Archief voor de ‘politiek’ Categorie

96126_l

Dat er ’s avonds gedurende een uurtje of wat een paar uitgekiende spotjes op de Naardense Utrechtse Poort, het stadhuis en de Grote Kerk staan, is alleszins begrijpelijk. Monumenten waar we trots op zijn verdienen een feeërieke verlichting. Over de functionaliteit daarvan zal de grootste milieufreak amper twisten. Een onverbiddelijke tijdklok waakt over verspilling.
De betonnen stalinistische gemeentebunker aan de Brinklaan waarvan de peperdure verbouwing al aardig begint te vlotten is nou niet bepaald een sieraad waar ons fusiehart sneller van gaat kloppen. Waarom de lampjes daar ’s nachts nog steeds blijven branden, is velen een raadsel. De  lokalen van Hart voor BNM stelden er met een wakker oog voor duurzaamheid herhaaldelijk vragen over aan het College.
Tot nu toe zonder effect.
Of worden er in de nachtelijke uurtjes samen met de grootgrutter snode plannen gesmeed om dwars tegen alle volksraadplegingen en collegebesluiten in de verhuizing naar het Scapinoterrein er alsnog door te jassen?
Appie let toch zo op de kleintjes?

licht uit

De Naarling 2
We kunnen er dan wel massaal door inwoners gesteunde petities tegen aan gooien, als de fusiegeile provincie Noord-Holland z’n zin doordrijft, hebben we op commando maar door hun perverse hoepels te springen.
Nog maar koud zijn onze nog immer irritant jeukende fusiewonden gelikt of we worden al weer een nieuw masterplan in gerommeld.
Vette schijt aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2018.
Toch een prima moment om ons als bewoners uit te spreken over dit soort ongein, zou je zeggen.
De Haarlemse kraamkamer van ellende heeft in z’n schier onuitputtelijke schaamteloosheid aangekondigd nota bene vlak voor die verkiezingen z’n macabere plannetjes over al weer een nieuwe herindeling er door te gaan jassen.
En dan valt er gewoon niks meer te kiezen.
Wat die grotere  bestuurskracht betreft beschikken we natuurlijk over een lichtend Haags voorbeeld. Een kissebissend clubje krijgt dat knarsende motorblokje maar niet aan de praat.

tom

SONY DSC

Onlangs stoomde ik welgemoed op naar de kassa van m’n Naardense grootgrutter met een karretje dat bij nader inzien voor een deel gevuld bleek met artikelen waarvan ik het in de verste verte niet in m’n hersens zou halen om ze te scoren. Bietjes, worteltjes en, godbetert, doperwten stonden echt niet op m’n virtuele playlist.
Ergens in die goddelijke toko moet ik overgeschakeld zijn op de vierwieler van een dame (het zijn nog steeds overwegend dames die de onvermijdelijke fourage voor hun rekening nemen) die nu ongetwijfeld radeloos op zoek was naar haar treurigheid in mijn winkelwagentje die ik echt niet ging afrekenen. De kassajuffrouw had er alle begrip voor.
Het stemde evenwel tot nadenken. Een incident?

Als je qua leeftijd sluipenderwijs de zorgzone begint te naderen, is het zaak de vinger aan de pols te houden. M’n moeder zaliger immers verruilde toen ze een paar jaar verder was dan ik nu, haar dagelijkse helderheid en overzichtelijkheid voor een steeds dikker wordende mist. Het leidde uiteindelijk tot opname in het tranendal van een (overigens voortreffelijk) tehuis waar ze haar laatste jaren sleet in een huiskamer te midden van lispelende lotgenoten die stuk voor stuk driftig bezig waren de weg volledig kwijt te raken.
Haar ondoordringbare  mist was trouwens het grootste probleem niet.
Nee, het onverteerbare schemergebied met bijbehorende kwetsbaarheid dat er aan voorafging brachten me bij de regelmatige bezoekjes in opperste verwarring.
Ik heb haar genen.

Sommige leeftijdgenoten maken er nu al ronduit een potje van.
In Amerika hees men een ziekelijk narcistische volidiote klimaatonbenul (een half jaar jonger dan ik) op het presidentiële schild die met z’n comateuze apocalyptische wartaal vrijwel dagelijks een onverdraaglijk reukspoor van verwarring weet achter te laten.
Kanniewaarwezen.
Dandy/strafpleiter/dwarsligger/FvD-kopstuk Theo Hiddema, een jaartje ouder, is samen met z’n compaan Thierry het rechtpopulistische paardenmiddel tegen homeopatische verdunning van Nederland.
Een lichtpuntje daarentegen zijn de Rolling Stones die na een liederlijk leven van spuiten en slikken nog steeds volle zalen trekken met hun rollatorrock.
En wat te zeggen van zo’n 74-jarige onderkoning van Nederland die na een paar maanden van malaise van stal wordt gehaald om een beetje fatsoenlijk regeringsploegje in elkaar te timmeren?
Dat dan weer wel.

