Archief voor de ‘sport’ Categorie

ikb45

Er sluipen wel eens dagen door mijn medialandschap waarop ik vertwijfeld het liefst naar de pil van Drion zou willen grijpen. Zo die al bestaat natuurlijk. Decennia lang zat ik kennelijk te pitten bij ontwikkelingen in de kunst die er toe deden. Die met de beste wil van de wereld maar niet wilden landen in mijn ontoereikende denkraam.
Totale verwarring dus.

DWDD van maandag. Een van de weinige babbelprogramma’s die ik als het enigszins kan niet oversla. Dat de razendsnelle Matthijs omstreeks etenstijd z’n verbale diarree op ons loslaat maakt dat trouwens wel zo makkelijk. Vorige week woensdag nog was er alle reden tot gepaste vrolijkheid. In een aflevering waarin de niet van het beeldscherm  te rammen pensionado Mart Smeets voor de zoveelste keer meer dan uitgebreid z’n zoveelste wereldvreemde basketbalverhaaltje mocht afdraaien dat zelfs voor  een pur sang sportliefhebber als ik een brug of wat te ver gaat, ging er nog veel meer mis. Een jongen met een gitaar was na twee regels de tekst van z’n chanson kwijt. Jongens met gitaren zingen doorgaans met een geplaagde gelaatsuitdrukking alsof ze stevig in hun broek gescheten hebben. Toppertje in dit genre is Huub van der Lubbe (de Dijk).  En ook dit knaapje trok alles uit de kast om dat beeld te bevestigen. M’n favoriet Nico Dijkshoorn was hier dusdanig van in de war dat hij even later in z’n gesproken column de aanwezige Oranjeprins Constantijn voor een prinses versleet. Wat dat betreft is er ook altijd gezeik met die Oranjes.
Moet allemaal kunnen.
Tot zo ver kan ik het allemaal nog wel een beetje plaatsen.
Maar dat ging gisteravond helemaal mis.

Jasper, de zoveelste good-looking telg uit de Krabbé-dynastie mocht onder groot enthousiasme van Matthijs helemaal los gaan op de kunstenaar Yves Klein die iets met de gepatenteerde kleur blauw  gehad schijnt te hebben. De opa van Jasper, de kunstenaar Maarten Krabbé liep ik midden jaren ’60  tijdens een stageperiode  op een mavo in Amsterdam tegen het lijf . Was een absolute vernieuwer in het tekenonderwijs voor kinderen. Kon er wat mij betreft onvergetelijk over vertellen. Via de onafscheidelijke soulmate van wijlen  onze sjoemelprins Bernhard, pappa Jeroen, die ik straks bijzonder graag als spreker zie optreden bij m’n uitvaart, komen we dan uit bij die Jasper.
Als kenners over beeldende kunst spreken, zwijgt de leek in alle talen.
In diezelfde jaren ’60 hadden we ooit op zondagavond ene Pierre Jansen. Deze broodmagere magiër slaagde er op wonderbaarlijke wijze in om ons gezin dat qua kunst moeiteloos tot de barbaren gerekend kon worden, een half uur lang aan de beeldbuis te kluisteren.
Kunst voor arbeiders verklaard.
De welbespraakte, gepassioneerde Jasper kan er ook wat van. Performance als kunst. Vrouwen inzetten als levend penseel. Het immateriële gebruiken om een schilderij te maken. Ik kon het allemaal nog net volgen.
Maar bij het exposé over de kleur blauw (‘die je eigenlijk alleen in het écht kan ervaren’) haakte ik af. Evenals trouwens de Turks-Nederlandse tafeldame Fidan Ekiz  en adhd-cabaretier Jochem Myjer. (Heeft die jongen z’n naam veranderd?)

In het op DWDD aansluitende reclameblokje van de STER belandde ik weer met beide benen op de grond. Twee paar rimpelige bejaardenbillen stortten zich, gesponsord door telefoongigant Ben, na een overmoedig en link aanloopje van een steigertje in de plons.
Het immateriële op listige wijze gebruikt voor een commercieel spotje.
Ook kunst.

