Jeugdlid

Geplaatst: 3 juli 2017 in actualiteit, gezondheid, historie, Naarden, topsport

roland-garros-2015-final-stadium.jpg

Het was me het weekje wel.
Na dertig jaar maar weer eens deelgenomen aan de kampioenschappen van m’n Naardense tennisclubje.
Met Jan.
Herendubbel 65+
Zeg maar de ouwelullenafdeling.
Niet bepaald een booming categorie die tot de verbeelding spreekt.
Bescheiden vintage-potjes in de periferie van professioneel ogende dertigers en veertigers die de ballen aanzienlijk beter weten te raken dan wij in onze toptijd, ruim drie decennia geleden.
Inclusief die sneue high fives in de dubbel na iedere geslaagde rally.
Tennis is toch een beetje een kleffe contactsport geworden.
In onze sector Grijze Plaag zijn het niet de tenniskwaliteiten die de doorslag geven. Het komt aan op levenservaring. En die hadden we. Een week lang sleepten we onze 150 zwaar doorleefde jaren over het gemalen baksteen richting de apotheose op zondag.
Met afstand de mooiste dag van m’n leven. Dat mag duidelijk zijn.
Godzijdank geen beker.
Niets lelijker dan sporttrofeeën.
Onlangs nog een verhuisdoos met dat soort prullaria in de container van het Afvalscheidingsstation in Bussum geflikkerd.
Met een cadeaubon van het Filmhuis Bussum is m’n cluppie anno 2017 goed bezig.

Zou het komen door dit eclatante succes?
Of was het toch onze jeugdige uitstraling?
Ik weet het niet.
Maar op de website van TV Naarden word ik prompt schaamteloos uitgenodigd voor een volgend mega evenement.
NB: Let ook even op de flexibele aanvangstijd.

Beste Frans
Op maandagavond 17 juli a.s. organiseert het Jeugdbestuur van TV Naarden een tennistoernooi voor middelbare scholieren. Wij vragen jullie als jeugdleden van TVN om één of twee sportieve en gezellige introducés mee te nemen.
Aanvang: 19.00 uur tot 23.00

sommige_overdrijven

De_Gruyter_Gestampte_Muisjes_busje,_foto_1.JPGAls de grootgrutter die de pretentie heeft zorgvuldig op de kleintjes te letten er een slinger aan probeert te geven door z’n populaire nationale HAMSTERWEKEN, kun je als eenvoudige Naardense PLUS natuurlijk niet achterblijven. Ongewild werd het redelijke alternatief hem deze week royaal in de schoot geworpen. Een muizenplaag. En niet zo zuinig ook. Het zijn weliswaar nachtdieren. Maar het brutale geteisem stortte zich ook overdag verlekkerd op de etensverpakkingen die er voor het grijpen liggen. Het ongerief nam zulke epidemische vormen aan dat de toko van baas Bos op last van de Waren-autoriteit op slot moest.
En dat schiet commercieel gezien niet op.
Sneu voor de bejaarden en minder validen van de Keverdijk die hun dagelijkse uitstapje naar de buurtwinkel nog net trekken.
Hopelijk hebben ze hun noodrantsoenen een beetje op orde.
Voor 69 euro (inclusief btw) wil de Muizendokter wel langskomen. Gespecialiseerd in effectieve bestrijding van knaagdieren. Een beetje middenstander is natuurlijk een lange-termijn-denker. Ook daar voorziet de dokter in. Je kunt bij hem een uiterst lucratief abonnementje afsluiten. Effe  29 euro per maand neer tikken. En ook daar is de btw bij inbegrepen.

Aardige bijkomstigheid:  de voorraad van het in Nederland mateloos populaire broodbeleg is straks weer helemaal op peil.

De Naarling 2

Nieuwe afbeelding (4)Dat is de weinig opbeurende boodschap die het kakelende orakel in de blauwe jurk Jomanda ooit heeft doorgekregen van verschillende overledenen aan gene zijde.
Ondergronds opgevreten worden door de wormen voel je niet, want dat gaat langzaam. Maar cremeren doet pijn.
En niet zo’n  beetje ook.
Jo kan het weten: ‘Het komt omdat het onzichtbare koord dat tussen het lichaam en de ziel loopt dan snel afbrandt. Een verschrikkelijk proces’.
In een grijs verleden bracht ze in haar afgeladen thuisstadion  in Tiel massa’s trouwe fans in complete vervoering door gamellen gemeentepils en de knapperig krokante  bruine jongens van Mora in te stralen. En haarscherp staat natuurlijk nog op ieders netvlies hoe ze de onfortuinlijke Sylvia Millecam volledig op het verkeerde been zette met haar splijtende diagnose: bacteriële infectie. Chemo niet nodig. Maar laat het bij nader inzien nou toch borstkanker geweest zijn.
Tegenwoordig sjokt het genezend medium voor Lampenonline  met perenpakketjes langs de deur.
Om het eeuwigdurende licht te brengen. Jazeker.