Het voordeel van dement zijn is weliswaar dat je probleemloos je eigen paaseieren kunt verstoppen maar zulk vertier duw ik met alle liefde nog een tijdje voor me uit.
Wat mijn fysieke welzijn betreft heb zo m’n simpele dagelijkse checkmomentjes. Zo stap ik moeiteloos balancerend op één been nog vlotjes in m’n broeken. Muurbeugels in de inloopdouche liggen nog ver achter m’n horizon. Incontinentieluiers? Ik haal m’n neus er voor op.
Op de tennisbaan verbeeld ik me twee keer in de week dat ik nog als een jonge god in mijn ouwelullenpotjes over het gemalen baksteen snel. Ik koester die illusie. Dat ik op eerste pinksterdag op m’n Giant OCR Compact Road op één bidonnetje en vier mueslirepen (ik heb de gloeiende pest aan afstappen) die 150 kilometer Markerwaard in zes uur wegtrapte vind ik op zich nog niet eens zo’n prestatie. Dat ik twee dagen later zonder een centje pijn alle gepasseerde dorpen langs de boorden van het voormalige IJsselmeer nog kan oplepelen, stemt tot tevredenheid.
En die 52 bridgekaarten heb ik ook nog volledig onder controle.
Evenals m’n pincode.

Maar waarom verslond ik zo obsessief die met veel humor geschreven verpleeghuisboeken (Zolang er leven is, Pogingen om iets van het leven te maken) van Hendrik Groen?
En leg me eens uit waarom ik na  Ma als een speer door  Ach, Moedertje, de gevoelvolle kost van zorgactivist Hugo Borst heen dender?
Verkenning van m’n voorland?
Ik ga toch maar eens maatregelen nemen om de onafwendbare ontluistering voor te zijn.

martine en Geert

Aart & Ton
Acda en De Munnik
Ajuinen en Look
Alex en Martine
Arie & Silvester
De Bloeiende Maagden
Bolder en Plante
Pé Daalemmer & Rooie Rinus
Ernesto & Marcellino
Ewout en Etienne
Flight of the Conchords
Hoed en de Rand
Johnny & Rijk
Jurk!
De Klisjeemannetjes
Kommil Foo
Van Kooten en De Bie
Krips en Molenaar
Lankmoed
Lebbis en Jansen
Maartje & Kine
Mannen met Pit
Mannen van de Radio
Mini & Maxi
De Mounties
Neerlands Hoop In Bange Dagen
Pectoralis
Plien en Bianca
Queen Bee (cabaretduo)
Reijn & Goed
Ruben & Nathan
Salu
Sandler & Young
Snip en Snap
Speelman en Speelman
TohoeWabohoe
Van der Laan & Woe
Veldhuis & Kemper
W.A.C.K.O.
De Wama’s
Yentl en De Boer

graasmaaier.jpg

Voor de katholieken is het de dag van de heilige St. Joseph. Maar of het bij die papen nou wemelt van de socialisten, communisten en anarchisten waag ik te betwijfelen. Hier in Naarden moet je ‘dat linkse tuig’ vermoedelijk al helemaal met een lantaarntje zoeken.
Dag van de Arbeid dus. In Amsterdam, ooit een rood bolwerk, betekent 1 mei voor wie bij de gemeente werkt een vrije dag.
Maar wij buffelen in Gooise Meren gewoon door.
En als er dan toch in het zweet des aanschijns geploeterd wordt dan leg je dat als een van de laatst overgebleven sociaal-democraten in onze vestingstad natuurlijk voor het nageslacht maar even vast op de gevoelige plaat.
De diep-rooie AJC is weliswaar van voor mijn tijd maar wat let ons om de vestingwallen achter m’n woning bij wijze van eerbetoon aan de arbeidersnostalgie voor een dag om te dopen tot Paasheuvel?
Vuile handen zijn er trouwens al lang niet meer bij.
Het gele gevaarte, de grasmaaier Spirit, trekt aangestuurd door de afstandsbediening van Jan geheel ARBO-verantwoord z’n baantjes op en neer tegen de flanken van mijn Paasheuvel.
De Internationale denk ik er wel bij.

