Archief voor de ‘financiën’ Categorie

The bridge 2

Nu ook de krant van Wakker Nederland de moeite neemt om de beerput van onze onverkwikkelijke soap rond ‘de brug’  leeg te scheppen, wordt het bij wijze van tegenwicht de hoogste tijd om ons fusieclubje maar eens wat lichtvoetiger  in de markt te zetten.
De machteloosheid lijkt een beetje in het dna van de Gooise Meren geslopen te zijn.
Zelfs de uit een Enkhuizer hoed getoverde succeswethouder Jan Franx begint zich te realiseren in wat voor een wespennest hij z’n immer chocoladekleurige schedel gestoken heeft. De alom zeer gewaardeerde crisismanager is met z’n luizige 0,6 fte dag en nacht bezig om de lijken die hier met de regelmaat van de klok uit de kast rollen op passende wijze ritueel te verbranden.
Het is dweilen met de kraan open.
Had zich als liberale excuustruus bij z’n entree vermoedelijk wat anders voorgesteld van dat Gooise klusje. Je moet er dan ook niet raar van opkijken als hij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 amper kan afwachten om z’n heil elders te zoeken.
We snakken naar wat luchtig vertier. Zo’n docudrama is natuurlijk leuk. Maar eerlijk gezegd geven we de voorkeur aan een heuse musical. Een pakkend  scriptje ligt voor het grijpen. De acteurs staan te trappelen. Bovendien een prachtige gelegenheid om theater Spant door de zomerse komkommertijd heen te slepen.

limes.jpg

Het wrakkige muurtje langs het schaduwrijke terras van de Naardense horeca-gigant Limes benadrukte nog eens extra de jongste tragische ontwikkelingen in de carrière van de onfortuinlijke Jan-Kees.
Op vrijdagmiddag had hij er zijn toevlucht gezocht in het gezelschap van z’n soulmate Philip.
Al vanaf de basisschool onafscheidelijk.
Hoewel?
Het had een haartje gescheeld of de Cito-toets had daar abrupt een stokje voor gestoken. Philip denderde  aan het eind van groep 8 spelenderwijs naar een vwo-advies.
Het Willem dus.
Voor Jan-Kees restte met z’n schamele score niets anders dan de mavo. De meest ondergewaardeerde onderwijsvorm van weleer waar het Jeugdjournaal deze week zo lullig over deed.
Om het leed nog enigszins te verzachten werd er tactvol nog wel wat geschermd met een mogelijk havo-perspectief.
Maar toch.
Een Salomonsoordeel dat voor z’n ouders amper te verkopen was tegenover de buren in het Rembrandtkwartier. De habitat van academisch gevormd Naarden.  In de Naardense Schilderswijk doet  de aanstormende  jeugd het doorgaans niet voor minder dan vwo of gymnasium. Alle reden voor de vader van Jan-Kees om zich na dit teleurstellende advies onverwijld te melden voor een verhelderend oudergesprekje.
Geheel tegen z’n gewoonte trouwens.
Acht jaar lang had hij (druk druk druk) die honneurs overgelaten aan z’n eega. Maar als het water tot de lippen staat, en daarvan was nu toch echt wel sprake, weet een toegewijde vader in het belang van z’n hevig miskende zoon wat hem te doen staat.
Al z’n charmes en verbale vaardigheden gooide hij in de strijd
Alle respect uiteraard voor de competentie van het onderwijzend personeel, voornamelijk juffen, dat hem zonder kleerscheuren door de basisschool geloodst had. Maar hier gingen ze toch echt in de fout. Iedere boerenlul voelde toch op z’n klompen aan dat we met Jan-Kees te maken hadden met een onversneden vwo-er?
De verantwoordelijke juf kon dan wel tegensputteren door te wijzen op de nauwelijks te negeren conclusies van hun uiterst betrouwbare leerlingvolgsysteem, paps was niet te vermurwen.
Dus vanaf het nieuwe schooljaar zat zoonlief in een havo/vwo brugklas.
Samen met Philip.

