Post Tagged ‘verkiezingen’

?

Haar clubje (en dat van m’n ouders zaliger) is het mijne niet. En ik ga er bij de raadsverkiezingen voor de Gooise Meren dus ook niet op stemmen. Dat heeft niks met Marleen te maken. Integendeel. Ik heb onze Naardense wethouder de afgelopen jaren leren kennen als een toegewijde en bovenal zeer  toegankelijke politica. En dat laatste is in een gemeente die regelmatig nogal overhoop ligt met de inspraak, al heel wat.
Wat wil je? Een vechtjas. Nam deel aan de Paralympische Spelen 2008 in Peking.
De verfijnde uitgave van Claudia de Breij. Of ze kan zingen weet ik niet.
Twee keer kruisten onze wegen elkaar deze week. In de motregen van Bussum en vandaag op de weekmarkt in Naarden. De ontmoeting van vanmorgen zou ik niet eschatologisch willen noemen.
Bijbels des te meer.
De Eva van Naarden bood mij in het kader van haar campagne een appel (..) aan. Een verboden vruchtje. Toch?
Van naaktheid was vooralsnog geen sprake. Maar worden we nu ons Naardense paradijs uitgejaagd?

Voor hen die wat minder bijbelvast zijn:
God plaatste Adam en Eva in de Hof van Eden (het Aards Paradijs), en vertelde hen dat zij het fruit van alle bomen in de tuin konden eten, behalve het fruit van de boom van de kennis van goed en kwaad. Zij leefden gelukkig tot een slang (wellicht Satan) Eva verleidde om de “verboden vrucht” (traditioneel een appel) te eten. Zij at ervan, en gaf het fruit ook aan Adam, die er ook van at. Zij werden zich op dat moment onmiddellijk bewust van hun naaktheid en gingen zich ervoor schamen.

De immer goedgemutste Diederik, een naam die je toch wat eerder in een partij als de VVD zou verwachten, heeft geheel onverwacht z’n eerste strategische blunder achter de kiezen. Als je een paar dagen voordat de bussen gesloten worden de Utrechtse burgervader en partijgenoot op de pijnbank legt, is dat zo’n beetje de goden verzoeken. Hoe overspeel je in je jeugdige enthousiasme je hand? En die 58% van ‘m begint onmiddellijk te eroderen. Als het om de primaries van die verrekte Amerikaanse rechtse republikeinse kliek ging, die werkelijk niets te dol is, kon je er gif op innemen dat het weer zo’n kutstreek van de concurrentie betrof. Maar daar zijn de vaderlandse, tegenover elkaar risicoloos opererende, sociaal-democraten te fatsoenlijk voor. Voor Ronald mag er opeens weer een sprankje hoop gloren. Tekenaar Jos Collignon suggereerde vanmorgen in de Volkskrant dat veldheer Diederik de lakens nog uitdeelde maar de vraag is of dat nog wel realistisch is.

Columnist Bert Wagendorp vroeg zich in dezelfde krant af wie nou eigenlijk Diederik Samsom is en wat die Diederik nou eigenlijk wil:
Je kunt natuurlijk voorstellen alle schoonmakers in overheidsdienst te nemen, maar een groot verhaal over waar het met Nederland naar toe moet, is dat niet. Het wachten is op een groot en nieuw verhaal uit Samsoms mond, een modern links verhaal waarbij je je iets kunt voorstellen. Het lijkt nu te veel op de lekkerste hapjes uit de grote linkse snoepwinkel, wat Samsom te berde brengt. Kom maar, met al die ideeën voor een beter Nederland. Zo niet, dan komt Lodewijk Ascher Diederik over een jaar al weer vervangen.

