurig achterhalen op welk tijdstip ik op de betreffende dag mijn 120 foto’s schoot.
Maar die zijn (volgens hem) geshopt………
Hoe treurig wil je het hebben?
Waar wil de man in godsnaam heen?
Terreur.
En in onze rechtsstaat kun je daar kennelijk tot in lengte van dagen mee doorgaan zonder dat je teruggefloten wordt.
Als eigenaar van een eigen huis (..), samenwonend met een vriendin (aan wie overigens ook een buitengewoon onsmakelijk verhaal kleeft) in haar koophuis, blijkt hij niet in staat z’n achterstallige alimentatie- en andere schulden (15.000 euro) te betalen. Maar maakt wel ongelimiteerd gebruik van een pro deo advocaat waar hij absoluut geen recht op heeft die bereid is eindeloos voor hem te procederen.
De hoogste tijd om het doopceel van die advocaat die zich zonder scrupules voor deze karretjes laat spannen, eens te lichten, lijkt me.
De proceskosten die de familie heeft gemaakt bedragen inmiddels 80.000 euro. Die zullen wel nooit op hem te verhalen zijn. Zelfs wanneer Justitie wakker wordt en een rechter hem volkomen terecht zou veroordelen wegens ontvoering, gijzeling, smaad, reputatieschade, valsheid in geschrifte. Om maar eens een paar zijstraten te noemen.
We moeten helaas vaststellen: recht bestaat (in dit geval) niet.
En dat is een ontluisterende constatering.

Het complete verhaal MET JE WATER NAAR DE DOKTER? Click onderstaande link aan.
Met je water naar de dokter

Advertenties

Proost !

Geplaatst: 14 april 2018 in actualiteit, afscheid, gezondheid, persoonlijk, zorg

Red wine

csm_eigen-risico-zorg-toch-niet-omhoog_780_ad70a72f18

Ons verrekte koloniale verleden speelt weer lekker op. De bordjes worden verhangen. De slavendrijvers Jan Pietersz Coen, Witte de With, Michiel de Ruijter en consorten liggen hevig onder vuur. Een tunnel (ondergronds weliswaar) die geassocieerd wordt met een VOC gouverneur-generaal die ooit verantwoordelijk  was voor het uitmoorden van de Indonesische Banda-eilanden kunnen we nog wel behappen. Maar als je elke dag door de poort van een gelijknamige basisschool moet, wordt het kennelijk onverdraaglijk.
Vanaf nu gaan we de puntjes op de i zetten.
Nieuwe afbeelding (10)Wellicht moet Ridder Marco, aan wie al jaren een dubieus luchtje hangt, z’n militaire Willemsorde inleveren omdat ie niet al te fris aan de gang is geweest in Afghanistan.
Het zijn peanuts vergeleken bij de manier waarop we ooit overzee huisgehouden hebben.
Een kwestie van appels en peren.

 

 

Intussen zitten we ook in Naarden met de handen in het haar.
Kan Marktstraat eigenlijk nog wel als naam voor onze belangrijkste vestingstedelijke verkeersader?
Het wordt tijd om een punt te zetten achter die vermaledijde marktwerking in de zorg.
We moeten ophouden te doen alsof concurrentie leidt tot betere zorg. Het is een liberaal dogma dat alleen maar leidt tot onnodig hoge reserves bij zorgverzekeraars en zorgaanbieders. Geld waarvoor burgers geen zorg krijgen. Het systeem prikkelt zorgaanbieders tot meer behandelingen en diagnoses dan strikt noodzakelijk is.
Een failliet systeem.
En daar willen we niet dagelijks aan herinnerd worden.

linksaf

20171020_194405.jpg

Hoe lang was die populaire fluim Freek Vonk vanavond eigenlijk in beeld tijdens DWDD? Voor m’n gevoel al gauw tien minuten.
Hij heeft als gekende en bevlogen autoriteit jaarlijks een 10-rittenknipkaart bij Matthijs waar hij z’n bestiale weetjes mag uitlekken. Zorgvuldig geregisseerde popie-jopie-babbeltjes van onze wakkere dierenvriend met adhd-aspiraties.
Zijn kennis van onze fauna is schier onbegrensd. Mag er graag op basisschoolniveau met jolig juffenenthousiasme over vertellen. Geeft er zelfs colleges over.
Maar waarom moet ik in godsnaam tien minuten lang tegen de close ups van die zorgvuldig uitgelichte  rechter bovenarm van ‘m aankijken? Ik weet toch dat ie aangevreten is door een bloeddorstige haai? Of Eva natuurlijk. Dat ie te grazen is genomen door een doorgaans aaibare  reuzenpanda? Dat laatste incident vond trouwens plaats bij de opnamen voor een STER-spotje voor assurantieboer Reaal.
Levensverzekeringen uiteraard.
Had zo’n jongen nou echt niet effe een representatief overhemdje met lange mouwen uit de kast kunnen rukken?
Dat die tattoo echt is weten we toch?

