Archief voor de ‘energie’ Categorie

gastvrijheidsexpert

kletskassa

IMG-20170909-WA0001

Als het Benefietconcert in SPANT! een voorbode was van de kwaliteit die ons te wachten staat in het piepjonge Podium deMess in Naarden, dan hebben de Naardense initiatiefnemers goud in handen.
Het is niet gebruikelijk dat een slager z’n eigen vlees keurt. Maar bij wijze van uitzondering die de regel bevestigt, schrijven we hier ongegeneerd onze eigen ronkende recensie.
Wie z’n buik een beetje vol heeft van het proces van aftakeling van het gemeenschapsgevoel en de opgepookte boosheid van oververhitte twitterati in de sociale media, had vrijdagavond z’n neus eens om de hoek van de Bussumse schouwburg moeten steken. Wat een positieve energie straalde er tot in iedere uithoek van de tot de nok gevulde theaterzaal.
Een keur van artiesten stond zich in de coulissen te verdringen om in deze wervelende en uitstekend geregisseerde show pro deo het beste uit zichzelf te halen. En dat bleek heel wat. Wat een talent. Wat een variatie. Wat een ongekende muzikaliteit.
Allemaal bij elkaar geharkt door de artistiek leider van deMess, Johan Hoogeboom die zelf aan de piano regelmatig op virtuoze wijze het geheel in goede banen leidde. Met zo’n netwerk kunnen we de programmering voor de toekomst met het allergrootste vertrouwen tegemoet zien. De meeste optredende kleinkunstenaars en musici vallen overigens de komende tijd al te bewonderen in deMess, waar ze alles nog eens dunnetjes over gaan doen.
Bekijk de speellijst en huiver!

En dat allemaal voor het goede doel.
DeMess heeft zich in het afgelopen jaar fors in de schulden gestoken om in Naarden, vooralsnog ongesubsidieerd en volledig gedragen door louter vrijwilligers, een professionele ambiance neer te zetten. De opbrengst van deze Benefiet (SPANT! stelde de zaal, faciliteiten en personeel gratis beschikbaar) moest een eerste aanzet betekenen tot het reduceren van die schuld. Tel daarbij op de oogst van de lotenverkoop en een heuse veiling en we zouden waarachtig een eind op de goede weg zijn naar het Cultureel Kapitaal.
Aan het begin van de avond kwam een prognose voorbij: Is 15.000 euro haalbaar?
Als je nog nooit een veiling bezocht had, dan moet dat halve uurtje een interessante beleving zijn geweest. Professioneel en geroutineerd geleid door de soms ook geestige veilingmeester Bernadette de Bruijn vlogen de vijftien aantrekkelijke items, variërend van kunstwerken tot uiterst lucratieve (vesting)arrangementen vlotjes de deur uit.
Onder oorverdovend gejuich van alle aanwezigen presenteerde de uitvoerend producent van deze Benefiet Janine Dechesne (ook een Mess-vrijwilliger) tijdens de slotmanifestatie het slotbedrag:
34.365 euro, een ruime verdubbeling van de oorspronkelijke prognose!!!!!!
En natuurlijk ook het moment om de grote initiator van Podium deMess Aya de Lange uitgebreid in de bloemetjes te zetten.
Het mag duidelijk zijn dat de stemming in de foyer na afloop helemaal niet meer kapot te krijgen was. Louter breed lachende en superenthousiaste aanwezigen die verzeild bleken te zijn in een happening zonder weerga.
Het vleesgeworden motto van deMess: VERBINDEN DOOR TE VERRASSEN.
Eén ding is zeker: DeMess gaat het helemaal maken!

Lees ook http://www.demess.nl

_DSC7943.JPG

 

20170117_104125.jpg

Wie mocht denken dat Tessa Oosthuizen, Wachter Muller (management) en mede-eigenaar/ vastgoedexpert Walter Fett zich na een jaar buffelen grauw van ellende en met de wallen onder de ogen door het Naardense leven worstelen, zit er helemaal naast.  De lang gekoesterde jongensdroom van Wachter die in maart 2016 wel heel concrete vormen begon aan te nemen, is dan weliswaar geen nachtmerrie geworden,  aan het realiseren van zo’n gigantisch project bleken bij nader inzien toch wat meer haken en ogen te zitten dan aanvankelijk gedacht.

