Archief voor de ‘zorg’ Categorie

Naardens sprookje, niet eens zo ver bezijden de waarheid

788669aaa4154cc52a05bc6f81e22365-1460664912 (2)

Klokslag zes uur schoven ze hun gemaksautootjes over de ruime oprit naar de garage van het fraaie pand aan een van de toonaangevende lanen van het Naardense Componistenkwartier. De Corsa van Annelies, het Twingootje van Margreet en het Pandaatje (met hoge instap) waarmee Jetty zich door het leven worstelt.
Bumper aan bumper, strak achter de al even bescheiden Suzuki van Sofie.
Als het ware om hun jarenlange verbondenheid nog eens extra te benadrukken.
De dag van het jaarlijkse sacrament van solidariteit.
Vrouwen met een synoniem verleden als raakvlak.
Een reinigingsritueel.
Gastvrouw Sofie stond al handenwrijvend en breed grijnzend in de deuropening. Ze had er duidelijk zin an. De door haar trawanten aangeleverde royale voorraad hapjes en drankjes, iedereen had z’n stinkende best weer gedaan, werd vlotjes afgevoerd naar de keuken. Waarna in de riante living weldra de eerste kurken al van de fles gingen.
Geen inleidende formaliteiten. Gewoon regelrecht back to business as usual.

Vriendinnen zou je ze amper kunnen noemen. Geen gezamenlijke bakvis- of dispuutsherinneringen. Nooit samen langs de lijn gestaan bij hun naar eeuwige roem dorstende kroost op een Goois hockeyveld.
Door een toeval bijeengebracht dat ooit had geleid tot deze jaarlijkse ritus.
Hoewel, toeval?
Alle vier ex van Erik.
Een ogenschijnlijk onopvallende employé op een accountantskantoor  wiens vaardigheden zich niet beperkten tot prozaïsche cijfertjes.  Bij nader inzien een vrouwenverslinder van het zuiverste water.
Natuurlijk veel te jong getrouwd met Margreet, z’n openingsscalp. Ze was nog maar koud zwanger van haar eerste toen hij z’n relationele horizon al brutaal meende te kunnen verleggen.
Een jong ding van kantoor  viel als een blok voor z’n onschuldige bruine kijkers en zwoele, empathische babbels.
Stelde niks voor, verzekerde hij Margreet toen ze het ontdekte.
Er was heel wat masseerwerk voor nodig om het huwelijksbootje weer enigszins op koers te krijgen. Maar toen ze een aardig eind op streek was in een tweede zwangerschap kwam ze er bij toeval achter dat ie het al maanden hield met Annelies. Van de Corsa. Die er geen idee van had dat ze haar ziel en zaligheid  vermorst had aan een scharrelende huisvader in spé wiens penopauze zich rijkelijk vroeg aandiende.
Voor Margreet was de maat vol. Drie keer mag dan pas scheepsrecht zijn, met z’n tweede escapade had Erik haar tolerantiegrens ruimschoots overschreden.
Scheiden dus.
Een beetje sterven.
Maar blijven is vaak voorgoed insluimeren
Met het bijbehorende gelazer ook.
Onder andere over de onontkoombare  alimentatie waar de onverbeterlijke prijsneuker niet zo voor te porren was. En ook de zwaar teleurgestelde Annelies die veel te laat in de gaten had gekregen wat voor onbetrouwbaar vlees ze in de kuip had, gaf hem de bons.

Om een lang verhaal kort te maken: Zonder scrupules stortte Erik zich in een volgend avontuur waarin Jetty de gelukkige was. Die er na drie jaar de brui aan gaf nadat ze ontdekte dat hij er nog drie simultane liefdesnestje op na hield.
Erik, een schaker op vier borden.
Logistiek gezien trouwens een nogal gecompliceerde klus. Pure topsport. Binnen een straal van tien kilometer vier affaires uit elkaar houden vereist een zorgvuldige planning. Het kon dan ook niet anders dan dat ie tegen de lamp liep.
Z’n constructie viel op een gegeven moment niet meer bij elkaar te liegen.
Exit Jetty dus.
En Sofie, één van de drie andere slachtoffers.

