Archief voor de ‘geluk’ Categorie

Naardens sprookje, niet eens zo ver bezijden de waarheid

788669aaa4154cc52a05bc6f81e22365-1460664912 (2)

Klokslag zes uur schoven ze hun gemaksautootjes over de ruime oprit naar de garage van het fraaie pand aan een van de toonaangevende lanen van het Naardense Componistenkwartier. De Corsa van Annelies, het Twingootje van Margreet en het Pandaatje (met hoge instap) waarmee Jetty zich door het leven worstelt.
Bumper aan bumper, strak achter de al even bescheiden Suzuki van Sofie.
Als het ware om hun jarenlange verbondenheid nog eens extra te benadrukken.
De dag van het jaarlijkse sacrament van solidariteit.
Vrouwen met een synoniem verleden als raakvlak.
Een reinigingsritueel.
Gastvrouw Sofie stond al handenwrijvend en breed grijnzend in de deuropening. Ze had er duidelijk zin an. De door haar trawanten aangeleverde royale voorraad hapjes en drankjes, iedereen had z’n stinkende best weer gedaan, werd vlotjes afgevoerd naar de keuken. Waarna in de riante living weldra de eerste kurken al van de fles gingen.
Geen inleidende formaliteiten. Gewoon regelrecht back to business as usual.

Vriendinnen zou je ze amper kunnen noemen. Geen gezamenlijke bakvis- of dispuutsherinneringen. Nooit samen langs de lijn gestaan bij hun naar eeuwige roem dorstende kroost op een Goois hockeyveld.
Door een toeval bijeengebracht dat ooit had geleid tot deze jaarlijkse ritus.
Hoewel, toeval?
Alle vier ex van Erik.
Een ogenschijnlijk onopvallende employé op een accountantskantoor  wiens vaardigheden zich niet beperkten tot prozaïsche cijfertjes.  Bij nader inzien een vrouwenverslinder van het zuiverste water.
Natuurlijk veel te jong getrouwd met Margreet, z’n openingsscalp. Ze was nog maar koud zwanger van haar eerste toen hij z’n relationele horizon al brutaal meende te kunnen verleggen.
Een jong ding van kantoor  viel als een blok voor z’n onschuldige bruine kijkers en zwoele, empathische babbels.
Stelde niks voor, verzekerde hij Margreet toen ze het ontdekte.
Er was heel wat masseerwerk voor nodig om het huwelijksbootje weer enigszins op koers te krijgen. Maar toen ze een aardig eind op streek was in een tweede zwangerschap kwam ze er bij toeval achter dat ie het al maanden hield met Annelies. Van de Corsa. Die er geen idee van had dat ze haar ziel en zaligheid  vermorst had aan een scharrelende huisvader in spé wiens penopauze zich rijkelijk vroeg aandiende.
Voor Margreet was de maat vol. Drie keer mag dan pas scheepsrecht zijn, met z’n tweede escapade had Erik haar tolerantiegrens ruimschoots overschreden.
Scheiden dus.
Een beetje sterven.
Maar blijven is vaak voorgoed insluimeren
Met het bijbehorende gelazer ook.
Onder andere over de onontkoombare  alimentatie waar de onverbeterlijke prijsneuker niet zo voor te porren was. En ook de zwaar teleurgestelde Annelies die veel te laat in de gaten had gekregen wat voor onbetrouwbaar vlees ze in de kuip had, gaf hem de bons.

Om een lang verhaal kort te maken: Zonder scrupules stortte Erik zich in een volgend avontuur waarin Jetty de gelukkige was. Die er na drie jaar de brui aan gaf nadat ze ontdekte dat hij er nog drie simultane liefdesnestje op na hield.
Erik, een schaker op vier borden.
Logistiek gezien trouwens een nogal gecompliceerde klus. Pure topsport. Binnen een straal van tien kilometer vier affaires uit elkaar houden vereist een zorgvuldige planning. Het kon dan ook niet anders dan dat ie tegen de lamp liep.
Z’n constructie viel op een gegeven moment niet meer bij elkaar te liegen.
Exit Jetty dus.
En Sofie, één van de drie andere slachtoffers.

