Archief voor de ‘emancipatie’ Categorie

20170919_141000.jpg

Negentig euri moet de hevig verontruste Geerte Piening van de rechter neertikken. Dat waren er oorspronkelijk 140. Dus ze mag d’r handjes nóg dichtknijpen.
Gelijk kreeg ze trouwens wel met haar proefballonnetje.
Een duur plasje.
Openbare urinoirs zijn mondjesmaat weggelegd voor onze stiefmoederlijk bedeelde vrouwen.
Een geldkwestie.
In de vesting Naarden komt iedereen met een volle blaas desgewenst uitstekend aan z’n trekken. De plaatselijke horeca heeft kamer 100 behoorlijk op orde. En bij grote evenementen (de Matthaeus) springen we empathisch bij met een batterij mobiele dozen.
Maar ook de low budget toerist voor wie een bezoekje aan de horeca wat aan de begrotelijke kant is, kan prima aan z’n gerief komen. Zo ongeveer in de nog immer gestaag uitdijende achtertuin van de notoire Naardense querulant Erik M (nog even en het bescheiden parkeerplaatsje annexeert ie ook) staat immers een redelijk comfortabel openbaar gebouwtje, waarin je ongelimiteerd los kunt gaan.
Het aantal kommervol hunkerende Chinezen, Jappen en Tsjechen dat in hoge nood per abuis aanklopt bij het pal ernaast gelegen spiksplinternieuwe Cultuurcentrum deMess is intussen niet meer op de vingers van twee handen te tellen.
Na de recente ingrijpende verbouwingen beschikt deMess voor haar theatergasten over een uiterst riante toiletsectie met genderneutrale uitstraling.
De creatie Messieurs/Messdames mag er zijn.
Maar ook aan de gehandicapte medemens is uiteraard gedacht.
Het invalidentoilet (Plas des Invalides) is een regelrecht pronkstukje.
Misschien moet dat commercieel maar ’s uitgebuit worden.
Stichting deMess heeft zich flink in de schulden gestoken om dit unieke project van de grond te tillen. Het succesvolle Benefietconcert betekende aanzienlijk meer dan een doekje voor het bloeden.
Een gepeperd plastariefje voor passanten met hoge nood en de Stichting moet in een jaar tijd toch behoorlijk uit de brand zijn, zou je zeggen.
Ik wil als vrijwilliger wel een paar uurtjes per week achter dat schoteltje zitten.

zitten

 

Advertenties

transgender_1462293269304_1255937_ver1-0

Vanaf deze week zal ik, nog meer dan ik al deed, op m’n woorden moeten passen.
De seksuele en genderdiversiteit staan zwaar onder druk.
Ons gevoel voor respect moet opgeschoond.
Er blijkt godbetert namelijk weer ’s een minderheid tussen de wal en het schip te vallen. De gefragmenteerde genderbelangen leiden tot een seksualiteit- en genderalfabet dat z’n grenzen amper kent. In het Engels hebben we het nu al geschopt tot LGBTQIAP. Ook de queers, aseksuelen en panseksuelen eisen een eigen letter op.
En dan heeft Sylvana Simons er zich nog niet eens mee bemoeid.
Nou heb ik al een leven lang een zwak voor minderheden die niet gehoord, sterker nog, gediscrimineerd worden. De wrange ervaringen van mijn helaas veel te jong overleden homo-broertje  hebben daar ongetwijfeld toe bijgedragen.
Respect voor minderheden hoort een beetje bij hoe de Nederlander in de wereld staat.
Hoewel, dat laatste zit nog.
De verruwing slaat keihard toe.

Ik heb de recente regenboogtaaltips voor Amsterdamse gemeenteambtenaren over hoe je er met je taalgebruik voor kunt zorgen dat iedereen zich gehoord voelt tot iedere punt en komma tot me genomen. En ook de Nederlandse Spoorwegen zijn van zins hun eigen bijdrage te gaan leveren aan te naderende totale verwarring.
Conclusie: het zorgvuldig samengestelde manuscript in wording voor m’n  columnboek 2017 kan de papierversnipperaar in.
Tenzij ik natuurlijk als de sodemieter een niet gehoorde homo, een lokale lesbo of een omgebouwde plaatselijke spijtoptant een prominente plaats geef in een smakelijk verhaal in Naardense setting.
Om vervolgens, daar kun je gif op innemen, de algehele verontwaardiging over me heen te krijgen:
Zoiets schrijf je toch niet?

