Archief voor de ‘amok’ Categorie

csm_eigen-risico-zorg-toch-niet-omhoog_780_ad70a72f18

Ons verrekte koloniale verleden speelt weer lekker op. De bordjes worden verhangen. De slavendrijvers Jan Pietersz Coen, Witte de With, Michiel de Ruijter en consorten liggen hevig onder vuur. Een tunnel (ondergronds weliswaar) die geassocieerd wordt met een VOC gouverneur-generaal die ooit verantwoordelijk  was voor het uitmoorden van de Indonesische Banda-eilanden kunnen we nog wel behappen. Maar als je elke dag door de poort van een gelijknamige basisschool moet, wordt het kennelijk onverdraaglijk.
Vanaf nu gaan we de puntjes op de i zetten.
Nieuwe afbeelding (10)Wellicht moet Ridder Marco, aan wie al jaren een dubieus luchtje hangt, z’n militaire Willemsorde inleveren omdat ie niet al te fris aan de gang is geweest in Afghanistan.
Het zijn peanuts vergeleken bij de manier waarop we ooit overzee huisgehouden hebben.
Een kwestie van appels en peren.

 

 

Intussen zitten we ook in Naarden met de handen in het haar.
Kan Marktstraat eigenlijk nog wel als naam voor onze belangrijkste vestingstedelijke verkeersader?
Het wordt tijd om een punt te zetten achter die vermaledijde marktwerking in de zorg.
We moeten ophouden te doen alsof concurrentie leidt tot betere zorg. Het is een liberaal dogma dat alleen maar leidt tot onnodig hoge reserves bij zorgverzekeraars en zorgaanbieders. Geld waarvoor burgers geen zorg krijgen. Het systeem prikkelt zorgaanbieders tot meer behandelingen en diagnoses dan strikt noodzakelijk is.
Een failliet systeem.
En daar willen we niet dagelijks aan herinnerd worden.

Advertenties
Naardens sprookje, niet eens zo ver bezijden de waarheid

788669aaa4154cc52a05bc6f81e22365-1460664912 (2)

Klokslag zes uur schoven ze hun gemaksautootjes over de ruime oprit naar de garage van het fraaie pand aan een van de toonaangevende lanen van het Naardense Componistenkwartier. De Corsa van Annelies, het Twingootje van Margreet en het Pandaatje (met hoge instap) waarmee Jetty zich door het leven worstelt.
Bumper aan bumper, strak achter de al even bescheiden Suzuki van Sofie.
Als het ware om hun jarenlange verbondenheid nog eens extra te benadrukken.
De dag van het jaarlijkse sacrament van solidariteit.
Vrouwen met een synoniem verleden als raakvlak.
Een reinigingsritueel.
Gastvrouw Sofie stond al handenwrijvend en breed grijnzend in de deuropening. Ze had er duidelijk zin an. De door haar trawanten aangeleverde royale voorraad hapjes en drankjes, iedereen had z’n stinkende best weer gedaan, werd vlotjes afgevoerd naar de keuken. Waarna in de riante living weldra de eerste kurken al van de fles gingen.
Geen inleidende formaliteiten. Gewoon regelrecht back to business as usual.

