Archief voor de ‘amok’ Categorie

bijbel

Schermafdruk 2020-01-01 11.57.45

Mocht je de aanleiding nog eens willen lezen, onderstaande bijdrage schreef ik op 12 oktober.
https://fransmuthert.wordpress.com/2019/10/12/facebook-en-de-menselijke-maat/

sbr032318dapr

Miljoenen hongerige social media freaks krijgen de gelegenheid om hun persoonlijke Facebookpagina dagelijks vol te plempen met hun dikwijls tranentrekkende privé besognes. Maar ook als je het speeltje van Mark Zuckerberg wat serieuzer gebruikt, bijvoorbeeld voor culturele doeleinden, kun je bij onze royale multimiljardair volop aan je trekken komen.
Tenminste, als je je aan zijn regeltjes houdt.
Als beheerder van de Facebooksite van Podium deMess, het piepjonge maar hyperactieve theater in Naarden dat volledig gerund wordt door vrijwilligers, postte ik in het tweejarige bestaan jaar zo’n 2300 bijdragen die regelmatig 1000 kijkers per dag trekken. Info, recensies, interviews, foto’s filmpjes, het kan niet op. Alles voor de promo.

Op 30 september plaatste ik een satirisch getinte bijdrage, moet toch kunnen?  die niet door de Victoriaanse ballotage van de Facebook zedenpolitie kwam.
Om wat extra aandacht te genereren voor  cabaretduo ‘Bovenste Knoopje Open’, plaatste ik een artikeltje dat ik verluchtigde met een enigszins bewerkte foto die ik bij een Facebookkennis ‘leende’ (staat nog steeds in volle glorie op z’n persoonlijke pagina) en die, zo vertelde men mij, ook in de kwaliteitskrant NRC heeft gestaan.

wie weetZaterdag aanstaande het cabaretduo ‘Bovenste Knoopje Open’.
Leuke jongens. Dus alle reden om zaterdag massaal aan te leggen in deMess.
Gegarandeerd een lekker avondje.

Wij kijken naarstig om ons heen voor een uitgekiende programmering en schromen niet de focus ook naar het buitenland te verleggen. We zijn in onderhandeling met dit illustere duo dat aanzienlijk verder gaat dan het bovenste knoopje.
Tot zaterdag.

Een uur na plaatsing was de site geblokkeerd. En dat is ie dus nog steeds.

De publicatie van je pagina is ongedaan gemaakt
Het lijkt erop dat recente activiteit op je pagina in strijd is met het paginabeleid van Facebook. Als je van mening bent dat de publicatie van je pagina ten onrechte ongedaan is gemaakt, kun je een bezwaar indienen. We kijken dan opnieuw naar deze kwestie.

Nu valt het niet mee om in deze barre tijden je social media speeltje te vrijwaren van allerhande bagger die onverlaten proberen te plaatsen.
Dat daar een beleid op gezet wordt, onderschrijf ik ten volle.

Wie kijkt er eigenlijk opnieuw naar deze kwestie?
Ik heb het natte vermoeden dat Facebook hier volautomatisch een algoritme op los laat waar geen mens van vlees en bloed aan te pas komt.
Het lijkt er op, suggereerde dat de facebookpolitie niet helemaal zeker van z’n zaak was. Dat gaf in ieder geval nog enige hoop. En als ik vond dat die blokkade onterecht was, mocht ik bezwaar indienen.
Dat laatste kun je dus wel shaken.
Op geen enkele manier kom je in contact met Facebook.
En daar sta je dan met je bezwaar. Een barre zoektocht op internet naar lotgenoten, en daar zijn er heel wat van, wees al snel uit dat iedereen belandt in een hopeloze vicieuze cirkel die alleen maar leidt naar info-pagina’s. De enige kans dat je daar mogelijk iemand wakker schudt is de social media voor je karretje te spannen.
Nou daar gaan we dan.
Als Podium deMess zijn we zwaar gedupeerd.
Onze zorgvuldig opgezette publiciteitsmachine hapert.
Dankjewel Mark!

