20170531_122805.jpg
De enige zekerheid die de mens heeft is dat ie zekerder wordt naarmate z’n behoefte aan zekerheden afneemt.
In een tijdsgewricht waarin onze zekerheden zwaar onder druk staan toch altijd weer een geruststellende gedachte dat de Kruiskerk bij de buren in het bevindelijke Huizen er met z’n onelinertjes  de moed behoorlijk in weet te houden.
Zo te zien is het er elke dag raak.
En hemelsbreed slechts op een steenworp afstand van het verdorven Naarden waar het monumentale historische godshuis een maand lang vergeven is van een tsunami aan profane foto’s.
Die gereformeerden hebben er in de loop van de geschiedenis een smakelijk gezelschapsspelletje van gemaakt. Om de haverklap scheidde zich een tot op het bot verontwaardigd clubje af. Wereldschokkende dilemma’s of de slang nou wel of niet gesproken had. Of de betekenis van de doop. Het liep ze daarnaast redelijk dun door de broek bij de invloed van occulte zaken waar menige synodale hoogvlieger regelmatig slapeloze nachten van had.
Vrijgemaakt van die verrekte satan ziet het leven er al gauw een stuk leuker uit.
Ook op 5 mei.

18766085_10209836048126397_5946578941781042705_nToch sneu voor m’n opa zaliger Frans Kroeze dat Concordia van de r.k. Militairen Vereeniging voor hem omstreeks 1914 vermoedelijk geen haalbare zaak was.
Opa was als onderofficier gelegerd in Naarden. En behoorlijk Nederlands Hervormd. De bokken en de geiten werden, zeker in die tijd, zorgvuldig gescheiden. Het is voor hem te hopen dat er in de vesting een calvinistisch equivalent voorhanden was.
In mijn eigen diensttijd, eind jaren ’60, in ieder geval wel.
Hoewel, de klad kwam er al aardig in.
Wij hadden voor onze geestelijke verzorging de keus tussen het PMT (protestants militair tehuis) en het KMT (katholiek militair tehuis). De humanistische zielenherder scharrelde daar zo’n beetje tussendoor. Gezien mijn opvoeding was ik rücksichtslos ingedeeld bij de protestanten (ik ben nota bene in m’n jeugd nog met een collectebus voor het PMT de straat op gestuurd).
Je zorgde er natuurlijk wel voor je portie geestelijke verzorging mee te pikken. Want in die uurtjes was je vrijgesteld van uiterst gewichtige militaire taken. Ik ging (toen al) voor de humanist die zetelde in het KMT, waar bovendien het biljart stukken beter liep.
En dat telt als je opgaat voor je nummer.

Concordia (de godin van de eendracht) Naarden dus.
Hemelsbreed vijftig meter van mijn huidige vestingwoning.
Op mijn bridgeclubje beoefende ik er ooit het spel van de duivel.
Jarenlang huisde de goddeloze Catherine Keyl er.
Het zijn barre tijden.

la-passion-du-christ-cruxifixion-1951-bernard-buffet-1951-vatican-museum-bernard-buffet

Naarden is een maand lang in de ban van het Fotofestival.
Aan aansprekende evenementen in onze vestingstad geen gebrek.
In feite scheelde het maar een haartje  of we hadden die andere fraaie plaatselijke traditie van vorige maand op onze buik kunnen schrijven.
Niet zo leuk voor  al die hotemetoten die zich jaarlijks likkebaardend op Goede Vrijdag in de tempel van Marlo Reeders laten ophokken.
Ze hadden naar ander vertier moeten uitkijken.
Erbarme dich.
De Matthäuspassion dus.
Een reconstructie.

Met de kruisiging, de (als je je  het probeert voor te stellen nogal onsmakelijke) wederopstanding en Hemelvaartsdag achter de kiezen en de zo mogelijk nog onbegrijpelijkere uitstorting van de Heilige Geest voor de deur, de hoogste tijd om eens wat spitwerk te doen bij de eigentijdse experts.

