Slikken

Geplaatst: 21 september 2014 in actualiteit, crisis, cultuur, gelezen, Naarden, onderwijs, persoonlijk, zorg
Tags:

Uut

Naarden, 16 september 2014
Dacht je toch in Wachthuis Q bij De Naardense kunsthandelaar Floris Siemer à raison van 45 keiharde euri een ingelijst zeefdrukje te scoren, loop je hier tegen aan. De poorten van zijn bunkertje in de wallen zijn nog maar koud geopend of bij de Utrechtse Poort wordt iedere ambitie genadeloos de kop ingedrukt. Rest niets anders dan de verkoop slinks langs andere wegen te benaderen. De Kapt. G.A. Meijerweg dus. In de volksmond ‘De Afsluitdijk’. Maar daar loop je weer tegen het soort ongein aan waar je als oud-docent Nederlands, die zich zesendertig jaar het leplazarus ploeterde om de plaatselijke middelbare schooljeugd de elementaire beginselen van de spelling bij te brengen, compleet van aan de dunne raakt.
Zo wordt het natuurlijk nooit wat met zo’n grote kunstverkoopactie.
Ik geef het op.

foto

Als gisteren ergens de ‘Dag van de Echtscheiding’ uitgebreid geconsumeerd werd, dan toch wel in de vesting Naarden.
Divorced City heeft wat dat betreft een smakelijke reputatie hoog te houden. Het traditionele vrijdagse Happy Hour op de keien voor Demmers Bier waar menige hoofdrolspeler die het huwelijksbootje in het Spieghel of de Schilderswijk verruild heeft voor de herwonnen vrijheid in een nederig stulpje in onze vestingstad het glas ledigt in het gezelschap van een aantal gelijkgestemden, mocht er in de laatste stralen van de ondergaande zon weer helemaal zijn.
In de Oude Haven liggen de bootjes er wat ongemakkelijk bij.

bootjes

 

leiband2

Als de onwelriekende lijken die afgelopen jaar bij fusiepartner Muiden uit de kast rolden op gepaste wijze weggemoffeld kunnen worden, krijgt de gemeentelijke herindeling op 1 januari 2016 haar beslag.
Die fusie valt met lokaal chauvinisme niet tegen te houden.
We gaan er wat van maken.
De eerste contouren van wat ons mogelijk te wachten staat, dienen zich echter aan. De voorlopige werknaam van de nieuw te vormen gemeente schijnt ‘Bussum’ te zijn. Daar moeten we met z’n allen toch wat beters van kunnen bakken.
De dreigende dominantie van Bussum begint trouwens menigeen zorgen te baren. En Enter Media, de uitgever van de regionale huis-aan-huis-bladen blaast daar een vrolijk partijtje in mee. De Naarder editie, die we in onze vestingstad nog steeds hardnekkig en nostalgisch volledig verantwoord ‘De Naarder Koerier’ noemen, kun je, op een paar officiële gemeentepagina’s na, al enige tijd gewoon ‘Bussums Nieuws’ noemen. De overheersing van het nieuws uit Bussum beleefde op 10 september een opmerkelijk dieptepunt. En dat kun je bepaald niet afdoen met het magere excuus dat er over Naarden maar bar weinig te melden valt.

Nemen we als voorbeeld de verslaggeving van de culturele evenementen die vorig weekend in Naarden en Bussum plaatsvonden. Ongelukkigerwijs vielen die samen. Dat verdient de schoonheidprijs uiteraard niet. Concurrerend waren de festiviteiten gezien het karakter ervan evenwel bepaald niet. Dus van een echt probleem was bij nader inzien eigenlijk geen sprake.
Bij ‘Bussum Cultureel’, dat kan bogen op een jarenlange, uitstekende traditie, kon de bezoeker gedurende drie dagen kennis maken met vele facetten van de lokale kunst, cultuur en het verenigingsleven. Het werd het grootste succes uit haar historie. En daar kun je, terecht, alleen maar blij mee zijn.
Naarden kende zaterdag de eerste en uiterst succesvolle editie van het ‘Festival Naarden uit de kunst’. Een culturele ontmoeting. Een thema-festival. Centraal stond de dichter/schilder Lucebert. Op een groot aantal locaties in de vesting werd een breed scala aan boeiende activiteiten gepresenteerd. Een smeltkroes van lezingen, poëzie (met o.a. de dorpsdichter van Bussum, dat weer wel), schilderworkshops, actionpainting, documentaires, films, een indrukwekkende expositie van de plaatselijke basisschool en prachtige, muzikale vestingvaarten. Alles werd ‘s avonds besloten met een Diner en Route langs culinair Naarden, waarbij ongeveer 200 gasten in achtereenvolgens drie plaatselijke restaurants hun voorgerecht, hoofdgerecht en dessert consumeerden. Met in ieder etablissement een verrassend muzikaal optreden.
De volgende dag was het al weer kassa in de vesting. ‘Naarden Presenteert’. De laatste aflevering van een zomertrilogie, opgezet door de Ondernemersvereniging Naarden-Vesting.
Drie succesvolle evenementen dus.
Niks aan de hand, zou je zeggen.

