Archief voor de ‘geluk’ Categorie

64786465-fc95-4c60-a950-83243c078bf7

Met 75 stoelen kun je in wezen natuurlijk amper van een ordentelijke huiskamer spreken. Toch dook, sprekend over deMess, afgelopen theaterseizoen die karakterisering zeer regelmatig op.
Bij onze bezoekers en ….. de artiesten.
Het kan natuurlijk zomaar zijn dat we in Naarden in korte tijd het leukste publiek van Nederland naar ons theater hebben weten te lokken. Feit is in ieder geval dat, met de toeschouwers kort op het podium, zich in deMess meer dan eens een unieke wisselwerking tussen de entertainers en de zaal blijkt te ontwikkelen.
Noem het intimiteit. Laagdrempeligheid.
Een interactie die zich lang niet alleen beperkte tot voorstellingen als het populaire WEDSTRIJDJE op zondagmiddag dat zich uitstekend leent voor zo’n ‘huiskamersfeertje’. Ook bij de radio-opnamen voor ZOMERVEREN werd het ronduit gezellig in bomvolle zalen. Vermoedelijk een van de redenen om volgende jaar in de herhaling te gaan. Tijdens de zeer recente IERSE AVOND, had Dolf Jansen de zaal aan een touwtje. We zagen daarnaast diverse solovoorstellingen van aankomende kleinkunstenaars voorbij komen waarin wederzijds een boeiend spel ontstond. In een grote theaterzaal met een ‘tankgracht’ tussen podium en publiek beperkt een cabaretier zich doorgaans tot grappen en grollen met de eerste rij. In deMess kan het zomaar zijn dat ook de achterste rij aan de beurt komt.
Zonder dat het meteen een huiskamer van Jan Steen wordt.
Vind je het gek dat men staat te trappelen voor een try-out in deMess?
Dat moeten we koesteren.

 

Advertenties

wandelen winkelen wokken

Dat was bij het openslaan van NaarderNieuws wel even slikken vandaag.
ONDER ONS is een bloedstollende rubriek die ons wekelijks  via een serie uitgekiende, vrijmoedige  vragen een  superieur inkijkje geeft in  het brisante privéleven van aan de weg timmerende plaatsgenoten. Bij de eerste vraag sloeg de teleurstelling meteen al  genadeloos toe:  WAAR IN NAARDEN KOM JE GRAAG?
Catherine verzorgt al enige tijd samen met haar compaan Patrick MacKaaij maandelijks een succesvolle TALK&MUSIC show in deMess waarmee ze haar carrière weer een enorme boost heeft gegeven.
Maar nee. Eigenlijk banjert Kaatje liever over de wallen, neust wat in één van de vele leuke (kleding)winkeltjes en prikt een vorkje weg in onze plaatselijke restaurantjes.
En deMess dan?
Op donderdag 20 september, wanneer ze onze burgervader HAN TER HEEGDE en makelaar (en sponsor van deMess) LIESBETH AMENT in haar show ontvangt, willen we er haring of kuit van hebben.

Nadat ik me in een donkergrijs verleden na een forse inspanning mijnerzijds ontworsteld had aan de ijzeren wetten van de zondagsheiliging die m’n ouwe heer zaliger z’n kroost oplegde, werd die Dag des Heeren op slag een alleszins te pruimen opening van de week.
De Nieuwe Somberheid slaat inmiddels snoeihard toe.
M’n dagelijkse ritueel, ’s morgens om 7.00 bij de eerste koffie, bestaat uit het verslinden van twee ochtendkranten. Een landelijke (al sinds 1968..) en een regionale. Al een jaar of vier een digitaal genoegen. Papier komt er bij mij niet meer in. En het hanteren van zo’n tablet is tussen de klamme lappen een meer dan comfortabele bezigheid, kan ik je verzekeren.
Op zon- en feestdagen val ik in een bodemloos gat. De zaterdagkrant mag dan WEEKEND-krant heten, na anderhalf uur leesgenoegen blijft er voor de zondag maar bar weinig over.
En dan is het op zondagmorgen op slag weer behelpen geblazen.
Nieuwe afbeeldingTrouwens, maar goed dat ik ga voor de tabletversie. Toen ik m’n Azijnbode zojuist voor het maken van een paar screenshots op m’n laptop probeerde te openen, werd ik voor de verandering eens niet blij van Sigmund.
Groei ik mee met dat kwaliteitsochtendblad of past die krant zich aan mij aan? Ik kan er de vinger niet achter krijgen.
Was die 50 jaar trouwens geen aanleiding voor een lintje?
In dit verband schoot een quote van good old Wim Kan me te binnen: (sprekend over de traditionele lintjesregen)
-Wat heeft u daar nou voor gedaan?
-Niets, maar wel heeeeel lang.
De meeste energie gaat op aan ‘Ten eerste’, ‘Opinie en debat’, m’n favoriete columnisten Bert Wagendorp, Sheila Sitalsing, de briljante Sylvia Witteman en de Betrouwbare Mannetjes.
Nieuwe afbeelding (2)En om de Voetnoot van Arnon Grunberg kan, al zou hij het willen, uiteraard geen mens heen. Die stopt trouwens binnenkort. Iedereen die zich geroepen voelt mag de komende weken z’n persoonlijke lief en leed in 149 woorden opsturen naar de krant. Wat er mee gedaan wordt is niet helemaal duidelijk.
Grunberg die graag koketteert met z’n erudietie, z’n joodse identiteit, z’n liefde voor New York en een onduidelijk zoontje zat vanmorgen wat mij betreft met zijn RECHTERBEEN weer midden in de roos.
Nieuwe afbeelding (1)