Vriendinnen zou je ze amper kunnen noemen. Geen gezamenlijke bakvis- of dispuutsherinneringen. Nooit samen langs de lijn gestaan bij hun naar eeuwige roem dorstende kroost op een Goois hockeyveld.
Door een toeval bijeengebracht dat ooit had geleid tot deze jaarlijkse ritus.
Hoewel, toeval?
Alle vier ex van Erik.
Een ogenschijnlijk onopvallende employé op een accountantskantoor  wiens vaardigheden zich niet beperkten tot prozaïsche cijfertjes.  Bij nader inzien een vrouwenverslinder van het zuiverste water.
Natuurlijk veel te jong getrouwd met Margreet, z’n openingsscalp. Ze was nog maar koud zwanger van haar eerste toen hij z’n relationele horizon al brutaal meende te kunnen verleggen.
Een jong ding van kantoor  viel als een blok voor z’n onschuldige bruine kijkers en zwoele, empathische babbels.
Stelde niks voor, verzekerde hij Margreet toen ze het ontdekte.
Er was heel wat masseerwerk voor nodig om het huwelijksbootje weer enigszins op koers te krijgen. Maar toen ze een aardig eind op streek was in een tweede zwangerschap kwam ze er bij toeval achter dat ie het al maanden hield met Annelies. Van de Corsa. Die er geen idee van had dat ze haar ziel en zaligheid  vermorst had aan een scharrelende huisvader in spé wiens penopauze zich rijkelijk vroeg aandiende.
Voor Margreet was de maat vol. Drie keer mag dan pas scheepsrecht zijn, met z’n tweede escapade had Erik haar tolerantiegrens ruimschoots overschreden.
Scheiden dus.
Een beetje sterven.
Maar blijven is vaak voorgoed insluimeren
Met het bijbehorende gelazer ook.
Onder andere over de onontkoombare  alimentatie waar de onverbeterlijke prijsneuker niet zo voor te porren was. En ook de zwaar teleurgestelde Annelies die veel te laat in de gaten had gekregen wat voor onbetrouwbaar vlees ze in de kuip had, gaf hem de bons.

Om een lang verhaal kort te maken: Zonder scrupules stortte Erik zich in een volgend avontuur waarin Jetty de gelukkige was. Die er na drie jaar de brui aan gaf nadat ze ontdekte dat hij er nog drie simultane liefdesnestje op na hield.
Erik, een schaker op vier borden.
Logistiek gezien trouwens een nogal gecompliceerde klus. Pure topsport. Binnen een straal van tien kilometer vier affaires uit elkaar houden vereist een zorgvuldige planning. Het kon dan ook niet anders dan dat ie tegen de lamp liep.
Z’n constructie viel op een gegeven moment niet meer bij elkaar te liegen.
Exit Jetty dus.
En Sofie, één van de drie andere slachtoffers.

De jaarlijkse happening van de exen van Erik waarbij de dames beurtelings de organisatie voor hun rekening nemen, kwam er natuurlijk niet zonder slag of stoot. Daarvoor hadden ze stuk voor stuk te veel in elkaars vaarwater gezeten.
Alle aanvankelijke wederzijdse onlustgevoelens, soms vijandigheid,  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor tevredenheid over  hun leven na de dood.
Vast programmapunt in hun catharsis vormde lange tijd de dartwedstrijd.
Duizenden pijltjes hebben ze gierend van het lachen en met toewijding in die uitvergrote kop van ‘m gejast. Vooral z’n ogen mochten zich verheugen in een mateloze populariteit bij de dames.
En ook het ganzenbord, vervaardigd door de creatieve Annelies,  zorgde vaak tot ver  in de kleine uurtjes voor pure opwinding. Gewapend met de dobbelsteen (kan het symbolischer?)  werden de hordes van vijfentwintig bizarre hoogtepunten uit het leven van Erik  met rode, blauwe, gele en groene pionnetjes weggetikt.
Een put was er niet bij.
Elk lustrum, en daar hebben ze er toch al gauw een stuk of drie van achter de kiezen, wordt volgens traditie uitbundig gevierd in de sprookjesambiance van de Efteling.
De allegorische smeltkroes van magie, illusie en fantasie.
Waar vooral lang een gelukkig geleefd wordt.
De bezweringsformules waarmee ze hem de vreselijkste ziektes toewensten hebben helaas hun uitwerking gemist.
Ach laat ook maar.
En het idee om hem ritueel in z’n BMW naar de bodem van de vijver langs de Beethovenlaan te duwen ligt ook al ver  achter ze.
Een mens wordt milder.

