Archief voor de ‘feest’ Categorie

kletskassa

meningDe twee vrolijke mannen die vorige week m’n watermeter kwamen vervangen, wisten van wanten. In tien minuten was het voor hen simpele klusje in een prima stemming geklaard.
Of ze een bakkie koffie wilden?
Nou nee, daar hadden ze al genoeg van gescoord.
Maar even goed bedankt.
Aardige mannen.
Snel en effectief ook.
Tot zo ver geen probleem.
Maar dan begint het gelazer.
Een week later vind je in je mailbox een missive van hun baas.
Tevredenheidsonderzoek.
Mijn mening schijnt van vitaal belang voor ze zijn.
Het invullen duurt maar twee minuutjes, beloven ze plechtig.
M’n nieuwsgierigheid won het dit keer van de irritatie.
Met een royaal gebaar: allemaal tienen.
Terwijl de tien toch in het gemeen voor de meester zélf is voorbehouden.

Je kunt verdomme geen internetbestelling meer doen, een nieuwe verwarmingsketel laten plaatsen, je meniscus uit je bejaarde kniegewricht laten peuteren, elk half jaar door een strenge doch rechtvaardige mondhygiëniste die vermaledijde tandplak, of erger nog: tandsteen (u stookt uw tanden toch wel regelmatig?) uit je gebit laten rossen, of je moet je onmisbare feedback een paar dagen later via een enquête ook nog eens opsturen naar hun informatiegeile klantenservice.
Schijtziek word ik er van.
Het ontbreekt er nog maar aan dat ik na een nachtje liederlijk rollebollen, ’s ochtends een formulier met 25 vragen op m’n hoofdkussen vind van Vriendin (staat nóg vroeger op dan ik) waarop ik tot in detail de kwaliteit van m’n erotische ervaringen moet aangeven.
Dat trek ik niet.

Fijne kerstdagen en een goed 2019

Geplaatst: 11 december 2018 in feest
Tags:

2018-03-21 23.14.17

Over de voortvarende IT-jongens en -meisjes aan de Brinklaan kun je qua innovatie best wel wat aardige dingen zeggen. Van kleurkeuze hebben ze echter weinig sjoege. Dat in hun overzichtje het CDA kleurloos weggezet wordt, soit. Maar dat de twee smaakmakers van deze lokale verkiezingen, HART en GDP, het met respectievelijk licht- en donkergrijs moeten doen, is op z’n minst opmerkelijk.
Als er dan in de blauwe sector (VVD,D66) toch twee varianten opgehoest kunnen worden dan hadden ze naast het wat fletse groen van GL voor HART (van 2 naar 4) net zo makkelijk een kek tintje in dezelfde kleur kunnen reserveren..
Het GDP, dat tot in de raadszaal aan toe verreweg de luidruchtigste en agressiefste campagne voerde, marcheerde met vier zetels in de Raad binnen. Ze hadden er in feite natuurlijk al drie. Niettemin opmerkelijk. Je kunt van alles zeggen over het dissidentenclubje van Jelmer en Erik-Pieter. Maar kleurloos zijn ze niet.
Hoewel?
De vraag blijft natuurlijk: waar staan ze in werkelijkheid?

De coalitieonderhandelingen kunnen van start. Het voortouw is wederom in handen van de VVD die als grootste partij (-1, dat weer wel) traditiegetrouw weer aan die kar mag sleuren. Dat de liberalen bepaald niet staan te trappelen om winnaar GDP in hun hart sluiten, is evident. Ze schopten immers Kruyt en Vlaanderen afgelopen jaar om verschillende redenen uit de partij. En als je je oor gisteravond in de wandelgangen aan de Brinklaan te luisteren legde, lijkt men over de hele breedte nogal wat vraagtekens te zetten achter het werkelijke democratische gehalte van het polletjesclubje GDP.
HART, dat jarenlang op vele terreinen constructief en principieel oppositie voerde, moet langzamerhand als machtsfactor van betekenis stukken serieuzer genomen worden. En dat is maar goed ook. Te veel heikele thema’s immers zijn door de huidige coalitie weinig subtiel behandeld. Het is de hoogste tijd voor een frisse wind. Misschien dat de aanwezigheid van een substantiële HART-vertegenwoordiging er voor kan zorgen dat bijvoorbeeld de plaatselijke PvdA en Groen Links die zich in de afgelopen jaren regelmatig voor minder fraaie karretjes hebben laten spannen, wakker worden en hun ware gezicht weer ’s tonen.
Formeel zal er natuurlijk met winnaar GDP gepraat worden. Maar met een coalitiepartner die bij ieder onderwerp eerst een polletje op Facebook moet organiseren om z’n standpunt te bepalen, schiet dat niet op.
Welke coalitie er ook komt, en we gaan er gemakshalve maar even van uit dat het GDP daar geen deel van uit maakt, de situatie is stukken minder somber dan ie lijkt.
En daarbij gaat, ik zweer het je, datzelfde GDP nog een cruciale rol spelen.
Een voorbeeldje.
Het langzamerhand volstrekt onbegrijpelijke Scapino-dossier (wie het nog snapt mag z’n vinger opsteken) komt geheid op de agenda.
Ooit werd de verplaatsing van Appie naar het Scapinoterrein door de (toen nog Bussumse) Raad weggestemd. Daar waren waarachtig wel verschillende, zeer zwaar wegende inhoudelijke argumenten voor. Wie schetst onze verbazing dat de verhuizing van de grootgrutter in de afgelopen regeerperiode door de huidige coalitie met een gênante minachting voor die raadsmeerderheid door de achterdeur weer is binnengehaald.
Hoe de coalitie er ook uit komt te zien, die Scapino-vlieger gaat straks niet op.
Jelmer namelijk, organiseert daarover op Facebook z’n voldemocratische polletje waarin jan en alleman natuurlijk hartgrondig NEE zegt. Waarna met steun van vier GDP-stemmen het doek valt over dit tranentrekkende dossier.
Tenminste, als het GDP zich aan z’n belofte houdt.
En dat laatste zit nog. Want afgelopen week werd Jelmer er op Facebook op gewezen dat de standpunten in z’n campagne op z’n zachtst gezegd nogal eens op gespannen voet staan met de uitslag van z’n polletjes.
En hij moet natuurlijk ook nog ’s de kikkers in z’n kruiwagen zien te houden
Het gaan mooie tijden worden.

