Archief voor de ‘cabaret dubbelfout’ Categorie

oudjaarconf4.jpg

woensdag 27 (UITVERKOCHT) en DONDERDAG 28 DECEMBER (UITVERKOCHT)
Theater deMess Naarden Vesting

PATRICK JOHN MACKAAIJ, MADELON KROES en FRANS MUTHERT zetten in ‘MAAR ….. ER ZIJN OOK LEUKE DINGEN’ een punt achter 2017.

EEN SYNTHESE VAN POËZIE EN SATIRE IN TWEE BEDRIJVEN
Patrick John MacKaaij, Naarder en bij ons vooral bekend als zanger/pianist & organisator van de muzikale middagen in restaurant Limes, heeft ook als Nederlandstalig singer/songwriter wel het een en ander te vertellen. Zonder ook maar een sprankje navelstaarderij bezingt hij vanuit zijn eigen unieke perspectief op poëtische en zeer muzikale wijze in ‘Alleen Samen Zijn’ het leven en andere onvermijdelijkheden.
Twee andere Naardenezen, Madelon Kroes en Frans Muthert, maakten jarenlang furore als Dubbelfout. Cabaret op maat. Lieten met hun spraakmakende Nieuwjaarsconferences vier keer het Naardense stadhuis op z’n grondvesten trillen tijdens de traditionele Nieuwjaarsrecepties van onze gemeente, inmiddels opgegaan in de rook van Gooise Meren. Maar ze willen als dat zo uitkomt best nog wel een keertje vlammen in een thuiswedstrijd in deMess. In een onvervalste oudejaarsconference fileren ze zorgvuldig de lokale ongein en ander diepmenselijk leed.

Het is zaak om je op tijd te verzekeren van een toegangsbewijs. De belangstelling voor deze voorstelling is groot.

Kaarten via http://www.demess.nl

ramses

Bij de slotmanifestatie van het indrukwekkende Benefietgala ‘Geef deMess Cultureel Kapitaal’ in SPANT! Bussum, sloop er wat mij betreft toch weer dat verrekte twijfelmomentje in.
De totale euforie die zich van het theater meester maakte ten spijt.
Tekst kwijt.
En het ging toch waarachtig om slechts zeven woorden.

Nou heb ik over het algemeen (nog) weinig reden tot klagen over m’n geheugen.
De psalmversjes die wij op de gristullukke lagere school op maandagochtend om de beurt moesten opdreunen (voor een cijfer: één hapering een 9, twee keer mis betekende een 8, en was je drie keer de weg kwijt dan moest je ’s middags nablijven) zou ik voor het merendeel nog rimpelloos kunnen produceren. Op de HBS werden we geacht regelmatig een gedicht (uit het hoofd) voor te dragen. Ik heb er 55 jaar na dato nog een stuk of tien op m’n harde schijf staan. Inclusief de volledige 28 rampzalige regels van de Rey van Engelen uit Vondels Lucifer waarmee ik later in m’n studententijd met een forse slok op, te pas en te onpas, in een zwaar doorgesnoven gezelschap goeie sier maakte.
Mijn compleet grijs gedraaide LP’s van Toon Hermans hebben er voor gezorgd dat ik als 14-jarige zijn volledige shows, inclusief adempauzes (in het subtiele zwijgen was Toon een ware meester) tussen de schuifdeuren van mijn ouderlijk huis, vermoedelijk tot vervelens toe, ten beste gaf.
Toen ik ooit als knaapje ter gelegenheid van een knie-operatie in het Bussumse Majella ziekenhuis verzeilde heb ik er op kerstavond voor een gehoor van drie bij elkaar geveegde zalen (en in die tijd stelde zo’n zaal numeriek nog wat voor) een volledige voorstelling van bij elkaar geluld.
En ook bij de sectievergaderingen Nederlands op de Naardense scholengemeenschap Godelinde had ik vet profijt van dat selectieve geheugen. Die bijeenkomsten, beurtelings bij een van de collega’s thuis, eindigden onveranderlijk in wat je tegenwoordig een Sing Along noemt. Samen met collega cabaretier/ tekstschrijver en later radiomaker bij de TROS Sietze Dolstra joegen we de plaatselijke neerlandici tot in de kleine uurtjes keer op keer meedogenloos door een gevarieerd cabaretrepertoire.
Toon was (toen nog) onze favoriet.
En geef me de eerste regel van een conference van Wim Sonneveld en ik maak ‘m af waar je bij staat.
Met m’n eigen teksten had ik later stukken meer moeite. Maar dat kwam omdat die per voorstelling nogal ingrijpend veranderden. Dat krijg je met cabaret op maat. Wij speelden altijd premières.