2019-08-20 (3).png

Dl7dydAXcAAT8JVBij de Deken van de Orde van Advocaten deponeerde ik in september 2018 een klacht tegen de advocaat uit Rijsenhout. Over haar kwalijke rol in het Naardense familiedrama.
Na een uitvoerige correspondentie hierover heeft de Orde besloten deze niet schriftelijk af te handelen en hem doorgespeeld naar de Raad van Discipline.
Op dinsdag 19 maart vond er in de rechtbank te Amsterdam een openbare zitting van de Raad plaats waarin mijn klacht behandeld werd.
De uitvoerige correspondentie vooraf kreeg van de Raad telkens het kopje VERTROUWELIJK mee. Reden voor mij om hieruit dan ook uiteraard niet te citeren.
Ik besloot tot een radiostilte tot de zitting.

Hieronder mijn requisitoir van 19 maart met daaronder m’n commentaar op de zitting. Omdat deze openbaar was, voel ik me nu gerechtigd publiekelijk te reageren.

In de Volkskrant van 13 februari een belangwekkend artikel van Elsbeth Stoker en Wil Thijssen over de stand van de advocatuur in Nederland. Dit naar aanleiding van de tape van het gesprek tussen Peter R. de Vries en Willem Holleeder.
Op een wat lager crimineel niveau heb ik besloten de strijd aan te binden tegen mr. Anke de Wijn.
Haar cliënt voegde z’n ex-schoonfamilie na de scheiding toe: Ik maak jullie allemaal kapot!
Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?
Na het een paar jaar aangezien te hebben en constaterend dat mr. De Wijn ondanks dat de rechter haar klacht mbt mishandeling door de moeder op 26 augustus 2016 van tafel heeft geveegd en vervolgens ook het hoger beroep (artikel 12) op 28 november 2017, unverfroren doorgaat met haar procedures op basis van de beschadigende aperte leugens van haar cliënt, besloot ik vanaf april 2018 tot publicatie van een vijftal artikelen op mijn weblog op basis van een dagboek van 100 pagina’s. Daarin verlegde ik gaandeweg de focus van haar cliënt naar deze advocaat.
Ik neem aan dat u ze gelezen hebt. Ik kan het hier daarom kort houden.
In de zich al vier jaar voortslepende dieptreurige affaire waarin mr. De Wijn een onverteerbare sleutelrol speelt, heb ik op 17 augustus 2018 een klacht ingediend bij de deken van de Orde van Advocaten. Dit naar aanleiding van de brief die zij me stuurde als reactie op mijn artikelenserie, waarin ze eiste dat ik ze van m’n weblog verwijderde.
Daarin is sprake van een nauwelijks verholen dubbele bedreiging. De buitengewoon slordige strafpleiter die niet eens in staat is om mijn naam op ordentelijke wijze te schrijven maakt zich bovendien schuldig aan het aanbrengen van reputatieschade door om onverklaarbare redenen een kopie van haar brief te sturen naar de redactie van Naarder Nieuws.
Aan de lopende band beschuldigt ze me op Trumpiaanse wijze van het hanteren van leugens. Maar nergens in haar correspondentie adstrueert zij die beschuldigingen. Mijn publicaties tonen de ware, onderbouwde feiten die een aaneenschakeling zijn van leugens van haar criminele cliënt.
Ook over zijn criminele handel en wandel beschik ik over een beerput van overtuigende bewijzen die helaas binnen het familierecht waar het hier om gaat, kennelijk niet belangrijk zijn.
Die bedreiging en het aanbrengen van reputatieschade zijn slechts de aanleiding en het toplaagje van mijn onderliggende, zwaardere klacht die aanzienlijk verder gaat.