De jaarlijkse happening van de exen van Erik waarbij de dames beurtelings de organisatie voor hun rekening nemen, kwam er natuurlijk niet zonder slag of stoot. Daarvoor hadden ze stuk voor stuk te veel in elkaars vaarwater gezeten.
Alle aanvankelijke wederzijdse onlustgevoelens, soms vijandigheid,  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor tevredenheid over  hun leven na de dood.
Vast programmapunt in hun catharsis vormde lange tijd de dartwedstrijd.
Duizenden pijltjes hebben ze gierend van het lachen en met toewijding in die uitvergrote kop van ‘m gejast. Vooral z’n ogen mochten zich verheugen in een mateloze populariteit bij de dames.
En ook het ganzenbord, vervaardigd door de creatieve Annelies,  zorgde vaak tot ver  in de kleine uurtjes voor pure opwinding. Gewapend met de dobbelsteen (kan het symbolischer?)  werden de hordes van vijfentwintig bizarre hoogtepunten uit het leven van Erik  met rode, blauwe, gele en groene pionnetjes weggetikt.
Een put was er niet bij.
Elk lustrum, en daar hebben ze er toch al gauw een stuk of drie van achter de kiezen, wordt volgens traditie uitbundig gevierd in de sprookjesambiance van de Efteling.
De allegorische smeltkroes van magie, illusie en fantasie.
Waar vooral lang een gelukkig geleefd wordt.
De bezweringsformules waarmee ze hem de vreselijkste ziektes toewensten hebben helaas hun uitwerking gemist.
Ach laat ook maar.
En het idee om hem ritueel in z’n BMW naar de bodem van de vijver langs de Beethovenlaan te duwen ligt ook al ver  achter ze.
Een mens wordt milder.

Een doodenkele keer wordt ie nog wel eens gesignaleerd op de vrijdagse koopavond in de Bussumse Nassaulaan, schichtig wegduikend achter z’n laatste verovering.
Ene Debbie.
Duidelijk van een onbestemde , grauwe derde garnituur.
Zeker niet van het niveau Annelies, Margreet, Jetty of Sofie.
En ook dat stemt tot tevredenheid.
De unanieme opluchting dat ze van hem af zijn is het onverwoestbare bindmiddel.
Het zijn dolle avonden.
Proost!

Advertenties

12141578_1732542926974813_1939905082734585038_n

De webmaster van de plaatselijke afdeling van de VVD geniet al tijden van een verkwikkend winterslaapje. Tenminste als je hun weinig actuele Facebookpagina  mag geloven, waarop dit vrolijke gezelschapje de laatste dagen regelmatig voorbijkomt.
Begeleidende tekst: ‘VVD Gooise Meren is een bruisende lokale afdeling. Wij staan voor mooi wonen’.
Hoogste tijd om wat aan de sociale woningbouw te doen, zou je zeggen.
Die landelijke quote hadden ze trouwens beter weg kunnen laten: ‘Voor een land waarin je zorgt voor jezelf, geeft om een ander en krijgt wat je verdient’.
Met dat zorgen voor jezelf zit het traditioneel wel snor bij de liberalen.
Loek Hermans, Ton Hooijmakers, Jos van Rey, Henry Keizer en, zeer recent nog, Robin Linschoten (om er maar een paar te noemen) bewijzen dat maar weer eens.
Er wordt wat afgelachen door onze bruisende volksvertegenwoordigers.
Om de totale lokale feestvreugde te verhogen is MR de MP er voor ingehuurd.
Miriam van Meerten gaf onlangs te kennen binnenkort afscheid te nemen van de  lachebekjes. Dissident Jelmer Kruyt, hier nog schouder aan schouder met Mark, drijft al tijden een eigen winkeltje in de Raad.
De om z’n weinig parlementaire uitlatingen afgeserveerde Erik Pieter Vlaanderen kon door de webmaster met een vooruitziende blik kennelijk nog net van het plaatje afgeknipt worden.