Vandaag was de nood hoog na een stevige fietstocht.
Mijn gerieflijke seniorentoilet op de Beijert ging ik bij lange na niet halen. Aangezien de laatste kilometers door het Naarderbos voerden, wellicht een unieke kans om mij te verlustigen aan een volledig verantwoorde genderneutrale totaalbeleving.
Blijkt er een meter of tien verderop een dame (of moet ik nu volgens die Amsterdamse voorschriften zeggen: iemand die een jaar of 40 geleden als zodanig aangegeven is bij de burgerlijke stand?) hetzelfde struweel uitverkoren te hebben voor haar elementaire levensbehoefte.
Het struikgewas als oplossing voor een wel wat erg zwaar aangezette problematiek.
Hallo iedereen!

Hoezo emancipatie?

Geplaatst: 7 juni 2017 in actualiteit, emancipatie, Sportzomer
Tags:

thiem-roland-garros-2017-friday1
Mijn favoriete tennistoernooi van Roland Garros nadert het finaleweekend.
Ik lust er wel pap van. Oogstrelend toptennis kluistert me al ander-halve week aan de buis.
Met een nieuwe ster aan het firmament. De Oostenrijker Dominic Thiem. De nieuwe Federer timmerde vandaag een van de torenhoge favorieten op briljante wijze uit het toernooischema.
Mooie plaatjes ook van de Franse camerajongens.
Slomo’s om van te watertanden.
En dan natuurlijk de onvermijdelijke inkijkjes in de spelersbox van waaruit een batterij van coaches, trainers, fysio’s, persoonlijke diëtisten en ander ondersteunend voetvolk (als je tenminste voldoende pecunia kunt ophoesten om ze wereldwijd mee te sleuren door het tenniscircus) iedere actie van hun pupil verbaal en met geëxalteerde gebarentaal ondersteunen.
En de relationele scalps natuurlijk. Bij de mannen immer bloedmooie (althans volgens de geldende mores in deze kringen) blonde pitspoezen op wie de camera’s graag smakelijk inzoomen.
Bij de dames heeft dit wat meer voeten in de aarde.
Zoals bekend zijn nogal wat van de toppertjes van de vrouwenliefde. Maar op één of andere manier willen die vriendinnetjes, die er ongetwijfeld zijn, maar niet in beeld komen. Na de wederhelft van Amelie Mauresmo blijft de kast teleurstellend leeg.
Merkwaardig. Jammer ook. Vanuit emancipatoir oogpunt
De meiden verdienen beter.

Ch1xF7HWMAA4mA_

De Internationale Dag van het Naakt Tuinieren op de eerste zaterdag van mei is één van de ca. 500 speciale dagen (weken, maanden, jaren) waarop we met z’n allen geacht worden stil te staan bij een bij een heikel themaatje.
Ik heb geen tuin. En zal het op een zomerse dag op mijn bescheiden binnenplaatsje wel uit m’n hersens laten m’n buren te shockeren met mijn rimpelige scrotum. Maar toch. Als je één dag per jaar met alle geweld in je blote kont de ligusterhaag wilt snoeien, ga vooral je gang. Vrijheid blijheid.
Er zitten veel overheidsorganisaties zoals de Verenigde Naties achter dit soort dagen. De VN heeft er nogal wat bedacht: een stuk of 80. Er zijn ook een hoop medische dagen. Bijna elke ziekte die wat voorstelt heeft z’n eigen feestdag. Van Wereld Kanker tot de Wereld Hemofilie.
Op 8 Maart jl. hadden we dan weer de traditionele Internationale Vrouwendag die in het teken staat van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld. Na ruim een eeuw niet aflatende strijd valt er helaas nog heel wat terrein te winnen voor de dames.

Wat onze media betreft ben ik qua vrouwen al enige tijd helemaal om. Beatrice de Graaf, Mariëlle Tweebeeke, Barbara Baarsma, Marcia Luyten e.v.a., ik heb ze in m’n hart gesloten. Ze degraderen met hun scherpe analyses en presentaties menige manlijke collega tot een fletse exegeet. En ook het heldere betoog van de sporadisch optredende politica die deze week binnen het mannengeweld mag opdraven (Sharon Dijksma in Pauw en Jinek, afgelopen woensdag) doet weldadig aan. Heeft aanzienlijk meer van doen met verbinden dan de zich eindeloos herhalende afgezaagde verkiezingsretoriek van de ‘grote jongens’ en de narcistische splinterdemagogie van treurige typjes als Henk Krol, Thierry Baudet, Jan Roos, Jan Dijkgraaf  en consorten.
Enige smet op onze Vrouwendag waren de holle vaten van het themagroepje Gooise Vrouwen die de publieke tribune bij P&J bevolkte. Alles wat er die dag zorgvuldig aan erkenning van de vrouw opgebouwd was, werd weer net zo makkelijk onderuit geschoffeld met onbegrijpelijke lulkoek.