In deze tragedie die inmiddels Kafkaiaanse proporties heeft aangenomen en waarin de rechter dus al een aantal niets aan duidelijkheid te wensen overlatende uitspraken heeft gedaan, speelt De Wijn als spin in het web op uiterst bedenkelijke, ja beschamende wijze de rol van inquisiteur. Zonder de nodige distantie te houden tot haar cliënt, heeft zij willens en wetens de door hem gepresenteerde, perfide leugens klakkeloos overgenomen die de basis vormen van inmiddels 16 treurige rechtszaken die ze, pikant detail, allemaal verloor.
Moeder heeft inmiddels door de rechter eenhoofdig gezag toegewezen gekregen. Geen kinderachtige beslissing die boekdelen spreekt, dacht ik zo.
Mr. De Wijn adviseerde haar cliënt op basis van een geheel door hem verzonnen klacht wegens mishandeling door de moeder, z’n jongste zoontje aan het ouderlijk gezag van de moeder te onttrekken. Met de kennis van nu heeft De Wijn haar cliënt dus aangezet tot het spelen van eigen rechter en blijkt het een ordinaire ontvoering en gijzeling van vier weken. Het leverde een zwaar getraumatiseerd kind op. Om over de buitengewoon ernstige emotionele en andere schade die toegebracht is aan het gezin maar niet te spreken.
De Wijn brengt door haar laakbare en buitengewoon onprofessionele handelwijze waarmee de ethische grenzen van de advocatuur ver overschreden zijn, haar beroepsgroep ernstig in diskrediet. En toont zich daarmee bepaald geen hoeder van de rechtsstaat.
Ik citeer in dit verband, uit het artikel van Stoker en Thijssen, de hoogleraar advocatuur aan de UVA Diana de Wolff:
Een van de kernwaarden van ons vak is dat het belang van de cliënt bovenaan staat. Maar een andere kernwaarde is dat je onafhankelijk bent. Onafhankelijk van de overheid, van het Openbaar Ministerie, van de rechter ………maar ook van je cliënt. We zijn geen roeptoeters van de cliënt.’
De afgelopen jaren is de aandacht voor ethiek en integriteit in onze maatschappij toegenomen. Verschillende beroepsgroepen van professionals hebben hierop ingespeeld door beroepsattitude en beroepsethiek hoog op de agenda te zetten. Zo ook in de advocatuur.
De Nederlandse Orde van Advocaten promoot intervisie als vorm van collegiaal overleg ter bevordering van de vakbekwaamheid en beroepsattitude voor de hele advocatuur.
Peer reviews als vorm van collegiale toetsing.
Mr. De Wijn is een zgn éénpitter. Collegiaal overleg en intervisie komen in haar woordenboek niet voor, waardoor ze op geen enkele manier door collega’s gecorrigeerd kan worden in de onverteerbare tunnelvisie waaraan ze zich in deze zaak schuldig maakt. Zonder feed back draait ze rond in de mallemolen van haar eigen ongelijk.
En zelfs als ze door de rechtbank op de essentie van haar aanklacht (de vermeende mishandeling) tot twee keer aan toe teruggefloten wordt, stort ze zich met haar cliënt vervolgens in allerlei schijnprocedures. De ene nog absurder dan de andere.
Haar laatste wapenfeit is de lachwekkende strijd om de foto’s van de bruiloft.
Twee vertegenwoordigers van de kinderopvang en 80 bruiloftsgasten staan te trappelen om onder ede te verklaren dat op het zogenaamd ernstig mishandelde zoontje GEEN SCHRAMMETJE te vinden was.