Afijn, om een lang verhaal kort te maken, beperken we ons tot de hoofdzaken:
De evangelisten in het Nieuwe Testament, Matthäus Marcus Lucas en Johannes, hebben er (in tegenstelling tot de veel betrouwbaardere Paulus) een potje van gemaakt.
Zeventig jaar na Chr. opgeschreven.
In het Grieks, terwijl Aramees de voertaal was.
Had er iemand genotuleerd?
De discipelen?
Maar die waren beslist geen toonbeeld van geletterdheid.
Vooral Johannes maakte het bont. Voor zijn pennenvruchten zouden roddelperiodiekjes anno 2017 als Story en Privé hun neus ophalen. Historisch gezien zijn de evangelisten volslagen onbetrouwbaar. Met een hele dikke duim. Het adagium ‘beter goed gejat dan slecht geschreven’ kan in de prullenbak. Stilistisch broddelwerk. En er is onderling heel wat afgejat.
De kruisiging van de rebel Jezus zal dan wel kloppen.
Maar verder: een verzonnen, smakelijk verhaal op basis van wat in het Oude testament bij de Psalmen en de Profeten voorspeld was.
Gehistoriseerde profetie.

Barabbas of Jezus?
Een willekeurig groepje voorbijgangers wordt door Pilatus voor  de keuze gesteld om Jezus dan wel Barabbas los te laten? Hedendaagse historici hebben de grootste twijfels over de geloofwaardigheid van dit verhaal. Het meest ongeloofwaardige is dat een Romeinse landvoogd, onaantastbaar zetelend in de onneembare burcht Antonia en omringd door karrenvrachten soldaten niet gewoon op eigen gezag een aangeklaagde  zou durven veroordelen of vrijlaten.
Het beeld van  milde, toegeeflijke Pilatus voor een schreeuwende menigte staat haaks op wat we over hem weten: een specialist in het hardhandig bestrijden van onlusten.
En die mag z’n handen in onschuld wassen?

Stel je voor dat dat samengeraapte zooitje voor de vrijlating van Jezus had gekozen?
Dan was de kruisiging niet doorgegaan.
En was van dat grote Zoenoffer (en dus onze verlossing) al helemaal niks terechtgekomen.
Dan had de mensheid vierkant achter het heil gegrepen.
En Naarden achter z’n Matthäus.

Bronnen:
S.G.F. Brandon: The trial of Jesus of Nazareth
John Dominic Crossan: Jesus. A revolutionary Biography
John Dominis Crossan: Who killed Jesus?
Charles Vergeer: Een nameloze. Jezus de Nazarener
Maarten ’t Hart: De bril van God

20170515_093807.jpgAls je een beetje van het bijgeloof bent dan trouw je in Naarden niet op vrijdag.
Natuurlijk niet.
Maar waarom zou vrijdag een uitzondering zijn?
Bovendien is zoiets op die dag in de vesting een exclusief dingetje. Het prijskaartje dat er aan hangt is daarnaast nogal heftig.
Afgelopen maandag werd dus de gelukkigste dag van haar leven
9.00 uur.
Gratis. All inclusive.

De gelegenheidsambtenaar van de burgerlijk stand wreef zich de slaap uit de ogen om het paar op dit weinig courante tijdstip aan elkaar te prevelen .
Er zijn plekken op aarde waar een huwelijk al een succes genoemd wordt als het koppeltje samen de kerk uit gaat.
Zelfs die kerk was er niet bij
De dochter van de overburen dus.

Sommige vrouwen trouwen alleen maar om twee mensen gelukkig te maken. Hun moeder en zichzelf.
Niet dat Ploon zich echt zorgen maakte over het feit dat die ware Jacob maar niet aan de horizon verscheen. Maar het werd toch verdorie langzamerhand wel eens tijd.
Dochterlief had zich breed georiënteerd. Struinde uitgebreid de nogal teleurstellende nationale markt af. Maar die Hollandse prijsstieren kwamen niet door haar ballotage. Dus werd de focus verlegd naar het buitenland.
Onder het motto: het gras bij de buren…
Wat haar betreft liefst iets temperamentvol Latijns-Amerikaans.
Kleine, temperamentvolle mannetjes met een grote libido.
Nou trof het dat Anne voor haar werk nogal eens die kant uit moest. In het kader van de paardenverzorging van de riante polo-stal van mevrouw Cees van der Hoeven. De gesjeesde topman van Ahold die in 2008 vanwege een omvangrijk boekhoudschandaal het veld moest ruimen. De eis die aan z’n extreme zelfverrijking hing was 15 maanden brommen.
Uiteindelijk kwam ie nog leuk weg met een luizige boete van 30.000 euri.
Indirect zou ik me een sponsor van dit huwelijk kunnen noemen. Want ik betrek sinds jaar en dag m’n grutterswaren bij Appie.
Nadat ze een tijdje proefgedraaid had met een wat onduidelijke Argentijn, kwam ze vorig jaar met haar Leonardo DiCaprio uit het land van Maxima en Videla op de proppen.
Een blijvertje.
‘Haar grote liefde’, ronkt  haar Facebooksite.
Dat nemen we voetstoots aan.