Terug naar die Benefiet.
Met alle optredende artiesten op het toneel kwam het tot een ware apotheose via de massaal meegezongen evergreen van Ramses Shaffy:
Zing vecht huil bid lach werk en bewonder.
Hoe het komt? Geen idee.
Ik krijg ze nog altijd niet in de goeie volgorde uit m’n bek.

Nieuwe afbeelding (2)

Het zijn wel de religies die deze week weer ’s de toon zetten in de chocoladeletter-koppen van de kranten.
Mijn Naardens-Italiaanse zielenherder om de hoek moet de glutenvrije ouweltjes op last van Rome terstond uit het basispakket van mijn paapse stadgenoten verwijderen.
Waar gaat het over? vraag je je als rechtgeaarde agnost vertwijfeld af.
Twee Haagse meisjes van weer een andere sekte moesten het bezoek van de schoolfotograaf missen omdat dat samen viel met hun Offerfeest. Konden ze daar niet een half uurtje (dat speciaal voor deze categorie was geregeld) voor tussenuit? Andere ouders (wat minder streng in de leer?) gingen akkoord.
10.000 euro schadevergoeding, eiste de verbolgen moeder. Het werden er 500.
Discriminatie!!!
Je bedenkt het niet.

Bij de Nederlandse Bridgebond hebben ze daar een uitstekende, eigentijdse oplossing voor.
Een aantal jaren geleden traden we als Cabaret Dubbelfout op bij het zoveeljarig bestaan van een bridgeclubje in Zwolle. De voorstelling, volledig afgestemd op het deerniswekkende clubleed van de Zwollenaren, speelden Vriendin en ik met z’n tweeën. Met Erik, onze onafscheidelijke en zeer gewaardeerde geluidstechnicus, aan de knoppen.
Twee bedrijfsbusjes, volgestouwd met apparatuur, hebben we door de jaren heen versleten met zo’n 150.000 kilometers over ’s Heeren wegen. Want als je wat moois te bieden hebt, moet het allemaal natuurlijk ook een beetje verstaanbaar zijn voor zaaltjes van 200 man.

In de nazit van onze vele optredens hoorde ik hem regelmatig praten over ‘wij van Dubbelfout’.
Erik wás Dubbelfout.
En dat vonden wij prima. Zolang hij onze sketches, conferences, chansons en de muziekinstrumenten  maar tot in de verste uithoeken van de theaters prima verstaanbaar maakte .
Zijn echtgenote (vaardig met naald en draad) had zelfs een speciaal pakje voor hem in elkaar geflanst. Een variant op onze ooit voor veel euri aangeschafte bridgetheateroutfit.

Na afloop van die voorstelling in Zwolle wilde het jubilerende  bestuur samen met de hotemetoten van het district IJsselstreek én met het Cabaret op de foto.
Voor de regionale krant.
En het maandblad BRIDGE (oplage 100.000).
Je raadt het al. Erik, in de stellige overtuiging dat hij zo ongeveer de ziel van Dubbelfout was, schoof rimpelloos aan bij het groepje dat zorgvuldig geselecteerd was voor het unieke groepsportret. Dat was duidelijk niet de bedoeling, zag ik aan de verbaasde gezichten van de verantwoordelijke functionarissen om me heen.
Maar hoe maak je zoiets duidelijk?
Mijn neus bloedde.

Een paar weken later gleed BRIDGE in de bus.
Mét die foto, ………… waarop Erik in geen velden of wegen te bekennen was.
Ze hadden hem er uit gefotoshopt.
Middels wekenlang zorgvuldig masseerwerk (hij overwoog een bodemprocedure tegen de NBB) kreeg ik hem met uiterste inspanning weer enigszins op de rails.
Hij heeft zich nét niet verhangen. Maar het was kantje boord, kan ik je verzekeren.