Het begin was veelbelovend. De noodzakelijke crowdfunding liep als een dolle. Die twee ton voor de inrichting waren eigenlijk in een half uurtje binnen. Er moesten zelfs potentiële sponsors teleurgesteld worden. Maar bij de metamorfose van het historische pandje (wat een chique entree trouwens) botsten de ambitieuze ondernemers toch wel op de nodige vertraging. De streefdatum voor de opening in september bleek onhaalbaar. Het werd oktober. En daarna hing er weldra een onbestemde mist over de concrete datum. Een 50-tal reserveringen voor de kerst, aan animo geen gebrek, moest geannuleerd worden (..). Maar als we ons niet vergissen kunnen we vrijdag a.s. op de witte rook rekenen. En dat wordt de hoogste tijd. De geluiden uit de hoek van de sporadische maar immer aanwezige sombere piskijkers begonnen wel erg hardnekkig binnen te sijpelen.

20161219_154119.jpgMet die tegenvallers viel het goedbeschouwd eigenlijk best nog wel mee. Ze moeten vooral gezocht worden in de duur van de noodzakelijke procedures. Zo viel de brandweer in een laat stadium over de duidelijkheid van de vluchtwegen. Een simpel probleem, zo het dat al was, dat opgelost is. Stukken eenvoudiger ligt het met het ouwelullenbankje voor de deur dat ondanks de opgeklopte plaatselijke commotie echt niet lijkt te gaan verdwijnen. En onlangs nog spande een boze buurman een kort geding aan. Dat ging niet zoals Naarder Nieuws ten onrechte meldde over de bouwoverlast maar betrof het geluid van de installaties. ‘Boze buurman’, met wie het hotel nota bene in overleg was, wachtte de toegezegde aanpassingen waaraan druk gewerkt werd niet af, kreeg het lid op de neus.

De buren, die afgelopen jaar echt wel eens hebben moeten slikken bij al het bouwgeweld, zijn overwegend enthousiast over de nieuwe bestemming van het voormalige stadsarchief aan de Raadhuisstraat. Zo’n bescheiden vestinghotel dat de alom gewenste  levendigheid in de Naardense brouwerij brengt, is verre te verkiezen boven appartementen of retail. Hoewel: bescheiden? Qua aantal kamers (14) en bedden(30) zeker. Maar na een rondleiding over de drie verdiepingen vallen de schellen je weldra van de ogen. De laatste hand wordt gelegd aan de kamers die van alle eigentijdse gemakken zijn voorzien. Je kunt bijvoorbeeld kiezen voor één met een ouderwetse bedstee waarin je via de tv (en wifi) desgewenst de hele wereld kunt binnen halen. Maar het absolute pronkjuweel is te vinden aan de voorzijde op de eerste verdieping. Zeg maar: de bruidssuite. Een zeer ruime kamer met authentiek balkenplafond waar je vanuit een verhoogd, riant ligbad een geestverruimend zicht hebt op het dagelijks leven rond de kerk. Aardig om te zien dat Naardense ingezetenen als Kees van Uuden (architect) en Chantal Creemers (styling) hierbij een belangrijke adviserende taak hebben.

Voor de Naarders extra interessant wordt het verhaal van Muller (oud-marketingdirecteur bij Golden Tulip Hotels en bedenker van marketingconcepten voor bedrijven – momenteel full time bouwmanager van het hotel) als hij met passie praat over het sociale aspect van het concept dat hij voor ogen heeft.

20170117_104038.jpgDe insteek is natuurlijk in de eerste plaats een commercieel gerund hotel met een aantal prima kamers voor toeristen, evenementenbezoekers en toevallige passanten. We gaan onszelf natuurlijk niet in de vingers snijden. Maar ik geloof op grond van mijn ervaring dat je als bedrijf in de long run meer bestaansrecht hebt als je met gevoel investeert in je lokale omgeving. Grote hotelketens worden in stadswijken neer geplempt zonder dat zo’n hotel ook maar iets terug doet voor die wijk. Dat werkt niet. En zeker niet op zo’n unieke locatie als deze. Als je niet alleen iets haalt maar ook wat brengt, maak je mensen gelukkig. Wat dacht je van deze ruimte (ons gesprek vindt plaats in de zeegroene lounge op de royale benedenverdieping waar de interieurexpert meer dan luidruchtig in de weer is met het aanbrengen van de laatste voorzieningen) die wat ons betreft een soort Dorpsherberg moet worden. Een huiskamer  waar wat gebeurt. Een plaats waar verenigingen terecht kunnen voor kleinschalige bijeenkomsten. Waar schrijvers lezingen geven. Waar je kinderen opgevangen worden als je onverhoopt vast zit op de A1. Een afhaalpunt voor boeken die je bij de bibliotheek gereserveerd hebt. Waar pakketbezorger Wout je internetbestellingen parkeert die hij bij jou overdag niet kwijt kan. Waar je langs kunt komen voor kant en klare, betaalbare maaltijden. Gezond en vers, voor onder een tientje. De kok is al uitgebreid aan het proefdraaien.

Concurrentie voor de plaatselijke horeca? En hoe blij zijn de B&B’s?