En dan te bedenken dat De Wijn zich op haar website ronkend profileert als degene die zich beijvert voor het RECHT OP EEN ONBEDREIGDE OPVOEDING VAN HET KIND.
Dat staat haaks op de geraffineerde wijze waarop ze vier jaar lang samen met haar frauderende, criminele cliënt bij wie officieel de persoonlijkheidsstoornis AS II gediagnosticeerd is, alles in het werk stelt om het goed functionerende gezin van zijn ex te gronde te richten.
Nee, het eigenlijke slachtoffer in deze affaire is haar cliënt die het met droge ogen waagt te beweren dat er sprake is van een groot complot waarin de politie, Veilig Thuis, Jeugdzorg, de Raad voor de Kinderbescherming, betaald door de familie, allemaal onder één hoedje spelen.
Het gegeven dat je binnen het familierecht kennelijk tot in lengte van dagen ongelimiteerd kunt blijven procederen, het is allemaal werkelijk te grijs voor woorden.

En om het allemaal nog ingewikkelder te maken heeft De Wijn hangende twee klachtenprocedures binnen een maand tegen haar bij de Raad van Discipline, onlangs haar ambt neergelegd…….
Naar de reden daarvoor kunnen we slechts gissen.
Ik heb mr. De Wijn en u op de hoogte gesteld van de buitengewoon smerige brief die ik op 26 januari jl. van haar verwarde cliënt ontving.
Merkwaardig dat ze, hoewel ze de zaak overgedaan schijnt te hebben aan een collega, haar gewezen cliënt in haar correspondentie van vorige week op mijn commentaar heeft laten reageren……
Dit moet stoppen. We gaan zien of het recht uiteindelijk zegeviert.

Commentaar

Het weerwoord van mr. De Wijn was al even verwarrend als pover.
Met betrekking tot de door mij aangevoerde klacht mbt reputatieschade (ze had haar reacties op mijn artikelenserie om onbegrijpelijke redenen gestuurd naar de redactie van Naarder Nieuws) verweerde ze zich bijvoorbeeld door te melden dat ze dat gedaan heeft omdat Naarder Nieuws de uitgever is van mijn publicaties. (????)
Het zoveelste slordigheidje van de strafpleiter.
Dat ze not amused was met mijn artikelenserie kan ik me uiteraard voorstellen.
Maar die geeft wel een nauwkeurig beeld van haar buitengewoon kwalijke rol in deze hele affaire.
De rechter merkte op dat het De Wijn vrij staat om te reageren op mijn inderdaad pittige stuff.
Daar was ik het uiteraard mee eens. Maar, zo merkte ik op, wat moet ik met een zogenaamd voorstel van haar kant om mijn publicaties binnen drie dagen van m’n blog te halen met de argumenten waarin toch echt wel sprake is van een bedreiging:
Ik meld u dat u met uw blog bereikt dat zowel uw vriendin(?) als haar advocaat extra in de problemen komen.
-Naast de kleine onkostenvergoedingen van uw cabaretvoorstellingen met Madelon Kroes ga ik er voor het gemak van uit dat u een AOW inkomen hebt. Ik zou het betreuren dat ik degene ben die u komende maanden op kosten ga jagen door laster, valsheid in geschrifte en impertinente beledigingen.

Mijn vraag aan de rechter van de Raad: Hoe zit het eigenlijk? Kan De Wijn mij gelasten die artikelen weg te halen?
Antwoord: Nee, dat kan alleen de rechter.

Ik heb mijn publicaties uiteraard laten staan, sterker nog, ik voeg deze er aan toe.
De Wijn heeft haar beschuldigingen (schade door laster, valsheid in geschrifte en impertinente beledigingen van mijn kant), ondanks dat ik daar bij herhaling op aangedrongen heb, nooit onderbouwd.
Dat kan ze ook niet. Want ik heb me, in tegenstelling tot de leugens die zij al vier jaar namens haar cliënt debiteert, aan de feiten gehouden.
Dat weet ze. Daarnaast beschik over enkele lijvige dossiers (o.a. van een Securitybureau) en geluidsopnames waar zij en haar cliënt bepaald niet vrolijk van zullen worden. Reden ook waarom zij haar dreigement (vrij vertaald: als je die artikelen niet verwijdert, sleep ik je voor de rechter) natuurlijk nooit hard heeft gemaakt.
Laat ze dat maar doen.
Wellicht is zo’n rechtszaak het podium waarop eindelijk eens definitief afgerekend kan worden met dit al vier jaar durende drama.
Een schandvlek op de advocatuur.
Ik kijk er vol vertrouwen naar uit.