Spiekend en anderszins gênant frauderend had ie z’n verblijf in het kielzog van Philip met kunst en vliegwerk nog tot 3 vwo  weten te rekken maar toen was het voltallige docentencorps onverbiddelijk.
Doek.
Hij mocht het bij godsgratie nog op de havo proberen.

Hun gemeenschappelijke minuten brachten ze voortaan slechts in de lunchpauzes door.
En op de hockeyclub.
De Gooische.
In de donkerblauwe wedstrijdpantalon van het kakkersgenootschap ontwikkelde Jan-Kees zich tot een kanjer die het weldra schopte tot de hoogste regionen van de jeugdafdeling. Tenminste nog één terrein waarop hij z’n vriend overtrof, die anoniem z’n balletjes sloeg in één van de wat minder aansprekende teams.
Het prestige dat hij met z’n sportieve heldendaden verwierf was indrukwekkend. Zeker ook bij de blonde paardenstaartjes met hun onafscheidelijke ‘kinderenvoorkinderen-tongval’.

Maar op het Willem hadden ze daar niet zo’n boodschap aan.
Daar golden andere wetten.
Over de laatste twee klassen van de havo, met pretpakket, deed hij vier jaar. Niet in de laatste plaats tot z’n eigen verbazing afgerond met een heus diploma.
Het resultaat van een optocht peperdure huiswerkcursussen en bijlessen voor de meest kritische vakken.
En dat waren er heel wat.

En ook voor de daaropvolgende HEAO nam hij ruim de tijd.
Toen ie uiteindelijk z’n felbegeerde diploma mocht afhalen, had Philip intussen maar liefst twee bepaald niet kinderachtige academische studies tegelijk afgerond.
Econometrie en theoretische natuurkunde.
En behoorlijk op streek naar een glanzende carrière.
De vriendschap had er niet onder geleden.

Middels intensief lobby- en masseerwerk van pa die stikte in z’n Old Boys netwerkjes, werd hij geparkeerd bij Ernst&Young.
Accountmanager. Een functie die stukken indrukwekkender klonk dan wat Jan-Kees er van bakte. In z’n volledige schoolloopbaan had ie bij voortduring zwaar tegen z’n plafond moeten aanbuffelen.
Maar  de accountancy vroeg van hem skills waarmee hij er dwars door heen zou moeten. Resultaat: in no time twee gigantische burn-outs waarmee hij evenzoveel jaren veroordeeld was tot eindeloze sessies ongeïnspireerd gamen en televisiekijken op de lederen bank in de halve villa met tophypotheek.

SONY DSC

‘Boer zoekt Vrouw’ was peanuts vergeleken bij z’n eigen uitzichtloze zoektocht.
Het hockeyprestige was al lang en breed verbleekt. En één van de paardenstaartjes met wie hij inmiddels al twee koters op de wereld had gezet begon onrustbarende tekenen van algeheel ongenoegen te vertonen.
Had ze op het verkeerde paard gewed?

Nadat hij voorzien van de nodige psychische littekens bij z’n baas terugkeerde, miste hij in drie opeenvolgende jaren glorieus z’n targets voor de Finance-boer. Waarna het snel gebeurd was.
Jan-Kees@3xnix.nl
Afmars dus.

En daar zat ie dus met z’n achtendertig teleurstellende jaren.
Tegenover een machteloze vriend die met al z’n  begrip in deze zorgsector ook geen passende handen aan het bed voorradig had.
Nog maar zo’n bruine jongen met drie vingers schuim dan maar.
En straks een halve Franse kip van het huis.
Biologisch.
Specialiteit van de chef.