Waarmee ik wil zeggen. Als een beetje fotograaf iemand UIT een portret kan fotoshoppen dan moeten die betreurenswaardige Haagse slacht’offertjes’ er toch net zo makkelijk IN geknutseld kunnen worden?
Wat een gezeik.

verwarringOns lokale sufferdje draag ik best wel een warm hart toe. Ik glij als simulerende chauvinist in hart en nieren op ons plaatselijke nieuws. Soms op het niveau van de dorpspomp. Je kunt me niet blijer maken dan met de vereeuwiging van een overgelukkig diamanten Naardens echtpaar, dat zich geflankeerd door een plaatselijke magistraat met ambtsketen aan het feestgebak zet. Of met de weersvoorspellingen voor de naderende week door Pieter de Blois. Met een ontwapenende hardnekkigheid persisteert Pieter in een ongelijke strijd met de digitale concurrentie op m’n smartphone die hem op het moment dat z’n splijtende meteorologische visie van de persen rolt, al links en rechts is voorbijgesneld.
Een echte harde plasser krijg ik steevast van de sneue rubriek ‘Onder Ons’ die wekelijks de schijnwerper zet op een al of niet bekende Naarder. In het zinsbegoochelende stramien van tien bloedstollende clichévragen zie je de geïnterviewde zich in een ware achtbaan van vrijblijvendheid storten. Zeker als het slachtoffer een bekende is, ben ik rete -benieuwd naar zijn/haar traumatische worsteling om zich er een beetje ordentelijk uit te lullen.
Soms zowaar ook een krant met een licht kritische toon. Maar dat laatste is uitzondering. Behoort niet tot de core business van de lokale media.
By the way: Een paar jaar geleden veegden we als Cabaret Dubbelfout op de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Naarden op (on)dubbelzinnige wijze de vloer aan met de dominantie van het Bussumse nieuws in onze editie. De satirische stijlfiguur van de overdrijving heeft z’n uitwerking niet gemist. Inhoudelijk is de krant sindsdien aardig opgeknapt.

Voordat ie ergens op de woensdag op de mat valt, heb ik ‘m meestal al doorgespit. Digitaal. Ik behoor tot de vriendjes van de krant bij wie een paar uur eerder de online versie al in de mailbox ploft. Die scan ik dan meteen even diagonaal. Op zoek naar stof voor een strakke column over het plaatselijke taaie ongerief. Het Naarder Nieuws stelt me zelden teleur. Dat die columns nooit de krant gaan halen, snap ik opperbest. Aan de centjes, één van de argumenten, kan het niet liggen. Voor een goeie fles wijn ben ik best bereid wekelijks in 500 woorden een brisante kijk op onze plaatselijke misère te boekstaven. Maar m’n ‘tone of voice’ fit in de verste verte niet met het businessplan van Enter Media dat er niet aan moet denken dat het er de ene na de andere adverteerder de gordijnen mee in jaagt. Dan, volkomen terecht, toch maar liever de oogstrelende huishoudelijke mededelingen van Gérariteiten.
Intussen heb ik wel een probleem.
Deze week ontving ik een nogal pissig mailtje van de hoofdredacteur. Ik jat o.a. af en toe foto’s van ze die ik gebruik als plaatjes bij m’n praatjes. En dat kan natuurlijk niet. Ook niet als ik ze met bronvermelding plaats. Daar hadden ze zowaar een punt. Reden om als cybercrimineel met sjoemelsoftware de baas van Enter Media maar ’s te bellen.
Wordt die soep echt zo heet gegeten als ie opgediend wordt?
Ja dus.
Stoppen daarmee.
Maar er lag nog een tweede klacht.
Naast m’n columns bezondig ik me af en toe aan een heus journalistiek artikel. Tenminste, dat denk ik in m’n jeugdige overmoed. In zo’n geval zet ik er op m’n website een speciale kop boven:naarder koerier 2.0 jpg

Daar is over nagedacht. De toevoeging 2.0 leek me juridisch een aardige vondst en zo’n naam speelt naadloos in op de nostalgische gevoelens die nog dagelijks door de Marktstraat klotsen..
Bij ons thuis hanteren we nog immer de naam Naarder Koerier, die onmiskenbaar associaties oproept met ons roemruchte militaire verleden. Die naam heeft, toen Enter Media het regionale bladenpotentieel onder één noemer sjorde, het veld moeten ruimen voor het prozaïsche Naarder Nieuws.
Heeft Enter Media dan nog steeds het patent op de (verdwenen) naam Naarder Koerier?
Daar was André Verheul eigenlijk niet zo zeker van.
Maar ik schep wel een partij verwarring met die naam. En daar is ie not al te amused mee.
Verwarring?
Maar dat is toch precies wat ik wil?