Uitspraak 13 mei

Voor de volledigheid, nogmaals mijn publicaties in chronologische volgorde:
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/04/15/met-je-water-naar-de-dokter/
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/04/15/bestaat-er-nog-recht/
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/04/29/hoe-betrouwbaar-is-mr-anke-de-wijn/
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/08/18/mr-anke-de-wijn-is-echt-van-het-padje-af/
https://fransmuthert.wordpress.com/2018/09/12/mr-anke-de-wijn-heeft-geen-antwoorden/

csm_eigen-risico-zorg-toch-niet-omhoog_780_ad70a72f18

Ons verrekte koloniale verleden speelt weer lekker op. De bordjes worden verhangen. De slavendrijvers Jan Pietersz Coen, Witte de With, Michiel de Ruijter en consorten liggen hevig onder vuur. Een tunnel (ondergronds weliswaar) die geassocieerd wordt met een VOC gouverneur-generaal die ooit verantwoordelijk  was voor het uitmoorden van de Indonesische Banda-eilanden kunnen we nog wel behappen. Maar als je elke dag door de poort van een gelijknamige basisschool moet, wordt het kennelijk onverdraaglijk.
Vanaf nu gaan we de puntjes op de i zetten.
Nieuwe afbeelding (10)Wellicht moet Ridder Marco, aan wie al jaren een dubieus luchtje hangt, z’n militaire Willemsorde inleveren omdat ie niet al te fris aan de gang is geweest in Afghanistan.
Het zijn peanuts vergeleken bij de manier waarop we ooit overzee huisgehouden hebben.
Een kwestie van appels en peren.

 

 

Intussen zitten we ook in Naarden met de handen in het haar.
Kan Marktstraat eigenlijk nog wel als naam voor onze belangrijkste vestingstedelijke verkeersader?
Het wordt tijd om een punt te zetten achter die vermaledijde marktwerking in de zorg.
We moeten ophouden te doen alsof concurrentie leidt tot betere zorg. Het is een liberaal dogma dat alleen maar leidt tot onnodig hoge reserves bij zorgverzekeraars en zorgaanbieders. Geld waarvoor burgers geen zorg krijgen. Het systeem prikkelt zorgaanbieders tot meer behandelingen en diagnoses dan strikt noodzakelijk is.
Een failliet systeem.
En daar willen we niet dagelijks aan herinnerd worden.

Naardens sprookje, niet eens zo ver bezijden de waarheid

788669aaa4154cc52a05bc6f81e22365-1460664912 (2)

Klokslag zes uur schoven ze hun gemaksautootjes over de ruime oprit naar de garage van het fraaie pand aan een van de toonaangevende lanen van het Naardense Componistenkwartier. De Corsa van Annelies, het Twingootje van Margreet en het Pandaatje (met hoge instap) waarmee Jetty zich door het leven worstelt.
Bumper aan bumper, strak achter de al even bescheiden Suzuki van Sofie.
Als het ware om hun jarenlange verbondenheid nog eens extra te benadrukken.
De dag van het jaarlijkse sacrament van solidariteit.
Vrouwen met een synoniem verleden als raakvlak.
Een reinigingsritueel.
Gastvrouw Sofie stond al handenwrijvend en breed grijnzend in de deuropening. Ze had er duidelijk zin an. De door haar trawanten aangeleverde royale voorraad hapjes en drankjes, iedereen had z’n stinkende best weer gedaan, werd vlotjes afgevoerd naar de keuken. Waarna in de riante living weldra de eerste kurken al van de fles gingen.
Geen inleidende formaliteiten. Gewoon regelrecht back to business as usual.