vestingmuseum

Er was, o ironie,  een nieuwe directeur voor nodig om uiteindelijk de ware realiteitszin te laten doorbreken. Het Vestingmuseum verhuist niet. En dat is voor de verandering nou ’s geen fake news. Vijf jaar is er een ontzettende partij afgeouwehoerd. Om allerlei redenen was het natuurlijk een doodgeboren kindje, die verplaatsing naar Bastion Oranje. Zonder subsidies is zo’n investering gewoonweg van de gekke. Dat zag jan en alleman al jaren. En dan hebben we het nog niet eens over die van de pot gerukte, wereldvreemde argumenten die er voor zo’n verplaatsing aangesleept werden. Want wat is er eigenlijk zo mis met de huidige locatie? Als je via de Doorbraak de vesting binnenrijdt, heeft deze attractie een uitstraling die hij bij de Utrechtse Poort never zou krijgen. Op een afstand van honderd meter beschikt het museum bovendien over een riante parkeergelegenheid (Nieuw Molen). Stukken handiger dan de omgeving van het Bastion waar je die heilige koe echt met geen mogelijkheid kwijt kunt.
De bescheiden huidige collectie in een veel te grote, peperdure jas?  Om dat zaakje rendabel te maken heb je zo’n 60.000 bezoekers per jaar nodig (nu 25.000). De focus ligt nu op een fikse opknapbeurt. Er is heel wat achterstallig onderhoud. En ook qua programmering trekt de ambitieuze nieuwe baas een aardig blik met ideeën open.
Buitengewoon sneu voor de verenigingen die met het oog op die onverkwikkelijke plannenmakerij bij voorbaat het veld moesten ruimen. Die zullen het allemaal ongetwijfeld knarsetandend aanzien.
En welke functie gaat de Gele Loods krijgen? De ideale locatie voor een Cultureel Centrum. De initiatiefgroep daarvoor heeft daarvan moeten afzien en is inmiddels zeer tevreden met de voormalige Hoed. De contractbesprekingen daarvoor verkeren in een afrondende fase. Als alles naar verwachting verloopt dan opent De Mess na een fikse opknapbeurt in de zomer haar poorten.

Bij de plannen die er ontvouwd worden missen we echter een niet onbelangrijk aspect dat Oscar Hefting toch maar even moet meenemen.
Was het niet de vorige directeur die ooit verzuchtte dat het weren van de touringcars uit de vesting zo ongeveer de doodsteek voor z’n toko was?  Er waren toch contracten met busmaatschappijen die boordevol enthousiasme een bonte verzameling doelgroepen afleverden? Ze hebben er een dikke punt achter gezet. Was er een jaar of tien geleden  niet een plaatselijke verkeerscommissie die dit heikele punt aansneed en adviseerde om een uitzondering te maken voor die touringcars.  Nieuw Molen is toch een prima plek? De streekbussen knorren over een beperkte afstand van 200 meter langs de binnenste wallen. Via de Doorbraak (50 meter) of de Amsterdamse straatweg (100 meter) zullen die paar touringcars voor het museum het verkeer toch niet ontwrichten? Misschien moet de oprit wat aangepast worden. Maar als we met z’n allen vinden dat we ons Vestingmuseum de plaats moeten geven die het verdient, dan is dat een offertje van niks.

foto: Naarder Nieuws

20161128_134511

Het begint nu écht als een dolle te lopen bij die Gooise Meren. Vorige week werden we als summum van democratisch  genot vergast op een uurtje online vragen stellen aan wethouder Jan Franx. Op een speciale Facebooksite. Deze eerste sessie werd voornamelijk gevuld door de inmiddels behoorlijk omvangrijke familie- en vriendenclan van ons schaars behaarde financiële lachebekje dat door de VVD voor een bom duiten uit Enkhuizen naar de Gooise Meren werd gelokt. Om orde op zaken te stellen. Het eigen plaatselijke liberalenpotentieel kreeg de eindjes niet aan elkaar.
Ik behoor kennelijk niet tot z’n intimi want het vrijmoedig door mij ingetikte probleempje bleef een uur lang ergens tussen de wal en het schip hangen. Maar geen nood, twee dagen later werd ik alsnog afgepoeierd met de verwachte dooddoener.
Zo’n vragenuurtje kan nog een succes worden. Zeker als het over de heikele dossiers gaat, waarvan  we er waarachtig nog wel een paar hebben liggen.