Een doodenkele keer wordt ie nog wel eens gesignaleerd op de vrijdagse koopavond in de Bussumse Nassaulaan, schichtig wegduikend achter z’n laatste verovering.
Ene Debbie.
Duidelijk van een onbestemde , grauwe derde garnituur.
Zeker niet van het niveau Annelies, Margreet, Jetty of Sofie.
En ook dat stemt tot tevredenheid.
De unanieme opluchting dat ze van hem af zijn is het onverwoestbare bindmiddel.
Het zijn dolle avonden.
Proost!

haring_3.pngIs de veelbesproken inburgering van onze nieuwkomers een succesnummer? Daarover lopen de meningen nogal uiteen. Van rechts tot links.
Onze blonde Mozart bijvoorbeeld vindt ’t in het kader van z’n uiterst bedenkelijke vreemdelingenhaat allemaal maar onzin. Om de doodeenvoudige reden dat hij de grenzen eigenlijk alleen maar potdicht wil.
En dan is inburgeren geen issue.
Maar ook de rechtgeaarde vaderlander die over een wat socialer hart beschikt, slaat soms steil achterover van de scheefgroei op dit terrein. Vaak het gevolg van soms onbegrijpelijke regelgeving en ambtelijk geknutsel.
Een schoondochter van vrienden, een import Française, woont al een jaar of tien in Nederland. Beheerste onze taal na drie jaar op een niveau waar menige autochtone landgenoot een puntje aan kan zuigen. Voorlees- en huiswerkmoeder op de basisschool van haar kinderen. Moet voor haar internationale bedrijf regelmatig tolken en geeft in haar schaarse vrije tijd lessen Nederlands aan vluchtelingen. Kan helemaal uit haar dak gaan van Nederlandstalig cabaret. De haarscherpe nuances van onze satire, die soms een pittig referentiekader veronderstellen, haalt ze er naadloos uit.
Maar diende zich, om het benodigde papiertje binnen te slepen, wel te onderwerpen aan een Noord-Koreaans inburgeringsregime waar haar de tranen spontaan van uit de ogen spatten.
Ze gaf die pijp aan Maarten. En terecht.

Voor de gein op internet ’s een paar inburgering oefenexamens schrijfvaardigheid gemaakt.
Uit nieuwsgierigheid.
Fact checks dus.
Daar wordt een mens niet vrolijk van.
Meestal een paar prima praktische openingsitempjes over het elementair invullen van formulieren etc, waarna er een waar inferno losbarst van een treurigheid waarmee je werkelijke alle kanten uit kunt.
Ook qua vooroordelen. Want daar weten we als Nederlanders wel raad mee
Lees en huiver:

Achmed is op school. De lessen zijn afgelopen. Daarom……
Wat willen ze horen bij het Ministerie van OCW? Het aardigste zou natuurlijk zijn dat onze troetelmarokkaan voortvarend aan z’n huiswerk gaat. Maar wat als ie in z’n vrije tijd een lucratief wiethandeltje drijft? Of als populaire treitervlogger voor de Zaanse Plus het verzamelde koopvolk graag tot diep in de Nederlandse botten schoffeert?
Gaat ie natuurlijk nooit aan zo’n suf Ministerie verklappen, dat misschien wel warme banden onderhoudt met de AIVD.

Mesut moet een opdracht maken. Hij wil de laptop aanzetten. Maar …..
Hij zal ‘m na ampele overwegingen wel in z’n rugzakje laten glijden. Zo’n kans krijgt ie nooit meer. Die tweehonderd euri zijn op de zwarte markt gauw verdiend.

-De fiets van Aziza is kapot. Ze wil graag een nieuwe. Dus…..
Jatten natuurlijk!

Nee, veel liever tillen we die inburgering vandaag voor de gelegenheid maar eens naar het micro-niveau van de plaatselijke aanpassing aan de woonomgeving.
Er blijkt wat normen en waarden betreft in Naarden nog een wereld te winnen.
Een aimabele en uiterst bescheiden Naardense uit de Cattenhagestraat parkeerde onlangs haar auto (een twintig jaar oud erfstuk van haar moeder met emotionele waarde) aan de Nieuwe Haven.
Dat doet ze al jaren.
Hemelsbreed vijftig meter van haar huis.
Moet kunnen zou je zeggen.
Wij doen daar in onze vesting niet lullig over.
Wie schetst haar verbazing toen er, op het moment dat ze ’s morgens om kwart voor negen wilde instappen, uit een nabijgelegen (tijdelijke? huur)woning een zwaar schuimbekkende nieuwkomer stormde die een ongekend repertoire aan verbaal geweld los liet op de totaal verbouwereerde vrouw. Wekte de indruk haar het liefst met auto en al de plomp in te willen duwen.
-Beloof me dat je dat rotautootje van je hier NOOIT meer neerzet!!
En toen ze geen aanstalten maakte dit ter plekke te beloven:
-Als ik dat kreng hier weer zie staan, ram ik ‘m helemaal in elkaar. Om te beginnen gaan je ramen er uit. En denk er om, ik ben een schooier die zich aan z’n woord houdt!!
Om die woorden kracht bij te zetten trapte hij bij wijze van introductie van de aanstaande vijandelijkheden al vast achteloos een spiegel van haar voertuig.