haring_3.pngIs de veelbesproken inburgering van onze nieuwkomers een succesnummer? Daarover lopen de meningen nogal uiteen. Van rechts tot links.
Onze blonde Mozart bijvoorbeeld vindt ’t in het kader van z’n uiterst bedenkelijke vreemdelingenhaat allemaal maar onzin. Om de doodeenvoudige reden dat hij de grenzen eigenlijk alleen maar potdicht wil.
En dan is inburgeren geen issue.
Maar ook de rechtgeaarde vaderlander die over een wat socialer hart beschikt, slaat soms steil achterover van de scheefgroei op dit terrein. Vaak het gevolg van soms onbegrijpelijke regelgeving en ambtelijk geknutsel.
Een schoondochter van vrienden, een import Française, woont al een jaar of tien in Nederland. Beheerste onze taal na drie jaar op een niveau waar menige autochtone landgenoot een puntje aan kan zuigen. Voorlees- en huiswerkmoeder op de basisschool van haar kinderen. Moet voor haar internationale bedrijf regelmatig tolken en geeft in haar schaarse vrije tijd lessen Nederlands aan vluchtelingen. Kan helemaal uit haar dak gaan van Nederlandstalig cabaret. De haarscherpe nuances van onze satire, die soms een pittig referentiekader veronderstellen, haalt ze er naadloos uit.
Maar diende zich, om het benodigde papiertje binnen te slepen, wel te onderwerpen aan een Noord-Koreaans inburgeringsregime waar haar de tranen spontaan van uit de ogen spatten.
Ze gaf die pijp aan Maarten. En terecht.

Voor de gein op internet ’s een paar inburgering oefenexamens schrijfvaardigheid gemaakt.
Uit nieuwsgierigheid.
Fact checks dus.
Daar wordt een mens niet vrolijk van.
Meestal een paar prima praktische openingsitempjes over het elementair invullen van formulieren etc, waarna er een waar inferno losbarst van een treurigheid waarmee je werkelijke alle kanten uit kunt.
Ook qua vooroordelen. Want daar weten we als Nederlanders wel raad mee
Lees en huiver:

Achmed is op school. De lessen zijn afgelopen. Daarom……
Wat willen ze horen bij het Ministerie van OCW? Het aardigste zou natuurlijk zijn dat onze troetelmarokkaan voortvarend aan z’n huiswerk gaat. Maar wat als ie in z’n vrije tijd een lucratief wiethandeltje drijft? Of als populaire treitervlogger voor de Zaanse Plus het verzamelde koopvolk graag tot diep in de Nederlandse botten schoffeert?
Gaat ie natuurlijk nooit aan zo’n suf Ministerie verklappen, dat misschien wel warme banden onderhoudt met de AIVD.

Mesut moet een opdracht maken. Hij wil de laptop aanzetten. Maar …..
Hij zal ‘m na ampele overwegingen wel in z’n rugzakje laten glijden. Zo’n kans krijgt ie nooit meer. Die tweehonderd euri zijn op de zwarte markt gauw verdiend.

-De fiets van Aziza is kapot. Ze wil graag een nieuwe. Dus…..
Jatten natuurlijk!