Moet toch al vanaf het begin een wat stroeve communicatie zijn geweest op nummertje 12.
De bescheiden Sleghjes staan nou niet bepaald bekend als talenwondertjes. Hoewel? Ploon, jarenlang de rots in de branding achter de toog van de Doelen, verraste de Koninklijke Beijert  ooit met een glanzende carrière op de moedermavo. Ze kon er na iedere sessie gloedvol over vertellen. Maar met een mondje mavo-Duits en -Engels kun je amper uit de voeten met dat Argentijnse Spaans van de troonpretendent.
En in de Doelen was onvervalst  Noardens de voertaal.
Klaas die al veertig jaar lang de supervisie heeft over de kwaliteit van het houtskoolvuur op onze straatbarbecue, is doorgaans een man van weinig woorden. Z’n staccato zinnen stokken meestal na een woord of vijf.  Stukken liever staart ie (ook buiten het seizoen)  vanuit z’n visbootje naar z’n dobber die traag meedeint op de golven van de vestinggracht. Samen met z’n onafscheidelijke compaan Jan Versteeg.
Na diens verscheiden, enige jaren geleden, lijkt hij langzamerhand de draad weer op te pakken.

De tijd van een degelijke verlovingstijd waarin je uitgebreid de tijd nam om te checken of je het juiste vlees in de kuip had, ligt ver achter ons. Tegenwoordig maak je eerst maar eens een kind en als de kwaliteit daarvan een beetje door de beugel kan, wordt het tijd voor verdere actie. Als je daarnaast ook wat uitgeluld raakt over jezelf wordt het langzamerhand tijd om te trouwen.
Met die baby, een paar maanden terug, werd de eerste horde voortvarend genomen.
Moeder-  en oma-geluk.
Trouwen dus.
In het wit.
De apetrotse opa Klaas was maandagmorgen om zes uur al druk in de weer om z’n voordeur helemaal in de (eveneens hagelwitte) tule te zetten. Symbool voor de maagdelijkheid die in huize Slegh dus ook ver te zoeken is. (NB:Uit een recent onderzoek bleek dat 7% van het vrouwelijk geslacht maagd is. De rest heeft een ander sterrenbeeld). Om zeven uur belde hij me m’n nest uit om te checken of ik er wel aan gedacht had mijn nationale driekleur uit te hangen.
Om vijf voor negen slenterde een select gezelschap naar de plechtigheid. Weliswaar een formaliteit. Maar toch. Met bijbehorende fotoshoot bij de Uut.
Uitgerekend op de mooiste dag van je leven moet de fotograaf tegen je zeggen: ‘Even lachen a.u.b. ‘

Om vijf over negen arriveerde een bloednerveuze jonge moeder met tweeling voor wie de tijdsdruk kennelijk iets te veel van het goede was geweest. Voor een gesloten deur. De twee maxi cosi’s werden voorlopig maar even geparkeerd op de stoep. Waarna voor het oog van de intens meelevende buren achter de ramen uitgebreid een nummertje originele borstvoeding ten beste werd gegeven..
Een topdag dus.
Voor iedereen.