Plaspauze

Geplaatst: 15 juni 2010 in persoonlijk
Tags:, , ,

Onlustgevoelens pleeg ik doorgaans stevig te sublimeren.  Bij voorkeur via ongemeen zware, lichamelijke inspanningen. In een grijs verleden liep bijvoorbeeld eens een behoorlijk gekoesterde relatie nogal onverwacht op de klippen. De pure verrassing lag geheel aan mijn kant, mag ik wel zeggen. Praten bleek al gauw een tamelijk zinloze bezigheid. Reden om me, getergd tot op m’n botten, op m’n toenmalige Koga Miyata te hijsen. Via een strafexercitie van duizend diepdoorleefde kilometers in het tijdsbestek van een week, was de pijn weliswaar niet opgedroogd maar in een gesprek met m’n  pseudo-Jap uit Heerenveen kreeg ik mezelf tenminste voorlopig weer enigszins op de rails.
Jaren later dacht ik helemaal klaar te zijn voor de Elfstedentocht. Eén van de weinige grote wensen die ik in m’n toch al bepaald niet grijze leven nog graag in vervulling zag gaan. Het aantal trainingskilometers moest ruimschoots toereikend zijn.
Uitgeloot.
Uit pure  recalcitrantie denderde ik een hele week lang met een waas voor m’n ogen over de Loosdrechtse Plassen. Om, op het moment dat de dooi een einde maakte aan die sublimering, vast te kunnen stellen dat ik op mijn manier de Tocht der Tochten met een straatwaarde van drie kruisjes ruimschoots  volbracht had. Dat echte kruisje werd me door begripvolle vrienden overigens later bij wijze van Sinterklaassurprise in de schoot geworpen. Maar de pijn bleef.
Vijf keer Luik-Bastenaken-Luik, een ritje naar Zwitserland en een stuk of vijftien Alpencols trapte ik overigens uit eigen vrije, sportieve wil zonder bijbedoelingen in de compensatiesfeer weg. Maar dit terzijde.

Al enige decennia is het behoorlijk stil aan m’n toch ietwat merkwaardige sublimeringfront. Sinds vorige week woensdag heb ik het echter op een of andere manier weer ‘s op m’n heupen. Het tellertje staat na het rondje van vandaag op 500. De verkiezingsuitslag dus. De ruk naar rechts hakt er stukken dieper in dan ik eigenlijk wil bekennen.

 

En daar stond ie dan. Die limo. Op de plek waar ik volgens traditie aanleg voor een plaspauze. Die bomen, kan ik je verzekeren,  lenen zich er uitstekend voor. Aan de treurige staat waarin ze zich bevinden, valt trouwens af te lezen dat mijn periodieke aanwezigheid niet ongemerkt aan ze voorbijgaat. En dan praten we nog over een gegarandeerd epo-loos residu.
Verwarrend trouwens die nogal tegenstrijdige verkeersborden.

Over een ordentelijk toilet beschikte deze poenige volgwagen van mijn firma helaas niet.
Maar de zwaar gebotoxte soigneuses waren volgaarne bereid in de krochten van dit exclusieve mobiel deze afgepeigerde coureur een royaal glas champagne uit de rijkelijk geoutilleerde huisbar te serveren.
Waarmee de laatste restanten ongenoegen over de winst van de PVV, voorzover nog aanwezig, simpeltjes weggespoeld werden.
Een warm bad.
Het werd een latertje.

http://www.vkblog.nl/bericht/320754/Plaspauze

Fuck

Geplaatst: 10 juni 2010 in actualiteit
Tags:,

Sinds de conceptie van Amelie was het er eerlijk gezegd niet meer zo van gekomen.
Druk druk druk.
Bianca, bij wie er sporadisch nog wel eens een fossiel restantje ambitie opspeelt, mag dan wel op gezette tijden semi-achteloos een paar oude jaargangen van Sextant op de rand van het eikenhouten dressoir vlijen, de essentie van haar boodschap wil maar niet indalen. JP slobbert, immer verzonken in hogere gedachten, z’n rituele slaapmutsje van de prijsvechter weg. Waarna hij zich, alle subtiel geprogrammeerde strategieën ten spijt, in z’n strak gesteven streepjespyjama hijst en in no time tussen het versgewassen (viooltjes) linnengoed van de echtelijke sponde wegdobbert naar dromenland. Zelfs het avondgebed schiet er steeds regelmatiger bij in. Z’n hooggestudeerde wipje van weleer handenwringend achterlatend. Ten prooi aan de diepste vertwijfeling. Haar doorwaakte nachten zijn langzamerhand op de vingers van geen tien handen meer te tellen.
Als ie al thuis slaapt.

