Vragen vragen vragen

Geplaatst: 12 augustus 2014 in actualiteit, Bloggen, crisis, cultuur, zorg
Tags:,

Laura is een oud-leerling van me. Als 16-jarige kon ze al voortreffelijk vioolspelen. Heeft er dan ook haar beroep van gemaakt. Vioollerares. Vorig jaar kreeg ik een cd toegestuurd die ze samen met haar levenspartner vult met indrukwekkende Zuid-Amerikaanse muziek.
Duo Corcova. (Speelt trouwens vanavond om 19.30 in het Naarderheem)
Ik schrik een beetje van het Facebookbericht dat haar Vesting-Naardense moeder vandaag op Facebook plaatste.
Heb ik iets gemist van de nieuwste ontwikkelingen van het instrument viool?
Zeker weten dat ik Ronald Vles bij Vesting aan Tafel toch op een gans ander instrument z’n jazznummers hoorde vertolken…..

Nieuwe afbeelding (2)

20140808_092755

Hoe lang loopt dat experiment met die gescheiden afvalcontainers op het Promersplein nou eigenlijk al?
Een jaartje of twee.
Voor m’n gevoel.
Het plan was een half jaar, waarna de proef uitgebreid geëvalueerd zou worden.
Het bijbehorende enquêteformuliertje heb ik al lang en breed ingevuld.
Kan natuurlijk aan mij liggen maar de uitslag heb ik nog nergens gezien.
Wat mij betreft is het een succes, al verbaas ik me over het aantal plastic vuilniszakken dat in de directe omgeving van het plein nog steeds wekelijks opgehaald wordt.
De deelname aan het project was op basis van vrijwilligheid.

Voor de tweede keer binnen een maand dropte ik in aanwezigheid van een wit autootje van Het Beheer m’n vuilniszak in de restcontainer.
“Is die zak van u?”
De bijbehorende functionaris stond overduidelijk stijf van de nieuwsgierigheid.
Dat kon ik volmondig bevestigen.
Op weg naar m’n tweedaagse kistje sigaren bij onze Joop, dacht ik, ten prooi aan de nodige verwarring, na over deze nogal impertinente vraag.
Hoezo eigenlijk?
Over m’n schouder zag ik de overijverige beambte de container openen waarna bij uitgebreid aan het graaien sloeg……..  in mijn zojuist naar binnen geschoven zak.
Waar was de beste man naar op zoek?
Bewijzen van mijn deelname aan een grensoverschrijdend zwart-geld-circuit?
Een onderzoek naar mijn eet- en drankgewoonten?
Restanten van drugs?
Correspondentie die linea recta moest voeren naar een buitenechtelijke affaire waar hij als privédetective op gezet was?
Is de bewoner van Beijert 11 een potentiële jihadstrijder die op het punt staat zich te voegen bij het IS-leger dat op een berg in Noord Irak 40.000 onschuldige yezidi’s de genocide injaagt?
Het aantal gebruikte condooms wellicht?
Met een behoorlijk rein geweten griste ik m’n 50 cigarillo’s nummertje 54 uit de schappen waarna ik hoogstverbaasd op het bankje met Joop de van de pot gerukte AIVD-activiteiten van de beheerambtenaar in de groep gooide.
We kwamen er niet uit
Maar schuren doet het wel.

Het wil wat met één van de aardigste terrassen van de regio
Vanmorgen een bakkie gedaan met Jan Maurits, de beklagenswaardige eigenaar van IL VECCHIO aan de Marktstraat. En dat vanwege het nieuwe, treurige hoofdstuk dat momenteel toegevoegd wordt aan het al jaren slepende conflict met z’n naaste buren die hem het leven meer dan zuur maken. We nemen maar even aan dat iedereen weet waarom het draait.
De Terrassenoorlog.
Als de Klokkenluider van de Grote Kerk via een schier eindeloze optocht aan geldverslindende, juridische procedures tegen de gemeente z’n zin niet krijgt (sluiten die terrassen) gaat ie het maar ‘s over een andere boeg gooien.
De afzuiginstallatie.
Die was er al toen hij zich naast het restaurant vestigde. Maar na 20 jaar kan meneer opeens de overlast niet meer aan.
Een klacht dus.
Er moet tenslotte wat te zeiken blijven.
Inmiddels is voor een paar duizend euro aan extra isolatie aangebracht aan de installatie die tot voor kort dus nooit een probleem opleverde.
M’n oor maar eens te luisteren gelegd op de plaats van de misdaad: het dakterras op de eerste verdieping.
Er is inderdaad een geavanceerd gehoorapparaat van de firma Schoonenberg Hoorcomfort voor nodig om het veroorzaakte ‘lawaai’ te registreren.
En mocht de inspectie deze week gunstig uitvallen voor Jan Maurits dan weet de Klokkenluider ongetwijfeld wel weer een ander kanker-onderwerpje uit z’n hoge hoed te toveren.
Intussen laat deze z’n trouwe viervoeter, ondanks de twee forse boetes die hij daarvoor aan z’n broek kreeg, schaamteloos verder kakken rond de kerk.
Wordt vervolgd.