Maar ook ongevraagd weten ze in ons fusiegedrocht van wanten.
Vanmorgen viel er een missive op de mat van een meer dan attente medewerker KCC. Waar KCC voor staat is me vooralsnog een raadsel maar de bezorgdheid over mijn fysieke wel en wee spat er in ieder geval op ontroerende wijze van af.
Ik krijg een gehandicaptenparkeerplaats.
Binnenkort wordt er een gehandicaptenparkeerplaats aangelegd op de Beijert in Naarden. Dat is in de directe omgeving van uw woning. Met deze brief informeren wij u hierover.
Een verkeersbesluit, genomen op grond van de bepalingen van de Wegenverkeerswet 1994 (artikel 18), het reglement verkeersregels en verkeersteken 1990 (RVV1990) en het besluit Administratieve Bepalingen inzake het Wegverkeer (BABW)

Zojuist teruggekeerd van de tennisbaan waar ik gedurende anderhalf uur werkelijk als een jonge god te keer ging. Gisteren nog een rondje van 40 km op m’n racefiets langs de Vecht gemaakt en als niemand me tegenhoudt, doe ik dat vanmiddag nog eens dunnetjes over.
Het vooruitzicht van een gemarkeerde parkeerplaats voor de deur maakt onvermoede krachten bij me los. Ik heb een leven lang naar zo’n eigen domein uitgekeken.
De jaloezie bij m’n naaste buren zal amper te filmen zijn.
Of ik nog vragen heb? ronkt het verrassende episteltje.
Om de dooie dood  niet.
Laat het team van Beheer en Service maar doorkomen.
Ik ben er helemaal klaar voor.

nieuwe-afbeelding

Vanmiddag maar eens ingelogd op het livestream vragenuurtje van wethouder Jan Franx op Facebook. Over de begroting van ‘onze’ Gooise Meren, die voor de modale surfer  nog niet zo 1,2,3 op internet te googlen blijkt te zijn. Nou zijn de financiën van onze gemeente niet bepaald mijn ding. Maar als er een eigentijdse en lofwaardige poging wordt gedaan om ons publiekelijk uit onze dromen te helpen, kent m’n nieuwsgierigheid amper grenzen. Jan is een makkelijk pratende relaxte man met een geruststellende, licht Amsterdamse tongval. Vermoedelijk ook behoorlijk kundig. Erg schokkend waren de op hem afgevuurde vragen vooralsnog niet. En de relevantie liet, zeker aanvankelijk, ook hier en daar wel het nodige te wensen over. In een ouwejongenskrentenbroodsfeertje , Jan kende de meeste vragenstellers beroepsmatig, werd er plichtmatig wat heen en weer gekeuteld. Hij had zich uiteraard gewapend tegen de dreigende pijnlijke radiostiltes en bladerde wat vrijblijvend door de begroting die hij voor zich op tafel had liggen.
Afijn, ik ben  in ieder geval helemaal bijgepraat over z’n privésituatie. Tweelingdochters van 35 met drie kleinkinderen. Een intens gelukkige opa. Wat wel duidelijk werd: de man gaat, hoewel hij de deur voorzichtigheidshalve listig op een kier zette, écht niet verkassen van Enkhuizen naar Naarden.
Na een half uurtje waagde ik er maar een vraag aan. De man zat er tenslotte niet voor niks. Over de levensvatbaarheid van ons Naardense zwembad. Lokaal gezien aardig relevant, dacht ik. Dertig minuten lang wachtte ik met rooie konen tevergeefs op z’n ongetwijfeld superieure explicatie. Jan zag me gewoon niet staan, druk als hij in de weer was met het bedienen van z’n clubje bekenden en z’n vooraf geplande begrotingsriedeltjes die hij uit de losse pols debiteerde.
Ik was niet boos. Zelfs niet verdrietig.
Ach…
Maar zo’n livestream chatsessie heeft wel toekomstmogelijkheden.
Zeker als er concrete gemeentelijke problematiek in het geding is.
Volgende keer beter.
Alle begin is moeilijk.