Als Naarder sla je op de daaropvolgende woensdag nieuwsgierig je huis-aan-huis-blad op. De Naarder editie dus. Het zeer geslaagde weekend wordt marginaal weggezet met een fotootje van de plaatselijke fanfare op de voorpagina. Op pagina 3 een minuscuul berichtje met fotootje over de onthulling van een muurgedicht, die plaats vond in het kader van het ‘Festival Uit de Kunst’. Waarna er even verder fors uitgepakt wordt met maar liefst twee (..) knallende fotobladzijden over…….. Bussum Cultureel. (..)
Je bedenkt ‘t niet.
Over gemiste kansen gesproken.
Ook in de aankondiging van de festiviteiten zat al een opmerkelijk verschil. ‘Bussum Cultureel’ kreeg over twee volle pagina’s alle ruimte om zich te presenteren. ‘Naarden uit de kunst’ moest het doen met een interview van een karige halve.

De hoogste tijd voor wat achtergronden, waarbij we ons niet kunnen onttrekken aan de ietwat merkwaardige rol van uitgever Enter Media dat zich schaamteloos voor het karretje van Bussum laat spannen.
Bussum Cultureel is een zwaar door de gemeente gesubsidieerd evenement. Bussum, dat kennelijk een flink potje open trekt voor o.a. een betaalde medewerker, heeft overduidelijk een uitstekende relatie opgebouwd met de plaatselijke redacteur.
De kiem voor de scheefgroei is gelegd.
‘Naarden Uit de kunst’ was een ongesubsidieerd privé-intitiatief van een werkgroep bestaande uit Naardense vrijwilligers die de onblusbare behoefte hebben onze vestingstad op de kaart te zetten met cultuur van niveau. Met steun van enkele moeizaam bijeen gesprokkelde sponsors werd een aantal aansprekende optredende gastmedewerkers aangetrokken. En dan hebben we nog niet eens over de uiterst professioneel ogende posters, flyers en het gedetailleerde festivalprogramma. Een programma dat moeiteloos twee pagina’s van Naarder Nieuws had kunnen vullen. (..)
Maar wie weet, misschien zijn de aanwezige plaatselijke volksvertegenwoordigers die met hun ogen stond te knipperen bij dit aanbod, wakker geworden en komen ze met het schaamrood op de kaken een volgende keer ook over de brug.
Jarenlang werd het specifieke Naarder nieuws verzorgd door een eigen redacteur die er op uitstekende wijze in slaagde het stoffige imago van ons ‘Sufferdje’ met vaak kundige verslaggeving weg te poetsen. Sinds enige tijd wordt Naarden ‘erbij gedaan’ door de redacteur Bussum.
En dan wordt alles duidelijk. ‘Naarden als bijwagen van Bussum’, het angstvisioen van menig fusie-scepticus, lijkt werkelijkheid te worden.
Het kan toch niet zo zijn dat de gemeente Bussum een soort monopoliepositie verwerft die doorwerkt tot in de kolommen van het Naarder Nieuws?
Van je fusiepartner moet je het maar hebben.

En om te bewijzen dat Naarden veel meer te bieden heeft dan rommelmarkten en braderieën: Op 4 oktober worden we vergast op de tweede editie van ‘Theater binnen de wallen’, geproduceerd door weer een andere werkgroep. Maar het kan zo maar zijn dat de uitgever tegen die tijd van een verdwaalde culturele Bussumse scheet weer een knetterende donderslag weet te maken die in het Naarder Nieuws de cultuur van eigen bodem weer helemaal in de schaduw plaatst.
We wachten bezorgd af.