Op het politiebureau werd het proces-verbaal nauwgezet ingetypt door de dienstdoende functionarissen. En nu maar hopen dat het schandalige episteltje niet al te lang op de stapel blijft liggen.

Hebben we dit jaar voor het laatst kunnen genieten van de nostalgische vlootschouw in de haven? Is het straks gedaan met de met afstand mooiste intocht van Sinterklaas ? Met zo’n snuiter aan de Nieuwe Haven moeten we het ergste vrezen.
Een inburgeringcursusje ‘Naardense Normen en Waarden’ om hem op onze rails te krijgen, lijkt geen overbodige luxe.
Bij wijze van Intake om te beginnen drie vragen die z’n elementaire kennis van het lokale wel en wee testen. Meerkeuzevragen. We trekken hem het vel niet over de oren.
Haalt hij hierbij geen 100% dan kan ie meteen opsodemieteren.
Alle drie goed? Dan mag ie aanschuiven voor een vervolgonderzoekje. Haalt hij daarbij een coulante score van 51% dan is een zorgvuldig samengestelde commissie, geselecteerd uit de plaatselijke fine fleur aan kraaien bereid hem verder te begeleiden op weg naar een succesvol burgerschap Naarden.
We volgen hem met argusogen.

De INTAKE:

1.De directeur van de Grote Kerk is:
a. Han ter Heegde
b. Erik Klein Woolthuis
c. Liesbeth Ament
d. Marlo Reeders

2.Voor een krokant patatje kun je je vervoegen bij
a. de toko van Van Baal
b. de toko van Gerda
c. de toko van Julia
d. de toko van Juffertje in ’t Groen

3.deMess is
a. de bovenverdieping van Jelle
b. het afvalcontainercomplex op het Ruijsdaelplein
c. het nieuwe theater op datzelfde plein
d. het politieke gekrakeel rond die vermaledijde fusie met Weesp

NB: En als m’n ramen er komende week uit gaan dan weet ik waar ik de dader moet zoeken.

De Naarling 2
We kunnen er dan wel massaal door inwoners gesteunde petities tegen aan gooien, als de fusiegeile provincie Noord-Holland z’n zin doordrijft, hebben we op commando maar door hun perverse hoepels te springen.
Nog maar koud zijn onze nog immer irritant jeukende fusiewonden gelikt of we worden al weer een nieuw masterplan in gerommeld.
Vette schijt aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2018.
Toch een prima moment om ons als bewoners uit te spreken over dit soort ongein, zou je zeggen.
De Haarlemse kraamkamer van ellende heeft in z’n schier onuitputtelijke schaamteloosheid aangekondigd nota bene vlak voor die verkiezingen z’n macabere plannetjes over al weer een nieuwe herindeling er door te gaan jassen.
En dan valt er gewoon niks meer te kiezen.
Wat die grotere  bestuurskracht betreft beschikken we natuurlijk over een lichtend Haags voorbeeld. Een kissebissend clubje krijgt dat knarsende motorblokje maar niet aan de praat.

