Door Wout weet ik alles van ze

Geplaatst: 29 oktober 2015 in Naarden, portretten
Tags:

wout

Als thuiswerker/pensionado die dagelijks z’n treurige teksten ten behoeve van de kleinkunst en een paar dankbare glossy’s op z’n laptop zit weg te tikken, ben ik een dankbare prooi voor de immer (?) goedgemutste honkbalpet van de TNT Pakketpost. Vrijwel dagelijks stoomt die oranje bus op naar mijn straat.
Wout dus.
Of zoals het sobere, zelfgemaakte naambordje op de Tyfusstraat meldt:
Wout van de Berg, postbode.
Dat goedgemutste van ‘m staat bij nader inzien trouwens soms wel enigszins onder druk. Want laat er alsjeblieft geen duffe doos voor hem op de weg zitten die niet harder dan 30 km/u rijdt waar hij op z’n minst 50 in z’n hoofd had. Het korte lontje in de TNT-cabine scheldt haar helemaal verrot.
Een vriend van me die in het huis van z’n dochter op de kleinkinderen paste, zat zo verdiept in z’n boek dat ie de deurbel niet hoorde. Mister TNT kwam vloekend en tierend zo ongeveer door het raam naar binnen.
Maar verder is het doorgaans best behoorlijk lachen met die supertrotse opa van een tweeling.

Tussen de gevels van de Beijert heerst overdag een serene stilte die in nogal schril contrast staat met de bedrijvigheid in de vroege uren. De ochtendspits waarin een optocht yuppige tweeverdieners, vechtend tegen de dagelijkse deadline, z’n nazaten nerveus naar de peperdure kinderopvang zweet. En hoewel ze dus overdag in geen velden of wegen te bekennen vallen, zijn ze wel zo clever om uitgerekend in díe uren de Bolcoms en aanverwante ongein hun internetbestellingen te laten bezorgen.
Mijn pandje waar dus een niet onaanzienlijk deel van de dag een schermpje staat te blauwen – daar is dus goddank iemand thuis- heeft zich ontwikkeld tot een waar overslagbedrijf.
Of Wout het pakketje voor 14 bij mij mag afgeven? Natuurlijk. En de dag erop ben ik wederom niet te beroerd om de handel waar nummer 18 en 21 reikhalzend naar zitten uit te kijken, onder m’n hoede te nemen.
Overmatig nieuwsgierig zou ik mezelf niet willen noe-men. Maar als onbezoldigd deeltijdfunctionaris van TNT, verwerf ik langzamerhand wel likkebaardend een splijtend inzicht in het reilen en zeilen van de aanpalende huishoudentjes. De aanschaf van een riant winterdekbed door nummer 10 moet een rib uit hun lijf betekend hebben. Mochten het de komende maanden qua temperatuur opnieuw barre tijden worden, op 10 zullen er in ieder geval niet onder lijden.
Nummer 15 slurpt al een maand of twee koffie uit die kromme Senseo. En ook de bijbehorende padjes worden in megavoordeelverpaking betrokken bij een zwaar concurrerende internetprijsvechter.
De Bolcommetjes van 20, zoals ik ze maar ben gaan noemen, shoppen al lang niet meer bij de plaatselijke middenstand op boeken en dvd’s, maar laten Wout eens per maand voorrijden om zich te verzekeren van hun optimale lees- en kijkgenot bij het knapperend vuurtje van de open haard.
Het duopack exclusieve teenslippers dat ik voor 23 in bewaring had, deed me –het is tenslotte november- een beetje eigenaardig aan. Maar wellicht zit er een weekje zonnen in Canarische streken in de pijplijn.
Met wat zich bij mij zo door de bank naar binnen worstelt, zou ik probleemloos een middelgroot Blokker-filiaal kunnen drijven.
De Transavia-piloot, die afgelopen jaar z’n gezin in het Rembrandtpark opdoekte en aan de andere kant van onze tussenmuur welgemoed met een schone lei begon, bakte ze misschien wel het bruinst. Een nieuw huishouden met wat simpele verbouwinkjes schreeuwt om de aanschaf van een aantal basisgemakken. Een magnetron, een flat-screen, een dolby surround geluidssetje. Niet te kort. Op hoogtijdagen stonden de aankopen hoog opgetast in de gang achter m’n voordeur.

De oogst van afgelopen week mocht er zijn. Dinsdag overhandigde Wout mij met een veelbetekenende grijns een pakketje voor de bleke brilletjes van nummer 7. Een koppeltje wat treurige, in zichzelf gekeerde echtelieden ergens diep in de veertig, voor wie zelfs de jaarlijkse straatbarbecue een te grote aanslag is op de contactuele vaardigheden. Het feestelijke doosje vermeldde als afzender Christine Le Duc. Een naam die ik in de bonte verscheidenheid van aan mij toevertrouwde handelswaar nog niet eerder had gesignaleerd. Toch maar even op gegoogeld. Christine blijkt een Erotisch Life Style Shopje te beheren. Zeg maar, het deksel op het potje van de uitgeneukte midlifecrisislijer op zoek naar de ultieme Haarlemmerolie.
En hoewel haar website je in de marge op subtiele wijze een neutrale verpakking in het vooruitzicht stelt, leverde een snelle scan van het etiketje op, dat van dat neutrale bij Christine in dit geval nauwelijks sprake was.
Het betrof een originele addition Jelly Dong 8, ruim 18 cm aan lekker stevig, flexibel genot.
Een dildo dus.
Het was op slag gedaan met m’n writersblockje dat al een uur voortwoekerde.
Het flexibele genot wil intussen, hoewel Wout een keurig briefje bij de jongelui achterliet, maar niet bij me afgehaald worden.
Ik oefen me al vijf dagen het schompes op de neutrale blik waarmee ik die lui van nummer 7 hun felbegeerde kleinood ga overhandigen.
En mocht mijn drempel uiteindelijk een tikkie te hoog zijn om aan mijn bel te trekken, dan reik ik het ze persoonlijk wel even aan.
Voor een keer maak ik graag een uitzondering.
Ik wil die koppen wel eens zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s