Archief voor de ‘fotografie’ Categorie

Mythe-over-de-Egyptische-koningin-Isis-e1428248503697.png

Een lachebekje zou ik hem bepaald niet willen noemen. Zelfs tijdens de periodieke potjes voetbal met z’n kleinkinderen op het Ruijsdaelplein wil de gulle lach zelden echt doorbreken. Nou zijn lachebekjes lang niet altijd een garantie voor boeiende persoonlijkheden. Om over diepgang maar te zwijgen. En laat het uitgerekend de diepgang zijn die één van z’n kenmerken is. En dan neem je die wat sombere, enigszins in zichzelf gekeerde uitstraling graag voor lief van de oud-aardrijkskundeleraar die ons 29 jaar lang trakteerde op een ongekende batterij historische achtergrondverhalen over Naarden en omgeving. Zijn indrukwekkende, vier keer per jaar geproduceerde periodiek ‘De Omroeper’ verschijnt in december voor het laatst. Z’n vele abonnees zullen hun heil elders moeten zoeken.
Die kwaliteiten van Henk Schaftenaar zijn onomstreden.
Literair tijdschrift Das Magazin organiseerde  ooit een zomerkamp voor veelbelovende jonge schrijvers. Daar gaven ervaren scribenten als Maartje Wortel, Daan Heerma van Voss en Ellen Deckwitz lezingen over hoe je een goede schrijver wordt. Van Maartje Wortel zijn de volgende lovende woorden. 11 augustus 2014.

De enige docent op de middelbare school waar ik wat van geleerd heb, was mijn docent aardrijkskunde. Zijn naam is Henk Schaftenaar. Het kan aan mij liggen dat ik vrijwel niets heb onthouden van wat de andere docenten zeiden, het zou aan het vermogen van de andere docenten kunnen liggen, maar het ligt natuurlijk allemaal aan Henk Schaftenaar. (Hoi, Henk!) De beste man leek niet iedere ochtend naar school te zijn gekomen om zijn werk uit te voeren, noch om ons iets bij te brengen. Hij leek te zijn gekomen voor zijn eigen plezier.
Hij wist exact waarover hij sprak en hij vertelde over niets liever dan over veengrond, zandgrond, ijstijden, vestingen, de verschuiving van aardkorsten, de etymologie achter plaatsnamen, et cetera. Hij schuwde daarbij niet met zijn leerlingen te gaan trollen schieten op de hei en ons zo iets bij te brengen over het leefgebied waarin we onze kinderoorlog voerden. Als ik nu aan de lessen terugdenk, weet ik waarom ik deze docent nooit ben vergeten. Ik wilde Henk Schaftenaar worden. En ik was niet de enige. Alle leerlingen van de school wilden Henk Schaftenaar worden. Dus luisterden we naar hem. Dus imiteerden we hem. Dus zorgden we ervoor dat we alles van aardrijkskunde wisten en net zo grappig waren als hij. We hebben veel opgestoken, maar hebben stuk voor stuk in ons hoogste doel gefaald. Niemand van de leerlingen is het gelukt om Henk Schaftenaar te zijn. Toch is de ontmoeting met de aardrijkskundeleraar uiteindelijk – los van uitzinnig hoge cijfers voor het vak aardrijkskunde en het feit dat we leerden dat het er niet om gaat wát je vertelt, maar vooral ook hoe je iets vertelt -misschien wel het beste wat ons op 15-jarige leeftijd heeft kunnen overkomen. Door te begrijpen wie we niet konden zijn, snapten we beter wie we waren. Of wie we konden worden.

