Henk en de mythe

Geplaatst: 16 oktober 2016 in actualiteit, afscheid, cultuur, fotografie, gelezen, historie, Naarden, ouder worden, zorg

Mythe-over-de-Egyptische-koningin-Isis-e1428248503697.png

Een lachebekje zou ik hem bepaald niet willen noemen. Zelfs tijdens de periodieke potjes voetbal met z’n kleinkinderen op het Ruijsdaelplein wil de gulle lach zelden echt doorbreken. Nou zijn lachebekjes lang niet altijd een garantie voor boeiende persoonlijkheden. Om over diepgang maar te zwijgen. En laat het uitgerekend de diepgang zijn die één van z’n kenmerken is. En dan neem je die wat sombere, enigszins in zichzelf gekeerde uitstraling graag voor lief van de oud-aardrijkskundeleraar die ons 29 jaar lang trakteerde op een ongekende batterij historische achtergrondverhalen over Naarden en omgeving. Zijn indrukwekkende, vier keer per jaar geproduceerde periodiek ‘De Omroeper’ verschijnt in december voor het laatst. Z’n vele abonnees zullen hun heil elders moeten zoeken.
Die kwaliteiten van Henk Schaftenaar zijn onomstreden.
Literair tijdschrift Das Magazin organiseerde  ooit een zomerkamp voor veelbelovende jonge schrijvers. Daar gaven ervaren scribenten als Maartje Wortel, Daan Heerma van Voss en Ellen Deckwitz lezingen over hoe je een goede schrijver wordt. Van Maartje Wortel zijn de volgende lovende woorden. 11 augustus 2014.

De enige docent op de middelbare school waar ik wat van geleerd heb, was mijn docent aardrijkskunde. Zijn naam is Henk Schaftenaar. Het kan aan mij liggen dat ik vrijwel niets heb onthouden van wat de andere docenten zeiden, het zou aan het vermogen van de andere docenten kunnen liggen, maar het ligt natuurlijk allemaal aan Henk Schaftenaar. (Hoi, Henk!) De beste man leek niet iedere ochtend naar school te zijn gekomen om zijn werk uit te voeren, noch om ons iets bij te brengen. Hij leek te zijn gekomen voor zijn eigen plezier.
Hij wist exact waarover hij sprak en hij vertelde over niets liever dan over veengrond, zandgrond, ijstijden, vestingen, de verschuiving van aardkorsten, de etymologie achter plaatsnamen, et cetera. Hij schuwde daarbij niet met zijn leerlingen te gaan trollen schieten op de hei en ons zo iets bij te brengen over het leefgebied waarin we onze kinderoorlog voerden. Als ik nu aan de lessen terugdenk, weet ik waarom ik deze docent nooit ben vergeten. Ik wilde Henk Schaftenaar worden. En ik was niet de enige. Alle leerlingen van de school wilden Henk Schaftenaar worden. Dus luisterden we naar hem. Dus imiteerden we hem. Dus zorgden we ervoor dat we alles van aardrijkskunde wisten en net zo grappig waren als hij. We hebben veel opgestoken, maar hebben stuk voor stuk in ons hoogste doel gefaald. Niemand van de leerlingen is het gelukt om Henk Schaftenaar te zijn. Toch is de ontmoeting met de aardrijkskundeleraar uiteindelijk – los van uitzinnig hoge cijfers voor het vak aardrijkskunde en het feit dat we leerden dat het er niet om gaat wát je vertelt, maar vooral ook hoe je iets vertelt -misschien wel het beste wat ons op 15-jarige leeftijd heeft kunnen overkomen. Door te begrijpen wie we niet konden zijn, snapten we beter wie we waren. Of wie we konden worden.

Wat Henk betreft zullen we het hier helaas mee moeten doen. Graag had ik, zonder me nou meteen te verlagen tot het treurige niveau van RTL Boulevard, zeg maar de mens achter die prachtige  Omroeper wat uitgelicht. Zijn niet te stuiten drive. Ook naar de beginperiode, samen met de onlangs overleden Freek Udo, toen zijn tijdschrift vermoedelijk nog op een ouwe typemachine werd gefabriceerd, was ik nieuwsgierig. En naar de verdere ontwikkeling tot de  gelikte uitgave anno 2016. Klopt het beeld van hem dat zich onwillekeurig opdringt? Een man die gaandeweg steeds solistischer opereerde. Nou vooruit, eega Annie, jarenlang een zeer gewaardeerd PvdA-raadslid in Naarden, schreef ook nog wel eens wat. Ik had de prijzen en onderscheidingen die hij in de loop der jaren ongetwijfeld voor z’n oeuvre binnensleepte wel eens op een rijtje willen hebben. Want dat moeten er wel een paar zijn.
Om maar eens wat te noemen.
Via de mail nodigde ik hem uit voor een gesprekje waar ik in ieder geval veel zin in had.
Reactie van Henk: ‘Loop naar je ouwe moer Frans (citaat Eppie Houtenbommerd).’
Dat vond ie bij nader inzien kennelijk toch wat cru geformuleerd. Want even later liet ie in m’n mailbox weten er gewoon geen prijs op te stellen.
En gevraagd naar de reden (zo snel geef nou ook weer niet op): ‘Weet ik niet. Standaardhouding tegenover de pers die iets over mij wil schrijven.’
Hij ging fietsen.
Zelfs een fotootje op zijn onafscheidelijke Koga kon er niet van af.

13095907_267856050219807_6865074540323052712_n

reacties
  1. Jan Weerdenburg zegt:

    Henk, heeft heel veel goed werk gedaan. 29 jaar de Omroeper uitbrengen is niet niets. Daarvoor alle lof.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s