Het is me wat met dat cremeren.
Hoe het met dat onzichtbare koord zit in het dierencrematorium Naarden? We kunnen er slechts naar gissen. Jarenlang rookte de schoorsteen naar hartenlust naast het dierenpension aan de Overscheense weg. Niks mis met die plek. We hadden er amper weet van. Bovendien, bestaat er een waardiger eind aan het leven van je geliefde huisdier dan in een ambiance aan de rand van het Naardermeer waar een ongekende flora en fauna groeit, bloeit en ons altijd weer boeit?
De illustratie op de website van het crematorium suggereert die locatie nog steeds maar de rituele lijkverbranding is inmiddels om onduidelijke redenen verlegd naar de Kobaltstraat op het industrieterrein. Ingeklemd tussen de belendende percelen van de technische jongens van Falco, de weegschalen van René Pas, autoschade De Zeeuw en de langzame sapjes van Slow Juice.

De pijn van het cremeren zit dit keer voor de verandering  bij die buren. Geen woonwijk weliswaar. Maar toch. De Naardense ondernemers zijn ook maar mensen. Een allesbehalve florissant uitzicht vanuit de comfortzone van je kantoor, die onheilspellende inktzwarte rook die vlak voor je snufferd uitgebraakt wordt via een armetierig pijpje en meedogenloos neerslaat op wat eens een gerieflijk dakterras was. Het fijnstof op het geplande woonwijkje op de Borgronden is er kinderspel bij.De ee rste de beste kleuter in het bezit van een veterdiploma kan je vertellen dat het gewoon een verkeerd klusbedrijf op een verkeerde plaats is. En hoe zit het eigenlijk? Voldoen alle ontsnappingsroutes (onontbeerlijk bij dit soort clubjes) aan de wettelijke normen?
De weigerambtenaren van de Gooise Meren kijken met een know how van lik-me-vestje mistroostig een andere kant uit.
Het is al tijden een treurig armpje drukken van heb ik jou daar, op die Kobaltstraat. Hoogste tijd voor RTV Noord-Holland om er maar eens stevig overheen te denderen met een pakkend itempje.

The bridge 2

Nu ook de krant van Wakker Nederland de moeite neemt om de beerput van onze onverkwikkelijke soap rond ‘de brug’  leeg te scheppen, wordt het bij wijze van tegenwicht de hoogste tijd om ons fusieclubje maar eens wat lichtvoetiger  in de markt te zetten.
De machteloosheid lijkt een beetje in het dna van de Gooise Meren geslopen te zijn.
Zelfs de uit een Enkhuizer hoed getoverde succeswethouder Jan Franx begint zich te realiseren in wat voor een wespennest hij z’n immer chocoladekleurige schedel gestoken heeft. De alom zeer gewaardeerde crisismanager is met z’n luizige 0,6 fte dag en nacht bezig om de lijken die hier met de regelmaat van de klok uit de kast rollen op passende wijze ritueel te verbranden.
Het is dweilen met de kraan open.
Had zich als liberale excuustruus bij z’n entree vermoedelijk wat anders voorgesteld van dat Gooise klusje. Je moet er dan ook niet raar van opkijken als hij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 amper kan afwachten om z’n heil elders te zoeken.
We snakken naar wat luchtig vertier. Zo’n docudrama is natuurlijk leuk. Maar eerlijk gezegd geven we de voorkeur aan een heuse musical. Een pakkend  scriptje ligt voor het grijpen. De acteurs staan te trappelen. Bovendien een prachtige gelegenheid om theater Spant door de zomerse komkommertijd heen te slepen.

96126_l

Dat er ’s avonds gedurende een uurtje of wat een paar uitgekiende spotjes op de Naardense Utrechtse Poort, het stadhuis en de Grote Kerk staan, is alleszins begrijpelijk. Monumenten waar we trots op zijn verdienen een feeërieke verlichting. Over de functionaliteit daarvan zal de grootste milieufreak amper twisten. Een onverbiddelijke tijdklok waakt over verspilling.
De betonnen stalinistische gemeentebunker aan de Brinklaan waarvan de peperdure verbouwing al aardig begint te vlotten is nou niet bepaald een sieraad waar ons fusiehart sneller van gaat kloppen. Waarom de lampjes daar ’s nachts nog steeds blijven branden, is velen een raadsel. De  lokalen van Hart voor BNM stelden er met een wakker oog voor duurzaamheid herhaaldelijk vragen over aan het College.
Tot nu toe zonder effect.
Of worden er in de nachtelijke uurtjes samen met de grootgrutter snode plannen gesmeed om dwars tegen alle volksraadplegingen en collegebesluiten in de verhuizing naar het Scapinoterrein er alsnog door te jassen?
Appie let toch zo op de kleintjes?