Wat Henk betreft zullen we het hier helaas mee moeten doen. Graag had ik, zonder me nou meteen te verlagen tot het treurige niveau van RTL Boulevard, zeg maar de mens achter die prachtige  Omroeper wat uitgelicht. Zijn niet te stuiten drive. Ook naar de beginperiode, samen met de onlangs overleden Freek Udo, toen zijn tijdschrift vermoedelijk nog op een ouwe typemachine werd gefabriceerd, was ik nieuwsgierig. En naar de verdere ontwikkeling tot de  gelikte uitgave anno 2016. Klopt het beeld van hem dat zich onwillekeurig opdringt? Een man die gaandeweg steeds solistischer opereerde. Nou vooruit, eega Annie, jarenlang een zeer gewaardeerd PvdA-raadslid in Naarden, schreef ook nog wel eens wat. Ik had de prijzen en onderscheidingen die hij in de loop der jaren ongetwijfeld voor z’n oeuvre binnensleepte wel eens op een rijtje willen hebben. Want dat moeten er wel een paar zijn.
Om maar eens wat te noemen.
Via de mail nodigde ik hem uit voor een gesprekje waar ik in ieder geval veel zin in had.
Reactie van Henk: ‘Loop naar je ouwe moer Frans (citaat Eppie Houtenbommerd).’
Dat vond ie bij nader inzien kennelijk toch wat cru geformuleerd. Want even later liet ie in m’n mailbox weten er gewoon geen prijs op te stellen.
En gevraagd naar de reden (zo snel geef nou ook weer niet op): ‘Weet ik niet. Standaardhouding tegenover de pers die iets over mij wil schrijven.’
Hij ging fietsen.
Zelfs een fotootje op zijn onafscheidelijke Koga kon er niet van af.

13095907_267856050219807_6865074540323052712_n

Advertenties

De toon was gezet

Geplaatst: 11 augustus 2016 in actualiteit, fotografie, kunst, Naarden

worldpress

Fotografie is kunst. En ik heb natuurlijk al tientallen jaren geleden het idee afgezworen dat het in die sector alleen om ‘mooi’ gaat. Het verhaal dat er achter zit, daar draait het om. Het idee. Beter misschien nog: De Idee.

De World Press/Zilveren Camera tentoonstelling in onze Grote Kerk is een uiterst bescheiden expositie. Voor de prijs van een biertje maakte ik vanuit m’n interesse voor de fotojournalistiek maar weer eens m’n periodieke slentertochtje.  Als de persvrijheid daarnaast grensoverschrijdend bevorderd moet worden, wie ben ik dan om zoiets te laten lopen? Het regende buiten. En echt vrolijk is fotojournalistiek  natuurlijk ook niet bepaald.

Met de ontwikkeling van de digitale techniek kan iedereen zich tegenwoordig technisch gezien meten met de beroepsjongens. En met wat geavanceerd shopwerk kun je je toevalstreffers ook nog ’s prachtig pimpen. Maar wij, amateurs, storten ons niet in de levensbedreigende brandhaarden in de wereld. Dat laten we graag over aan de  door de wol geverfde specialisten.
De algehele somberheid kreeg nog een extra dimensie vanwege het feit dat tijdens m’n zoektocht het kerkorgel gestemd werd.
Pijn.

verwarringOns lokale sufferdje draag ik best wel een warm hart toe. Ik glij als simulerende chauvinist in hart en nieren op ons plaatselijke nieuws. Soms op het niveau van de dorpspomp. Je kunt me niet blijer maken dan met de vereeuwiging van een overgelukkig diamanten Naardens echtpaar, dat zich geflankeerd door een plaatselijke magistraat met ambtsketen aan het feestgebak zet. Of met de weersvoorspellingen voor de naderende week door Pieter de Blois. Met een ontwapenende hardnekkigheid persisteert Pieter in een ongelijke strijd met de digitale concurrentie op m’n smartphone die hem op het moment dat z’n splijtende meteorologische visie van de persen rolt, al links en rechts is voorbijgesneld.
Een echte harde plasser krijg ik steevast van de sneue rubriek ‘Onder Ons’ die wekelijks de schijnwerper zet op een al of niet bekende Naarder. In het zinsbegoochelende stramien van tien bloedstollende clichévragen zie je de geïnterviewde zich in een ware achtbaan van vrijblijvendheid storten. Zeker als het slachtoffer een bekende is, ben ik rete -benieuwd naar zijn/haar traumatische worsteling om zich er een beetje ordentelijk uit te lullen.
Soms zowaar ook een krant met een licht kritische toon. Maar dat laatste is uitzondering. Behoort niet tot de core business van de lokale media.
By the way: Een paar jaar geleden veegden we als Cabaret Dubbelfout op de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Naarden op (on)dubbelzinnige wijze de vloer aan met de dominantie van het Bussumse nieuws in onze editie. De satirische stijlfiguur van de overdrijving heeft z’n uitwerking niet gemist. Inhoudelijk is de krant sindsdien aardig opgeknapt.