Frans Muthert,
Naarder, columnist/cabaretier, plaatsvervangend nachtburgemeester

10553928_657213024369454_5412568050834652068_o

Op dit mIMG-20140907-WA0000oment verwachten jullie op deze plaats – althans volgens deze kraakheldere festival-flyer- onze burgemeester die volgens planning, bungelend aan een parachute, opgetrokken uit schilders-linnen, een spectaculaire landing zou maken in het kloppende hart van dit cultuurbastion.
Zij is, begrijpelijk, bij nader inzien helaas verhinderd. Reden waarom u het met de (plaatsvervangend) nachtburgemeester zult moeten doen.
Even goed: Van harte welkom, cultuurminnaars uit Naarden en omgeving die voor het merendeel vermoedelijk zélf daadwerkelijk nooit verder gekomen zijn dan wat jaarlijks amechtig bijeen gebuffelde, wrakkige Sinterklaaspoëzie.
Jullie gaan met z’n allen het eerste Festival Naarden Uit de Kunst, dat in het teken staat van de dichter/schilder Lucebert, tot een eclatant succes maken.
Alles wijst er op dat we vandaag mogen rekenen op een grote opkomst.
Als je ziet hoeveel mensen de moeite hebben genomen hier alleen al bij de opening aanwezig te zijn, doorgaans toch niet het soort attracties waar de modale festivalbezoeker die op scherp staat voor z’n shotje cultuur, lekkend van opwinding naar uitkijkt, dan belooft dat alle goeds.
De restaurants voor het afsluitende Diner en Route, waarmee de woorden van Lucebert VREDE IS ETEN MET MUZIEK tot vlees worden, zijn al een week lang volgeboekt. Daar kan geen hond meer bij.
Een kunstenaar is hij -of zij natuurlijk – die uit een oplossing een raadsel kan maken
Het is tegenwoordig mode, om uit een nogal misplaatste interessantdoenerigheid, op raadselachtige en subtiele wijze een loopje te nemen met zaken als UITSPRAAK en KLEMTOON.
Zo blijkt bijvoorbeeld het populaire zondagavond tv programma Studio Sport, dat door de goegemeente bij voorkeur met het bord op schoot bekeken wordt, met een tenenkrommende hardnekkigheid het Almelo’se voetbalclubje HEracles omgedoopt te hebben tot HeRAcles. En dat moet bij de klassiek geschoolde Nederlander toch de nodige zielenpijn te weeg brengen.
En ook het al even populaire als verguisde talkshow-ego Mart Smeets verhaspelt in zijn niet aflatende scoringsdrang van tijd tot tijd pontificaal de uitspraak van de naam van prominente sportcoryfeeën. Ons langbenige, Russische tenniswonder SharaPOva heette bij hem van de ene dag op de andere opeens ShaRApova. Als de godganse tenniswereld jarenlang intens gelukkig lijkt te leven met de Spanjaard FerREro, dan maakt onze selfkicker van de Noorse truien en kekke jasjes er zonder blikken of blozen FerreRO van.
Hij lijkt wel een dichter: volgens een gangbare definitie iemand die z’n tekst is kwijt geraakt en daarnaar op zoek is.
Ik heb, in mijn privé-worsteling naar de ultieme synthese van vorm en inhoud, deze enigszins prozaïsche inleiding – waarvan je je afvraagt, waar gaat dit in ‘s godesnaam naar toe? – nodig als opstapje naar de nogal kwellende vraag: wat is nou eigenlijk de juiste uitspraak van de naam van de kunstenaar die op deze dag centraal staat?
Het uiterst courante, Frans klinkende Lucebert? Of snapt de cultuurbarbaar er werkelijk helemaal de ballen van en moet die z’n heil gewoon zoeken bij het ordinaire Nederlandse LOETSJEBERT?
Vermoedelijk zijn jullie hier vandaag als kenner goed beslagen ten ijs gekomen. En als de nood echt aan de man kwam dan heb je de heren Google en Wikipedia er natuurlijk fluks even op nageslagen. Om tot de verrassende ontdekking te komen dat de kunstenaar himself zich ooit bij z’n aspirant vakbroeders, de schilder Karel Appel en de dichter Gerrit Kouwenaar, inlikte met de nom de plume LOETSJEBERT, een combinatie van het Italiaanse LUCE (wat LICHT betekent) en het Germaanse woord BERT, dat staat voor STRALEND, SCHITTEREND.
-Hij noemde zichzelf tenslotte LICHTBRENGER-.
Maar als je zweert bij LUCEBERT, een variant op de eerste voornaam van het bij de burgerlijke stand gedeponeerde Lubertus Jacobus Zwaanswijk : even goeie vrienden.
Over concrete, zintuiglijke en lichamelijke taal gesproken.
Naarden Uit De Kunst, dus.
Jullie staan aan de aftrap van een boeiende, uiterst gevarieerde ontdekkingstocht door onze historische stad.
Goede schilder- of dichtkunst is als goede kookkunst. Je kunt er van genieten maar uitleggen: ho maar.
Als ik het goed begrepen heb, zal het aan uitleg vandaag niet ontbreken.
Kunst is niet de weerspiegeling van de werkelijkheid maar de werkelijkheid van de weerspiegeling.
Kunst streeft naar vorm en hoopt op schoonheid.
Nogal wat beeldende kuntenaars plegen de overwinning trouwens altijd uit te beelden als een VROUW. ……………………
En zoiets begrijp je pas als je getrouwd bent.
Maar dit terzijde.
Komt het schrijven van een gedicht, het maken van een schilderij in z’n diepste wezen in feite niet op niets anders neer dan naakt lopen met je hersenen?
En om nog even op dat tenenkrommende voetbaljargon terug te komen (ik sta er elke keer weer van te kijken hoe ik toch telkens weer iets van structuur in zo’n verhaal weet te krijgen): Een groep enthousiaste Naarders, opgejaagd door Aya de Lange en Floris Siemer brengt vanuit een gesloten organisatie met de punt naar voren de (gratis) cultuurbal virtuoos naar de voorste linies.
En professioneel.
Posters, flyers en ook het programma dat u nu ontvangt, het ziet er voortreffelijk uit.
En dat allemaal zonder ook maar een cent subsidie van de gemeente.
Zo weerloos is alles van waarde dus ook weer niet.
Maar die gemeente gaat ongetwijfeld haar leven beteren.
Je begrijpt: Ik ga me daar als plaatsvervangend nachtburgemeester hard voor maken.
In de Grote Kerk komt de festivalganger vandaag een prachtige olifant tegen waar hij met een vrijwillige bijdrage vast een bodempje voor over twee jaar kan leggen.
Want, en daar kun je gif op innemen, het niet te stuiten organisatiecomité is allerminst van plan het te laten bij EEN Festival Naarden Uit De Kunst.
Ik wens jullie een inspirerende dag toe.