14068253_621686724647617_4440028708464896513_nNee, zeker niet. Ik moet binnen ons concept zorgen dat ik hier alles aan kleine hapjes heb. Vooralsnog geen volledige restaurantfunctie. Ik mik op een goede samenwerking met de lokale restaurants. Zij krijgen wat mij betreft alle ruimte om zich binnen dit hotel te promoten. Dat geldt trouwens ook voor een zaak als Demmers. Wat de Bed  & Breakfasts betreft: geen zorgen. Van eentje heb ik in ieder geval  een positieve reactie gehad. Een verruiming van het aantal slaapplaatsen in de vesting, weet ik als marketeer, heeft een stimulerende invloed op de toeloop naar Naarden. Daar worden we allemaal beter van.

Wat die culturele poot betreft lijkt het gedroomde concept  behoorlijk in het vaarwater te zitten van het sociaal-cultureel centrum in oprichting, De Mess (de voormalige Hoed). Hoe ziet hij dat?

Absoluut geen probleem. Ik kijk er naar uit om tzt uitgebreid in overleg te treden over een samenwerking met die Stichting om te kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Complementair dus. En absoluut geen concurrentie. Het lijkt me geweldig als we samen tot iets moois komen. Een terrein waarop Naarden wel een impuls kan gebruiken.

14642194_649467511869538_6434045878615001899_nWe moeten nog even wachten op het openingsfestijn. Dat vindt plaats wanneer alle kamers klaar zijn. Aan de datum waagt niemand zich meer maar begin februari lijkt geen beroerde schatting. De boekingen (het hotel staat al op de toonaangevende boekingsites)  stromen  al uit de hele wereld binnen. Er is inmiddels al wel proefgedraaid met wat losse evenementjes. O.a. de boekpresentatie over de muurgedichten waarbij bleek dat  het meer dan  snor zat met de hapjes en de drankjes. Maar vrijdag a.s. om 16.00 uur gaat de lounge in ieder geval open.
De eerste (vijf) beschikbare  kamers zijn dan al bezet.
Naarden houdt de adem in.

Maandag 5 december.
Temperatuur: rond het vriespunt.
Plaats: De Wallen bij Promers, Naarden vesting.
De fotoshoot door de LINDA mocht er zijn.
Sinterklaas, gehuld in slechts een schamel slipje, galoppeerde te paard over de wallen.
Ik heb me laten vertellen vanwege de promotie van een onderbroekenmerk in de volgende LINDA.
Het kan echter net zo goed een practical joke van het glimblaadje zijn.
Maar die ouwe moet het verdomd koud hebben gehad.
Een half uur lang voor het goede doel in je niksie in de vrieskou.
20161205_143010.jpg