Voordat ie ergens op de woensdag op de mat valt, heb ik ‘m meestal al doorgespit. Digitaal. Ik behoor tot de vriendjes van de krant bij wie een paar uur eerder de online versie al in de mailbox ploft. Die scan ik dan meteen even diagonaal. Op zoek naar stof voor een strakke column over het plaatselijke taaie ongerief. Het Naarder Nieuws stelt me zelden teleur. Dat die columns nooit de krant gaan halen, snap ik opperbest. Aan de centjes, één van de argumenten, kan het niet liggen. Voor een goeie fles wijn ben ik best bereid wekelijks in 500 woorden een brisante kijk op onze plaatselijke misère te boekstaven. Maar m’n ‘tone of voice’ fit in de verste verte niet met het businessplan van Enter Media dat er niet aan moet denken dat het er de ene na de andere adverteerder de gordijnen mee in jaagt. Dan, volkomen terecht, toch maar liever de oogstrelende huishoudelijke mededelingen van Gérariteiten.
Intussen heb ik wel een probleem.
Deze week ontving ik een nogal pissig mailtje van de hoofdredacteur. Ik jat o.a. af en toe foto’s van ze die ik gebruik als plaatjes bij m’n praatjes. En dat kan natuurlijk niet. Ook niet als ik ze met bronvermelding plaats. Daar hadden ze zowaar een punt. Reden om als cybercrimineel met sjoemelsoftware de baas van Enter Media maar ’s te bellen.
Wordt die soep echt zo heet gegeten als ie opgediend wordt?
Ja dus.
Stoppen daarmee.
Maar er lag nog een tweede klacht.
Naast m’n columns bezondig ik me af en toe aan een heus journalistiek artikel. Tenminste, dat denk ik in m’n jeugdige overmoed. In zo’n geval zet ik er op m’n website een speciale kop boven:naarder koerier 2.0 jpg

Daar is over nagedacht. De toevoeging 2.0 leek me juridisch een aardige vondst en zo’n naam speelt naadloos in op de nostalgische gevoelens die nog dagelijks door de Marktstraat klotsen..
Bij ons thuis hanteren we nog immer de naam Naarder Koerier, die onmiskenbaar associaties oproept met ons roemruchte militaire verleden. Die naam heeft, toen Enter Media het regionale bladenpotentieel onder één noemer sjorde, het veld moeten ruimen voor het prozaïsche Naarder Nieuws.
Heeft Enter Media dan nog steeds het patent op de (verdwenen) naam Naarder Koerier?
Daar was André Verheul eigenlijk niet zo zeker van.
Maar ik schep wel een partij verwarring met die naam. En daar is ie not al te amused mee.
Verwarring?
Maar dat is toch precies wat ik wil?