 

Ondanks het ontbreken van de eerste 20 seconden, zeer de moeite waard.
Een uniek boottochtje

 

eenzaamheidwritersblock

FESTIVAL NAARDEN UIT DE KUNST

Geplaatst: 28 augustus 2014 in cultuur
Tags:,

A3Poster_NUDK.indd
1

3

IMG_3032Ze zeggen wel eens : Over de doden niets dan goeds.
Loes nam vorige week op subtiele wijze het voortouw en meldde ons: het is goed zo.
Residerend in zijn vermaarde sigaren-/annex koffiekamer – een toevluchtsoord voor de spijkerharde kern van nooddruftige, ontheemde en hopeloos naar enige identiteit zoekende buurtvrienden – bestierde hij op ongeëvenaarde wijze het wel en wee van onze vesting. Waarmee hij menigmaal het Stadskantoor op z’n grondvesten deed sidderen.
De core business van onze nachtburgemeester.
Want de Naarder Koerier mocht vorig jaar ter gelegenheid van het 75-jarig jubileum van Ruijsdael ‘t Hoekje in een paginagroot interview met ons illustere duo dan wel melden: Joop staat achter de toonbank en Loes scharrelt wat door de winkel, de echte die-hards wisten haarscherp dat dit enigszins op gespannen voet stond met de barre werkelijkheid.
Want buiten het koppie thee dat ie, althans naar eigen zeggen, iedere morgen voor z’n wederhelft bereidde, bemoeide hij zich niet significant met de dagelijks bij mekaar gesappelde nering. Sterker nog: wanneer er ‘s een klant binnen schoof voor een serie staatsloten met preferente slotcijfers, sloeg, volgens Joop, het apparaat uitgerekend bij hem telkens op onverklaarbare wijze op tilt.
En dan klonk steevast het gevleugelde: LOES…
Een dijk van een wijf.

Onze mensen-mens heeft helaas welgeteld slechts krap twee maanden van z’n zwaar verdiende Drees kunnen trekken. Jammer.
Hij had dat verrekte pensioenfonds met alle liefde een flinke poot uitgedraaid.
Het is niet anders.
Het leven is dodelijk.
Voor Loes, z’n nooit aflatende mantelzorger, is het toch een beetje als je laatste kind dat het huis uit gaat.
Anderzijds, als de dood, de bezem van god, als adembenemende gebeurtenis niet bestond, zou het leven z’n schoonheid verliezen.
En het leven van Joop was als een neus: daar moet je uit halen wat er in zit.

