Archief voor de ‘rechtspopulisme’ Categorie

Nadat ik me in een donkergrijs verleden na een forse inspanning mijnerzijds ontworsteld had aan de ijzeren wetten van de zondagsheiliging die m’n ouwe heer zaliger z’n kroost oplegde, werd die Dag des Heeren op slag een alleszins te pruimen opening van de week.
De Nieuwe Somberheid slaat inmiddels snoeihard toe.
M’n dagelijkse ritueel, ’s morgens om 7.00 bij de eerste koffie, bestaat uit het verslinden van twee ochtendkranten. Een landelijke (al sinds 1968..) en een regionale. Al een jaar of vier een digitaal genoegen. Papier komt er bij mij niet meer in. En het hanteren van zo’n tablet is tussen de klamme lappen een meer dan comfortabele bezigheid, kan ik je verzekeren.
Op zon- en feestdagen val ik in een bodemloos gat. De zaterdagkrant mag dan WEEKEND-krant heten, na anderhalf uur leesgenoegen blijft er voor de zondag maar bar weinig over.
En dan is het op zondagmorgen op slag weer behelpen geblazen.
Nieuwe afbeeldingTrouwens, maar goed dat ik ga voor de tabletversie. Toen ik m’n Azijnbode zojuist voor het maken van een paar screenshots op m’n laptop probeerde te openen, werd ik voor de verandering eens niet blij van Sigmund.
Groei ik mee met dat kwaliteitsochtendblad of past die krant zich aan mij aan? Ik kan er de vinger niet achter krijgen.
Was die 50 jaar trouwens geen aanleiding voor een lintje?
In dit verband schoot een quote van good old Wim Kan me te binnen: (sprekend over de traditionele lintjesregen)
-Wat heeft u daar nou voor gedaan?
-Niets, maar wel heeeeel lang.
De meeste energie gaat op aan ‘Ten eerste’, ‘Opinie en debat’, m’n favoriete columnisten Bert Wagendorp, Sheila Sitalsing, de briljante Sylvia Witteman en de Betrouwbare Mannetjes.
Nieuwe afbeelding (2)En om de Voetnoot van Arnon Grunberg kan, al zou hij het willen, uiteraard geen mens heen. Die stopt trouwens binnenkort. Iedereen die zich geroepen voelt mag de komende weken z’n persoonlijke lief en leed in 149 woorden opsturen naar de krant. Wat er mee gedaan wordt is niet helemaal duidelijk.
Grunberg die graag koketteert met z’n erudietie, z’n joodse identiteit, z’n liefde voor New York en een onduidelijk zoontje zat vanmorgen wat mij betreft met zijn RECHTERBEEN weer midden in de roos.
Nieuwe afbeelding (1)

Hoofdredacteur Philippe Remarque mocht STEKEL vullen.
Met VOORKOM DE DIRK KUYTBRUG zette hij weer ’s een treurige hype tussen aanhalingstekens.

Over die roos gesproken: ook Bert Wagendorp zat er in, met MEI 1968.
Het wemelt deze week van de stukken over die ‘onvergetelijke’ meimaand van weleer.
Er hangt een hoop valse romantiek rond dit historische fenomeen.
Wat was mei ’68?
Wagendorp: ‘….Het is vermoedelijk de laatste keer dat we er zo uitgebreid op terugkijken, dus het wordt tijd voor een definitief antwoord. Om het even dicht bij huis te houden: in NRC Handelsblad schreef Hubert Smeets dat zonder de ‘geest van ’68’ Nederland zowel cultureel als economisch zou zijn versteend tot een onbeweeglijke natie. Dat is een soort stelligheid waar ik gek op ben en dat je, mits je er mee akkoord gaat, van een hoop getob verlost. Net als de zekerheid van T.Baudet en zijn alt-rightvrienden, die vinden dat in 1968 de teloorgang van alle waarden begon en de wortel aan de bijl (..) van de westerse samenleving werd gelegd’…….
De nachtmerrie van een columnist. Tien keer check je je stukkie op mogelijke taalfouten. Zelden of nooit is neerlandicus Bert er op te betrappen. Hij zal vanmorgen dan ook wel handenwringend de krant opgeslagen hebben.
Tenzij hij top-intellectueel Thierry letterlijk geciteerd heeft natuurlijk.