tom

header

M’n sociaal-democratische wonden zijn gelikt. Als er één politieke groepering is die geen vijanden nodig heeft om zichzelf om zeep te helpen, dan de PvdA wel. We zullen het in ons neo-fascistische landje de komende vier jaar moeten doen met het Nieuwe (fatsoenlijke?) Populisme van de VVD en (zeker) het CDA die in verkiezingstijd aardig tegen Gekke Geert begonnen aan te schurken. PVV Light dus.
Het zij zo.
Vanmorgen, staande voor m’n bed, in ieder geval de dag maar eens begonnen met het Wilhelmus. Is er vroeger in het gristulluk basisonderwijs met bloed zweet en tranen ingestampt. Inclusief het zesde couplet. Voor iemand die het statistisch gezien langzamerhand wat meer van z’n langetermijngeheugen moet hebben, in ieder geval een eitje.
Bumor’s  wil is wet. In een paar jaar tijd van een wat saaie stofjas getransformeerd tot een ongemeen zwaar opgefokte oppositieleider. Maar die wél in 90% van de gevallen meestemde met het crisisbeleid van een opmerkelijke regeringscombinatie waar geen ene fuck van deugde. Het imagoverlies als gevolg van de  kortstondige vrijage met de PVV die ooit bijna de ondergang van z’n clubje betekende, heeft ie nu wel definitief van zich afgeschud. Wat snoof ie de laatste maanden eigenlijk  zo door de bank? Hetzelfde als die hyperventilerende valse nicht/rollatorpopulist/AOW-WAO-rommelaar  Helicopter Henkie?
Terwijl de nieuwbakken vrijgezel Alexander, die in de zeeën van vrijgekomen tijd met z’n vriendjes van die christelijke splinter al aan het bakkeleien is over een eigentijds levenseinde, warm loopt voor z’n laatste kunstje legt het doortrapte geteisem van DENK het ene rookgordijn na het andere rond de Armeense genocide en het contemporaine rabiate gereutel van vriendje Erdogan.
Verder bij de plaatselijke pianowinkel langs geweest voor een vleugel. Het gaat wat mij betreft klassiek worden. Goed voor m’n imago. Gisteravond tussen de potten en pannen iets gedaan met uien en courgettes. En achter m’n laptop snuif ik als zelfbenoemde intellectueel sinds vanmorgen regelmatig hartstochtelijk aan een zakje geestverruimende  lavendel.
Je weet maar nooit.
Vrouwen vallen voor  de publiekelijk tongende Jessias met z’n geplagieerde toespraken. Mannen gaan voor Big Smile Mark.
Dat wordt in de retirade in  de krochten van het politieke bedrijf nog een heel gedoe om een genderneutrale pisbak te vinden.

roos

Het  is bijna dagelijks een feestelijke bende bij de late night babbelavondjes. Henk Krol, het geriatrische wonderkind van 50Plus zaagt bij Pauw en Jinek gewapend met zakjapanner eigenhandig de laatste poten onder z’n toch al wrakke stoel vandaan. Jan Roos (VNL) die met een volstrekt onbegrijpelijke arrogantie de normen en waarden op tafel legt wordt, geconfronteerd  met z’n eigen dieptreurige televisiehumor, terecht genadeloos gefileerd. Zelfs z’n uitspraken over de kerstbomen die bij de HvA niet meer geplaatst werden om de moslims niet onnodig te provoceren, blijken  inmiddels helemaal uit eigen duim afkomstig. En dan hebben we natuurlijk ook nog die lispelende Erdogan-fan Kuzu die met droge ogen beweerde dat Nederlandse artsen onze emigranten eerder de pijp uit laten glijden.
Achter ‘eigen volk eerst’, moeten we in dit geval dus wat vraagtekentjes zetten.
Gelukkig zijn er nog fatsoenlijke media die aan fact checks doen, zodat de dagelijks opborrelende waanzin af en toe een halt toegeroepen wordt.