limes.jpg

Het wrakkige muurtje langs het schaduwrijke terras van de Naardense horeca-gigant Limes benadrukte nog eens extra de jongste tragische ontwikkelingen in de carrière van de onfortuinlijke Jan-Kees.
Op vrijdagmiddag had hij er zijn toevlucht gezocht in het gezelschap van z’n soulmate Philip.
Al vanaf de basisschool onafscheidelijk.
Hoewel?
Het had een haartje gescheeld of de Cito-toets had daar abrupt een stokje voor gestoken. Philip denderde  aan het eind van groep 8 spelenderwijs naar een vwo-advies.
Het Willem dus.
Voor Jan-Kees restte met z’n schamele score niets anders dan de mavo. De meest ondergewaardeerde onderwijsvorm van weleer waar het Jeugdjournaal deze week zo lullig over deed.
Om het leed nog enigszins te verzachten werd er tactvol nog wel wat geschermd met een mogelijk havo-perspectief.
Maar toch.
Een Salomonsoordeel dat voor z’n ouders amper te verkopen was tegenover de buren in het Rembrandtkwartier. De habitat van academisch gevormd Naarden.  In de Naardense Schilderswijk doet  de aanstormende  jeugd het doorgaans niet voor minder dan vwo of gymnasium. Alle reden voor de vader van Jan-Kees om zich na dit teleurstellende advies onverwijld te melden voor een verhelderend oudergesprekje.
Geheel tegen z’n gewoonte trouwens.
Acht jaar lang had hij (druk druk druk) die honneurs overgelaten aan z’n eega. Maar als het water tot de lippen staat, en daarvan was nu toch echt wel sprake, weet een toegewijde vader in het belang van z’n hevig miskende zoon wat hem te doen staat.
Al z’n charmes en verbale vaardigheden gooide hij in de strijd
Alle respect uiteraard voor de competentie van het onderwijzend personeel, voornamelijk juffen, dat hem zonder kleerscheuren door de basisschool geloodst had. Maar hier gingen ze toch echt in de fout. Iedere boerenlul voelde toch op z’n klompen aan dat we met Jan-Kees te maken hadden met een onversneden vwo-er?
De verantwoordelijke juf kon dan wel tegensputteren door te wijzen op de nauwelijks te negeren conclusies van hun uiterst betrouwbare leerlingvolgsysteem, paps was niet te vermurwen.
Dus vanaf het nieuwe schooljaar zat zoonlief in een havo/vwo brugklas.
Samen met Philip.

Spiekend en anderszins gênant frauderend had ie z’n verblijf in het kielzog van Philip met kunst en vliegwerk nog tot 3 vwo  weten te rekken maar toen was het voltallige docentencorps onverbiddelijk.
Doek.
Hij mocht het bij godsgratie nog op de havo proberen.

Hun gemeenschappelijke minuten brachten ze voortaan slechts in de lunchpauzes door.
En op de hockeyclub.
De Gooische.
In de donkerblauwe wedstrijdpantalon van het kakkersgenootschap ontwikkelde Jan-Kees zich tot een kanjer die het weldra schopte tot de hoogste regionen van de jeugdafdeling. Tenminste nog één terrein waarop hij z’n vriend overtrof, die anoniem z’n balletjes sloeg in één van de wat minder aansprekende teams.
Het prestige dat hij met z’n sportieve heldendaden verwierf was indrukwekkend. Zeker ook bij de blonde paardenstaartjes met hun onafscheidelijke ‘kinderenvoorkinderen-tongval’.

Maar op het Willem hadden ze daar niet zo’n boodschap aan.
Daar golden andere wetten.
Over de laatste twee klassen van de havo, met pretpakket, deed hij vier jaar. Niet in de laatste plaats tot z’n eigen verbazing afgerond met een heus diploma.
Het resultaat van een optocht peperdure huiswerkcursussen en bijlessen voor de meest kritische vakken.
En dat waren er heel wat.

En ook voor de daaropvolgende HEAO nam hij ruim de tijd.
Toen ie uiteindelijk z’n felbegeerde diploma mocht afhalen, had Philip intussen maar liefst twee bepaald niet kinderachtige academische studies tegelijk afgerond.
Econometrie en theoretische natuurkunde.
En behoorlijk op streek naar een glanzende carrière.
De vriendschap had er niet onder geleden.