haring_3.pngIs de veelbesproken inburgering van onze nieuwkomers een succesnummer? Daarover lopen de meningen nogal uiteen. Van rechts tot links.
Onze blonde Mozart bijvoorbeeld vindt ’t in het kader van z’n uiterst bedenkelijke vreemdelingenhaat allemaal maar onzin. Om de doodeenvoudige reden dat hij de grenzen eigenlijk alleen maar potdicht wil.
En dan is inburgeren geen issue.
Maar ook de rechtgeaarde vaderlander die over een wat socialer hart beschikt, slaat soms steil achterover van de scheefgroei op dit terrein. Vaak het gevolg van soms onbegrijpelijke regelgeving en ambtelijk geknutsel.
Een schoondochter van vrienden, een import Française, woont al een jaar of tien in Nederland. Beheerste onze taal na drie jaar op een niveau waar menige autochtone landgenoot een puntje aan kan zuigen. Voorlees- en huiswerkmoeder op de basisschool van haar kinderen. Moet voor haar internationale bedrijf regelmatig tolken en geeft in haar schaarse vrije tijd lessen Nederlands aan vluchtelingen. Kan helemaal uit haar dak gaan van Nederlandstalig cabaret. De haarscherpe nuances van onze satire, die soms een pittig referentiekader veronderstellen, haalt ze er naadloos uit.
Maar diende zich, om het benodigde papiertje binnen te slepen, wel te onderwerpen aan een Noord-Koreaans inburgeringsregime waar haar de tranen spontaan van uit de ogen spatten.
Ze gaf die pijp aan Maarten. En terecht.

Voor de gein op internet ’s een paar inburgering oefenexamens schrijfvaardigheid gemaakt.
Uit nieuwsgierigheid.
Fact checks dus.
Daar wordt een mens niet vrolijk van.
Meestal een paar prima praktische openingsitempjes over het elementair invullen van formulieren etc, waarna er een waar inferno losbarst van een treurigheid waarmee je werkelijke alle kanten uit kunt.
Ook qua vooroordelen. Want daar weten we als Nederlanders wel raad mee
Lees en huiver:

Achmed is op school. De lessen zijn afgelopen. Daarom……
Wat willen ze horen bij het Ministerie van OCW? Het aardigste zou natuurlijk zijn dat onze troetelmarokkaan voortvarend aan z’n huiswerk gaat. Maar wat als ie in z’n vrije tijd een lucratief wiethandeltje drijft? Of als populaire treitervlogger voor de Zaanse Plus het verzamelde koopvolk graag tot diep in de Nederlandse botten schoffeert?
Gaat ie natuurlijk nooit aan zo’n suf Ministerie verklappen, dat misschien wel warme banden onderhoudt met de AIVD.

Mesut moet een opdracht maken. Hij wil de laptop aanzetten. Maar …..
Hij zal ‘m na ampele overwegingen wel in z’n rugzakje laten glijden. Zo’n kans krijgt ie nooit meer. Die tweehonderd euri zijn op de zwarte markt gauw verdiend.

-De fiets van Aziza is kapot. Ze wil graag een nieuwe. Dus…..
Jatten natuurlijk!

Nee, veel liever tillen we die inburgering vandaag voor de gelegenheid maar eens naar het micro-niveau van de plaatselijke aanpassing aan de woonomgeving.
Er blijkt wat normen en waarden betreft in Naarden nog een wereld te winnen.
Een aimabele en uiterst bescheiden Naardense uit de Cattenhagestraat parkeerde onlangs haar auto (een twintig jaar oud erfstuk van haar moeder met emotionele waarde) aan de Nieuwe Haven.
Dat doet ze al jaren.
Hemelsbreed vijftig meter van haar huis.
Moet kunnen zou je zeggen.
Wij doen daar in onze vesting niet lullig over.
Wie schetst haar verbazing toen er, op het moment dat ze ’s morgens om kwart voor negen wilde instappen, uit een nabijgelegen (tijdelijke? huur)woning een zwaar schuimbekkende nieuwkomer stormde die een ongekend repertoire aan verbaal geweld los liet op de totaal verbouwereerde vrouw. Wekte de indruk haar het liefst met auto en al de plomp in te willen duwen.
-Beloof me dat je dat rotautootje van je hier NOOIT meer neerzet!!
En toen ze geen aanstalten maakte dit ter plekke te beloven:
-Als ik dat kreng hier weer zie staan, ram ik ‘m helemaal in elkaar. Om te beginnen gaan je ramen er uit. En denk er om, ik ben een schooier die zich aan z’n woord houdt!!
Om die woorden kracht bij te zetten trapte hij bij wijze van introductie van de aanstaande vijandelijkheden al vast achteloos een spiegel van haar voertuig.