De jaarlijkse happening van de exen van Erik waarbij de dames beurtelings de organisatie voor hun rekening nemen, kwam er natuurlijk niet zonder slag of stoot. Daarvoor hadden ze stuk voor stuk te veel in elkaars vaarwater gezeten.
Alle aanvankelijke wederzijdse onlustgevoelens, soms vijandigheid,  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor tevredenheid over  hun leven na de dood.
Vast programmapunt in hun catharsis vormde lange tijd de dartwedstrijd.
Duizenden pijltjes hebben ze gierend van het lachen en met toewijding in die uitvergrote kop van ‘m gejast. Vooral z’n ogen mochten zich verheugen in een mateloze populariteit bij de dames.
En ook het ganzenbord, vervaardigd door de creatieve Annelies,  zorgde vaak tot ver  in de kleine uurtjes voor pure opwinding. Gewapend met de dobbelsteen (kan het symbolischer?)  werden de hordes van vijfentwintig bizarre hoogtepunten uit het leven van Erik  met rode, blauwe, gele en groene pionnetjes weggetikt.
Een put was er niet bij.
Elk lustrum, en daar hebben ze er toch al gauw een stuk of drie van achter de kiezen, wordt volgens traditie uitbundig gevierd in de sprookjesambiance van de Efteling.
De allegorische smeltkroes van magie, illusie en fantasie.
Waar vooral lang een gelukkig geleefd wordt.
De bezweringsformules waarmee ze hem de vreselijkste ziektes toewensten hebben helaas hun uitwerking gemist.
Ach laat ook maar.
En het idee om hem ritueel in z’n BMW naar de bodem van de vijver langs de Beethovenlaan te duwen ligt ook al ver  achter ze.
Een mens wordt milder.

Een doodenkele keer wordt ie nog wel eens gesignaleerd op de vrijdagse koopavond in de Bussumse Nassaulaan, schichtig wegduikend achter z’n laatste verovering.
Ene Debbie.
Duidelijk van een onbestemde , grauwe derde garnituur.
Zeker niet van het niveau Annelies, Margreet, Jetty of Sofie.
En ook dat stemt tot tevredenheid.
De unanieme opluchting dat ze van hem af zijn is het onverwoestbare bindmiddel.
Het zijn dolle avonden.
Proost!

Advertenties

IMG_9898-HDRohh.jpg

Met intensieve veehouderij heeft De Boerderij in Huizen geen ruk van doen.
Met Cultuur des te meer.
Er is veel gedoe om het sympathieke theatertje bij de buren, volbloed dochter van SPANT!
Om z’n broek op te houden moet het Cultureel Centrum zelfstandig geld zien te verdienen. Want van de inkomsten uit het theater en het kunstcafé kon de schoorsteen na het gedeeltelijk dichtdraaien van de subsidiekraan niet roken. Die centjes werden de laatste jaren opgehoest door er naast de bestaande culturele activiteiten een evenementenlocatie van te maken. Bedrijfsborrels, bruiloften en partijen.
Over de ‘overlast’ die dat oplevert klagen sommige omwonenden.
Het Huizer college van B&W gaat die feestjes schrappen.
De Boerderij dient alleen in gebruik blijven als theater en locatie voor sociaal-culturele activiteiten.
DIE FINANCIËLE TEGENVALLER GAAT DE GEMEENTE HUIZEN COMPENSEREN MET EEN JAARLIJKSE SUBSIDIE VAN 72.000 EURO.
De komende drie jaar komt er nog eens een riante fooi bovenop van respectievelijk 22.000, 14.000 en 7.000 euro.
Daar moet toch een knappe broek van op te houden zijn, zou je zeggen.
Als tegenprestatie dient de Boerderij veertig theatervoorstellingen en andere sociaal-culturele evenementen te organiseren.
EEN GEMEENTELIJKE SUBSIDIE VOOR HET NIET ORGANISEREN VAN EVENEMENTEN…. dus.