logo-sbz-witZe moet een aardige sloot vrijwilligers hebben, onze alom gewaardeerde Stichting Burgerzin. En om de meute die onbezoldigd z’n steentje bijdraagt aan de vele aardige plaatselijke activiteiten een beetje tevreden te houden, is er de jaarlijkse Dankdag.
Een bbq op 11 september.
Of het te wijten valt aan de gekorte subsidies als gevolg van de bezuinigingsdrang van de gemeente is niet duidelijk. Maar met de centjes van de Stichting is het kennelijk niet helemaal meer als voorheen. En wat doe je dan als armlastig bestuur in verwarring? Je zoekt in je kinderlijke onschuld je toevlucht in krasse maatregelen: snijden in de gastenlijst. De grootste vreetzakken worden rücksichtslos geschrapt.
Slimme, maar riskante truc.
Dan heb je helaas buiten de plaatselijke social media gerekend. De verontwaardiging is niet te filmen.
Middels een in armetierig Nederlands opgesteld kattenbelletje op Facebook waar de haast van af spat, doet Burgerzin een ultieme, wanhopige poging de zaak recht te trekken.   Het berust allemaal op een betreurenswaardige administratieve vergissing. De mailadresjes kloppen niet.
Zeggen ze.
Kutsmoes natuurlijk. Want als men die vrijwilligers in de hoeven wil krijgen voor de Sinterklaasintocht of de mateloos populaire Vestingeilandweken, dan is hun digitale brievenbus al jarenlang naadloos te vinden.
Resultaat: iedereen mag alsnog een vorkje meeprikken.
Ik zweer je: het gaat een dolle boel worden op 11 september.

ondernemende-burgerWachter Muller heeft wel wat te weeg gebracht met het crowdfundingproject voor z’n stadshotel waar we als Naarders in ieder geval reikhalzend naar uitkijken. De sloop en verbouwing hadden een zodanige bres geslagen in z’n spaarcentjes dat er zo goed als niets meer over was voor de bedjes, de tafeltjes en de stoeltjes. En dan schiet het natuurlijk niet echt op met zo’n hotel.
Geen nood. Binnen twee dagen had ie de benodigde twee ton (..) bij elkaar, zodat de eerste gasten naar verwachting in oktober kunnen inchecken.
Crowdfunding is in. En grijpt meteen als een olievlek om zich heen.
Ook in de niet-commerciële sector.
Het nogal vrijgevochten, hyperactieve jeu de boules genootschap De Vestingballen is al tijden maar bar matig tevreden over de toplaag van de baan achter de Grote Kerk. De administratie op de Brinklaan is kennelijk nog niet helemaal op orde. Maar liefst twee keer werd de aandacht op het probleem gevestigd. Tot op heden is het daar echter lou loene. Vroeger waren de lijntjes wat korter. Op de zaterdagmarkt kon je nog wel ’s een empathische Naardense wethouder of een verantwoordelijke ambtenaar aanschieten die meteen vaart achter zo’n verzoekje zette. Maar die tijd is voorbij. Of zou het liggen aan het feit dat er fors gesnoeid is in het budget voor de promotie van de Gooise Meren?
Na een paar maanden wachten zijn de bouleurs het zat.
De hoogste tijd voor een burgerinitiatiefje.
Een grondbedrijf gaat de baan voor ca 400 euri pico bello in orde maken. De benodigde centjes waren in 24 uur bij elkaar. Sterker nog: het liep zo storm met de inschrijvingen dat er van het restbedrag net zo makkelijk nog een overkapping gerealiseerd kan worden.
De Vestingballen weten wel hoe ze de Gooise Meren door hun financiële problemen heen moeten slepen…..

En maak je geen zorgen: de aanpak wordt een stuk simpeler

Nieuwe-kraan-volvo-160-WELD