Op het politiebureau werd het proces-verbaal nauwgezet ingetypt door de dienstdoende functionarissen. En nu maar hopen dat het schandalige episteltje niet al te lang op de stapel blijft liggen.

Hebben we dit jaar voor het laatst kunnen genieten van de nostalgische vlootschouw in de haven? Is het straks gedaan met de met afstand mooiste intocht van Sinterklaas ? Met zo’n snuiter aan de Nieuwe Haven moeten we het ergste vrezen.
Een inburgeringcursusje ‘Naardense Normen en Waarden’ om hem op onze rails te krijgen, lijkt geen overbodige luxe.
Bij wijze van Intake om te beginnen drie vragen die z’n elementaire kennis van het lokale wel en wee testen. Meerkeuzevragen. We trekken hem het vel niet over de oren.
Haalt hij hierbij geen 100% dan kan ie meteen opsodemieteren.
Alle drie goed? Dan mag ie aanschuiven voor een vervolgonderzoekje. Haalt hij daarbij een coulante score van 51% dan is een zorgvuldig samengestelde commissie, geselecteerd uit de plaatselijke fine fleur aan kraaien bereid hem verder te begeleiden op weg naar een succesvol burgerschap Naarden.
We volgen hem met argusogen.

De INTAKE:

1.De directeur van de Grote Kerk is:
a. Han ter Heegde
b. Erik Klein Woolthuis
c. Liesbeth Ament
d. Marlo Reeders

2.Voor een krokant patatje kun je je vervoegen bij
a. de toko van Van Baal
b. de toko van Gerda
c. de toko van Julia
d. de toko van Juffertje in ’t Groen

3.deMess is
a. de bovenverdieping van Jelle
b. het afvalcontainercomplex op het Ruijsdaelplein
c. het nieuwe theater op datzelfde plein
d. het politieke gekrakeel rond die vermaledijde fusie met Weesp

NB: En als m’n ramen er komende week uit gaan dan weet ik waar ik de dader moet zoeken.

20170709_121504.jpg

-Wat een prachtige fillumhond heeft u!
De naar schatting 90 kilo uitbundig transpirerende amechtigheid in glimmende campingsmoking (drie streepjes) waaronder een paar oogverblindende roze sneakers had ik, voortgetrokken door logeerhond Loes, op de Lange Bedekte Weg al vijf minuten in het vizier.
Ze had in haar volledige Koninklijke volumineusheid  plaatsgenomen op het bankje onder het bescheiden boompje. Het enige schaduwrijke plekje van het speeltuintje aan de Doorbraak.
De afwerkplek voor Naardense opa’s en oma’s.
Want deze categorie lijkt tegenwoordig het monopolie te hebben op de ongesubsidieerde privé kinderopvang.
In de vooravond wil er nog wel eens een toegewijde jonge vader wat knutselen aan z’n pedagogische inhaalslag. Achter de kwaliteit van die spaarzame pappa-momentjes kun je echter je vraagtekens zetten. De liefdevolle aandacht voor de halsbrekende toeren van de nazaat op het mini- draaimolentje moet het doorgaans vet afleggen tegen de smartphone. Want wees eerlijk, er gaat niets boven het vingeren van de sociale media op de digitale snelweg die de enige echte wereldse werkelijkheid voor iedereen bereikbaar maken.
-Hoe heet ie?
Merkwaardig fenomeen. De meeste hondenbezitters hebben het, los van het geslacht van hun trouwe viervoeter, immer over ‘hij’.  Mijn Loes is dus een ‘zij’.
Die discussie ging ik maar niet aan.
-Loes
Daar knapte de wat onbestemde mistroostigheid die tot op dat moment om ‘Adidas-oma’ hing meteen zienderogen van op.
-Zo heet ik ook.
Omdat zoiets een band schept, besloot ik m’n nogal bedenkelijke vooroordeel tegen campingsmokings voor een keer te laten varen. Bij nader inzien bleek haar linker arm één en al tattoo. Ook daar stapte ik over heen en nam aarzelend plaats naast Loes op het bankje. Waarna ik een inkijkje kreeg in de belevingswereld van mijn generatiegenoot. In de tien minuten spreektijd die ik haar gunde, passeerde alles wat er maar aan ontevredenheid over de maatschappij van tegenwoordig op te hoesten is haar revue. Peroxide Geert was haar laatste strohalm. En die kleine Kevin van haar dochter natuurlijk, die uitgebreid de kwaliteit van het zand onder de wip aan het testen was. Zand is er om in je mond te stoppen. De jongste lichting wordt om voor mij onduidelijke redenen nog steeds opgescheept met Engelse namen: Kevin, Wesley, Jeffey, Dennis, Roy.
Benieuwd of de Brexit die tsunami gaat stoppen.