Ons spiksplinternieuwe, met geen rooie cent gesubsidieerde en volledig op vrijwilligers draaiende Naardense Podium DeMess (niet voor bruiloften en partijen) kan er alleen maar van dromen.
Het opknappen van het gebouw kostte de privé-initiatiefnemers een knappe smak geld. Tel daarbij op de huur en een flinke partij vaste lasten en we komen dit jaar tot een bedrag dat aardig in de buurt komt te liggen van wat onze Huizer cultuurbroeders ELK JAAR toucheren.
Over  speeltuin gesproken.
NB: sinds de opening op 6 september heeft de Mess tot alleen al het eind van 2017 maar liefst 33 (..) zwaar culturele evenementen in de aanbieding.
Ons hoor je niet zeuren.
En over het ophouden van broeken gesproken: Wij gaan voor riemen en bretels waarin we zwaar hebben geïnvesteerd.
Zuur is het wel
Of hadden we onze toko toch een kilometer of acht verderop uit de grond moeten stampen?

messbetekenissen

Wie noemt zijn theater nou deMess?
Dat is toch vragen om ellende?
Hebben de jongelui zich meer dan een jaar het schompes gewerkt om in de Vesting Naarden  een uniek theatertje uit de grond te stampen, komen ze met een naam op de proppen waarmee ze eigenlijk al bij voorbaat hun doodvonnis over zich afroepen.
En dan kunnen ze wel apetrots verklaren dat MESS historisch een meer dan verantwoorde keuze is (in een grijs verleden was dit gebouw immers een officierskantine), MESS betekent niets meer en niets minder dan gewoon ROTZOOI.
Wat een uitdaging!

Die toko is nu bijna vier weken open. De velen die zich al hebben laten verleiden tot een bezoek, kunnen niet anders vaststellen dan dat het er allesbehalve een rommeltje is. Een geweldige, gevarieerde en verrassende programmering met uitstekende artiesten in een professionele setting. Knus (75 stoelen). Parkeergelegenheid voor de deur. Vooraf, in de pauze en na afloop kun je je in een uitstekende  ambiance (MESSCAFÉ) laven aan een ruim assortiment sapjes en licht-alcoholische versnaperingen. Zelfs de bitterbal doet deze week z’n intrede.
Hoezo rotzooi? dus.

Nu we het toch over namen hebben: dat de lokale politieke partij Hart voor BNM (Bussum Naarden Muiden) niet staat te juichen bij het idee dat muurbloempje Weesp ons (hoezo volksraadpleging?) binnenkort wellicht ook door de strot geperst wordt, mag duidelijk zijn.
Je kunt niet eindeloos je naam blijven aanpassen aan de grillen van de hoge heren.
Hart voor B&W (+NM) dan maar?
Als cynische hommage aan het College?

12141578_1732542926974813_1939905082734585038_n

De webmaster van de plaatselijke afdeling van de VVD geniet al tijden van een verkwikkend winterslaapje. Tenminste als je hun weinig actuele Facebookpagina  mag geloven, waarop dit vrolijke gezelschapje de laatste dagen regelmatig voorbijkomt.
Begeleidende tekst: ‘VVD Gooise Meren is een bruisende lokale afdeling. Wij staan voor mooi wonen’.
Hoogste tijd om wat aan de sociale woningbouw te doen, zou je zeggen.
Die landelijke quote hadden ze trouwens beter weg kunnen laten: ‘Voor een land waarin je zorgt voor jezelf, geeft om een ander en krijgt wat je verdient’.
Met dat zorgen voor jezelf zit het traditioneel wel snor bij de liberalen.
Loek Hermans, Ton Hooijmakers, Jos van Rey, Henry Keizer en, zeer recent nog, Robin Linschoten (om er maar een paar te noemen) bewijzen dat maar weer eens.
Er wordt wat afgelachen door onze bruisende volksvertegenwoordigers.
Om de totale lokale feestvreugde te verhogen is MR de MP er voor ingehuurd.
Miriam van Meerten gaf onlangs te kennen binnenkort afscheid te nemen van de  lachebekjes. Dissident Jelmer Kruyt, hier nog schouder aan schouder met Mark, drijft al tijden een eigen winkeltje in de Raad.
De om z’n weinig parlementaire uitlatingen afgeserveerde Erik Pieter Vlaanderen kon door de webmaster met een vooruitziende blik kennelijk nog net van het plaatje afgeknipt worden.

