Archief voor de ‘Koningsdag’ Categorie

lintjeLatijn is een behoorlijk dooie taal.
Morsdood eigenlijk.
Je kunt er, koketterend op feestjes en partijen, goeie sier mee maken, ten bewijze dat jouw boeiende persoonlijkheid tot het exclusieve clubje behoort dat die hooggewaardeerde gymnasiumopleiding van weleer, met grieks en latijn, achter de kiezen heeft. Toen het gymnasium nog het gymnasium was. Want als we ons niet vergissen zou in het kader van het opleuken van de middelbareschool-opleidingen in de nabije toekomst ook wel eens een forse streep door die oude talen kunnen gaan. De relevantie (heb je er bijvoorbeeld écht wat aan bij het aanleren van andere talen?) is al jaren behoorlijk zoek. Eén oude taal in je profiel (waar je een paar luizige uurtjes in de week mee mag stoeien) is tegenwoordig al voldoende voor zo’n papiertje.
Want vergis je niet, het is behoorlijk stampen geblazen om die van de pot gerukte ablativus absolutus of de naamvallen van de derde declinatie een beetje ordentelijk in je kop te krijgen.
En dat allemaal op een leeftijd dat de hormonen door je lichaam gieren en de zesjescultuur voor velen die standaard toch al een niveautje te hoog ingeschaald lijken te zijn in ons onderwijscircus, de reddingsboei is waar ze zich wanhopig aan vastklampen. En een taal als, pak ‘m beet, Spaans, stukken voor de hand liggender zou zijn.
Het zal wel een vorm van opgeleukt cultuuronderwijs worden.
De klassieke cultuur, wel te verstaan.
Kennis van de wortels van onze beschaving.
De zin daarvan staat in ieder geval niet ter discussie.

Deze week viel een missive van onze burgemeester Han op de mat.
Althans, de naam van drs. H.M.W. ter Heegde staat er onder.
Z’n secretaris D.J. van Huizen heeft zich kennelijk over het klusje ontfermd.
Of die Dick zich ooit in het zweet zijns aanschijns zes uur in de week te pletter heeft zitten te vertalen in Livius, is nog maar de vraag.
Als je dan koketteert met de klassieken, doe het dan goed.
De aanhef.
Geachte decorandus,
Hoezo decorandus?
Ik heb het, omdat ik er niet mee op m’n bek wil gaan, voor de zekerheid nog maar even dubbel gecheckt bij professor Wikipedia.
decorandus zelfst.naamw. (m.) Afbreekpatroon: de – co – ‘ran – dus Herkomst: «Latijn Verbuigingen: decorandi of -sen (meerv.) hij die gedecoreerd gaat worden
En als ik het goed begrepen heb is het toch de bedoeling dat op het feestje van Han alleen diegenen door de ballotage komen die al lang een breed zo’n lintje in de pocket hebben..
De decorati dus. (Nee, niet die straalvinnige vissensoort uit de familie van stekelruggen).

Het gaat daar op Koningsdag in het Naardense stadhuis (met koffie en koek)  trouwens een dolle boel worden.
Maar liefst twee coupletten van het Wilhelmus moeten de decorati er tot eer en meerdere glorie van onze jarige vorst door jassen.
Die verrekte Buma heeft behoorlijk z’n zin gekregen.
Mijn schild ende betrouwen dus?
Ik lepel hem als product van een oerdegelijke opvoeding nog naadloos op.

Zal helaas schitteren door afwezigheid.

IMG-20180408-WA0000

De_eenige_oprechte_Haarlemmerolie

Eeuwig zonde dat m’n moeder zaliger ooit die bevalling van mij niet heeft weten te rekken tot 28 april.
Ik was  zielsgraag bij dat smikkel- en smulfestijn in Het Paleis geweest.
Een eigentijds bamboevoorgerechtje gevolgd door een stevige onbesproken steak uit het land van Videla op een bedje van uitgeprocedeerde authentieke Syrische Baba Ghanouj. Ingevlogen door Julio Poch himself die op voorspraak van Willy voor een paar dagen z’n enkelbandje mocht inleveren. Maakte er graag een ommetje voor langs Damascus. Besloten met de massale horlepiep onder het zingen van ‘Lang zullen WE leven’.
Met dat wereldvreemde koningshuis heb ik niet zo veul. Zal wel komen omdat ik in m’n jongste Soestdijkse jeugd elf jaar lang gewapend met een bosje treurige snijbloemen naar dat defilé geschopt werd.
Maar die mening ben ik aan het nuanceren.
Niet zozeer door het tv-babbeltje dat de Majesteit deze week had met Wilfried.
Een royale kans om definitief af te rekenen met z’n jetset-verleden.
En er kan ook een streep door ‘beetje dom’.
Iedereen ging er van uit z’n dak.
De mens achter de monarch, zeg maar.
In een tijd waarin dubieuze volksmenners grote bevolkingsgroepen tegen elkaar opzetten, de verlossende Haarlemmerolie waar de zwijgende meerderheid naar snakt.
Zo’n Koningsdag benadrukt dat nog maar weer eens.
Blijven dus.
Voorlopig.
Bovendien: landen met een vergelijkbare poppenkast marcheren als een tierelier.
De week ook van de zakkenvullers. Aangevoerd door de Crematiekeizer, de zoveelste VVD-coryfee, en nog wel de voorzitter van dat clubje, die zo z’n eigen ideeën heeft over het vrijemarktmechanisme.  Altijd weer fascinerend hoe dat soort fijnbesnaarde typjes z’n hevig besmeurde straatje meent schoon te kunnen vegen.
Inclusief Noord-Koreaanse/Trumpiaanse schoffering van de pers.