Als ik Loes op haar woord mocht geloven was haar Kevin een waar godsgeschenk. Een toppertje. ‘Je hebt geen idee hoeveel liefde je van zo’n koter terugkrijgt’. Niks mis mee. Een smeltkroes van superieure kwaliteiten waarmee je je als oma alleen maar gelukkig kunt prijzen, barstte los.
Dat laatste schoffelde ze ter plekke onderuit. Toen Kevin na herhaalde waarschuwingen nog steeds volhardde in het smakelijk consumeren van het wipzand, nam ze haar rol in de opvoeding meteen kloek ter hand.
-Als oma je zegt dat je dat zand niet in je bek moet steken dan stop je daar godverdomme mee. Je moet luisteren!
Ze bezegelde haar opvoedkundige hoogstandje met een fikse tik op de achterdelen van de opstandige kleinzoon, die daarna uitgebreid aan het blèren sloeg.
Mijn Loes werd er lichtelijk nerveus van.

Teruggekeerd op ons bankje maakte ze meteen helemaal korte metten met de rooskleurigheid van het omaschap die ze zo-even nog geschetst had. Ze barstte los in een ware litanie.
De afspraak was dat ze het knaapje één dagje in de week voor haar rekening zou nemen. Voor een dagelijks abonnement op de SKBNM, de Koningskinderen, Smallsteps of hoe al die voortreffelijke commerciële plaatselijke instellingen ook mogen heten, was de beurs van haar keihard werkende dochter en schoonzoon wat aan de krappe kant. Die ene dag was inmiddels uitgegroeid tot drie volle. En daar wilde af en toe ook nog wel eens een slapeloos nachtje aan vastgeplakt worden. Want aan Kevin’s nachtelijke discipline schortte wel het een en ander. Om nog maar niet te spreken van de eetmomentjes die nogal eens leidden tot regelrechte guerrillaoorlogen. Loes (ik ook trouwens) is van de generatie ‘eten wat de pot schaft’. Maar culinair gezien is er geen aanslepen aan vanwege de verfijnde smaak van kleinzoon.
En van haar Henk moest ze het ook niet hebben. Uitgerekend op die oppasdagen nam haar wederhelft samen met Arie, z’n pensionado-partner in crime, de kuierlatten naar hun visplekje bij Fort Ronduit. Met veel bier en de godbetert door Loes herself gesmeerde boterhammen, wisten ze hun gemeenschappelijke hobby schaamteloos te rekken tot een uur of zeven. Het tijdstip waarop Kevin natuurlijk al lang een breed afgeleverd was bij de rechtmatige eigenaars.
Onlangs had ze, bij ontstentenis van de ouders,  nog een volledig kinderpartijtje uit de grond gestampt toen haar toppertje de 3-jarige leeftijd had bereikt. En ga daar als 67-jarige maar eens aan staan. Een eindeloze middag met een stuk of zes al even stront verwende kleutertjes uit de buurt is een regelrechte bezoeking. Een volledig etmaal tussen de klamme lappen had ze nodig gehad om haar leven weer enigszins op de rails te krijgen.
Ik ken die verjaardagen. Heb ze altijd gemeden als de pest. Nu die kids wat ouder zijn zit ik op dat soort partijtjes uitgebreid uren lang  te slempen in een kamer met louter volwassen. Van de jeugdige gasten en de jarige geen spoor. Het persoonlijk en plechtig overhandigen van mijn cadeau is een ritueel dat volledig achterhaald is.
Ik leg m’n envelopje op de cadeautafel.
Een spannend boek is een treurig anachronisme.
Ze willen alleen maar geld.
‘Dieffie met verlos’ op straat is er trouwens niet meer bij. Ze zitten bijeengepakt op de slaapkamers boven met hun tablets en aanverwante digitale bullshit met holle ogen er de meest gruwelijke video-games door te jagen.