De feiten over de Drentse CvdK, Tichelaar (PvdA) mogen er inmiddels ook zijn. Het gaat in dit geval weliswaar om slechts een paar duizend euri die z’n schoonzus zus mocht verdienen. Maar toch. Het kan natuurlijk voor geen meter. Terecht dat ie aftreedt.
Zou trouwens zo maar een verkiezingsstunt van de wanhopige sociaal-democraten kunnen zijn die met het afbranden van hun straatvechter Samson een strategische blunder van de eerste orde begingen waar ze niet meer over heen dreigen te komen.
Onmiddellijk na het zoveelste incident met corrumperende VVD-ers (inclusief een veroordeling tot een gevangenisstraf) stegen de liberalen in de peilingen met maar liefst twee zetels.
Dat moeten wij toch ook kunnen, moeten ze bij het clubje van Asscher gedacht hebben.
De zondebok was gauw gevonden.
En nou maar kijken of het werkt.

nieuwe-afbeelding-2

Het effect van het geschreeuw van een verongelijkte minderheid begint langzamerhand verontrustende vormen aan te nemen. Het Amerikaanse volk sleurt tot onze niet geringe verbazing een liegende en bedriegende populist in het zadel die als grootste hobby heeft de dames bij hun pussy te grijpen. En sta er vooral niet raar van te kijken als straks in maart onze blonde Mozart met z’n uiterst bedenkelijke gedachtegoed de grootste wordt. Dat ie het tot premier schopt, ligt niet zo voor de hand. Maar toch.
Maar er is meer. Shula Rijxman, de voorzitter van de Raad van Bestuur van de NPO, bij wie het zweet lichtelijk tussen de billen loopt van het mateloos irritante populistische gezwets, is bereid met haar publieke omroep een bedenkelijke knieval voor de vox populi te maken. Een doelgroepje dat, o ironie, vermoedelijk al lang en breed afscheid genomen heeft van de publieken en z’n dubieuze en dikwijls amper met argumenten onderbouwde gelijk likkebaardend op Twitter en Facebook haalt.
Ze gaat het ongenuanceerde schreeuwvolk nauwer betrekken bij de keuzes die gemaakt worden.
Je houdt je hart vast.
De NPO elitair? Stuitende eenzijdigheid? Hoezo eigenlijk? Het is daar toch al jaren een komen en gaan van lieden die allesbehalve behoren tot die vermaledijde ‘hoog opgeleide, kosmopolitische landgenoten’. Of om met de columnist Bert Wagendorp van de al even verdachte Volkskrant te spreken: Het onderwerp kan zo ingewikkeld niet zijn, of er trekt vanuit het Mediapark een verslaggever naar de dichtstbijzijnde markt om daar aan willekeurige voorbijgangers te vragen wat ze ervan vinden. De antwoorden kom je dan vaak later weer tegen bij DWDD of in andere programma’s met lollige items over mensen die menen dat China in Scandinavië ligt.
Maar wie behoren nou precies tot die elite? Als ik het goed begrijp ongeveer iedereen die nadenkt, die drie in fatsoenlijk Nederlands gestelde zinnen Nederlands achter elkaar weet te produceren, iedereen die weigert mensen uit te schelden, of zwart te maken, die zijn ideeën met feiten onderbouwt, die niet beledigt en bedriegt, die wetenschap serieus neemt. Een zwijgende meerderheid.
Als dat zo is, laat me dan in godesnaam maar deel uit maken van die elite.

Bashen is in.
Hoe je ook over die treurige Sylvana denkt, de stuitende manier waarop ze aangepakt wordt gaat alle perken te buiten. De social media vormen een waar lustoord voor gefrustreerde, kortzichtige  haatzaaiers die, meestal anoniem, hun bagger over hun trouwe fans uitstorten.
Maar ook de media die we door de bank wat serieuzer plegen te nemen, blazen hun partijtje driftig mee. De verkiezingen naderen met rasse schreden.
De Gooi en Eemlander, een volbloed dochter van De Telegraaf, pakte stevig uit met een ongenuanceerd artikel waarin hun traditionele hobby, het PvdA-bashen (en het pushen van de VVD), in volle hevigheid losbarst. Een zogeheten analyse van het mislukte Bed- Bad- en Broodoverleg. Een stukje waar de ranzigheid van af spat. De toch al zo geplaagde en onbetrouwbare sociaal-democraten (de linkse asiellobby) krijgen er ongegeneerd van langs waarbij men het bepaald niet nauw neemt met de feiten.
Even gegoogeld op de auteurs Jorn Jonker en Jan Willem Navis.
Inderdaad, Telegraafjournalisten.
De Gooi en Eem Telegraaf dus.
Schande!

20161122_155100.jpg