Hoofdredacteur Philippe Remarque mocht STEKEL vullen.
Met VOORKOM DE DIRK KUYTBRUG zette hij weer ’s een treurige hype tussen aanhalingstekens.

Over die roos gesproken: ook Bert Wagendorp zat er in, met MEI 1968.
Het wemelt deze week van de stukken over die ‘onvergetelijke’ meimaand van weleer.
Er hangt een hoop valse romantiek rond dit historische fenomeen.
Wat was mei ’68?
Wagendorp: ‘….Het is vermoedelijk de laatste keer dat we er zo uitgebreid op terugkijken, dus het wordt tijd voor een definitief antwoord. Om het even dicht bij huis te houden: in NRC Handelsblad schreef Hubert Smeets dat zonder de ‘geest van ’68’ Nederland zowel cultureel als economisch zou zijn versteend tot een onbeweeglijke natie. Dat is een soort stelligheid waar ik gek op ben en dat je, mits je er mee akkoord gaat, van een hoop getob verlost. Net als de zekerheid van T.Baudet en zijn alt-rightvrienden, die vinden dat in 1968 de teloorgang van alle waarden begon en de wortel aan de bijl (..) van de westerse samenleving werd gelegd’…….
De nachtmerrie van een columnist. Tien keer check je je stukkie op mogelijke taalfouten. Zelden of nooit is neerlandicus Bert er op te betrappen. Hij zal vanmorgen dan ook wel handenwringend de krant opgeslagen hebben.
Tenzij hij top-intellectueel Thierry letterlijk geciteerd heeft natuurlijk.

lintjeLatijn is een behoorlijk dooie taal.
Morsdood eigenlijk.
Je kunt er, koketterend op feestjes en partijen, goeie sier mee maken, ten bewijze dat jouw boeiende persoonlijkheid tot het exclusieve clubje behoort dat die hooggewaardeerde gymnasiumopleiding van weleer, met grieks en latijn, achter de kiezen heeft. Toen het gymnasium nog het gymnasium was. Want als we ons niet vergissen zou in het kader van het opleuken van de middelbareschool-opleidingen in de nabije toekomst ook wel eens een forse streep door die oude talen kunnen gaan. De relevantie (heb je er bijvoorbeeld écht wat aan bij het aanleren van andere talen?) is al jaren behoorlijk zoek. Eén oude taal in je profiel (waar je een paar luizige uurtjes in de week mee mag stoeien) is tegenwoordig al voldoende voor zo’n papiertje.
Want vergis je niet, het is behoorlijk stampen geblazen om die van de pot gerukte ablativus absolutus of de naamvallen van de derde declinatie een beetje ordentelijk in je kop te krijgen.
En dat allemaal op een leeftijd dat de hormonen door je lichaam gieren en de zesjescultuur voor velen die standaard toch al een niveautje te hoog ingeschaald lijken te zijn in ons onderwijscircus, de reddingsboei is waar ze zich wanhopig aan vastklampen. En een taal als, pak ‘m beet, Spaans, stukken voor de hand liggender zou zijn.
Het zal wel een vorm van opgeleukt cultuuronderwijs worden.
De klassieke cultuur, wel te verstaan.
Kennis van de wortels van onze beschaving.
De zin daarvan staat in ieder geval niet ter discussie.