Middels intensief lobby- en masseerwerk van pa die stikte in z’n Old Boys netwerkjes, werd hij geparkeerd bij Ernst&Young.
Accountmanager. Een functie die stukken indrukwekkender klonk dan wat Jan-Kees er van bakte. In z’n volledige schoolloopbaan had ie bij voortduring zwaar tegen z’n plafond moeten aanbuffelen.
Maar  de accountancy vroeg van hem skills waarmee hij er dwars door heen zou moeten. Resultaat: in no time twee gigantische burn-outs waarmee hij evenzoveel jaren veroordeeld was tot eindeloze sessies ongeïnspireerd gamen en televisiekijken op de lederen bank in de halve villa met tophypotheek.

SONY DSC

‘Boer zoekt Vrouw’ was peanuts vergeleken bij z’n eigen uitzichtloze zoektocht.
Het hockeyprestige was al lang en breed verbleekt. En één van de paardenstaartjes met wie hij inmiddels al twee koters op de wereld had gezet begon onrustbarende tekenen van algeheel ongenoegen te vertonen.
Had ze op het verkeerde paard gewed?

Nadat hij voorzien van de nodige psychische littekens bij z’n baas terugkeerde, miste hij in drie opeenvolgende jaren glorieus z’n targets voor de Finance-boer. Waarna het snel gebeurd was.
Jan-Kees@3xnix.nl
Afmars dus.

En daar zat ie dus met z’n achtendertig teleurstellende jaren.
Tegenover een machteloze vriend die met al z’n  begrip in deze zorgsector ook geen passende handen aan het bed voorradig had.
Nog maar zo’n bruine jongen met drie vingers schuim dan maar.
En straks een halve Franse kip van het huis.
Biologisch.
Specialiteit van de chef.

feenstra

Dat kleurige flyertje van hem viel al een keer of wat op de mat van mijn vestingwoning. En aangezien ik wat te vieren had (nee, aan verjaardagen doe ik niet) dus maar even buurten op  de Raadhuisstraat.
Jan Feenstra dus.

Voordat ik me te buiten zou gaan aan een woest dagje  op het Markermeer lagen er namelijk een paar mogelijke drempels die wel even geslecht dienden te worden.
Hoe zat het eigenlijk met de groepsgrootte die Jan kan behappen?
Op m’n eigen pieremachochel die in jachthaven Muiderzand al weken kommervol ligt te wachten op de opening van het zeilseizoen kan ik er hooguit zes kwijt. Na zorgvuldige selectie was ik tot een uitgelezen gezelschap van  zo’n twintig man gekomen.
Jan adverteert voor groepen van twaalf.
Er viel over te onderhandelen. Twaalf blijkt gebaseerd op het aantal beschikbare slaapplaatsen. En als er iets is wat ik met dat zooitje ongeregeld van mij buitengaats  in ieder geval niet moet doen, dan is het wel slapen. Daar komt alleen maar gedonder van, heeft de geschiedenis ruimschoots bewezen. Slapen in zo’n ambiance met een schipper die z’n domicilie heeft in Divorced City is de goden verzoeken.
Toch?

En nu we het tóch over de goden hadden dan meteen maar even het tweede pijnpuntje.
De naam van de boot.
Eben Haëzer.
Met een streng reformatorische opvoeding achter de kiezen heb ik nog steeds sterke associaties met de aloude profeet Samuel.
‘De steen des Aanstoots’.
‘Tot hiertoe heeft de Heere Heere ons geholpen’.
Van die dingen.

De naam ook van een kerkgenootschap dat er prat op gaat dat iedereen in de hemel komt. Mochten we onverhoopt ter hoogte van het Paard van Marken schipbreuk lijden dan is die hemel wel zo ongeveer het laatste wat ik mijn overwegend agnostische gezelschap zou willen aandoen.
Als er ergens gevloekt wordt als een bootwerker, dan toch wel in de zeilbranche. Je hoeft bij een scherpe  ‘overstag’ maar één keer een fokkenschoot uit je poten te laten schieten of je krijgt van de schipper een liederlijk godsoordeel over je uitgestort.
Mocht Jan écht zo zuiver in de leer zijn dan wil ik geen steen des aanstoots voor hem vormen met mijn kompanen die verbaal van wanten weten. Daar zit geen woord ‘tale Kanaäns’ bij.
Hij wist me in alle opzichten gerust te stellen.
Van een Groninger tjalk uit 1901 verander je de naam niet meer.

