eenzaamheidwritersblock

FESTIVAL NAARDEN UIT DE KUNST

Geplaatst: 28 augustus 2014 in cultuur
Tags:,

A3Poster_NUDK.indd
1

3

IMG_3032Ze zeggen wel eens : Over de doden niets dan goeds.
Loes nam vorige week op subtiele wijze het voortouw en meldde ons: het is goed zo.
Residerend in zijn vermaarde sigaren-/annex koffiekamer – een toevluchtsoord voor de spijkerharde kern van nooddruftige, ontheemde en hopeloos naar enige identiteit zoekende buurtvrienden – bestierde hij op ongeëvenaarde wijze het wel en wee van onze vesting. Waarmee hij menigmaal het Stadskantoor op z’n grondvesten deed sidderen.
De core business van onze nachtburgemeester.
Want de Naarder Koerier mocht vorig jaar ter gelegenheid van het 75-jarig jubileum van Ruijsdael ‘t Hoekje in een paginagroot interview met ons illustere duo dan wel melden: Joop staat achter de toonbank en Loes scharrelt wat door de winkel, de echte die-hards wisten haarscherp dat dit enigszins op gespannen voet stond met de barre werkelijkheid.
Want buiten het koppie thee dat ie, althans naar eigen zeggen, iedere morgen voor z’n wederhelft bereidde, bemoeide hij zich niet significant met de dagelijks bij mekaar gesappelde nering. Sterker nog: wanneer er ‘s een klant binnen schoof voor een serie staatsloten met preferente slotcijfers, sloeg, volgens Joop, het apparaat uitgerekend bij hem telkens op onverklaarbare wijze op tilt.
En dan klonk steevast het gevleugelde: LOES…
Een dijk van een wijf.

Onze mensen-mens heeft helaas welgeteld slechts krap twee maanden van z’n zwaar verdiende Drees kunnen trekken. Jammer.
Hij had dat verrekte pensioenfonds met alle liefde een flinke poot uitgedraaid.
Het is niet anders.
Het leven is dodelijk.
Voor Loes, z’n nooit aflatende mantelzorger, is het toch een beetje als je laatste kind dat het huis uit gaat.
Anderzijds, als de dood, de bezem van god, als adembenemende gebeurtenis niet bestond, zou het leven z’n schoonheid verliezen.
En het leven van Joop was als een neus: daar moet je uit halen wat er in zit.

Onze nachtburgemeester, over wie je met het grootste gemak van de wereld een middag vullende causerie zou kunnen afsteken, kennen wij als Koffiegenootschap en Vestingballen voornamelijk van de laatste jaren.
Z’n blessuretijd, wel te verstaan.
Zeven jaar geleden stond de klok bij hem na een heftig leven al eens op één minuut voor twaalf. Maar ik verzeker je: in zijn allesomvattende aanwezigheid waren die laatste jaren voor ons allen in veel opzichten de moeite meer dan waard.
Niet in de laatste plaats vanwege de door hem gedebiteerde, diep doorwrochte en volstrekt unieke bespiegelingen.
Zeg maar: de vleesgeworden cognitieve dissonantie.
Wanneer onze filosoof van de kouwe grond – die zich in z’n jeugdige onbezonnenheid ooit gewaagd schijnt te hebben aan een verdwaald spoedcursusje theologie – weer eens een zoveelste simpele aanzet gaf tot een nieuwe trend in het hedendaagse denken, hingen wij aan z’n lippen.
Vooral ook omdat er – in wat hij aan pregnante levenswijsheden uit z’n mysterieuze doos van Pandora toverde – van enige systematiek, laat staan consistentie, doorgaans amper sprake was.
Zodat je je regelmatig vertwijfeld afvroeg: Waar gaat dit verhaal in godesnaam naar toe?
Allemaal hielden we, om meerdere redenen, van hem.
En bij mij kon ie al helemaal niet meer stuk toen hij zich in de zomer van 2012, toen ik binnen een week m’n ene schouder nogal gecompliceerd uit de kom wist te rukken en een paar dagen later aan de andere kant m’n sleutelbeen brak, ontpopte tot een ware Zuster Theresa.
Een volle week lang reed om acht uur ‘s morgens z’n scootertje met het ons overbekende scheurgeluid voor, waarna hij deze onfortuinlijke dubbelgehandicapte liefdevol min of meer ordentelijk in de kleren hees.

Zo’n keer of tien vervoerde ik hem vorig jaar naar die toverdokter van een fysio in Baarn om z’n opspelende knie weer in het gareel te krijgen. Bij iedere autorit wees onze Joop (die het verdwalen zorgvuldig in z’n basispakket koestert) mij in zijn jeugdige overmoed op de enig juiste afslag van de A1. En toen ik uiteindelijk besloot dat ie voor die bezoekjes maar ‘s op eigen benen moest staan, miste hij bij het eerste het beste solo-ritje godbetert prompt de fatale afslag om uiteindelijk hopeloos te verdwalen in de binnenstad van Amersfoort.
Joop hield van schoolreisjes.
Een dagje met z’n billenmaat Patrick naar diens nieuwe huis in Eersel?
Hij lustte d’r wel pap van.
Gewapend met z’n onafscheidelijke pillendoosje (met een voorraad voor zeker twee maanden) en een eenvoudig doch voedzaam lunchpakketje bestaande uit een mega-zak spekkies, met als dessert een pak vanillevla en een partij slagroom van heb ik jou daar, hees hij het goddelijke lichaam (de nacht ervoor stijf van de zenuwen natuurlijk geen oog dicht gedaan) met hoogrode konen in de bolide van de aspirant-Brabander.
En ook de bezoekjes aan het AVL, toch bepaald niet een attractie om reikhalzend naar uit te kijken, verhief hij tot ware snoepreisjes. Niet in de laatste plaats vanwege de voortreffelijke koffie, de onovertrefbare saucijzenbroodjes en, natuurlijk, de schare lekkende verpleegsters die hem met bonzend hart bij de ingang opwachtten.