burgemeester

Geen idee wat de Naarders en het overige voetvolk uit de Gooise Meren ingetikt hebben bij het povere profielschetsje dat we in maart mochten invullen. Welgemoed gaat het feestcomité echter verder. Want die spiksplinternieuwe ambtsketen zal hangen.
Voor zes jaar.
We weten inmiddels al iets meer.
Als we het Naarder Nieuws van 25 mei mogen geloven, zijn we met z’n allen vooral op zoek naar een burgemeester die een voortrekkersrol gaat vervullen.
Je bedenkt ’t niet.
Een aanvoerder die een vliegende start gaat maken. Een boegbeeld. Een aanjager. Een mensenmens. En, Bussum lijkt waarachtig z’n lesje geleerd te hebben: betrouwbaar en onkreukbaar.
Het suggestieve fotootje in ons plaatselijke sufferdje heeft na de verschijning in iedere geval bij feministisch Naarden voor de nodige beroering gezorgd. Want wat je er ook van vindt: sekse-neutraal kun je het plaatje in ieder geval amper noemen. En dat doet pijn bij de kraaien die wat betreft prima functionerende vrouwelijke burgemeesters de nodige expertise in huis hebben.
Kwam het illustere ideetje voor de bijgaande illustratie uit de koker van de gemeenteraad of is het een briljante ingeving van de opmaakfunctionaris bij de krant?
Mooi pak trouwens.
En die al even suggestieve rooie stropdas, zou je op prachtige ideeën kunnen brengen.
Maar verrek, dat plaatje kennen we toch?
Als trouwe lezer maar even een duikje genomen in de archieven van Enter Media. En dan wordt duidelijk in welke richting we het dienen te zoeken. We waren hem bijna vergeten maar daar duikt ie toch weer op.
Gekke Henkie dus.
De arrogante Bussumse sjoemelburgemeester die, gedekt door provinciecommissaris Remkes, nog leuk weg gekomen is met het rapport van de hoog gestudeerde Marcel Pheijffer. Een soort Commisie Oosting dus, die er ook niet uit komt als het om onder het tapijt gemoffelde telefoontapjes en weggeraakte bonnetjes gaat. Leve de doofpot.
‘Karaktermoord’, jeremieerde z’n hondstrouwe fanclubje in de Bussumse Raad over het waarachtig niet op drijfzand gebouwde onderzoek van Hart voor Bussum en de GOP.
Maar voor de ware karaktermoord heb je toch op z’n minst een karakter nodig (..).
Toch een soort van Henkie dus? Godbewaarme.

burgemeester 2

prioriteiten

KROKODILLENTRANEN

Geplaatst: 19 mei 2015 in actualiteit, crisis, folklore, fotografie

telegraaf

Deze week citeerde ik de Krant van Wakker Nederland. Een artikel over de merkwaardige handel en wandel van de Bussumse burgervader Henk Heijman. Nou moet je nogal wat stukkies in deze krant met een korreltje zout nemen. Zoals bekend nemen Sjuul Paradijs en z’n maten, die likkebaardend regelmatig de onderbuik in onze samenleving opzoeken, het niet zo nauw met de waarheid.
Even checken dus.
Het verhaal over Heijman klopte en is inmiddels in meerdere media bevestigd. Sterker nog, de fel bekritiseerde Bussumse burgemeester is gisteren op non actief gesteld in afwachting van de resultaten van een onderzoek naar diens verdachte declaratiegedrag.
In een uitzending van Zembla uit 2011, ‘De chocoladeletters van de Telegraaf’, krijgt de kijker een aardig inkijkje in de werkwijze van onze grootste krant, in het bijzonder naar aanleiding van de escapades van medewerker Martijn Koolhoven.
Tenenkrommend.
Dat Paradijs gisteren in een conflict met de directie z’n congé gekregen heeft, staat los van deze affaire. Maar we hoeven daar niet rouwig te zijn. Per slot van rekening vielen campagne-journalistieke acties als die van Koolhoven onder zijn verantwoordelijkheid.
Lees, kijk en huiver.
Tenminste als je er even voor wilt gaan zitten.

http://zembla.vara.nl/seizoenen/2011/afleveringen/16-09-2011

kader dagboek.AI