Godskolere (..), wat was het koud op die 7 mei.
Daar viel voor Jan met z’n vlammetjes en kroketten  niet tegen op te frituren.

Fine

Geplaatst: 10 mei 2017 in afscheid, crisis, geluk, Naarden, persoonlijk, relaties, zorg

24150_schipbreuk_detail

‘Dat er al een half jaar niet meer geneukt wordt, is nog tot daar aan toe. Maar …..’
Ik stond op het punt m’n espressootje op het terras van het Naardense etablissement Fine af te rekenen. Met een riant uitzicht op een ranzig inkijkje in het relationele leed dat zich vermoedelijk ergens in een doorzonwoning in het Componistenkwartier van Divorced City afspeelt, besloot ik likkebaardend tot een tweede.
M’n gebrek aan belangstelling veinzend, dook ik nog iets verder achter m’n krant.
Een truttig Pouw-ensemble. Daaronder de in zwarte fashion panty gehulde, iets te volumineuze onderdanen, uitmondend in afgetrapte Ballerina’s. Het schrille contrast met de woordkeuze van haar openingsquote kon amper groter zijn. De mascara was op de golven van haar opkomende tranen op weg naar haar mondhoekjes. Emotionele incontinentie. De rooie vlekken in haar hals accentueerden nog eens extra de onmiskenbare ernst van de situatie.
Vriendin, een masker van ingetogenheid, wachtte vol empathie af.
Vriendinnen zijn er om je sores mee te delen.
Ze had, cum laude afgestudeerd, die ontluikende carrière van haar toch gvd niet ingeruild voor een fletse deeltijdbaan om vervolgens, met twee koters in de lagere school leeftijd, enkel en alleen meneer op z’n wenken te bedienen?
Die vuilniszak wil ie dan nog wel aan de straat zetten. Nog te beroerd om op z’n tijd ook eens een wasje te draaien. Maar ruim dan tenminste die eeuwig rondslingerende onderbroeken en sokken op! Het zijn toch niet alleen háár haren die ze wekelijks uit het doucheputje moet peuteren? En wie peest zich een paar keer per week de kolere om de kids naar de hockey-, de tennisclub en ander vertier te brengen?
Op de fiets. Want René heeft de auto.
Ze deed er nog een schepje bovenop: En nou was ie ‘m in de Koningsnacht, zonder ook maar iets van democratisch overleg, naar Amsterdam gepeerd. Met vrienden. God mag weten wat die mannen daar uitvraten. En de volgende dag nog te brak om z’n nest uit te komen. Stond zij urenlang te blauwbekken bij die oubollige kinderspelen waar die twee van haar niet weg te branden waren.
Geen greintje aandacht voor haar. Maar die botergeile buurvrouw hoefde maar even aan de horizon te verschijnen of…..
Naar de rest van haar verhaal kon ik fluiten want twee onvervalste, meer dan luidruchtige vestingyuppen die overduidelijk elders al stevig ingedronken hadden, schoven bij het tussenliggende tafeltje aan voor de lunch. Ik moest het er mee doen.
Die cliché riedel over vuilniszakken, onderbroeken, sokken, doucheputje en hockeyclub kwam me al te bekend voor. Voor de rol van de buurvrouw in het geheel en wie weet de verdere uitdieping van het thema (povere) seks was ik zielsgraag even blijven zitten.
Het bootje van Pouwtje verkeert in zwaar weer, dat was duidelijk.
Was het toeval dat ze voor het verhaal over de teloorgang van haar huwelijksgeluk uitgerekend de symboliek van het hellende vlak van het Fine-terras bij de brug aan de Oude Haven uitverkoren had?
En als we het dan toch over Fine hebben.
Ben je een beetje ingevoerd in het Naardense dan spreek je het natuurlijk uit als fain.
Maak je er echter fiene van, op z’n Italiaans, dan geeft dat het eind van een muziekstuk aan.
Finito, einde oefening, kappen met die handel dus.
En daarheen leek Pouwtje hard op weg.