17202679_810288589126781_3264016120468652133_n

Tot slot in dit kader het optreden van de enige vrouwelijke fractievoorzitter in de Gooise Meren. Dat die kleine opdonder van Hart voor BNM de keuken in gedoken was om de Raad te voorzien van (zelfgebakken?) petit fours met roze muisjes deed weliswaar nogal rolbevestigend aan. Maar de symboliek ervan (de geboorte van veel vrouwelijke raadsleden in de toekomst) sprak boekdelen. Momenteel slechts 5 vrouwen op 26 mannen.
De straatvechter Munneke Smeets, of je het nou met haar eens bent of niet, handhaaft zich middels haar immer zwaar doortimmerde principiële nota’s en vragen met verve als DE luis in de pels van een Raad waarin de oppositie bij voortduring (en regelmatig ten onrechte) tegen een dichtgetimmerde coalitiemuur aan loopt. Als zij de interruptiemicrofoon grijpt die ze als een klisteerspuit hanteert, loopt het menig volksvertegenwoordiger dun door de broek.
Die Raad kan daar helemaal geen tweede exemplaar van aan…….

Dat filmpje waarin die strak gespoten overjarige botoxsnol zich voor het oog van de schaterende natie liederlijk laat bepissen heb ik vanwege m’n verblijf aan de Rode Zee gemist. Moet goed geweest zijn voor een aardig internetstormpje. Een regelrechte verrijking van het mateloos populaire nepnieuws waar, zo begreep ik, de troltwitterende frustraatjes van het splintertje DENK  inmiddels ook hun eigen lachwekkende treurigheid aan toegevoegd schijnen te hebben.
Beter had ik m’n vakantie niet kunnen plannen.
Hoewel, bij thuiskomst valt een mens op zondagmorgen meteen met z’n neus in de boter: dat ridicule nepinterview met die megalomane Gekke Geert bij WNL.
Om nog maar eens te accentueren dat we leven in een tijdsgewricht van alternatieve waarheden.
Ik ben weer helemaal bij de les.

Terwijl ik langs de vloedlijn het ene na het andere literaire meesterwerkje verslond ( ‘Het smelt’ van de mij onbekende Lize Spit bijvoorbeeld kan ik iedereen aanbevelen) deed ik de nodige stof tot contemplatie op die me rimpelloos door m’n weekje sleepte. Snorkelend langs de exotische vissen van het adembenemende  huisrif viel er  waarachtig wel het een en ander verder uit te werken.
In de eerste plaats natuurlijk vanwege die boeken. Maar minstens zo onder de indruk was ik van  de zeer bijzondere aspecten van het fenomeen ‘lachen’ die rondom mij als paddenstoelen uit het woestijnzand rezen.  Je legt er je boek voor weg.

Over de psychologie van dat lachen zijn boeken vol geschreven. In den vreemde heb je je noodgedwongen te bedienen van een andere dan je moerstaal. En dat gaat niet zonder slag of stoot. Met ware doodsverachting stort menigeen zich met z’n beperkte repertoire in koetjes en kalfjes met de tijdelijke buren.
Je hebt vertellers en luisteraars.
Toeval of niet. Uitgerekend op dat moment lees ik bij Lize Spit dat mensen er van uitgaan dat zolang je ergens niet zelf over begint, er ook niets te vertellen valt.
Forget it.
Op vakantie althans.
Ademloos hoorde ik  de internationale huis-, tuin- en keukenontboezemingen aan. Iedere volbrachte volzin steevast afgerond door een vette schaterlach die op geen enkele wijze gerelateerd leek aan de inhoud. Er viel met de beste wil van de wereld niks leuks aan te ontdekken.

Professor Google helpt me uit de droom: Als je zenuwachtig bent kun je gespannen raken. Je lichaam weet eigenlijk niet zo goed wat het er mee moet. Je weet je geen houding te geven. Zonder dat je het wilt, ga je kennelijk lachen. Je jaagt de opgebouwde spanning uit je lijf weg.
Lachen lucht dus op. Dat moet het zijn.
Even voor de duidelijkheid: ik heb uiteraard mijn eigen bepaald niet kinderachtige aandeel geleverd aan deze pretentieloze middenstandsgesprekjes. Nergens voelde ik echter de aandrang tot die gulle lach. Zo geestig vond ik mezelf nou ook weer niet.
Een representatieve wetenschappelijke steekproef zou ik het niet willen noemen. Maar wat me wel opviel was dat het bijna zonder uitzondering vrouwen waren bij wie het verschijnsel zich voor deed.
En daar snap ik eerlijk gezegd niets van.
Cultuurbepaald?
Voor de duur van een paar uur streek bij wijze van uitzondering een vriendelijke Egyptische familie neer op het strand. Zwemmen, zelfs snorkelen, mag van Allah. Mits de dames uiteraard het voorgeschreven badkostuum dragen. In serene stilte  vond de tewaterlating plaats.
De mannen tapten uit een geheel ander vaatje.
Vrijwel iedere kreet werd afgerond met een donderende lach.
Mijn Arabisch was helaas ontoereikend om de relatie tussen vorm en inhoud te kunnen checken.
Bescheiden glimlachend zagen de dames het aan.
Dat weer wel.

