Archief voor de ‘emancipatie’ Categorie

Hoezo emancipatie?

Geplaatst: 7 juni 2017 in actualiteit, emancipatie, Sportzomer
Tags:

thiem-roland-garros-2017-friday1
Mijn favoriete tennistoernooi van Roland Garros nadert het finaleweekend.
Ik lust er wel pap van. Oogstrelend toptennis kluistert me al ander-halve week aan de buis.
Met een nieuwe ster aan het firmament. De Oostenrijker Dominic Thiem. De nieuwe Federer timmerde vandaag een van de torenhoge favorieten op briljante wijze uit het toernooischema.
Mooie plaatjes ook van de Franse camerajongens.
Slomo’s om van te watertanden.
En dan natuurlijk de onvermijdelijke inkijkjes in de spelersbox van waaruit een batterij van coaches, trainers, fysio’s, persoonlijke diëtisten en ander ondersteunend voetvolk (als je tenminste voldoende pecunia kunt ophoesten om ze wereldwijd mee te sleuren door het tenniscircus) iedere actie van hun pupil verbaal en met geëxalteerde gebarentaal ondersteunen.
En de relationele scalps natuurlijk. Bij de mannen immer bloedmooie (althans volgens de geldende mores in deze kringen) blonde pitspoezen op wie de camera’s graag smakelijk inzoomen.
Bij de dames heeft dit wat meer voeten in de aarde.
Zoals bekend zijn nogal wat van de toppertjes van de vrouwenliefde. Maar op één of andere manier willen die vriendinnetjes, die er ongetwijfeld zijn, maar niet in beeld komen. Na de wederhelft van Amelie Mauresmo blijft de kast teleurstellend leeg.
Merkwaardig. Jammer ook. Vanuit emancipatoir oogpunt
De meiden verdienen beter.

Ch1xF7HWMAA4mA_

De Internationale Dag van het Naakt Tuinieren op de eerste zaterdag van mei is één van de ca. 500 speciale dagen (weken, maanden, jaren) waarop we met z’n allen geacht worden stil te staan bij een bij een heikel themaatje.
Ik heb geen tuin. En zal het op een zomerse dag op mijn bescheiden binnenplaatsje wel uit m’n hersens laten m’n buren te shockeren met mijn rimpelige scrotum. Maar toch. Als je één dag per jaar met alle geweld in je blote kont de ligusterhaag wilt snoeien, ga vooral je gang. Vrijheid blijheid.
Er zitten veel overheidsorganisaties zoals de Verenigde Naties achter dit soort dagen. De VN heeft er nogal wat bedacht: een stuk of 80. Er zijn ook een hoop medische dagen. Bijna elke ziekte die wat voorstelt heeft z’n eigen feestdag. Van Wereld Kanker tot de Wereld Hemofilie.
Op 8 Maart jl. hadden we dan weer de traditionele Internationale Vrouwendag die in het teken staat van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld. Na ruim een eeuw niet aflatende strijd valt er helaas nog heel wat terrein te winnen voor de dames.

Wat onze media betreft ben ik qua vrouwen al enige tijd helemaal om. Beatrice de Graaf, Mariëlle Tweebeeke, Barbara Baarsma, Marcia Luyten e.v.a., ik heb ze in m’n hart gesloten. Ze degraderen met hun scherpe analyses en presentaties menige manlijke collega tot een fletse exegeet. En ook het heldere betoog van de sporadisch optredende politica die deze week binnen het mannengeweld mag opdraven (Sharon Dijksma in Pauw en Jinek, afgelopen woensdag) doet weldadig aan. Heeft aanzienlijk meer van doen met verbinden dan de zich eindeloos herhalende afgezaagde verkiezingsretoriek van de ‘grote jongens’ en de narcistische splinterdemagogie van treurige typjes als Henk Krol, Thierry Baudet, Jan Roos, Jan Dijkgraaf  en consorten.
Enige smet op onze Vrouwendag waren de holle vaten van het themagroepje Gooise Vrouwen die de publieke tribune bij P&J bevolkte. Alles wat er die dag zorgvuldig aan erkenning van de vrouw opgebouwd was, werd weer net zo makkelijk onderuit geschoffeld met onbegrijpelijke lulkoek.