Schaatsquote van de Dag

Geplaatst: 7 januari 2017 in actualiteit, schaatsen, sport, taal

Herbert Dijkstra (die van die urenlange Tour de France wandeletappes, samen met Maarten Ducrot) en Martin Hersman waren, als ik het goed heb, een dag lang m’n gastheren bij het EK schaatsen in Thialf.
Een zit voor mensen met de lange adem
Van 11.00 – 18.30 uur.
Immer op zoek naar het sprankelende insiders-taalgebruik mét suggestieve associaties stuitte ik tijdens de 5 kilometer omstreeks 18.00 uur op  het volgende juweeltje.
Sprekend over de Rus Denis Yuskov:

denis2

bridge-met-mes-en-vorkAl ruim dertig jaar leg ik inmiddels een geïnspireerd kaartje. Bridge dus. Voornamelijk in het onlangs geheel gerenoveerde Bussumse Denksportcentrum aan de Nieuwe Englaan. Dat geweldige kaartspel speel  je met 52 kaarten. Maar volgens het Naarder Nieuws kan dat dus kennelijk ook met mes en vork.
Heb ik iets gemist?

riseuppppppp

Een dagje uit mijn tv-gids
Donderdag 8 december NPO1

Allereerst natuurlijk de tientallen journaals en sportjournaals die op deze dag voorbijtrekken. Veel voetbal vermoedelijk, waarbij het toch waarachtig niet enkel linksbuitens zijn die voorbij denderen.
5.55 Nederland in beweging. MAX. Ook het rechter deel van het lichaam komt uitgebreid aan bod.
6.10 Geheugentrainer. MAX. Commentaar overbodig.
7.10 Goedemorgen Nederland. WNL. Twee uur lang mogen voornamelijk Telegraafjournalisten ongelimiteerd hun zegje doen.
9.15 Nederland in beweging. MAX
9.40 Geheugentrainer. MAX
11.15 Tijd voor Max. MAX (herhaling)
17.10 Tijd voor Max. MAX. Een blij keutelprogramma dat eigenlijk nergens over gaat. Mét kooktips, dat wel.
20.30 Petticoat. 8-delige Nederlandse dramaserie. KRO/NCRV
21.30 Het Instituut. NTR/BNN Afgesloten van de buitenwereld worden honderden proefpersonen, EEN DOORSNEDE VAN DE NEDERLANDSE BEVOLKING, een week lang onderworpen aan een tiental psychologische, sociale en fysieke experimenten en onderzoeken.
22.15 Onzichtbaar Nederland. VPRO. Over het veranderende Hollandse landschap

Tussen de bedrijven door is er ook plaats ingeruimd voor EenVandaag, DWDD en Pauw

nieuwe-afbeelding-3

Enquêtes, onderzoekjes, je mag me  er ’s nachts voor wakker maken.  Vooral die van frauderende sociaal-psychologen die hun eigen verdachte diarree graag als realistisch geluid opdienen. Met ons onderwijs bijvoorbeeld,  is het ’t ene jaar een puinbak. Een jaar later moeten we weer geloven dat we top of the bill zijn. Een geestverruimend glaasje rooie wijn per dag en grote kans dat je professor Alzheimer en de griep wat langer buiten de deur houdt. Onlangs moesten we weer geloven dat je dat als vrouw beter uit je hersens kunt laten. Kankerverwekkend. Gaat de  paranoïde Amerikaanse presidentskandidaat die de vrouwelijke schaamstreek als grabbelton gebruikt z’n concurrent van de troon sleuren?
Bijna dagelijks worden we met de nodige tragi-komische  feitoïden om de oren geslagen. Het domein van de waarheid is veel kleiner dan we allemaal denken.
Waar Naarder Nieuws van vandaag z’n prominente booming data bijeengescharreld heeft? Geen idee. Maar liefst 56,6 % van de inwoners van Gooise Meren blijkt aan sport te doen. Dagelijks, wekelijks, maandelijks, 1x per jaar? We zullen het nooit weten. En heeft ons lokale sufferdje voor ons misschien ook even uitgerekend hoe dat specifiek zit in Naarden, afgezet tegen Bussum en Muiden? Mij hebben ze niets gevraagd. Mij vragen ze nooit iets. Maar gewapend met zulk indrukwekkend cijferwerk trek ik het vermoedelijk voorlopig wel weer.