Reuze benieuwd of de  faux pas van de patatliberaal die eigenlijk gewoon Hennie heet, komende week nog door de eloquente bovenmeester Mark onder het tapijt te moffelen valt. Z’n partijgenoten Mark Verheijen, Frans Weekers, Fred Teeven, Ivo Opstelten en Ard van der Steur werden in de opmaat van hun politieke val immers al even enthousiast door hem verdedigd.

VVDtop

18193982_1119498124862854_7051832571978535147_n

Hoeveel keer had ze er als liefhebbende moeder niet alles wat ze aan empathie bezat ingestopt?
Die jaarlijkse rituele verplaatsing van de rotzooi ter gelegenheid van de verjaardag van Willy?

Met Gijs, haar eerste, was het allemaal nog nieuw.
En ook wel leuk eigenlijk.
Janine bezweek moeiteloos voor z’n staalblauwe kijkers en het verbale offensief dat al weken van te voren werd ingezet.
Al z’n vriendjes mochten van thuis.
En het had eerlijk gezegd ook wel wat. Je kind op z’n eigenste kleedje met koopwaar op het Naardense marktplein.
Niels installeerde hem er ’s morgens voor dag en dauw.
Samen met de andere vaders.
Had hun suv tenminste ook nog een functie.

Niet te kort wat er zo door het jaar heen aan overtollig en afgedankt spul naar de zolder verdwijnt.
Leve de consumptiemaatschappij.
En gewapend met een plastic bekertje koffie en een aarzelend eerste oranjebittertje samen met de andere jolige vaders en moeders een beetje toezicht houden was geen overbodige luxe.
Voor je het wist verhuisde je zuurverdiende haardroger of staafmixer voor een appel en een ei naar de iets te hongerige Oranje klandizie.

Met Pien, de tweede, was het ook nog wel te pruimen.
Meiden hebben weer een geheel eigen benadering van zo’n feestelijke Marktplaats.
Zelfgebakken taart.
Liters aangelengde limonadesiroop.
De keuken, waar ze met haar vriendinnen uitgebreid te keer ging was ieder jaar weer een slagveld.
En met haar dwarsfluit, hadden ze haar tenminste niet voor nop drie jaar lang naar les gejaagd, wist ze zo’n Koningsdag een extra dimensie te geven.
Gillend van de lach lieten ze na een paar uur de handel de handel en maakten eindeloze rondjes op de nooit of te nimmer weg te rammen stoomtrein.

Bij Tess kwam de klad er in.
Een nakomertje.
Een compromiskindje.
Maar wat heet compromis?
Kort na haar geboorte hield Niels het allemaal voor gezien en trok van de ene op de andere dag in bij Saskia. De bij nader inzien weinig principiële BOM-moeder van een vriendje van Gijs. De spijtoptant met wie Janine nota bene na af loop van haar eerste Koningsdag nog uitgebreid café Demmers was ingedoken om het samen met de andere pappa’s en mamma’s uitgebreid op een zuipen te zetten.

Met Niels was trouwens ook z’n Sport Utility Vehicle van het tuinpad verdwenen. Een uitermate vervelend detail.
Maar liefst vier keer was Janine op en neer gefietst om de opkomende tranen van verdriet bij Tess te deppen.

En daar stond ze dan.
Alleen.
En hopelijk voor de laatste keer.
Niels, Saskia en al die andere vrolijke ouders waren in geen velden of wegen te bespeuren.
Het was toch te hopen dat Tess in het kielzog van haar oudere broer en zus die al een paar jaar ‘die kinderachtige  vrijmarkt’  hadden ingeruild voor het betere amusement dat wat meer aansloot bij hun puberwensen, volgend jaar ook haar heil elders zou zoeken.

Om twee uur hield ze het voor gezien.
Geweldige zaken had dochterlief bepaald niet gedaan.
Die paar luizige euro’s, die ze al honderd keer had nageteld, lagen mijlenver onder haar iets te optimistische begroting.
De teleurstelling droop van haar gezichtje.
-Hierzo.
Janine pulkte een biljet van vijftig euro uit haar portemonnee.
En twee losse euro’s.
– Ga jij maar vast een lekker ijsje uitzoeken bij De Ster.
-Ik ruim dit wel even op.
-Kom er zo aan.

Met een resoluut gebaar trok ze de plaid met stukgelezen boekjes en overjarig speelgoed aan de vier punten omhoog en donderde de handel van haar dochter even later in de container achteraan het plein.
Restvuil.
Schluss ermee.

foto: Fred Blaas