20170208_104053.jpg

20160911_113402.jpg

Met openingen onderhoud ik al jaren een liefdevolle relatie. En al helemaal als het om die van onze Naardense Open Monumentendag gaat.
Half twaalf is kennelijk een tijdstip waarop je je met de grootst mogelijke moeite tussen de klamme lappen vandaan kunt rukken. Zeker als je amper bekomen bent van een  zinderende, van de nodige alcoholica vergeven, gondelvaart op zaterdagavond,  De kekke badges van de organisatoren overheersten. De opengereten wonden die  het recente schoorsteenbrandje bij de met elkaar over de vestingkeien rollebollende monumentenjongens en -meisjes had aangericht, waren gelikt.
Ze waren helemaal klaar voor hun jaarlijkse kunstje. De intieme tegenhanger van het flinterdunne culturele geweld dat Bussum drie dagen in z’n greep heeft. Het verrassende koperensemble van ons onvolprezen vendel trouwens ook, dat voor een buitengewoon aardige muzikale omlijsting zorgde. Nu nog een inspirerend peptalkje van wethouder Miriam en het nostalgische feestje kon los.
Voor de jongste generatie moet dat evenwel, net als onlangs bij de huldiging van onze gouden Rio-ganger, op een bittere teleurstelling uitgelopen zijn. De standaard openingszin van onze  gelegenheidsburgemeester ‘Beste mensen, jongens en meisjes’ suggereert in ieder geval een treurige tweedeling die ondubbelzinnig aangeeft dat de jeugd nog een fikse proeve van bekwaamheid heeft af te leggen voordat ze definitief ingelijfd kan worden in de mensheid.
Eerst maar even de slechte berichten: de met veel tamtam aangekondigde opendraaing van de historische kraanbrug van Fort Ronduit konden we, ondanks dat de SMB alle hulp had toegezegd, wel shaken.
Om veiligheidsredenen.
Van de wal in de sloot dus.
De loco had ter compensatie een brisante verrassing voor ons in petto: het tot op heden nogal mysterieuze Bastion Oranje zou op deze dag voor het eerst geopend zijn.
Maar om nou te zeggen dat dat vestingwerkje bij nader inzien een echte open indruk wekte: nou nee!

14292233_1794703660773945_6590253334898399257_n
foto: Erik-Jan Geniets

louiseDe ‘mannen’ van Het Bastion in Naarden zijn lekker bezig. Dat mag duidelijk zijn. De portee van het buurtinitiatief om het voormalige Bert’s Eetcafé van een wisse dood te redden en daarmee de eigen dagelijkse prak veilig te stellen, is inmiddels ook doorgedrongen tot de burelen van de G&E. Cabaretière Louise Korthals werd er op af gestuurd.
Voor een column.
Zou zomaar een geinig cursiefje kunnen zijn, als we de eerste reacties onder het linkje op Facebook mogen geloven. Want zo’n story knallen de jonge ondernemers met een natte neus voor publiciteit uiteraard als de sodemieter op de social media.
Hoewel leuk? Daarover verschillen de (manlijke) scribenten even verderop ernstig van mening. Neerbuigend. Vooroordeelbevestigend. Zelfs ‘Denker’ Sylvana Simons (of all people) en het racisme worden er bij gesleept.
Satire blijft een weerbarstige materie.
De werkelijke reden om uitgebreid aan het steggelen te slaan over de kwaliteiten van podiumartiest Louise wordt al ras duidelijk. Met recent twee staaroperaties achter de kiezen, dacht ik het visueel allemaal weer aardig op orde te hebben. Maar zelfs met m’n ouwe leesbril die ik uit de mottenballen haalde, krijg ik de pennenvruchten van Louise met de beste wil van de wereld niet ordentelijk op m’n netvlies.
Onleesbaar. Althans op Facebook.
Jammer van Louise.
NB: Met de moderne techniek heb ik het artikeltje even leesbaar gepimpt. Dan weten we waar we het over hebben.