Onze nachtburgemeester, over wie je met het grootste gemak van de wereld een middag vullende causerie zou kunnen afsteken, kennen wij als Koffiegenootschap en Vestingballen voornamelijk van de laatste jaren.
Z’n blessuretijd, wel te verstaan.
Zeven jaar geleden stond de klok bij hem na een heftig leven al eens op één minuut voor twaalf. Maar ik verzeker je: in zijn allesomvattende aanwezigheid waren die laatste jaren voor ons allen in veel opzichten de moeite meer dan waard.
Niet in de laatste plaats vanwege de door hem gedebiteerde, diep doorwrochte en volstrekt unieke bespiegelingen.
Zeg maar: de vleesgeworden cognitieve dissonantie.
Wanneer onze filosoof van de kouwe grond – die zich in z’n jeugdige onbezonnenheid ooit gewaagd schijnt te hebben aan een verdwaald spoedcursusje theologie – weer eens een zoveelste simpele aanzet gaf tot een nieuwe trend in het hedendaagse denken, hingen wij aan z’n lippen.
Vooral ook omdat er – in wat hij aan pregnante levenswijsheden uit z’n mysterieuze doos van Pandora toverde – van enige systematiek, laat staan consistentie, doorgaans amper sprake was.
Zodat je je regelmatig vertwijfeld afvroeg: Waar gaat dit verhaal in godesnaam naar toe?
Allemaal hielden we, om meerdere redenen, van hem.
En bij mij kon ie al helemaal niet meer stuk toen hij zich in de zomer van 2012, toen ik binnen een week m’n ene schouder nogal gecompliceerd uit de kom wist te rukken en een paar dagen later aan de andere kant m’n sleutelbeen brak, ontpopte tot een ware Zuster Theresa.
Een volle week lang reed om acht uur ‘s morgens z’n scootertje met het ons overbekende scheurgeluid voor, waarna hij deze onfortuinlijke dubbelgehandicapte liefdevol min of meer ordentelijk in de kleren hees.

Zo’n keer of tien vervoerde ik hem vorig jaar naar die toverdokter van een fysio in Baarn om z’n opspelende knie weer in het gareel te krijgen. Bij iedere autorit wees onze Joop (die het verdwalen zorgvuldig in z’n basispakket koestert) mij in zijn jeugdige overmoed op de enig juiste afslag van de A1. En toen ik uiteindelijk besloot dat ie voor die bezoekjes maar ‘s op eigen benen moest staan, miste hij bij het eerste het beste solo-ritje godbetert prompt de fatale afslag om uiteindelijk hopeloos te verdwalen in de binnenstad van Amersfoort.
Joop hield van schoolreisjes.
Een dagje met z’n billenmaat Patrick naar diens nieuwe huis in Eersel?
Hij lustte d’r wel pap van.
Gewapend met z’n onafscheidelijke pillendoosje (met een voorraad voor zeker twee maanden) en een eenvoudig doch voedzaam lunchpakketje bestaande uit een mega-zak spekkies, met als dessert een pak vanillevla en een partij slagroom van heb ik jou daar, hees hij het goddelijke lichaam (de nacht ervoor stijf van de zenuwen natuurlijk geen oog dicht gedaan) met hoogrode konen in de bolide van de aspirant-Brabander.
En ook de bezoekjes aan het AVL, toch bepaald niet een attractie om reikhalzend naar uit te kijken, verhief hij tot ware snoepreisjes. Niet in de laatste plaats vanwege de voortreffelijke koffie, de onovertrefbare saucijzenbroodjes en, natuurlijk, de schare lekkende verpleegsters die hem met bonzend hart bij de ingang opwachtten.

We konden onder het genot van een bakkie, op smakelijke wijze grappen maken. Waarbij de dood een favoriet thema werd. Al had ik, als ik in z’n ogen keek, het idee dat ie ‘m onder dat flinterdunne laagje zelfspot, kneep als een ouwe dief.

Blijf ik in mijn nederige vestingwoning zitten met een voorraad amper te zuipen Cola Zero.
Voor de ijsboer om de hoek is deze week het faillissement aangevraagd.
Zo’n klant verliezen is dodelijk.
Dag Jopie!