Nee, veel liever tillen we die inburgering vandaag voor de gelegenheid maar eens naar het micro-niveau van de plaatselijke aanpassing aan de woonomgeving.
Er blijkt wat normen en waarden betreft in Naarden nog een wereld te winnen.
Een aimabele en uiterst bescheiden Naardense uit de Cattenhagestraat parkeerde onlangs haar auto (een twintig jaar oud erfstuk van haar moeder met emotionele waarde) aan de Nieuwe Haven.
Dat doet ze al jaren.
Hemelsbreed vijftig meter van haar huis.
Moet kunnen zou je zeggen.
Wij doen daar in onze vesting niet lullig over.
Wie schetst haar verbazing toen er, op het moment dat ze ’s morgens om kwart voor negen wilde instappen, uit een nabijgelegen (tijdelijke? huur)woning een zwaar schuimbekkende nieuwkomer stormde die een ongekend repertoire aan verbaal geweld los liet op de totaal verbouwereerde vrouw. Wekte de indruk haar het liefst met auto en al de plomp in te willen duwen.
-Beloof me dat je dat rotautootje van je hier NOOIT meer neerzet!!
En toen ze geen aanstalten maakte dit ter plekke te beloven:
-Als ik dat kreng hier weer zie staan, ram ik ‘m helemaal in elkaar. Om te beginnen gaan je ramen er uit. En denk er om, ik ben een schooier die zich aan z’n woord houdt!!
Om die woorden kracht bij te zetten trapte hij bij wijze van introductie van de aanstaande vijandelijkheden al vast achteloos een spiegel van haar voertuig.

Op het politiebureau werd het proces-verbaal nauwgezet ingetypt door de dienstdoende functionarissen. En nu maar hopen dat het schandalige episteltje niet al te lang op de stapel blijft liggen.

Hebben we dit jaar voor het laatst kunnen genieten van de nostalgische vlootschouw in de haven? Is het straks gedaan met de met afstand mooiste intocht van Sinterklaas ? Met zo’n snuiter aan de Nieuwe Haven moeten we het ergste vrezen.
Een inburgeringcursusje ‘Naardense Normen en Waarden’ om hem op onze rails te krijgen, lijkt geen overbodige luxe.
Bij wijze van Intake om te beginnen drie vragen die z’n elementaire kennis van het lokale wel en wee testen. Meerkeuzevragen. We trekken hem het vel niet over de oren.
Haalt hij hierbij geen 100% dan kan ie meteen opsodemieteren.
Alle drie goed? Dan mag ie aanschuiven voor een vervolgonderzoekje. Haalt hij daarbij een coulante score van 51% dan is een zorgvuldig samengestelde commissie, geselecteerd uit de plaatselijke fine fleur aan kraaien bereid hem verder te begeleiden op weg naar een succesvol burgerschap Naarden.
We volgen hem met argusogen.

De INTAKE:

1.De directeur van de Grote Kerk is:
a. Han ter Heegde
b. Erik Klein Woolthuis
c. Liesbeth Ament
d. Marlo Reeders

2.Voor een krokant patatje kun je je vervoegen bij
a. de toko van Van Baal
b. de toko van Gerda
c. de toko van Julia
d. de toko van Juffertje in ’t Groen

3.deMess is
a. de bovenverdieping van Jelle
b. het afvalcontainercomplex op het Ruijsdaelplein
c. het nieuwe theater op datzelfde plein
d. het politieke gekrakeel rond die vermaledijde fusie met Weesp

NB: En als m’n ramen er komende week uit gaan dan weet ik waar ik de dader moet zoeken.