Deze week viel een missive van onze burgemeester Han op de mat.
Althans, de naam van drs. H.M.W. ter Heegde staat er onder.
Z’n secretaris D.J. van Huizen heeft zich kennelijk over het klusje ontfermd.
Of die Dick zich ooit in het zweet zijns aanschijns zes uur in de week te pletter heeft zitten te vertalen in Livius, is nog maar de vraag.
Als je dan koketteert met de klassieken, doe het dan goed.
De aanhef.
Geachte decorandus,
Hoezo decorandus?
Ik heb het, omdat ik er niet mee op m’n bek wil gaan, voor de zekerheid nog maar even dubbel gecheckt bij professor Wikipedia.
decorandus zelfst.naamw. (m.) Afbreekpatroon: de – co – ‘ran – dus Herkomst: «Latijn Verbuigingen: decorandi of -sen (meerv.) hij die gedecoreerd gaat worden
En als ik het goed begrepen heb is het toch de bedoeling dat op het feestje van Han alleen diegenen door de ballotage komen die al lang een breed zo’n lintje in de pocket hebben..
De decorati dus. (Nee, niet die straalvinnige vissensoort uit de familie van stekelruggen).

Het gaat daar op Koningsdag in het Naardense stadhuis (met koffie en koek)  trouwens een dolle boel worden.
Maar liefst twee coupletten van het Wilhelmus moeten de decorati er tot eer en meerdere glorie van onze jarige vorst door jassen.
Die verrekte Buma heeft behoorlijk z’n zin gekregen.
Mijn schild ende betrouwen dus?
Ik lepel hem als product van een oerdegelijke opvoeding nog naadloos op.

Zal helaas schitteren door afwezigheid.

IMG-20180408-WA0000

De contracten zijn getekend.
Het is alleen nog een kwestie van het prikken van een datum.
binnenkort in demess

20171020_194405.jpg

Hoe lang was die populaire fluim Freek Vonk vanavond eigenlijk in beeld tijdens DWDD? Voor m’n gevoel al gauw tien minuten.
Hij heeft als gekende en bevlogen autoriteit jaarlijks een 10-rittenknipkaart bij Matthijs waar hij z’n bestiale weetjes mag uitlekken. Zorgvuldig geregisseerde popie-jopie-babbeltjes van onze wakkere dierenvriend met adhd-aspiraties.
Zijn kennis van onze fauna is schier onbegrensd. Mag er graag op basisschoolniveau met jolig juffenenthousiasme over vertellen. Geeft er zelfs colleges over.
Maar waarom moet ik in godsnaam tien minuten lang tegen de close ups van die zorgvuldig uitgelichte  rechter bovenarm van ‘m aankijken? Ik weet toch dat ie aangevreten is door een bloeddorstige haai? Of Eva natuurlijk. Dat ie te grazen is genomen door een doorgaans aaibare  reuzenpanda? Dat laatste incident vond trouwens plaats bij de opnamen voor een STER-spotje voor assurantieboer Reaal.
Levensverzekeringen uiteraard.
Had zo’n jongen nou echt niet effe een representatief overhemdje met lange mouwen uit de kast kunnen rukken?
Dat die tattoo echt is weten we toch?

Naardens sprookje, niet eens zo ver bezijden de waarheid

788669aaa4154cc52a05bc6f81e22365-1460664912 (2)

Klokslag zes uur schoven ze hun gemaksautootjes over de ruime oprit naar de garage van het fraaie pand aan een van de toonaangevende lanen van het Naardense Componistenkwartier. De Corsa van Annelies, het Twingootje van Margreet en het Pandaatje (met hoge instap) waarmee Jetty zich door het leven worstelt.
Bumper aan bumper, strak achter de al even bescheiden Suzuki van Sofie.
Als het ware om hun jarenlange verbondenheid nog eens extra te benadrukken.
De dag van het jaarlijkse sacrament van solidariteit.
Vrouwen met een synoniem verleden als raakvlak.
Een reinigingsritueel.
Gastvrouw Sofie stond al handenwrijvend en breed grijnzend in de deuropening. Ze had er duidelijk zin an. De door haar trawanten aangeleverde royale voorraad hapjes en drankjes, iedereen had z’n stinkende best weer gedaan, werd vlotjes afgevoerd naar de keuken. Waarna in de riante living weldra de eerste kurken al van de fles gingen.
Geen inleidende formaliteiten. Gewoon regelrecht back to business as usual.