bordes.jpg

Hadden we ergens niet nog een paar originele Naardense zilveren legpenningen liggen?
Onze warmste (sport)wethouder Marleen kon er in haar  toespraakje van vier A4’tjes (nog altijd drie meer dan het volledige partijprogramma van Gekke Geert) tenslotte niet om heen. Gooise Meren krijgt die hoogste onderscheiding niet opgehoest. Er moet een wapen op staan. Forse hoofdbrekens voor het ontwerpbureautje dat het zou leveren. Drie specifieke kenmerken van de bloedgroepen samenpersen in een logootje is kennelijk problematischer dan die hele wereldvreemde fusie. Nog even geduld dus voor kanjer Ferry, die z’n baantjes trouwens in een Eindhovens bad trekt. Van de Lunet, dat binnenkort sneuvelt in de algehele bezuinigingsdrang,  moest ie het duidelijk niet hebben.
Arme Ranomi. Vond ik. Voor één dag in de slagschaduw van haar gespierde vriendje dat wél op het juiste moment piekte. En aantikte.
Vorige week stond Marleen zelf nog als feestvarken achter de balustrade. Just married.
Twee keer binnen een week een even verheugende als verrassende hoop volk op de been. De laatste chauvinistische stuiptrekkingen van onze vestingstad?
Sportief  Naarden gaat zich vanaf vandaag te pletter trainen. Over vier jaar laten we die Gooise Meren in Tokyo een poepie ruiken. Dondert niet hoe. Desnoods als boogschutter. Of Grieks-Romeins worstelaar.
Op naar dat bordes. En de legpenningen.

Ferry
Heel even dreigde er onlangs een treurige tweespalt in Naarden. Op de social media werden er vanuit de Keverdijk vraagtekens geplaatst bij de kwaliteit van onze Vestingzondag. Een braderie van niks. Als je het komisch aandoende, oplaaiende chauvinisme mag geloven, schijn je voor het ware kraampjesfetisjisme toch echt op de Schapenmeent  te moeten zijn.
Het zal wel.

Ik kan makkelijk lullen. Heb niks met braderieën. Maar omdat ik ieder initiatief om een beetje leven in onze brouwerij te brengen van harte toejuich, doe ik op zo’n dag natuurlijk wel even een plichtmatig rondje langs het geesteskindje van Gerda cum suis. Waarbij ik me keer op keer afvraag wat nou precies de doelgroep mag zijn.

De plaatselijke verdeeldheid verdween als sneeuw voor de zon bij de samengebalde trots over de gouden medaille van ‘onze’ Ferry. Een topprestatie die de eensgezindheid bij de  koffieautomaatautoriteiten onder de Naardense Facebookers en twitterati op slag weer vlot trok. Alsof iedere Naarder daar z’n eigenste persoonlijke bijdrage aan had geleverd. Maar een nieuwe splijtzwam lonkt al weer aan de horizon. Gaat onze krachtpatser die het, pikant detail, in z’n spaarzame vrije momentjes met Ranomi schijnt te doen, straks in Naarden gehuldigd worden of moeten we er met z’n allen voor naar die verrekte Brinklaan? En wordt dat klusje geklaard door die anonieme wijkwethouder of halen we daar onze enige  ex-Olympiër Marleen voor van stal?
De laatste, mag ik toch hopen?
En voor zoiets is uiteraard slechts één locatie denkbaar.