Archief voor de ‘de dood of de gladiolen’ Categorie

Pijltjes gooien

2019-08-20 (3).png

Maandag 5 december.
Temperatuur: rond het vriespunt.
Plaats: De Wallen bij Promers, Naarden vesting.
De fotoshoot door de LINDA mocht er zijn.
Sinterklaas, gehuld in slechts een schamel slipje, galoppeerde te paard over de wallen.
Ik heb me laten vertellen vanwege de promotie van een onderbroekenmerk in de volgende LINDA.
Het kan echter net zo goed een practical joke van het glimblaadje zijn.
Maar die ouwe moet het verdomd koud hebben gehad.
Een half uur lang voor het goede doel in je niksie in de vrieskou.
20161205_143010.jpg

20161205_143024.jpg

20161205_143254.jpg20161205_142645.jpg

liesblessure

hellemond5Sportscholen draag ik een warm hart toe.
Niet dat ik er ooit een poot over de drempel zette. Maar als je het zweten in sportief verband al een leven lang aan je hart drukt, kan dat soort clubjes alleen maar vertederen.
Een paar keer in de week fiets ik op weg naar de tennisbaan langs Van Hellemond aan de Amersfoortse Straatweg. Geen idee wat zich achter die muren afspeelt aan samengebalde magie. Maar als je de volledig afgetrainde zombies zich na afloop op hun tandvlees naar hun auto (dat dan weer wel) ziet worstelen, heb je zo je natte vermoedens. Het moet daar een waar walhalla voor de bodycultus zijn. Enige probleem: de mannetjes schijnen maar amper te porren te zijn voor ‘back in shape’. Zeker die vanaf 40 jaar. En ik maar denken dat het voornamelijk het masculiene gajes is dat daar met een personal coach dwangmatig aan de halters hangt. Als je doorclickt op de website wordt de malaise helemaal duidelijk.
Nur daadkrachtige topwijven.
Tachtig dagen vind ik trouwens een verrekt lange periode om de boel op orde te krijgen. Maar dat aantal zal wel te maken hebben met hun 80-jarige feestje dat verantwoordelijk is voor de lucratieve aanbieding.

hellemond1

20160303_101110

12 maart, Marsa Alam
Het ooit zo trotse koninkrijk van de rokers begint aardig af te bladderen.
Roken is uit.
Als je je nicotineshot in een oer-Naardens etablissementje als Demmers wilt scoren, lachen verschillende opties je toe. Mocht je dat treurige mini-kitje voor paria’s achterin ver beneden je waardigheid vinden, dan is er altijd nog de laatste strohalm: ‘de frisse buitenlucht’ op de stoep voor het pand. Vooral in de wintermaanden een vooral vanuit klimatologisch perspectief bezien inspirerende attractie. Als je die verslaafden op de kruising van de Marktstraat en de Cattenhagestraat diep in de ogen kijkt, lijkt het zo op het oog trouwens nog niet zo’n vaart te lopen met het naderende afscheid van de Walters, de Danen de Dolfjes cum suis (het zijn vooral mannen).
Niets wijst er vooralsnog op dat ze binnenkort hun ‘hobby’ ernstig gaan bezuren. Walter bijvoorbeeld, slaat zelfs nog regelmatig een niet onverdienstelijk balletje bij de tenniselite van Het Spieghel.
En ook bij mijn bridgeclubje in het Denksportcentrum in Bussum staat dinsdags tijdens de rookpauze na de derde ronde een uiterst kwiek, in een gigantische wolk gehuld, gezelschapje van een man of twintig buiten blauwbekkend de gespeelde spelletjes te analyseren.
(Goed) bridgen en roken waren in een behoorlijk grijs verleden onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Twintig is veel. Zeker als je in aanmerking neemt dat we nota bene de prominente, hooggeleerde Piet Borst in onze gelederen hebben. Een van de grootste kankerdeskundigen ter wereld wiens ‘borstbeeld’ je in de aankomsthal van ‘Het Antoni’ minzaam toe grijnst. Piet, zo heb ik besloten, ga ik niet onnodig provoceren met mijn abjecte verslaving. Ik laat m’n sigaren tegenwoordig thuis.
Op weg naar een weekje Egyptische zon meldde ik me vorige week bij wijze van passend afscheid in de geheel vernieuwde Smoking Area op Schiphol. En dat zag er al een stuk deprimerender uit. Terwijl m’n vakantievoorraad vakantiesigaren in m’n koffer naar de Boeing 737 van TUI rolde, kwam ik nog niet eens tot halverwege m’n bescheiden cigarillo’tje. Het aldaar aanwezige treurige gezelschap ontnam me iedere verdere lust.
Maar wie een definitieve punt achter z’n verslaving wil zetten, kan ik toch aanraden om aan te schuiven in de vergelijkbare ruimte van het vliegveld van Hurghada aan de Rode Zee.
Zeg maar: het voorportaal van de Hel.
Het woord wordt hier vlees. Wat een hartverscheurende verzameling diep doorgroefde gelaatstrekken die de in vette kapitalen afgedrukte waarschuwingen op onze rookverpakkingen naadloos waar maken: Roken is dodelijk. Roken veroudert uw huid. Roken vermindert de bloedsomloop. Veroorzaakt impotentie.
Dat laatste betwijfel ik trouwens.
Zondag aanstaande vlieg ik terug uit Marsa Alam.
Mocht het op die luchthaven dezelfde droefenis zijn, dan stopt deze grootverbruiker er mee.
Definitief.
En als dat het faillissement van Ruysdael op ’t Hoekje moet betekenen: het zij zo.