20170317_161921.jpg

Vuurrood stond de telefoon bij de bestuurders van het Bussumse Denksportcentrum. Het voormalige kerkgebouw aan de Nieuwe Englaan staat dagelijks op twee verdiepingen stijf van de zinderende activiteiten. Go, schaak, bridge.
Ja, vooral dat laatste.
Zeven dagen in de week stroomt het  voormalige godshuis tegenwoordig vol met lieden die staan te trappelen om in georganiseerd verband hun kaartje te leggen.
In deze verkiezingsweek liep er echter zand in de machine. De afzeggingen voor beginners- en gevorderdencursussen druppelden binnen. Zelfs het mateloos populaire BOBBEN (bridge onder begeleiding)  zag  donderdag jl. met lede ogen het aantal deelnemers met 10% teruglopen.

Nee, het Centrum heeft NIETS van doen met het overdadig met gel gepimpte hoofd van gladjanus Kuzu die in alle standen weigert afstand te nemen van de uiterst dubieuze uitspraken van die treurige Turkse president. Waarmee hij op zijn eigen manier de PVV naar de kroon steekt.
Niks mis natuurlijk met  integere volksvertegenwoordigers die een onvoldoende gehoorde groep Nederlanders een stem willen geven. Die vanuit een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel sociale uitsluiting willen tegengaan en achterstelling bestrijden.
DENK verbindt niet maar zet bevolkingsgroepen tegen elkaar op.

Het Denksportcentrum Bussum is er dan ook van overtuigd dat de wegblijvers komende week de route naar deze unieke sociëteit weer weten te vinden.
En een naamsverandering? No way!

header

M’n sociaal-democratische wonden zijn gelikt. Als er één politieke groepering is die geen vijanden nodig heeft om zichzelf om zeep te helpen, dan de PvdA wel. We zullen het in ons neo-fascistische landje de komende vier jaar moeten doen met het Nieuwe (fatsoenlijke?) Populisme van de VVD en (zeker) het CDA die in verkiezingstijd aardig tegen Gekke Geert begonnen aan te schurken. PVV Light dus.
Het zij zo.
Vanmorgen, staande voor m’n bed, in ieder geval de dag maar eens begonnen met het Wilhelmus. Is er vroeger in het gristulluk basisonderwijs met bloed zweet en tranen ingestampt. Inclusief het zesde couplet. Voor iemand die het statistisch gezien langzamerhand wat meer van z’n langetermijngeheugen moet hebben, in ieder geval een eitje.
Bumor’s  wil is wet. In een paar jaar tijd van een wat saaie stofjas getransformeerd tot een ongemeen zwaar opgefokte oppositieleider. Maar die wél in 90% van de gevallen meestemde met het crisisbeleid van een opmerkelijke regeringscombinatie waar geen ene fuck van deugde. Het imagoverlies als gevolg van de  kortstondige vrijage met de PVV die ooit bijna de ondergang van z’n clubje betekende, heeft ie nu wel definitief van zich afgeschud. Wat snoof ie de laatste maanden eigenlijk  zo door de bank? Hetzelfde als die hyperventilerende valse nicht/rollatorpopulist/AOW-WAO-rommelaar  Helicopter Henkie?
Terwijl de nieuwbakken vrijgezel Alexander, die in de zeeën van vrijgekomen tijd met z’n vriendjes van die christelijke splinter al aan het bakkeleien is over een eigentijds levenseinde, warm loopt voor z’n laatste kunstje legt het doortrapte geteisem van DENK het ene rookgordijn na het andere rond de Armeense genocide en het contemporaine rabiate gereutel van vriendje Erdogan.
Verder bij de plaatselijke pianowinkel langs geweest voor een vleugel. Het gaat wat mij betreft klassiek worden. Goed voor m’n imago. Gisteravond tussen de potten en pannen iets gedaan met uien en courgettes. En achter m’n laptop snuif ik als zelfbenoemde intellectueel sinds vanmorgen regelmatig hartstochtelijk aan een zakje geestverruimende  lavendel.
Je weet maar nooit.
Vrouwen vallen voor  de publiekelijk tongende Jessias met z’n geplagieerde toespraken. Mannen gaan voor Big Smile Mark.
Dat wordt in de retirade in  de krochten van het politieke bedrijf nog een heel gedoe om een genderneutrale pisbak te vinden.