licht uit

14484720_1132929860106026_8903826341527287187_n

Qua kennis van onze natuur heb ik nooit echt potten kunnen breken. Kan zo maar gelegen hebben aan m’n biologieleraar op het Gristulluk Lyceum in Hilversum (het Bussumse ‘Willem’ was voor m’n ouders niet bevindelijk genoeg) die er in slaagde iedere lust daartoe in de knop te breken.
Flipse was mogelijk de zoveelste academicus die tot z’n immense teleurstelling een carrière in de wetenschap in rook had zien opgaan. Waarna hij wegens gebrek aan alternatieven uit pure ellende veroordeeld was tot het leraarsvak. Van pedagogiek en didactiek had ie geen kaas gegeten. Zijn schrikbewind genoot in het Gooi en Ommeland een meer dan kwalijke reputatie.
Met een sadistisch genoegen streek hij, nadat wij muisstil en vliegensvlug onze plaatsen hadden opgezocht in de amfitheateropstelling van zijn heiligdom, met z’n duim door z’n lerarenagenda waarna hij uiterst irritant een deuntje begon te fluiten. Na een halve minuut schreeuwde hij opeens de naam door de klas van degene die ‘de beurt’ had. Een zucht van opluchting trok door de drie rijen bij diegenen die de dans ontsprongen waren. Het slachtoffer voor die les strompelde kokhalzend uit z’n bank om vervolgens voor het front van de troep twintig minuten lang doorgezaagd te worden over het huiswerk voor die dag. Hoe gewetensvol je er ook de vorige avond op had zitten blokken, eenmaal oog in oog met deze genadeloze scherprechter vloeide alle kennis uit je hoofd.
In het tweede leerjaar prijkte onder andere de bloedsomloop op het menu. In ons leerboek stond een prachtige tekening van het hart. Linker kamer, rechter kamer, linker boezem, rechter boezem. Het zuurstofrijke en -arme bloed, gesymboliseerd door respectievelijk een rood en een blauw kleurtje.
Aan ons de taak om die kraakheldere afbeelding na te tekenen. Zal wel onder belevingsonderwijs zijn gevallen. Twee dagen lang verwaarloosde je alle andere bezigheden om Flipse op z’n volgens geruchten allesbehalve kinderachtige wenken te bedienen. Je uit de vereiste pasteltinten opgetrokken kunstwerkje dat niet onder deed voor het boekvoorbeeld, kreeg je een week later terug.
Een vijf.
En je liet het, tot op het bot beledigd,  wel uit je hersens om naar het hoe en waarom te vragen.
De bioloog Flipse besliste over leven en dood.
Bladerend door de biologiemethodes van tegenwoordig, gaat er een wereld voor je open.
Van het lesrepertoire van Flipse heb ik een uiterst povere herinnering. Maar van de voortplanting van de varens (die volgens mij een geslachtelijke én een ongeslachtelijke variant kennen) kan ik na 58 jaar nog de meest schrijnende details oplepelen. Als er door een vermetele leerling bij Flipse voorzichtig geïnformeerd werd naar hoe het nou met de voortplanting bij mens en dier zat, bleef het ijzig stil op zijn troon. En als orthodoxe calvinist ontkende hij ook de evolutietheorie. Goedbeschouwd een prestatie van formaat voor een bioloog.
Dat zal hem vermoedelijk wel z’n kop gekost hebben bij z’n wetenschappelijke aspiraties.
De schooldag werd het eerste uur immer begonnen met bijbellezing en gebed. De meeste docenten maakten zich daar enigszins gegeneerd met een Jantje van Leiden vanaf. Maar als je om kwart over acht in de klauwen van de streng gelovige Flipse viel, was je aan de beurt. Bidden kon hij als geen ander. En je kreeg er gratis en voor niks een uitgebreide donderpreek vol hel en verdoemenis op de koop toe bij.
Tot zo ver Flipse en mijn eerste kennismaking met de biologie.