Nieuwe afbeelding (1)

Nieuwe afbeelding

Afbeelding  —  Geplaatst: 1 juli 2014 in actualiteit, crisis, humor, zorg

dirkLouis is een man van de details.
Het zou me niks verbazen als de geestelijke vader van het polder-catenaccio zich ook ontfermd heeft over de vocale presentatie vooraf. Op Nigel de Jong na zingen onze jongens enthousiast mee. Nou snap ik dat van Nigel wel. Op een paar risicoloze zinnetjes na staat onze treurige hymne stijf van de baarlijke nonsens die een weldenkend mens toch amper uit z’n strot kan krijgen. Maar als het om ons nationale gevoel bij foeballuh gaat, doen we die concessie graag.
Koorknaapje Dirk is het meest gemotiveerd. Maar die komt dan ook uit Katwijk, een zwartekousengemeente uit de rafelranden van de bible belt, waar God, Nederland en Oranje nog altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Voor Björn beginnen de ontwikkelingen in Brasil toch wat zorgelijke vormen aan te nemen. De sneue Oldenzaalse grootgrutter, door jan en alleman lyrisch op het schild gehesen (en eerlijk is eerlijk: hij fluit de sterren van de hemel) mag langzamerhand gaan vrezen dat de finale waarvoor hij voorbestemd leek, wel eens aan z’n fijne neus voorbij zou kunnen gaan. En hij mag dan wel royaal verkondigen dat ie het succes van het Nederlands elftal belangrijker vindt dan z’n eigen carrière, wij weten natuurlijk beter.
Z’n ultieme hoop is gevestigd op die Mexicanen.
Weinig kans want die komen doorgaans niet verder dan de achtste finales.

naarder-koerier

Initiatiefnemers Aya de Lange en Floris Siemer (maar inmiddels is de werkgroep behoorlijk uitgebreid) zijn aardig op streek met de organisatie van een nieuwe aflevering van NAARDEN UIT DE KUNST. En alles wijst er op dat het een zeer aansprekend event gaat worden.
Het duurt nog ruim twee maanden voordat het zo ver is, maar zoiets kun je niet vroeg genoeg aankondigen. Dan kan het vast in je agenda.
Op zaterdag 6 september 2014 speelt het zich van 11.00 – 23.00 uur af op binnen- en buitenlocaties in de Vesting.
Thema:de dichter/schilder LUCEBERT.
Schilders aan het werk, geïnspireerd door Lucebert
Expositie Kunst van Kids
Schilderen op een groot doek voor publiek
Wijn, poëzie, muziek, galeries, winkels in stijl
Onthulling muurgedicht Lucebert
Opening tentoonstelling Lucebert in Vestingmuseum
In de avond: ‘Diner Chantant Lucebert’ in de restaurants.
Je hoort er ongetwijfeld binnenkort meer over.
Noteren dus.
Kom en geniet!

udk

Straatnamen

Geplaatst: 25 juni 2014 in actualiteit, crisis, cultuur, persoonlijk, zorg
Tags:

naarder-koerier
vestingballen2Staande met je rug naar het zonneterrasje van de uitbater van boekhandel Comenius, strekt onze onvolprezen JDB-baan zich in serene schoonheid voor je uit. De regelmatige gebruiker kent de listen en lagen die er verborgen zitten onder een ogenschijnlijk onschuldige toplaag. Ga je de amper te verwaarlozen oneffenheden te lijf met zwaar contra-effect? Laat je je bal met een pisboog ploffen in de mêlee van vijandelijke projectielen in de hoop er het beste van te maken? Of ga je voor de ordinaire roller, recht op het doel af?
Iedere bouleur heeft z’n eigen, karakteristieke stijl. Al moet vastgesteld worden dat langzamerhand de aanhangers van de roller die van de ploffer in aantal significant domineren.
Wat wel duidelijk is: het kuthellinkje aan de rechterkant is vanwege z’n onvoorspelbaarheid velen een doorn in het oog. Je parkeert er het butje met enige weerzin en laat het verdere verloop met het zweet tussen de billen over aan de grilligheid van het court.
Maar dan dat hoek je links achterin.
Met alle respect: het is MIJN hoekje.
Niets lekkerder dan m’n bal er, met optimaal gebruik van dat vervloekte hellinkje listig naar toe te navigeren.
Incidenteel wil bij m’n overmoedige opponenten om onbegrijpelijke redenen nog wel ‘s het idee postvatten dat het een eitje is.
Niets is minder waar.
Gisteren nog. Demmers Bier, die vorige week nog met uiterst consciëntieus spel het zeer getalenteerde Schildermeisje van de baan tikte, zocht in z’n jeugdige onbezonnenheid keer op keer godbetert MIJN plekje op om telkens van een steenkoude kermis thuis te komen.
Een strijdplan van Jan Lul.
Het is de goden verzoeken.
Tegen de uitdager(s) die ongetwijfeld komende week in de rij staan, zou ik willen zeggen:
Poten af van de ‘Erogene zone van Mut’.
Het bordje wordt komende week geplaatst.

straatnaam2