Ik gluurde op m’n horloge. Hoogste tijd om er met mijn Loes maar weer eens van tussen te gaan. Maar oma Loes maakte zich klaar voor de apotheose.
-En je wil het geloven of niet. Nou denkt mijn dochter er hard over om er nog een tweede bij te maken. Denk je komend  jaar van al dat gesodemieter af te zijn, begint dat hele circus weer van voren af aan. En mij wordt niks gevraagd. Want wie is er de lul?
IK WIL INSPRAAK.
Zag ik het goed? Gleed er een traan over oma’s  wang?

Ik liet oma in haar volledige ontreddering achter op het bankje.
-Welke kant gaan we uit Loes?
Mijn filmhond krijgt tijdens haar logeerpartij bij alles inspraak.
Ze trok me linea recta naar huis.
Naar de waterbak die lonkte.
Ze had er een droge bek van gekregen.

martine en Geert

Aart & Ton
Acda en De Munnik
Ajuinen en Look
Alex en Martine
Arie & Silvester
De Bloeiende Maagden
Bolder en Plante
Pé Daalemmer & Rooie Rinus
Ernesto & Marcellino
Ewout en Etienne
Flight of the Conchords
Hoed en de Rand
Johnny & Rijk
Jurk!
De Klisjeemannetjes
Kommil Foo
Van Kooten en De Bie
Krips en Molenaar
Lankmoed
Lebbis en Jansen
Maartje & Kine
Mannen met Pit
Mannen van de Radio
Mini & Maxi
De Mounties
Neerlands Hoop In Bange Dagen
Pectoralis
Plien en Bianca
Queen Bee (cabaretduo)
Reijn & Goed
Ruben & Nathan
Salu
Sandler & Young
Snip en Snap
Speelman en Speelman
TohoeWabohoe
Van der Laan & Woe
Veldhuis & Kemper
W.A.C.K.O.
De Wama’s
Yentl en De Boer

20170317_161921.jpg

Vuurrood stond de telefoon bij de bestuurders van het Bussumse Denksportcentrum. Het voormalige kerkgebouw aan de Nieuwe Englaan staat dagelijks op twee verdiepingen stijf van de zinderende activiteiten. Go, schaak, bridge.
Ja, vooral dat laatste.
Zeven dagen in de week stroomt het  voormalige godshuis tegenwoordig vol met lieden die staan te trappelen om in georganiseerd verband hun kaartje te leggen.
In deze verkiezingsweek liep er echter zand in de machine. De afzeggingen voor beginners- en gevorderdencursussen druppelden binnen. Zelfs het mateloos populaire BOBBEN (bridge onder begeleiding)  zag  donderdag jl. met lede ogen het aantal deelnemers met 10% teruglopen.

Nee, het Centrum heeft NIETS van doen met het overdadig met gel gepimpte hoofd van gladjanus Kuzu die in alle standen weigert afstand te nemen van de uiterst dubieuze uitspraken van die treurige Turkse president. Waarmee hij op zijn eigen manier de PVV naar de kroon steekt.
Niks mis natuurlijk met  integere volksvertegenwoordigers die een onvoldoende gehoorde groep Nederlanders een stem willen geven. Die vanuit een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel sociale uitsluiting willen tegengaan en achterstelling bestrijden.
DENK verbindt niet maar zet bevolkingsgroepen tegen elkaar op.