?

Haar clubje (en dat van m’n ouders zaliger) is het mijne niet. En ik ga er bij de raadsverkiezingen voor de Gooise Meren dus ook niet op stemmen. Dat heeft niks met Marleen te maken. Integendeel. Ik heb onze Naardense wethouder de afgelopen jaren leren kennen als een toegewijde en bovenal zeer  toegankelijke politica. En dat laatste is in een gemeente die regelmatig nogal overhoop ligt met de inspraak, al heel wat.
Wat wil je? Een vechtjas. Nam deel aan de Paralympische Spelen 2008 in Peking.
De verfijnde uitgave van Claudia de Breij. Of ze kan zingen weet ik niet.
Twee keer kruisten onze wegen elkaar deze week. In de motregen van Bussum en vandaag op de weekmarkt in Naarden. De ontmoeting van vanmorgen zou ik niet eschatologisch willen noemen.
Bijbels des te meer.
De Eva van Naarden bood mij in het kader van haar campagne een appel (..) aan. Een verboden vruchtje. Toch?
Van naaktheid was vooralsnog geen sprake. Maar worden we nu ons Naardense paradijs uitgejaagd?

Voor hen die wat minder bijbelvast zijn:
God plaatste Adam en Eva in de Hof van Eden (het Aards Paradijs), en vertelde hen dat zij het fruit van alle bomen in de tuin konden eten, behalve het fruit van de boom van de kennis van goed en kwaad. Zij leefden gelukkig tot een slang (wellicht Satan) Eva verleidde om de “verboden vrucht” (traditioneel een appel) te eten. Zij at ervan, en gaf het fruit ook aan Adam, die er ook van at. Zij werden zich op dat moment onmiddellijk bewust van hun naaktheid en gingen zich ervoor schamen.

Kan het wranger?

Geplaatst: 5 november 2015 in cabaret dubbelfout
Tags:,

dubbelfout WPHoewel onze website niets aan duidelijkheid te wensen over laat, druppelen nog zeer regelmatig de aanvragen voor een cabaretoptreden op maat van Dubbelfout binnen. We hebben landelijk een stevige reputatie opgebouwd. NEE heb je, maar misschien valt er nog een JA los te peuteren. Toen mijn krullenbol twee jaar geleden voor de tweede keer bezocht werd door kanker, zetten we na 500 voorstellingen in het land een punt achter het grootschalige werk. Af en toe, als de situatie het toeliet, deden we nog wel eens wat. De Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Naarden bijvoorbeeld, waar we vier jaar achtereen bijzonder graag speelden.
Ons laatste kunstje, een optreden in de Grote Kerk in december, het afscheidsfeestje van het Stadskantoor, hebben we inmiddels afgezegd omdat het lichamelijk en mentaal niet op te brengen is.
Vandaag ontving ik het volgende mailtje van een in dit verband wel bijzondere doelgroep met de vraag om een ‘luchtig’ onderdeel te verzorgen.
Zelfs als ervaringsdeskundigen staan we niet te trappelen.

Beste dame, heer,

Op zaterdag 20 februari organiseren wij onze jaarlijkse oncologieconferentie te Baarlo. Het gaat om een publiek van ruim 100 specialisten, huisartsen, verpleegkundigen, managers etc.

Tijdens deze dag (duurt van 10.00 – 15.00 uur) willen we graag een ‘luchtig’ onderdeel inpassen.
Hierbij dachten we mogelijk aan u. Kunt u ons een richtprijs geven voor de kosten van één tot anderhalf uur of de gehele dag?

Bij voorbaat hartelijk dank.

Met vriendelijke groet,

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Secretariaat programmamanagement Oncologie
VieCuri
Gewoon Beter
__________________________________
VieCuri
Medisch Centrum voor Noord-Limburg
Tegelseweg 210
NL-5912 BL VENLO
: +31-77-320 6466
 : http://www.viecuri.nl

Ook Naarden

Geplaatst: 11 januari 2015 in actualiteit, cabaret dubbelfout, fotografie, Naarden, zorg
Tags:

Die feestverlichting.
Nou hij hangt er.
En daarmee is wel ongeveer alles gezegd
(Cabaret Dubbelfout, in de Nieuwjaarsconference)

En we kunnen er kennelijk niet genoeg van krijgen……

20150111_124829