20170919_141000.jpg

Negentig euri moet de hevig verontruste Geerte Piening van de rechter neertikken. Dat waren er oorspronkelijk 140. Dus ze mag d’r handjes nóg dichtknijpen.
Gelijk kreeg ze trouwens wel met haar proefballonnetje.
Een duur plasje.
Openbare urinoirs zijn mondjesmaat weggelegd voor onze stiefmoederlijk bedeelde vrouwen.
Een geldkwestie.
In de vesting Naarden komt iedereen met een volle blaas desgewenst uitstekend aan z’n trekken. De plaatselijke horeca heeft kamer 100 behoorlijk op orde. En bij grote evenementen (de Matthaeus) springen we empathisch bij met een batterij mobiele dozen.
Maar ook de low budget toerist voor wie een bezoekje aan de horeca wat aan de begrotelijke kant is, kan prima aan z’n gerief komen. Zo ongeveer in de nog immer gestaag uitdijende achtertuin van de notoire Naardense querulant Erik M (nog even en het bescheiden parkeerplaatsje annexeert ie ook) staat immers een redelijk comfortabel openbaar gebouwtje, waarin je ongelimiteerd los kunt gaan.
Het aantal kommervol hunkerende Chinezen, Jappen en Tsjechen dat in hoge nood per abuis aanklopt bij het pal ernaast gelegen spiksplinternieuwe Cultuurcentrum deMess is intussen niet meer op de vingers van twee handen te tellen.
Na de recente ingrijpende verbouwingen beschikt deMess voor haar theatergasten over een uiterst riante toiletsectie met genderneutrale uitstraling.
De creatie Messieurs/Messdames mag er zijn.
Maar ook aan de gehandicapte medemens is uiteraard gedacht.
Het invalidentoilet (Plas des Invalides) is een regelrecht pronkstukje.
Misschien moet dat commercieel maar ’s uitgebuit worden.
Stichting deMess heeft zich flink in de schulden gestoken om dit unieke project van de grond te tillen. Het succesvolle Benefietconcert betekende aanzienlijk meer dan een doekje voor het bloeden.
Een gepeperd plastariefje voor passanten met hoge nood en de Stichting moet in een jaar tijd toch behoorlijk uit de brand zijn, zou je zeggen.
Ik wil als vrijwilliger wel een paar uurtjes per week achter dat schoteltje zitten.

zitten

 

uitverkocht 2

De ultieme natte droom van iedere theaterdirecteur.
Geen groter plezier dan je ronkende affiches diagonaal met vette chocoladeletters af te plakken.
Alle stoelen weg!
Het aardige van een intiem theatertje als deMess met 75 stoelen is dat het orgasme van de directie wat sneller bereikt wordt dan bij een nostalgische mega-toko als Carré, dat 1756 toeschouwers kan hebben.
Als niet bepaald bemiddelde student (en ook later in wat florissantere tijden) heb ik als toeschouwer bij immer uitverkochte voorstellingen vrijwel altijd gefigureerd in de hanenbalken van de galerij waar je je met ware doodsverachting stortte in een levensbedreigende steile wand race op weg naar je simpele zitplaats. Vele malen Herman van Veen, Freek de Jonge. Maar ook musicals. Speelde er eentje van Annie Schmidt, dan waren de perspectieven stukken florissanter. Vanwege m’n uitstekende connecties met de floormanager voor het dansgedeelte die over de vitale informatie mbt de leeg gebleven stoelen beschikte, zat ik na de pauze steevast in een riante zetel op één van de eerste rijen. En dan verstond je ook meteen alles, wat bovenin nog wel ’s wat te wensen over liet.
Het voordeel van deMess is dat iedereen eerste rang zit. Voor of achterin, het maakt geen drol uit. En onze geweldige geluidsinstallatie garandeert in twijfelgevallen optimaal luistergenot.
De eerste voorstellingen in deMess waren uitverkocht.
En wat mij betreft houden we dat zo.

Ook te lezen op de website van deMess,  www.demess.nl onder Nieuws/ Messpuntjes

tamara-bosHet moet toch al gauw een dikke veertig jaar geleden zijn dat ik haar voor het laatst zag. Een sprietig prépubermeisje. Met haar vader die schrijvend en als radiomaker stevig aan de weg timmerde, speelde ik in de nadagen van m’n honkbalcarrière bij HCAW in een softbalteam waarin nogal wat mannen van de ouwe glorie.
Kampioen van het district Gooi-Utrecht. Dat wel. Mooie tijd.
Ko de Boswachter sprak me soms, nadat we de nacht daarvoor nog stevig doorgehaald hadden en hij linea recta door ging naar de AVRO-studio,  op zondagochtend  om zeven uur in zijn vermaarde Boswachtershow in mysterieuze syllaben toe waarvan wij alleen de exclusieve code kenden. Heel veel gelachen. Eindeloze klaverjaspartijen ook. Volgens mij bedwongen we ooit nog samen op de lange latten de sneeuwpistes in het land van Jörg Haider.
Helemaal zeker weten doe ik dat niet.