Jaren heeft het geduurd voordat ik de door Flipse opgeworpen torenhoge barricades wist te overwinnen. Ik maak gestage vorderingen. Mijn vooroordelen smelten als sneeuw voor de zon. Een niet onaanzienlijke bijdrage daaraan levert het VARA-radioprogramma ‘Vroege Vogels’. NPO Radio 1. Zondagochtend van zeven tot tien.
Voor m’n gevoel bestaat het al honderd jaar.
En meer dan over vogels alleen.
Van april tot oktober is het voor mij fietsseizoen. Als vroege vogel trap ik regelmatig omstreeks die tijd met in m’n oortje Radio 1 over ’s Heeren wegen m’n sportieve kilometers weg.
Vroege Vogels, een aandoenlijk mengsel van oer-Hollandse kneuterigheid en met liefdevolle toewijding gemaakte natuur-info. Er gaat een wereld voor me open. Het overbekende cliché ‘Er bestaan twee soorten vogels, levende en dooie’  heb ik inmiddels ver achter me gelaten. De quiz ‘Raad het vogelgeluid’ is weliswaar nog wat te hoog gegrepen. Maar ik weet inmiddels alles van, om maar eens wat te noemen,  het ‘wantsenproject’, het meerkoetenprotocol en het wonderbaarlijke fenomeen ‘koekoeksjong’. Sterker nog, sinds kort prijkt het naslagwerkje ‘Gooise vogels’ op tafel.
Toegegeven, het is nog maar een bescheiden begin met die regionale gevleugelde vrienden. Maar toch.
vredespimpelmeesOf, met onze historische kanonnen op de wallen de vredespimpelmees nou een typisch Naardense vogel is? Geen idee.
Lange tijd heb ik me afgevraagd waar die vogelaars op de Melkmeent (weinig geitenwollen sokken en sandalen trouwens) door hun geavanceerde optiek (een gewoon verrekijkertje is er niet meer bij) nou eigenlijk urenlang naar staan te koekeloeren. Even afstappen en je wordt helemaal bijgepraat over hun onverwachte wondere wereld.

Vroege Vogels wordt tegenwoordig uitgezonden vanuit Naarden. Gasterij Stadzigt. Reden om gisteren maar eens de afslag te nemen. Nieuwsgierig naar de mens achter de vertrouwde zondagochtendstemmen.
Bescheiden bestelwagen voor de deur. Binnen: de vier man sterke crew te midden van een massa techniek en veel koffie. En een stuk of tien toeschouwers.
Voor een radioprogramma opmerkelijk.

NB: Om 10.00 vervolgde NPO Radio 1 met het VPRO-programma Onvoltooid Verleden Tijd.
Ook al sinds jaar en dag.
Geen idee wat de luisterdichtheid van OVT is. Ik vrees het ergste. De meeste itempjes zijn duidelijk niet voor het grote publiek maar af en toe pik ik wel eens wat aardigs mee. En het houdt de makers van de straat.
Moet nog ergens een bandje hebben liggen van een jaar of tien terug. Over De Franse Kamp, de zomercamping  van minderbedeeld Amsterdam. M’n moeder zaliger zwaaide ooit met veel plezier de scepter over de speciale FranseKampklas op het Chr. Instituut Brandsma.
Daar had ik, de juf zelf hemelde al een jaar of twintig, nog wel een paar aardige anekdotes over.

Gisteren haalde een nazaat van Michiel de Ruyter zonder blikken of blozen een zekerheidje uit de geschiedenislessen van weleer onderuit: De vloot van De Ruyter is op de tocht naar Chatham helemaal never dwars door die ketting over de Theems gevaren. Godsonmogelijk.
De Ruyter zelf heeft er trouwens weinig weet van gehad.
Die lag ziek in z’n kooi.

De nieuw verworven zekerheden over de natuur tegenover de verzinsels uit de geschiedenis op een ochtendje Radio 1.

Hopelijk is het komende zondagmorgen een beetje fietsweer.

tekening Stadzigt: Lex Hamers

De Naarling 2
We kunnen er dan wel massaal door inwoners gesteunde petities tegen aan gooien, als de fusiegeile provincie Noord-Holland z’n zin doordrijft, hebben we op commando maar door hun perverse hoepels te springen.
Nog maar koud zijn onze nog immer irritant jeukende fusiewonden gelikt of we worden al weer een nieuw masterplan in gerommeld.
Vette schijt aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2018.
Toch een prima moment om ons als bewoners uit te spreken over dit soort ongein, zou je zeggen.
De Haarlemse kraamkamer van ellende heeft in z’n schier onuitputtelijke schaamteloosheid aangekondigd nota bene vlak voor die verkiezingen z’n macabere plannetjes over al weer een nieuwe herindeling er door te gaan jassen.
En dan valt er gewoon niks meer te kiezen.
Wat die grotere  bestuurskracht betreft beschikken we natuurlijk over een lichtend Haags voorbeeld. Een kissebissend clubje krijgt dat knarsende motorblokje maar niet aan de praat.

tom