buurtsportcoach
Heb ik net op instigatie van de doodgewoonste Nederlander Buma alle vijftien coupletten van het acrostichon Wilhelmus in m’n kop gestampt, moet ik vervolgens als volbloed vertegenwoordiger van een kwetsbare groep van onze Marleen opeens door hoepels springen. En die kan het weten. Onze enige bestuurder met een topsportverleden.
Bij voorkeur onder het ijzeren regime van godbetert een ‘buurtsportcoach’. Zo’n zwaar gesubsidieerde, gesjeesde gymnastiekmeester of -juf die mij door een aantal rek- en strekoefeningen en een rondje Vesting jaagt.
Ik kom die blije groepjes af en toe wel eens tegen.
Kekke, veelkleurige sportpakjes, peperdure loopschoenen. En bijna allemaal een volledig wetenschappelijk verantwoord hartslagmetertje om de bovenarm. Want die rikketik van ze moet vooral geen rare kuren vertonen. Allemaal in het kader van de Nieuwe Sportvisie van de Gooise Meren.

‘Visie’ schijnt trouwens wel een erg groot woord te zijn voor het armetierige documentje dat onze beleidsmakers in de herkansing afscheidden. Op het definitieve  inspirerende toekomstbeeld van ons beweegbeleid moeten we trouwens nog een jaartje of twee wachten. Er zitten meer haken en ogen aan dan iedereen dacht.
In afwachting trap ik straks nog maar even een rondje Loosdrecht.
Zonder hartslagmeter.

foto: Naarder Nieuws

https-blueprint-api-production.s3.amazonaws.comuploadscardimage62770d68c034f88bf450ea03a5701f6fa97f4

Toen de laatste Amerikaanse volksleider met presidentiële allure ooit overwoog voor z’n kids zo’n Australische ras-strontmachine naar het Witte Huis te halen, stond de telefoon bij de officiële fokkers meteen roodgloeiend.
Uiteindelijk zag Barack er van af. Het werd een Spaanse waterhond.
Maar de toon was gezet.
Iedereen wilde opeens zo’n kruising tussen een koningspoedel en een labrador.

In ons land werd die doodle op slag een dingetje toen Yvon Jaspers, het kakelende Boer-Zoekt-Vrouw-orakel, haar heuse exemplaar Tommy in beeld schoof.
Een compleet gekkenhuis.

Via Marktplaats kun je zo’n scheefgefokt beestje  tegen een soepel tariefje scoren. Maar wil je een officieel gecertificeerde huisvriend met stamboom in die sector dan tik je toch al gauw een eurootje of 2000 neer. Vooral populair ook vanwege het feit dat ie hypoallergeen zou zijn.
Gelul.
Nooit bewezen.
Als je je chronisch tranende ogen, gesnif en huiduitslag een beetje onder controle wilt hebben kun je in feite veel beter gaan voor een onvervalste labrador.

In het Naardense Rembrandtkwartier waar men door de bank niet op een eurootje meer of minder kijkt, breek je je poten over dit statussymbool. Na de in die contreien mateloos populaire SUV zo ongeveer hét bewijs dat je het maatschappelijk helemaal gemaakt hebt.
Als bijvangst doet zich een ander opmerkelijk verschijnsel voor.
De hele wijk een labradoodle?
Maar dan ook meteen maar door de dames allemaal een bijpassend uitlaatuniform aangemeten.
Spijkerbroekje. Een achteloos gefabriceerde scheur ter kniehoogte strekt tot aanbeveling. Daar boven een wit overhemd waarover bij voorkeur een zwart jasje gedragen wordt.
En gympies natuurlijk.
Het liefst de good old Stan Smith.
Adidas met het blauwe of groene lipje op de hiel.
Gewapend met het fecaliënzakje loopt dat zo lekker weg.