17202679_810288589126781_3264016120468652133_n

Tot slot in dit kader het optreden van de enige vrouwelijke fractievoorzitter in de Gooise Meren. Dat die kleine opdonder van Hart voor BNM de keuken in gedoken was om de Raad te voorzien van (zelfgebakken?) petit fours met roze muisjes deed weliswaar nogal rolbevestigend aan. Maar de symboliek ervan (de geboorte van veel vrouwelijke raadsleden in de toekomst) sprak boekdelen. Momenteel slechts 5 vrouwen op 26 mannen.
De straatvechter Munneke Smeets, of je het nou met haar eens bent of niet, handhaaft zich middels haar immer zwaar doortimmerde principiële nota’s en vragen met verve als DE luis in de pels van een Raad waarin de oppositie bij voortduring (en regelmatig ten onrechte) tegen een dichtgetimmerde coalitiemuur aan loopt. Als zij de interruptiemicrofoon grijpt die ze als een klisteerspuit hanteert, loopt het menig volksvertegenwoordiger dun door de broek.
Die Raad kan daar helemaal geen tweede exemplaar van aan…….

Dat filmpje waarin die strak gespoten overjarige botoxsnol zich voor het oog van de schaterende natie liederlijk laat bepissen heb ik vanwege m’n verblijf aan de Rode Zee gemist. Moet goed geweest zijn voor een aardig internetstormpje. Een regelrechte verrijking van het mateloos populaire nepnieuws waar, zo begreep ik, de troltwitterende frustraatjes van het splintertje DENK  inmiddels ook hun eigen lachwekkende treurigheid aan toegevoegd schijnen te hebben.
Beter had ik m’n vakantie niet kunnen plannen.
Hoewel, bij thuiskomst valt een mens op zondagmorgen meteen met z’n neus in de boter: dat ridicule nepinterview met die megalomane Gekke Geert bij WNL.
Om nog maar eens te accentueren dat we leven in een tijdsgewricht van alternatieve waarheden.
Ik ben weer helemaal bij de les.

Terwijl ik langs de vloedlijn het ene na het andere literaire meesterwerkje verslond ( ‘Het smelt’ van de mij onbekende Lize Spit bijvoorbeeld kan ik iedereen aanbevelen) deed ik de nodige stof tot contemplatie op die me rimpelloos door m’n weekje sleepte. Snorkelend langs de exotische vissen van het adembenemende  huisrif viel er  waarachtig wel het een en ander verder uit te werken.
In de eerste plaats natuurlijk vanwege die boeken. Maar minstens zo onder de indruk was ik van  de zeer bijzondere aspecten van het fenomeen ‘lachen’ die rondom mij als paddenstoelen uit het woestijnzand rezen.  Je legt er je boek voor weg.

Over de psychologie van dat lachen zijn boeken vol geschreven. In den vreemde heb je je noodgedwongen te bedienen van een andere dan je moerstaal. En dat gaat niet zonder slag of stoot. Met ware doodsverachting stort menigeen zich met z’n beperkte repertoire in koetjes en kalfjes met de tijdelijke buren.
Je hebt vertellers en luisteraars.
Toeval of niet. Uitgerekend op dat moment lees ik bij Lize Spit dat mensen er van uitgaan dat zolang je ergens niet zelf over begint, er ook niets te vertellen valt.
Forget it.
Op vakantie althans.
Ademloos hoorde ik  de internationale huis-, tuin- en keukenontboezemingen aan. Iedere volbrachte volzin steevast afgerond door een vette schaterlach die op geen enkele wijze gerelateerd leek aan de inhoud. Er viel met de beste wil van de wereld niks leuks aan te ontdekken.