De contracten zijn getekend.
Het is alleen nog een kwestie van het prikken van een datum.
binnenkort in demess

Bordjes

Geplaatst: 7 januari 2018 in actualiteit, afscheid, feest, Gooise Meren, Naarden, nostalgie, zorg

20180107_105743.jpg

Het dient gezegd te worden: over het algemeen kom ik er op m’n therapeutische kuiertochtjes in onze vestingstad heel bevredigend uit.
Sterker nog: tot genoegen zelfs.
Maar als ik via de Jan Massenstraat op de Oude Haven stuit, slaat de verwarring onverbiddelijk toe.
Kan ik me met goed fatsoen  nog wel wagen aan die oversteek?
Of probeert Gooise Meren me, al weer,  op het verkeerde been te zetten?
2018 is nog maar koud begonnen of daar begint het gedonder al weer.
Mij hoor je (zoals ik op m’n Oudejaarsconference in deMess riep) niet zeggen dat het vroeger beter was.
Maar wel stukken leuker.
En duidelijker.

ramses

Bij de slotmanifestatie van het indrukwekkende Benefietgala ‘Geef deMess Cultureel Kapitaal’ in SPANT! Bussum, sloop er wat mij betreft toch weer dat verrekte twijfelmomentje in.
De totale euforie die zich van het theater meester maakte ten spijt.
Tekst kwijt.
En het ging toch waarachtig om slechts zeven woorden.

Nou heb ik over het algemeen (nog) weinig reden tot klagen over m’n geheugen.
De psalmversjes die wij op de gristullukke lagere school op maandagochtend om de beurt moesten opdreunen (voor een cijfer: één hapering een 9, twee keer mis betekende een 8, en was je drie keer de weg kwijt dan moest je ’s middags nablijven) zou ik voor het merendeel nog rimpelloos kunnen produceren. Op de HBS werden we geacht regelmatig een gedicht (uit het hoofd) voor te dragen. Ik heb er 55 jaar na dato nog een stuk of tien op m’n harde schijf staan. Inclusief de volledige 28 rampzalige regels van de Rey van Engelen uit Vondels Lucifer waarmee ik later in m’n studententijd met een forse slok op, te pas en te onpas, in een zwaar doorgesnoven gezelschap goeie sier maakte.
Mijn compleet grijs gedraaide LP’s van Toon Hermans hebben er voor gezorgd dat ik als 14-jarige zijn volledige shows, inclusief adempauzes (in het subtiele zwijgen was Toon een ware meester) tussen de schuifdeuren van mijn ouderlijk huis, vermoedelijk tot vervelens toe, ten beste gaf.
Toen ik ooit als knaapje ter gelegenheid van een knie-operatie in het Bussumse Majella ziekenhuis verzeilde heb ik er op kerstavond voor een gehoor van drie bij elkaar geveegde zalen (en in die tijd stelde zo’n zaal numeriek nog wat voor) een volledige voorstelling van bij elkaar geluld.
En ook bij de sectievergaderingen Nederlands op de Naardense scholengemeenschap Godelinde had ik vet profijt van dat selectieve geheugen. Die bijeenkomsten, beurtelings bij een van de collega’s thuis, eindigden onveranderlijk in wat je tegenwoordig een Sing Along noemt. Samen met collega cabaretier/ tekstschrijver en later radiomaker bij de TROS Sietze Dolstra joegen we de plaatselijke neerlandici tot in de kleine uurtjes keer op keer meedogenloos door een gevarieerd cabaretrepertoire.
Toon was (toen nog) onze favoriet.
En geef me de eerste regel van een conference van Wim Sonneveld en ik maak ‘m af waar je bij staat.
Met m’n eigen teksten had ik later stukken meer moeite. Maar dat kwam omdat die per voorstelling nogal ingrijpend veranderden. Dat krijg je met cabaret op maat. Wij speelden altijd premières.

Terug naar die Benefiet.
Met alle optredende artiesten op het toneel kwam het tot een ware apotheose via de massaal meegezongen evergreen van Ramses Shaffy:
Zing vecht huil bid lach werk en bewonder.
Hoe het komt? Geen idee.
Ik krijg ze nog altijd niet in de goeie volgorde uit m’n bek.