Vriendinnen zou je ze amper kunnen noemen. Geen gezamenlijke bakvis- of dispuutsherinneringen. Nooit samen langs de lijn gestaan bij hun naar eeuwige roem dorstende kroost op een Goois hockeyveld.
Door een toeval bijeengebracht dat ooit had geleid tot deze jaarlijkse ritus.
Hoewel, toeval?
Alle vier ex van Erik.
Een ogenschijnlijk onopvallende employé op een accountantskantoor  wiens vaardigheden zich niet beperkten tot prozaïsche cijfertjes.  Bij nader inzien een vrouwenverslinder van het zuiverste water.
Natuurlijk veel te jong getrouwd met Margreet, z’n openingsscalp. Ze was nog maar koud zwanger van haar eerste toen hij z’n relationele horizon al brutaal meende te kunnen verleggen.
Een jong ding van kantoor  viel als een blok voor z’n onschuldige bruine kijkers en zwoele, empathische babbels.
Stelde niks voor, verzekerde hij Margreet toen ze het ontdekte.
Er was heel wat masseerwerk voor nodig om het huwelijksbootje weer enigszins op koers te krijgen. Maar toen ze een aardig eind op streek was in een tweede zwangerschap kwam ze er bij toeval achter dat ie het al maanden hield met Annelies. Van de Corsa. Die er geen idee van had dat ze haar ziel en zaligheid  vermorst had aan een scharrelende huisvader in spé wiens penopauze zich rijkelijk vroeg aandiende.
Voor Margreet was de maat vol. Drie keer mag dan pas scheepsrecht zijn, met z’n tweede escapade had Erik haar tolerantiegrens ruimschoots overschreden.
Scheiden dus.
Een beetje sterven.
Maar blijven is vaak voorgoed insluimeren
Met het bijbehorende gelazer ook.
Onder andere over de onontkoombare  alimentatie waar de onverbeterlijke prijsneuker niet zo voor te porren was. En ook de zwaar teleurgestelde Annelies die veel te laat in de gaten had gekregen wat voor onbetrouwbaar vlees ze in de kuip had, gaf hem de bons.

Om een lang verhaal kort te maken: Zonder scrupules stortte Erik zich in een volgend avontuur waarin Jetty de gelukkige was. Die er na drie jaar de brui aan gaf nadat ze ontdekte dat hij er nog drie simultane liefdesnestje op na hield.
Erik, een schaker op vier borden.
Logistiek gezien trouwens een nogal gecompliceerde klus. Pure topsport. Binnen een straal van tien kilometer vier affaires uit elkaar houden vereist een zorgvuldige planning. Het kon dan ook niet anders dan dat ie tegen de lamp liep.
Z’n constructie viel op een gegeven moment niet meer bij elkaar te liegen.
Exit Jetty dus.
En Sofie, één van de drie andere slachtoffers.

De jaarlijkse happening van de exen van Erik waarbij de dames beurtelings de organisatie voor hun rekening nemen, kwam er natuurlijk niet zonder slag of stoot. Daarvoor hadden ze stuk voor stuk te veel in elkaars vaarwater gezeten.
Alle aanvankelijke wederzijdse onlustgevoelens, soms vijandigheid,  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor tevredenheid over  hun leven na de dood.
Vast programmapunt in hun catharsis vormde lange tijd de dartwedstrijd.
Duizenden pijltjes hebben ze gierend van het lachen en met toewijding in die uitvergrote kop van ‘m gejast. Vooral z’n ogen mochten zich verheugen in een mateloze populariteit bij de dames.
En ook het ganzenbord, vervaardigd door de creatieve Annelies,  zorgde vaak tot ver  in de kleine uurtjes voor pure opwinding. Gewapend met de dobbelsteen (kan het symbolischer?)  werden de hordes van vijfentwintig bizarre hoogtepunten uit het leven van Erik  met rode, blauwe, gele en groene pionnetjes weggetikt.
Een put was er niet bij.
Elk lustrum, en daar hebben ze er toch al gauw een stuk of drie van achter de kiezen, wordt volgens traditie uitbundig gevierd in de sprookjesambiance van de Efteling.
De allegorische smeltkroes van magie, illusie en fantasie.
Waar vooral lang een gelukkig geleefd wordt.
De bezweringsformules waarmee ze hem de vreselijkste ziektes toewensten hebben helaas hun uitwerking gemist.
Ach laat ook maar.
En het idee om hem ritueel in z’n BMW naar de bodem van de vijver langs de Beethovenlaan te duwen ligt ook al ver  achter ze.
Een mens wordt milder.

Een doodenkele keer wordt ie nog wel eens gesignaleerd op de vrijdagse koopavond in de Bussumse Nassaulaan, schichtig wegduikend achter z’n laatste verovering.
Ene Debbie.
Duidelijk van een onbestemde , grauwe derde garnituur.
Zeker niet van het niveau Annelies, Margreet, Jetty of Sofie.
En ook dat stemt tot tevredenheid.
De unanieme opluchting dat ze van hem af zijn is het onverwoestbare bindmiddel.
Het zijn dolle avonden.
Proost!