Adriaen-Brouwer-Interieur-van-een-rookruimte-i4092

knuffel-senioren

Met de bereikbaarheid van het bestuurlijk apparaat in ons nieuwe home aan de Brinklaan in Bussum mag het dan nog steeds behelpen zijn, als het aankomt op het afscheiden van empathische missives, wil de printer in het voormalige optrekje van de gesjeesde burgervader Heijman (die van die bonnetjes) opperbest ratelen.
Namens onze Gooise Meren viel er deze week een drie velletjes tellend brandbriefje op de mat, gericht aan mij als 55 plusser. Ik zit als gemarkeerde risicobejaarde in ieder geval in hun systeem.
Een hele geruststelling.
Mijn kersverse gemeente maakt zich ernstige zorgen over mijn lichamelijk welzijn, nu ik duidelijk over de helft ben. En samen met mij willen ze rete-graag een plan opstellen om van mijn failliete boedel te redden wat er nog te redden valt.
Er is kennelijk nog hoop.
Ironisch genoeg zat er bij dezelfde postbestelling een circulaire van de uitvaartverzekeraar Dela waarin me op het hart gedrukt wordt nou eindelijk eens serieus werk te maken van mijn aanstaande aftocht uit dit aardse.
Een tegenstrijdigheid die je, hoe je het ook wendt of keert, toch onwillekeurig aan het denken zet.
Als ingeschaalde 55 plusser behoor ik, althans volgens de Gooise Meren, tot de senioren. Een probleemgroep dus.
Daar zijn ze dan mooi op tijd mee. Ik ben immers al een jaartje of vijftien verder?
Twee keer in de week op de tennisbaan. Trap ’s zomers in onze Gooi en Vechtstreek een kilometertje of 5000 weg op m’n racefiets. En als de temperatuur van de oceaan op m’n zonnige vakantiebestemmingen een beetje wil meewerken, scoor ik daar dagelijks toch ook al gauw een Engelse zeemijl.
Hoezo probleemgeval? Waar bemoeien ze zich mee?
Voor de duidelijkheid: als er iemand is die zich dagelijks haarscherp bewust is van z’n bevoorrechte positie, dan ben ik het wel. In m’n omgeving zijn er helaas die er stukken minder aan toe zijn. En voor hen ligt de lat van Naarden Samen Fit nou net weer te hoog.
Maar iedereen tevreden krijgen, is een illusie.
Ik dien me voor 26 februari in te schrijven bij de buurtsportcoaches Naarden voor een fitheidstest, waarna er een beweegprogramma van twaalf weken opgestart wordt dat helemaal op mijn noden en behoeften is afgestemd. Afgesloten met een wetenschappelijk onderbouwde evaluatie.
Alles royaal overgoten met koffie, thee en limonade.
In de Lunet.
Hoe zit het: krijgen 50 plussers die nog volop meedraaien in het arbeidsproces hiervoor vrij van hun baas?
Het vragenlijstje van de intake kan ik schriftelijk afdoen. Nee, ik heb geen reumatische aandoening. Met m’n hart en bloedvaten is (tot op vandaag) bar weinig mis. Nooit iets gemerkt van hersenbloedingen of -infarcts. De conditie van lever, nieren en darmen is (nog) bevredigend. Geen ms, astma, spasmen of Parkinson. En ook over een rolstoel is in huize Mut nog niet serieus nagedacht.
Kortom: mens sana in corpore sano, zeg maar.
Laat die gymjuf Bianca alsjeblieft opzooien met die irritante bemoeiallerigheid van haar. Mocht de nood écht aan de man komen, dan stort ik me eerst maar ’s in de armen van Olga Commandeur (tik-bil, tik-bil), die van dat bedaagde ouderenclubje dat dagelijks voor dag en dauw van het televisiescherm spat.

En wat Dela betreft, als realist ben ik voornemens me toch maar vast eens breed te oriënteren. Dat hebben ze met hun kattenbelletje wél bereikt. De kwaliteit van leven is tenslotte een kwestie van dagprijzen. Ik moet er straks voor naar de Italiaanse vestiging van de Zweedse prijsvechter. Voor een kleine 69 euro kan ik dit absoluut niet laten lopen. Ze leveren er toch wel genoeg schroeven bij?

kist