Professor Google helpt me uit de droom: Als je zenuwachtig bent kun je gespannen raken. Je lichaam weet eigenlijk niet zo goed wat het er mee moet. Je weet je geen houding te geven. Zonder dat je het wilt, ga je kennelijk lachen. Je jaagt de opgebouwde spanning uit je lijf weg.
Lachen lucht dus op. Dat moet het zijn.
Even voor de duidelijkheid: ik heb uiteraard mijn eigen bepaald niet kinderachtige aandeel geleverd aan deze pretentieloze middenstandsgesprekjes. Nergens voelde ik echter de aandrang tot die gulle lach. Zo geestig vond ik mezelf nou ook weer niet.
Een representatieve wetenschappelijke steekproef zou ik het niet willen noemen. Maar wat me wel opviel was dat het bijna zonder uitzondering vrouwen waren bij wie het verschijnsel zich voor deed.
En daar snap ik eerlijk gezegd niets van.
Cultuurbepaald?
Voor de duur van een paar uur streek bij wijze van uitzondering een vriendelijke Egyptische familie neer op het strand. Zwemmen, zelfs snorkelen, mag van Allah. Mits de dames uiteraard het voorgeschreven badkostuum dragen. In serene stilte  vond de tewaterlating plaats.
De mannen tapten uit een geheel ander vaatje.
Vrijwel iedere kreet werd afgerond met een donderende lach.
Mijn Arabisch was helaas ontoereikend om de relatie tussen vorm en inhoud te kunnen checken.
Bescheiden glimlachend zagen de dames het aan.
Dat weer wel.

20170208_104053.jpg

20160911_113402.jpg

Met openingen onderhoud ik al jaren een liefdevolle relatie. En al helemaal als het om die van onze Naardense Open Monumentendag gaat.
Half twaalf is kennelijk een tijdstip waarop je je met de grootst mogelijke moeite tussen de klamme lappen vandaan kunt rukken. Zeker als je amper bekomen bent van een  zinderende, van de nodige alcoholica vergeven, gondelvaart op zaterdagavond,  De kekke badges van de organisatoren overheersten. De opengereten wonden die  het recente schoorsteenbrandje bij de met elkaar over de vestingkeien rollebollende monumentenjongens en -meisjes had aangericht, waren gelikt.
Ze waren helemaal klaar voor hun jaarlijkse kunstje. De intieme tegenhanger van het flinterdunne culturele geweld dat Bussum drie dagen in z’n greep heeft. Het verrassende koperensemble van ons onvolprezen vendel trouwens ook, dat voor een buitengewoon aardige muzikale omlijsting zorgde. Nu nog een inspirerend peptalkje van wethouder Miriam en het nostalgische feestje kon los.
Voor de jongste generatie moet dat evenwel, net als onlangs bij de huldiging van onze gouden Rio-ganger, op een bittere teleurstelling uitgelopen zijn. De standaard openingszin van onze  gelegenheidsburgemeester ‘Beste mensen, jongens en meisjes’ suggereert in ieder geval een treurige tweedeling die ondubbelzinnig aangeeft dat de jeugd nog een fikse proeve van bekwaamheid heeft af te leggen voordat ze definitief ingelijfd kan worden in de mensheid.
Eerst maar even de slechte berichten: de met veel tamtam aangekondigde opendraaing van de historische kraanbrug van Fort Ronduit konden we, ondanks dat de SMB alle hulp had toegezegd, wel shaken.
Om veiligheidsredenen.
Van de wal in de sloot dus.
De loco had ter compensatie een brisante verrassing voor ons in petto: het tot op heden nogal mysterieuze Bastion Oranje zou op deze dag voor het eerst geopend zijn.
Maar om nou te zeggen dat dat vestingwerkje bij nader inzien een echte open indruk wekte: nou nee!