a8d46b_ab584644901b4fa7b65417b1b9ce7584

Vandaag maar ’s poolshoogte genomen in de Bussumse Hema. Ik was toe aan een handzaam knijpportemonneetje. Die broekzakken van tegenwoordig zijn ook niet meer wat ze waren. Er verdwenen net iets te veel losse koninginnen der Nederlanden door de slijtgaten.
Een genderneutrale beurs, wel te verstaan.
Indien mogelijk.
Portemonnee? Zo noemde mijn strontverlegen buurmeisje Coby van weleer bij gebrek aan adequate naamgeving toch de duistere, erogene zone tussen haar al vroeg welgeschapen beentjes?
Ik vreesde het ergste.
Had begrepen dat de hele flikkerse bende aan koopwaar tegenwoordig in grote verzamelbakken van de categorie Kind gepleurd wordt. Om in dit reservaat voor elitaire gutmenschen iedere schijn van sekse-vooringenomenheid weg te nemen.
Zwarte Piet moest het veld al ruimen. De paaseitjes waarvan je bij het afpellen van de aluminiumverpakking je nagels voor het leven ruïneert, zijn afgewaardeerd tot deerniswekkende verstop-eitjes.
Wat verwachtte ik?
Schuimbekkende wanhopige moeders, woest graaiend in de seksloze chaos op zoek naar dat truttige twinsetje voor dochterlief dat vroeger voor het grijpen lag?
Niets van dat alles.
Alleen een net iets te lange rij voor de kassa.

Dat portemonneetje koop ik een andere keer wel.
En de halve rookworst die ik om puur nostalgische redenen twee keer per jaar in deze afbladderende winkelketen scoor, steken ze ook maar in hun genderneutrale Hema-reet.
Ik heb een schijthekel aan wachten

Keukenprinses

Geplaatst: 25 september 2017 in actualiteit, crisis, Naardenezen, theater, zorg

20170922_190516.jpg

Loop je toch in de tweede week van je bestaan al tegen de nachtmerrie van iedere theaterdirecteur aan. Een dag van te voren zegt de theatergroep die komt spelen af.
De jobstijding knetterde vrijdagmiddag 22 september tijdens de repetities voor de happening van die avond (Wies & de Liefde) binnen: LOS op zaterdagavond 23 kunnen we shaken. Het halve clubje ligt met griep tussen de klamme lappen.
En dan kan een gekende die-hard-bestuursadviseur, gepokt en gemazeld in ‘het wereldje’, wel zeggen: ‘Niets aan te doen, daar kun je je alleen maar gelaten bij neerleggen’, keihard schrikken blijft het.
Toch niet iets waar je als theater in opbouw op zit te wachten.
Je stelt alles in het werk om het regionale theaterminnende volk naar je toko te lokken.
Je wilt volle zalen.

En we hadden alles nog wel zo pico bello voor elkaar. Tot aan de catering toe.
Om het zeven koppen tellende gezelschap voorafgaand aan de voorstelling een exquise prak voor te zetten was een plaatselijke vier sterren topkok ingehuurd.
Onze Riet kan er wat van. Haar reputatie op culinair gebied geniet een bekendheid die tot ver buiten de vesting Naarden reikt. En neem maar aan: die gaat niet over één nachtje ijs. Op haar aanrecht circuleerden al dagenlang indrukwekkende lijstjes die de opmaat vormden voor een uitgekiend driegangen menu waar je u tegen zegt. Op vrijdagmorgen duwde ze haar karretje fluitend door de plaatselijke grootgrutter. En om 12.00 uur brandde het vuur onder haar volledige assortiment pannen.
Riet heeft ze in alle soorten en maten
Ze had er zin an.
Laat haar maar schuiven.

De ossenhaasjes lagen amechtig uit te sudderen. Roerend in het laatste gerecht, een voedzaam soepje waarmee de feestelijkheden geopend zouden worden: Telefoon.
‘Draai het vuur maar uit Riet, het gaat niet door morgen’.

Riet woont alleen in haar Hans en Grietje-huisje in de Peperstraat.
Ze gaat ongetwijfeld ontzettend lekker eten de komende week.
We komen haar vanavond wel een handje helpen.
Zeker weten dat ze dat in haar eentje niet trekt.
Hebben wij effe mazzel !