20161205_143024.jpg

20161205_143254.jpg20161205_142645.jpg

20161012_154119.jpg

Eén van de best onderhouden tuintjes onder de rook van het fraai gerenoveerde Ruijsdaelplein is het trotse domein van Piet. Bere-strak gazonnetje. Geen sprietje onkruid te bekennen. En als ie het op z’n heupen krijgt is ie zeker niet te beroerd om er ook bij de buren af en toe de schoffel door heen te halen. Daar bemoeit Lies zich absoluut niet mee. Die heeft wel wat anders aan haar hoofd.
Lies en Piet dus.
Wanneer ben je eigenlijk een kraai? Moet je wieg dan in Naarden gestaan hebben of komt iemand die al 55 jaar achter de wallen z’n potje kookt óók door de ballotage van die (knap irritante) vogelfamilie?  Het zal de jongelui allebei een worst zijn. Veel te druk als ze het hebben met een ware optocht kinderen, kleinkinderen en hou je vast…….achterkleinkinderen. Daar rekenen ze voor het gemak ook de 10-jarige Guusje van de buren maar bij die naar believen hun deur kan platlopen.
Voor Guusje is het trouwens gewoon: Lies en Piet. Wat stukken lekkerder bekt dan dat stoffige opa en oma. Het bijbehorende respect zit ‘m natuurlijk in heel andere dingen. En dat respect is er volop. De buren kunnen sowieso lezen en schrijven met elkaar. Over sociale cohesie gesproken. Zelfs wanneer het vakantietijd is wordt er een dagelijks contact onderhouden via de meest geavanceerde communicatiemiddelen. Lies is een schaamteloze Skyper en surfer. Piet brandt  z’n handen niet aan  ‘dat gedoe van internet’ maar laat zich, vermoedelijke uit pure partiële luiheid, alle lokale ongein voorlezen door z’n wederhelft die al het wel en wee van Naarden nauwlettend op de voet volgt.
Met die luiheid valt het overigens wel mee aan dat plein.
Drukke baasjes, allebei.
Piet, door de stadsgeschiedschrijver Henk Schaftenaar hardnekkig ‘de commandant van Naarden’ genoemd, zwaaide inderdaad bij de landmacht ooit de scepter over de afdeling  Bemiddeling Overgang Burgermaatschappij (BOB). Een tot dan toe nogal stroefjes lopende affaire. In een later leven leidde hij groepsreizen  voor de organisatie ‘Weerzien Overzee’, in het verlengde waarvan hij en passant een aantal (uit eigen zak betaalde) ontwikkelingsprojectjes op touw zette. Breek hem de bek niet open over straatarme landen als Cuba, waar hij zestien jaar lang heen reisde om ook het transport van in Nederland bijeengebrachte hulpgoederen te begeleiden. Sta er als Cubatoerist vooral niet raar van te kijken als je er een gammele, ouwe Connexxionbus ziet rondtoeren met zijn beeltenis er op (..).
Tegenwoordig houdt hij zich met een ander soort ontwikkeling bezig. Die van het meubelbedrijf van zoonlief met wie hij stad en land afreist, tot aan België aan toe, om de dikwijls looiige ameublementjes soms via veel te nauwe trappen op drie hoog achter af te leveren. Sjouwen dus. Dat levert een batterij aan smeuïge anekdotes op. Wil je echter wat meer weten over de sappige details dan is het zaak daar een middagje voor uit te trekken. Piet is een welbespraakt verteller die er met z’n spreekwoordelijke lange pauzes (‘Enne ……’) uitgebreid de tijd voor neemt.
En voor een smakelijke practical joke op z’n tijd haalt hij ook z’n karakteristieke neus niet op. Iedereen herinnert zich ongetwijfeld de nogal scabreuze foto van  een grotendeels ontklede man op het Fotofestival waar hij het gepijnigde gelaat van Willem, de eega van stadsbode Aleid in gefotoshopt had.
Lies is wat korter van stof. Hoewel, eenmaal op haar praatstoel weet ze ook aardig van wanten. Over haar eigen rol als vrijwilligster in Naarderheem is ze uiterst bescheiden maar als je de moeite neemt om door te vragen wil ze wel wat kwijt over die dertig jaar. En over de tegenwoordig flink uitgeklede zorg die haar een messcherpe doorn in het oog is. En mocht je je afvragen waarheen ze regelmatig op weg is op haar nostalgische Batavus omafiets (dat weer wel) dan zit je meteen midden in haar persoonlijke bijdrage aan de mantelzorg in de vesting. Met schrijnende ervaringen.
Die Koninklijke onderscheiding die ze enige tijd geleden opgespeld kreeg is dan ook meer dan op z’n plaats.
Lies schildert. En maakt kunstzinnige objecten. Exposeerde zelfs al een keer of tien. Het houdt haar van de straat en ze heeft daar ongelooflijk veel plezier in.
Over Cas de Bruijn, de kraai die om vooralsnog onduidelijke redenen de laatste tijd lijkt uit te groeien tot een regelrechte hype, hebben Lies en Piet nog wel een aardige. Een aantal jaren geleden gingen de echtelieden op vakantie. Cas en z’n moeder namen hun intrek in het huis van de Van Herwijnentjes om een oogje in het zeil te houden. Bij terugkomst was er geen doorkomen meer aan in de woonkamer.
Hoog opgetaste megaverpakkingen toiletpapier.
Was in de aanbieding……

20161012_152235

P1010033 8 (2).JPG

willemijn
Ze mag dan wel beweren dat ik er in 1 minuut uit kom, maar ik heb zo m’n twijfels.
De schaar is zojuist duidelijk weggelegd en de van (groene) energie overlopende, blonde schone die er helemaal klaar voor is, lacht me bemoedigend toe.
Op Facebook.
Als ik het formuliertje invul, gaat m’n privéleven dat ik na een handvol relationele pieken en dalen toch aardig op de rails dacht te hebben, ingrijpend op de schop. Het slaapkamergeluk is met een paar inspirerende LAT-relaties tot wederzijds genoegen (tenminste dat denk ik) bevredigend gestoffeerd. Mijn overbuurvrouw strijkt de overhemden. De interieurverzorgster uit Weesp moet ik weliswaar eens per maand van de trein halen voor het grote werk.
Maar dan heb ik er ook wat voor.
Kortom, met de meest elementaire, vitale details zit het wel snor in Naarden vesting.
Vrijheid blijheid.
Ga ik dan toch nog één keer voor de hoofdprijs?
Dat maandbedrag daar komen we wel uit. Maar wat is de tol die ik uiteindelijk betaal?
Ze is bij nader inzien ook wel wat aan de jonge kant.
En hoe all inclusive is ze?
De ultieme lakmoesproef is altijd weer de stemming aan de ontbijttafel na een zinderende nacht.
Kan Willemijn met haar groene energie ook een weekje op proef komen?