14292233_1794703660773945_6590253334898399257_n
foto: Erik-Jan Geniets

louiseDe ‘mannen’ van Het Bastion in Naarden zijn lekker bezig. Dat mag duidelijk zijn. De portee van het buurtinitiatief om het voormalige Bert’s Eetcafé van een wisse dood te redden en daarmee de eigen dagelijkse prak veilig te stellen, is inmiddels ook doorgedrongen tot de burelen van de G&E. Cabaretière Louise Korthals werd er op af gestuurd.
Voor een column.
Zou zomaar een geinig cursiefje kunnen zijn, als we de eerste reacties onder het linkje op Facebook mogen geloven. Want zo’n story knallen de jonge ondernemers met een natte neus voor publiciteit uiteraard als de sodemieter op de social media.
Hoewel leuk? Daarover verschillen de (manlijke) scribenten even verderop ernstig van mening. Neerbuigend. Vooroordeelbevestigend. Zelfs ‘Denker’ Sylvana Simons (of all people) en het racisme worden er bij gesleept.
Satire blijft een weerbarstige materie.
De werkelijke reden om uitgebreid aan het steggelen te slaan over de kwaliteiten van podiumartiest Louise wordt al ras duidelijk. Met recent twee staaroperaties achter de kiezen, dacht ik het visueel allemaal weer aardig op orde te hebben. Maar zelfs met m’n ouwe leesbril die ik uit de mottenballen haalde, krijg ik de pennenvruchten van Louise met de beste wil van de wereld niet ordentelijk op m’n netvlies.
Onleesbaar. Althans op Facebook.
Jammer van Louise.
NB: Met de moderne techniek heb ik het artikeltje even leesbaar gepimpt. Dan weten we waar we het over hebben.

the-leather-boys-pete-reg
Hangt mijn Naardense tennisclubje een hopeloos verouderde filosofie aan of speelt het helemaal in op de noden en behoeften van de man anno 2016?
Zo’n veertig jaar geleden maakte ik als ruwe diamant de overstap van de tennisclub Bosheim (dat ambities had om door te stomen naar de nationale top) naar de TV Naarden. Bepaald niet vanwege wat mediatrainers tegenwoordig ‘stappen maken’, ‘doorontwikkelen’ of ‘voor het grote geld gaan’ plegen te noemen. Het ging gewoon om een vriendinnetje. De liefde dus. Met dat vriendinnetje is het uiteindelijk niets geworden. Met die glanzende carrière op het gemalen baksteen ook niet trouwens. Het was enkel en alleen aan twee inspirerende en voortreffelijk spelende dames te danken dat ik een jaar of drie ver boven m’n niveau kon figureren in de hoofdklasse van het district. Gemengde teams waren het helemaal, wat mij betreft. Op een of andere manier laten mannen én vrouwen zich in die ambiance van hun beste kant zien.
Vier decennia later speel ik er twee keer in de week m’n uiterst recreatieve ouwelullenpotjes.
Met mannen.
Dat nou net weer wel.
Een voortreffelijk georganiseerde club trouwens, dat Naarden. Met een park om je vingers bij af te likken. Dankzij een indrukwekkende optocht vrijwilligers die er dagelijks een flinke snok aan geeft. Na er vroeger behoorlijk actief geweest te zijn in de TC en toernooicommissies, is tegenwoordig mijn enige verdienste als volbloed consument: het draaien van twee verplichte bardiensten. Die kun je ook afkopen. Maar dat gaat me weer net een tikkie te ver. Ik plan ze altijd aaneengesloten in juli, in de hoop tegen een troosteloze regendag aan te lopen. Zonder succes overigens.
Een Evenementencommissie werkt zich jaar in jaar uit het schompes om, naast de competities waar ik hoegenaamd niets van mee krijg, allerlei gezelligheidstoernooitjes te organiseren. Alles moet tegenwoordig met alle geweld in de eerste plaats vooral gezellig zijn. Het lijkt Facebook wel. Niks mis met die gezelligheid natuurlijk. Maar ik ben altijd weer enigszins opgelucht als blijkt dat die evenementen niet sporen met mijn pensionado agenda die oneindig veel ander moois te bieden heeft.
Alleen al uit pure nieuwsgierigheid moet ik me misschien uiteindelijk maar eens laten inlijven voor de Mannenavond die al jaren op de feestelijke playlist prijkt. Ik heb hem, stervensvol vooroordelen, nooit kunnen plaatsen. Die Mannenavond. Het ultieme genoegen voor gearriveerde jongens onder elkaar in de penopauze? Dikke verhalen over carrières, vette bolides en glimmende motoren? Mannen die tussendoor af en toe met het bier in de hand naar de baan gejaagd moeten worden voor een geinig potje ongeregeld?
Ik kan er slechts naar gissen.
Of wil mijn tot de strot geëmancipeerde clubje een broodnodig podium bieden voor de mannen van de herenliefde. Veel leer en kettingen. En een dameskleedkamer, voor één avond omgebouwd tot Dark Room?
Ik heb er niks mee maar het siert zo’n club wel.
Vandaag druppelde de uitnodiging m’n mailbox binnen.
Een missive waarin bij nadere lezing toch mogelijk enige twijfel van de kant van de organisatie doorsijpelt:

Beste Frans,
De mannenavond staat weer voor de deur, dit jaar op dinsdag avond 17 mei, vanaf 18.30 uur! Al jaren een succesvol, gezellig en sportief evenement voor de heren van TV Naarden.
Schrijf je door middel van de link in voor dit gezellige toernooi! De wedstrijden worden ingedeeld op sterkte, zodat iedereen leuke potjes kan spelen. Natuurlijk zorgt de Evenementencommissie als vanouds voor een lekker hapje tussendoor.
Met sportieve groet, namens de Evenementencommissie,
Annemiek ten Brink
P.S. door een fout in de mailinglijst ontvang je deze uitnodiging met enige vertraging.

De laatste zin.
Welke fout zat er in die mailinglist?
Heeft de Evenementencommissie gerede twijfels over mijn geslacht? Of over m’n seksuele geaardheid? Weten ze misschien dat ik al drie weken met de zure gevolgen van een zweepslag door het leven ga? Moest, gezien m’n jarenlange passiviteit, de ballotagecommissie van stal gehaald worden? Want is die man überhaupt nog wel lid? En zo ja: draait ie z’n bardiensten wel?
Of erger nog: heeft ie z’n contributie wel betaald?

Ik kan me een gang naar de leathershop besparen.
Dinsdagavond is m’n bridgeavondje.

hellemond5Sportscholen draag ik een warm hart toe.
Niet dat ik er ooit een poot over de drempel zette. Maar als je het zweten in sportief verband al een leven lang aan je hart drukt, kan dat soort clubjes alleen maar vertederen.
Een paar keer in de week fiets ik op weg naar de tennisbaan langs Van Hellemond aan de Amersfoortse Straatweg. Geen idee wat zich achter die muren afspeelt aan samengebalde magie. Maar als je de volledig afgetrainde zombies zich na afloop op hun tandvlees naar hun auto (dat dan weer wel) ziet worstelen, heb je zo je natte vermoedens. Het moet daar een waar walhalla voor de bodycultus zijn. Enige probleem: de mannetjes schijnen maar amper te porren te zijn voor ‘back in shape’. Zeker die vanaf 40 jaar. En ik maar denken dat het voornamelijk het masculiene gajes is dat daar met een personal coach dwangmatig aan de halters hangt. Als je doorclickt op de website wordt de malaise helemaal duidelijk.
Nur daadkrachtige topwijven.
Tachtig dagen vind ik trouwens een verrekt lange periode om de boel op orde te krijgen. Maar dat aantal zal wel te maken hebben met hun 80-jarige feestje dat verantwoordelijk is voor de lucratieve aanbieding.

hellemond1