Het Denksportcentrum Bussum is er dan ook van overtuigd dat de wegblijvers komende week de route naar deze unieke sociëteit weer weten te vinden.
En een naamsverandering? No way!

header

M’n sociaal-democratische wonden zijn gelikt. Als er één politieke groepering is die geen vijanden nodig heeft om zichzelf om zeep te helpen, dan de PvdA wel. We zullen het in ons neo-fascistische landje de komende vier jaar moeten doen met het Nieuwe (fatsoenlijke?) Populisme van de VVD en (zeker) het CDA die in verkiezingstijd aardig tegen Gekke Geert begonnen aan te schurken. PVV Light dus.
Het zij zo.
Vanmorgen, staande voor m’n bed, in ieder geval de dag maar eens begonnen met het Wilhelmus. Is er vroeger in het gristulluk basisonderwijs met bloed zweet en tranen ingestampt. Inclusief het zesde couplet. Voor iemand die het statistisch gezien langzamerhand wat meer van z’n langetermijngeheugen moet hebben, in ieder geval een eitje.
Bumor’s  wil is wet. In een paar jaar tijd van een wat saaie stofjas getransformeerd tot een ongemeen zwaar opgefokte oppositieleider. Maar die wél in 90% van de gevallen meestemde met het crisisbeleid van een opmerkelijke regeringscombinatie waar geen ene fuck van deugde. Het imagoverlies als gevolg van de  kortstondige vrijage met de PVV die ooit bijna de ondergang van z’n clubje betekende, heeft ie nu wel definitief van zich afgeschud. Wat snoof ie de laatste maanden eigenlijk  zo door de bank? Hetzelfde als die hyperventilerende valse nicht/rollatorpopulist/AOW-WAO-rommelaar  Helicopter Henkie?
Terwijl de nieuwbakken vrijgezel Alexander, die in de zeeën van vrijgekomen tijd met z’n vriendjes van die christelijke splinter al aan het bakkeleien is over een eigentijds levenseinde, warm loopt voor z’n laatste kunstje legt het doortrapte geteisem van DENK het ene rookgordijn na het andere rond de Armeense genocide en het contemporaine rabiate gereutel van vriendje Erdogan.
Verder bij de plaatselijke pianowinkel langs geweest voor een vleugel. Het gaat wat mij betreft klassiek worden. Goed voor m’n imago. Gisteravond tussen de potten en pannen iets gedaan met uien en courgettes. En achter m’n laptop snuif ik als zelfbenoemde intellectueel sinds vanmorgen regelmatig hartstochtelijk aan een zakje geestverruimende  lavendel.
Je weet maar nooit.
Vrouwen vallen voor  de publiekelijk tongende Jessias met z’n geplagieerde toespraken. Mannen gaan voor Big Smile Mark.
Dat wordt in de retirade in  de krochten van het politieke bedrijf nog een heel gedoe om een genderneutrale pisbak te vinden.

Iedereen, behalve de zo tragisch afgestrafte sociaal-democraten, maakt vandaag een tevreden indruk. Voorop natuurlijk VVD-leider Mark Rutte die, ondanks dat hij de op één na grootste verliezer is, met dank aan Erdogan de grootste blijft. In zijn ‘winnaarsspeech’ benadrukte hij dat hij vooral content is over het feit dat het onsmakelijke rechtspopulisme een halt toe geroepen is. Dat laatste is nog maar de vraag. Wilders is weliswaar op een eerbiedige afstand gezet maar via de achterdeur sluipt met twee zetels een lavendel snuivende zelfbenoemde intellectueel naar binnen met een gedachtegoed waar je minstens even grote vraagtekens achter kunt zetten.
Homeopathische verdunning
Wat ben je eigenlijk voor iemand als je klaagt dat het Nederlandse volk verdund wordt door allerlei andere volkeren, tot er geen Nederlander meer is? Als je constant benadrukt hoe anders bepaalde bevolkingsgroepen zijn, hoe zij niet bij ‘ons’ passen, hoe zij ‘ons land’ afpakken? Als in jouw brede kennissenkring mensen zitten die toch wel heel erg geobsedeerd zijn met genetische verschillen tussen bevolkingsgroepen? Als je boeken in je boekenkast hebt staan waarin betoogd wordt dat Duitsland verpest wordt door niet-witte bevolkingsgroepen met (en vanwege) lage IQ’s?

Kijk en huiver vanaf 17 minuten en 50 seconden