 

Voorleesvader

Geplaatst: 20 september 2017 in actualiteit, crisis, kleinkunst, persoonlijk, taal, troonrede, zorg

troonrde.jpg

Van mijn leraar Nederlands gedurende de eerste twee leerjaren op het Christelijk Lyceum in Hilversum (Gé van Putten?) herinner ik me niet zo bar veel meer. Maar zijn voorleessessies staan bijna zestig jaar later nog haarscherp in m’n geheugen gegrift. Het laatste stukje van de les ruimde hij er regelmatig voor in. Vooral met Godfried Bomans scoorde hij als een dolle. De Haarlemmer die, al of niet met een forse slok op, mateloos populair was in verschillende radioprogramma’s, sloot ik in m’n hart.
Vooral dankzij Gé.
M’n eerste schrijfseltjes uit die tijd (het schriftje heb ik nog) waren pure Bomans-imitaties.
Hij zat tot in m’n haarvaten.

Voorlezen, gebeurt dat nog?
Ik deed het in ieder geval wel gedurende de zesendertig jaar dat ik als docent Nederlands op de kinderzieltjes losgelaten werd.
Met ‘Kopstukken’ van Bomans hadden ze, tot mijn teleurstelling, niet zo veel.
Humor? Nee toch?
Des te meer met ‘De meester van de zwarte molen’ van Otfried Preussler, de fraaie oprispingen van Roald Dahl, Jan Terlouw en consorten.
De beloning voor de kids als ze hard gewerkt hadden.
In de vele kwartiertjes jaste ik er hele boeken doorheen.
Omdat ik er de zin van in zag.
En in de heilige overtuiging dat ze dat leuk vonden. Maar misschien had hun enthousiasme ook wel enigszins te maken met de omstandigheid dat, zolang de meester zich uitsloofde, ze effe lekker niksend onderuit konden hangen.
Het kassucces in de bovenbouw was het verhaal ‘Rita Koeling’ uit de bundel ‘De hemelvaart van Massimo’ van Oek de Jong. Waanzinnig goed geschreven. Vond ik. Daar kon je alles wat je aan literatuuranalyse voor ze in de pijplijn had, op loslaten.
Later zullen de arme schapen wel ontdekt hebben dat de juweeltjes van mijn voorleeskeuze bepaald geen afspiegeling waren van het literaire aanbod.
Als ik nu af en toe langs m’n neus weg bij een 6 vwo’er informeer naar z’n mening over literatuur, hoor ik bijna altijd de verzuchting: SAAI!!
Vloggers doen het stukken beter.

Als voorleesvader avant la lettre hoorde ik op de Derde Dinsdag tijdens een fietstocht ter hoogte van het Naardermeer in m’n oortje het tenenkrommende leesbeurtje van onze koning.
Het schaamrood springt je spontaan naar de kaken.
Hij leert het nooit.
Na het jaarlijkse spreekbeurtje van z’n moeder dat in z’n chemisch gereinigde, kakkineuze Nederlands in ieder geval nog iets majesteitelijks had, moeten we het tegenwoordig doen met de uiterst middelmatig geproduceerde woordenbrij van WA. Iedere Koninklijke affiniteit is hem vreemd. Om over dictie maar helemaal niet te spreken. Geef hem een telefoonboek en het oplezen van de nummers zal zich er amper van onderscheiden.
En dan hoor ik in DWDD onze aan lager wal geraakte side kick Jan Mulder helemaal uit z’n plaat gaan over de voorleeskwaliteiten van onze zwaar getormenteerde vorst.
Ironie?
Ik heb het bij ‘Uitzending gemist’ voor de zekerheid nog even gecheckt. Maar de man leek het uiterst serieus te menen.

Een troonrede is natuurlijk geen ‘Meester van de zwarte molen’.
En al helemaal geen Bomans.
Nou is het door Rutte en z’n maten geproduceerde episteltje natuurlijk niet iets waar je ter plekke natte dromen van krijgt. Het stond zoals gewoonlijk bol van de kreupele gemeenplaatsen. Terugkerende clichés zonder kraak of smaak, in nét iets andere woorden verpakt dan vorig jaar.
Hou je vast:
Een baan hebben of werkloos zijn, maakt een groot verschil in het leven van de mensen (..)
Of deze dooddoener
De tendens van de laatste jaren is helaas dat de internationale instabiliteit toeneemt (..)
En anders wel dit absolute toppertje:
Ook in geopolitieke verhoudingen verandert er het nodige (..)

Menige Nederlander zal er ongetwijfeld een slapeloos nachtje aan hebben overgehouden.
Leve de koning!
Dan maar als de sodemieter die glazen koets in voor de rijtoer.
En later de balkonscene met Max.
Wuiven doet ie in ieder geval niet onverdienstelijk.