De carrière van de talentvolle Tamara, ze vertrouwde me deze week toe dat ik nog in haar poezie-album schreef, heeft in die veertig jaar een flinke vlucht genomen. Aanvankelijk in de voetsporen van paps maar al gauw op eigen, sterke benen: succesvol en meermalen bekroond kinderboeken- en scenarioschrijfster.
En, zo ontdekte ik onlangs, levenspartner van cabaretier Johan Hoogeboom, artistiek leider van ons fonkelnieuwe Naardense theater deMess. Twee creatieve talenten die in hun respectievelijke business zo bezig zijn dat ze in deze beginweken van deMess van geluk mogen spreken als ze elkaar af en toe nog even tegenkomen.
‘Als ik hem nog wil zien, dan moet ik maar naar het theater’, verzuchtte ze.
Kaartje kopen dus.

sisters

NaarderNieuws, in korte tijd uitgegroeid tot ‘de Telegraaf onder de regionale bladen’, pakt deze week stevig uit.
Grote consternatie over de paddenstoelen rond de Vesting.
Giftig?
Kom op zeg!
Een simpel snoepwandelingetje met m’n logeerhond Loes over de wallen, zo ontdekte ik, staat garant voor een potje hallucineren waar je niet van terug hebt. Loes helemaal uit d’r dak.
Het Trimbos Instituut heeft de handen inmiddels vol aan het kalt stellen van de verzamelde Naardense horeca-eigenaren die massaal te hoop lopen op de Lange en de Korte Bedekte Weg om het geestverruimende  spul te scoren.
Een welkome (en gratis) uitbreiding van hun assortiment.
Eén simpel shotje en Sint Nicolaas of Sint Joris (die van de draak) op de expositie ‘Heiligen over de vloer’ (kunstwerken  van cursisten van ene Herman Tjepkema) komen voor jou in de toko van Marlo op ongekende wijze tot leven.
En ook de zwaar doorgesnoven spuitgasten van de Naardense formatie Army Sisters, ooit als grap begonnen, hebben eenmaal in de ban van de toegeslagen geestverruiming plechtig beloofd een échte grap van hun toch al zwaar psychedelische tripjes te maken.
De liedjes uit de jaren 30/40 gaan op de schop. Het repertoire van de Rolling Stones, toch waarachtig jongens die in hun toptijd de spuit kwistig wisten te hanteren, wordt wagenwijd opengetrokken.
De revival van ‘Brown Sugar’ lonkt.
Over het daarbij fittende uniform wordt ernstig nagedacht.
En dat is nog maar een begin.
Allemaal rete actueel. Want het plaatselijke sufferdje, dat de dames deze week uitgebreid laat uitlekken over hun zangkunsten miste deze primeur.
In datzelfde periodiekje blijkt ons aller VVV-coördinator Niels Udo ook al geknabbeld te hebben aan de verboden vruchten. Hij hallucineert ons historische stadhuis naar een museum. Maar we mogen er, als het aan hem ligt, godzijdank blijven trouwen
Ook de jeugd pikt z’n portie mee. Verbeeld ik het me nou of zijn de timmerwerkjes op het Vestingeiland dit jaar stukken geïnspireerder en creatiever dan in de voorgaande 49 jaren?

Het gemeentebestuur blaast z’n eigen partijtje zinsbegoocheling intussen  vrolijk mee. Paddo’s laten de vroede hersenen waarnemingen doen die er helemaal niet zijn. Althans ze worden anders beleefd. Of denken ze serieus dat ze de Zilveren Legpenning die vorig jaar om deze tijd beloofd was aan die Naardense Olympische zwemjongen daadwerkelijk uitgereikt hebben?
Ik zweer je: het blijft vanaf nu nog lang onrustig in Naarden.

foto: NaarderNieuws