Vriendinnen zou je ze amper kunnen noemen. Geen gezamenlijke bakvis- of dispuutsherinneringen. Nooit samen langs de lijn gestaan bij hun naar eeuwige roem dorstende kroost op een Goois hockeyveld.
Door een toeval bijeengebracht dat ooit had geleid tot deze jaarlijkse ritus.
Hoewel, toeval?
Alle vier ex van Erik.
Een ogenschijnlijk onopvallende employé op een accountantskantoor  wiens vaardigheden zich niet beperkten tot prozaïsche cijfertjes.  Bij nader inzien een vrouwenverslinder van het zuiverste water.
Natuurlijk veel te jong getrouwd met Margreet, z’n openingsscalp. Ze was nog maar koud zwanger van haar eerste toen hij z’n relationele horizon al brutaal meende te kunnen verleggen.
Een jong ding van kantoor  viel als een blok voor z’n onschuldige bruine kijkers en zwoele, empathische babbels.
Stelde niks voor, verzekerde hij Margreet toen ze het ontdekte.
Er was heel wat masseerwerk voor nodig om het huwelijksbootje weer enigszins op koers te krijgen. Maar toen ze een aardig eind op streek was in een tweede zwangerschap kwam ze er bij toeval achter dat ie het al maanden hield met Annelies. Van de Corsa. Die er geen idee van had dat ze haar ziel en zaligheid  vermorst had aan een scharrelende huisvader in spé wiens penopauze zich rijkelijk vroeg aandiende.
Voor Margreet was de maat vol. Drie keer mag dan pas scheepsrecht zijn, met z’n tweede escapade had Erik haar tolerantiegrens ruimschoots overschreden.
Scheiden dus.
Een beetje sterven.
Maar blijven is vaak voorgoed insluimeren
Met het bijbehorende gelazer ook.
Onder andere over de onontkoombare  alimentatie waar de onverbeterlijke prijsneuker niet zo voor te porren was. En ook de zwaar teleurgestelde Annelies die veel te laat in de gaten had gekregen wat voor onbetrouwbaar vlees ze in de kuip had, gaf hem de bons.

Om een lang verhaal kort te maken: Zonder scrupules stortte Erik zich in een volgend avontuur waarin Jetty de gelukkige was. Die er na drie jaar de brui aan gaf nadat ze ontdekte dat hij er nog drie simultane liefdesnestje op na hield.
Erik, een schaker op vier borden.
Logistiek gezien trouwens een nogal gecompliceerde klus. Pure topsport. Binnen een straal van tien kilometer vier affaires uit elkaar houden vereist een zorgvuldige planning. Het kon dan ook niet anders dan dat ie tegen de lamp liep.
Z’n constructie viel op een gegeven moment niet meer bij elkaar te liegen.
Exit Jetty dus.
En Sofie, één van de drie andere slachtoffers.

De jaarlijkse happening van de exen van Erik waarbij de dames beurtelings de organisatie voor hun rekening nemen, kwam er natuurlijk niet zonder slag of stoot. Daarvoor hadden ze stuk voor stuk te veel in elkaars vaarwater gezeten.
Alle aanvankelijke wederzijdse onlustgevoelens, soms vijandigheid,  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor tevredenheid over  hun leven na de dood.
Vast programmapunt in hun catharsis vormde lange tijd de dartwedstrijd.
Duizenden pijltjes hebben ze gierend van het lachen en met toewijding in die uitvergrote kop van ‘m gejast. Vooral z’n ogen mochten zich verheugen in een mateloze populariteit bij de dames.
En ook het ganzenbord, vervaardigd door de creatieve Annelies,  zorgde vaak tot ver  in de kleine uurtjes voor pure opwinding. Gewapend met de dobbelsteen (kan het symbolischer?)  werden de hordes van vijfentwintig bizarre hoogtepunten uit het leven van Erik  met rode, blauwe, gele en groene pionnetjes weggetikt.
Een put was er niet bij.
Elk lustrum, en daar hebben ze er toch al gauw een stuk of drie van achter de kiezen, wordt volgens traditie uitbundig gevierd in de sprookjesambiance van de Efteling.
De allegorische smeltkroes van magie, illusie en fantasie.
Waar vooral lang een gelukkig geleefd wordt.
De bezweringsformules waarmee ze hem de vreselijkste ziektes toewensten hebben helaas hun uitwerking gemist.
Ach laat ook maar.
En het idee om hem ritueel in z’n BMW naar de bodem van de vijver langs de Beethovenlaan te duwen ligt ook al ver  achter ze.
Een mens wordt milder.

Een doodenkele keer wordt ie nog wel eens gesignaleerd op de vrijdagse koopavond in de Bussumse Nassaulaan, schichtig wegduikend achter z’n laatste verovering.
Ene Debbie.
Duidelijk van een onbestemde , grauwe derde garnituur.
Zeker niet van het niveau Annelies, Margreet, Jetty of Sofie.
En ook dat stemt tot tevredenheid.
De unanieme opluchting dat ze van hem af zijn is het onverwoestbare bindmiddel.
Het zijn dolle avonden.
Proost!