We konden onder het genot van een bakkie, op smakelijke wijze grappen maken. Waarbij de dood een favoriet thema werd. Al had ik, als ik in z’n ogen keek, het idee dat ie ‘m onder dat flinterdunne laagje zelfspot, kneep als een ouwe dief.

Blijf ik in mijn nederige vestingwoning zitten met een voorraad amper te zuipen Cola Zero.
Voor de ijsboer om de hoek is deze week het faillissement aangevraagd.
Zo’n klant verliezen is dodelijk.
Dag Jopie!

De ballengooiers van de Vestingballen lieten zich donderdag met hun massale opkomst bij het afscheid van Joop van hun beste kant zien. De inzamelingsactie werd een nog veel groter succes dan verwacht. Nog steeds komt er geld binnen. En dat resulteerde in een uiterst fraai maar gigantisch bloemstuk. Die herinneringsplaquette op een bankje langs de JDB-baan gaat er zeker komen. En Loes gaat de komende tijd wekelijks door ons verblijd worden met een boeket.
Hartverwarmend.
Er kleefde echter één nadeel aan jullie gulheid.
Uitgerekend aan mij was het de taak om jullie looiige en wat onhandige bloemstuk naar het graf te dragen.
Vierhonderd meter (zo bleek later) is een pokken eind en de vraag rees al snel of ik dat wel zou trekken.
Met 400 paar ogen die vermoedelijk vanuit de tent in m’n rug prikten, behield ik 150 meter lang de bij zo’n ceremonie vereiste waardigheid. Maar we waren nog niet achter de bomen verdwenen (dacht ik) of ik haalde vliegensvlug maar ‘s de ouwe truc van stal die in de binnenlanden van Afrika grote populariteit geniet.
Achteraan lopend, niemand zag het (dacht ik), plaatste ik het meesterwerkje op m’n hoofd.
En dat gaf behoorlijk lucht, kan ik je verzekeren.
Als jullie nog ‘s wat weten………


{d39c127c-9159-479c-8bcc-07ea02d6a34e}

 

Joyce

Afbeelding  —  Geplaatst: 20 augustus 2014 in actualiteit, fotografie
Tags:

Vragen vragen vragen

Geplaatst: 12 augustus 2014 in actualiteit, Bloggen, crisis, cultuur, zorg
Tags:,

Laura is een oud-leerling van me. Als 16-jarige kon ze al voortreffelijk vioolspelen. Heeft er dan ook haar beroep van gemaakt. Vioollerares. Vorig jaar kreeg ik een cd toegestuurd die ze samen met haar levenspartner vult met indrukwekkende Zuid-Amerikaanse muziek.
Duo Corcova. (Speelt trouwens vanavond om 19.30 in het Naarderheem)
Ik schrik een beetje van het Facebookbericht dat haar Vesting-Naardense moeder vandaag op Facebook plaatste.
Heb ik iets gemist van de nieuwste ontwikkelingen van het instrument viool?
Zeker weten dat ik Ronald Vles bij Vesting aan Tafel toch op een gans ander instrument z’n jazznummers hoorde vertolken…..

Nieuwe afbeelding (2)

20140808_092755

Hoe lang loopt dat experiment met die gescheiden afvalcontainers op het Promersplein nou eigenlijk al?
Een jaartje of twee.
Voor m’n gevoel.
Het plan was een half jaar, waarna de proef uitgebreid geëvalueerd zou worden.
Het bijbehorende enquêteformuliertje heb ik al lang en breed ingevuld.
Kan natuurlijk aan mij liggen maar de uitslag heb ik nog nergens gezien.
Wat mij betreft is het een succes, al verbaas ik me over het aantal plastic vuilniszakken dat in de directe omgeving van het plein nog steeds wekelijks opgehaald wordt.
De deelname aan het project was op basis van vrijwilligheid.

Voor de tweede keer binnen een maand dropte ik in aanwezigheid van een wit autootje van Het Beheer m’n vuilniszak in de restcontainer.
“Is die zak van u?”
De bijbehorende functionaris stond overduidelijk stijf van de nieuwsgierigheid.
Dat kon ik volmondig bevestigen.
Op weg naar m’n tweedaagse kistje sigaren bij onze Joop, dacht ik, ten prooi aan de nodige verwarring, na over deze nogal impertinente vraag.
Hoezo eigenlijk?
Over m’n schouder zag ik de overijverige beambte de container openen waarna bij uitgebreid aan het graaien sloeg……..  in mijn zojuist naar binnen geschoven zak.
Waar was de beste man naar op zoek?
Bewijzen van mijn deelname aan een grensoverschrijdend zwart-geld-circuit?
Een onderzoek naar mijn eet- en drankgewoonten?
Restanten van drugs?
Correspondentie die linea recta moest voeren naar een buitenechtelijke affaire waar hij als privédetective op gezet was?
Is de bewoner van Beijert 11 een potentiële jihadstrijder die op het punt staat zich te voegen bij het IS-leger dat op een berg in Noord Irak 40.000 onschuldige yezidi’s de genocide injaagt?
Het aantal gebruikte condooms wellicht?
Met een behoorlijk rein geweten griste ik m’n 50 cigarillo’s nummertje 54 uit de schappen waarna ik hoogstverbaasd op het bankje met Joop de van de pot gerukte AIVD-activiteiten van de beheerambtenaar in de groep gooide.
We kwamen er niet uit
Maar schuren doet het wel.