Maar vorige week raakte alles in een stroomversnelling.
Als je je als gristenpoliticus-met-een-missie in een palingdorp laat verleiden tot het uitventen van onelinertjes ten faveure van ‘ze war on drugs’, ben je pas echt goed bezig. Dat bleek maar weer eens toen JP de MP zich in de nadagen van z’n zwaar eroderende carrière in een t-shirt van dat actiecomité liet hijsen. Natuurlijk was hij tegen de verrekte drugs die tijdens het nettenboeten jaar in jaar uit moeiteloos hun weg vinden naar lichaam en geest van de plaatselijke vissermannen. Duw zo’n man een blikje grutterbier in z’n handen en hij is maar al te graag bereid z’n ministerpresidentiële steentje bij te dragen aan de goede zaak. Normen en waarden. Over de impact van drugs hoefde je hem natuurlijk nada te vertellen. Maar na afloop van de happening moest ie zich bij ontstentenis van expert Jack wel even door z’n kersverse spindokter laten bijpraten over de ware portee van dat andere woord.
Fuck.
Waarna er ergens belletje begon te rinkelen.
Een ordinair woord. Bij nader inzien. Dat vond André ook. De fatsoensrakker van de gristullukke concurrent die zich zwaar profilerend haastte om onze MP op de zedeloze vingers te tikken.
Maar toch.
De twijfel was gezaaid.

De oudste beweging der wereld. Hoe lang was het in godsnaam niet geleden dat ze d’r in Capelle voor het laatst een punt op hadden gezet? Opeens schoten hem flarden door het hoofd van een morsige studentenkamer waar ooit de eerste schuchtere schreden werden gezet richting iets moois wat in de toekomst maar eens  in gepaste, reformatorische terughoudendheid geconsumeerd diende te worden. Had ie z’n prioriteiten in acht jaar niet een tikkie te ver buiten de horizon van z’n privégeluk geparkeerd?
Bianca.
Overmand door plotseling opwellende schuldgevoelens probeerde hij haar beeld op z’n netvlies te krijgen. Tevergeefs.
En die had afgelopen tijd toch waarachtig een ware metamorfose ondergaan. In een ultieme poging te redden wat er van het tanende huiselijk geluk te redden was, stortte ze zich in de klauwen van een gezinstherapeut die er na een verbluffend effectieve intake onmiddellijk een plan van aanpak door heen gejaagd had dat z’n uitwerking eenvoudigweg niet kon missen. Ook zij ging er aan voor een nieuw, eigentijds kapsel. Haar gedateerde garderobe met een hoog Wibragehalte stond, de vuilnisbakkenjournalistiek ten spijt, weldra aan de Capelse stoeprand. Om plaats te maken voor een uitgekiende, al even eigentijdse, collectie broekpakken en andere verworvenheden van de vaderlandse haute couture. Tijdens een ‘middagje Maastricht’ bijeen geshopt in gezelschap van de sinds enige tijd volledig opgefleurde bedgenoten van Camiel en Wouter.
Vaarwel truttigheid.

En daar stonden ze dan. Gisteravond. Crematoriumstemming. Geween en tandengeknars. JP nam z’n verantwoordelijkheid. Gaf in een afscheidsbabbeltje met hoog waterlandergehalte waarin hij voor het eerst bewees ook buiten die afschuwelijke automatische piloot van ‘m te kunnen, de pijp aan Maarten.
Op de achtergrond Bianca.
Kersverse, Maastrichtse outfit met verbluffend pikant, ruim uitgesneden kraagje. Onbestemde, broeierige blik tussen de kakelverse eyeliners. Klaar voor de nieuwe fase in haar leven.
Nog wat onwennig bestegen ze even later met veel gevoel voor symboliek hand in hand de trap op weg naar de veilige beslotenheid van de bruidssuite van het Lucent danstheater. De ruim vallende Edgar Vos pantalon fladderde om haar onzekere maar verwachtingsvolle lichaam.
De doodskus van het CDA-kiezersvolk gaat ingeruild worden.
Voor wat?
De nieuwe Balkenende-norm.
Of zoiets.

http://www.vkblog.nl/bericht/319934/Fuck

http://www.vkblog.nl/bericht/319793/En_straks_hebben_ze_op_een_of_andere_manier_weer__ALLEMAAL_gewonnen

Mag ik het zeggen? Jazeker mag ik dat zeggen:
Ik mis Wouter.
Wis en waarachtig.
Fraaie spindokterige persiflage trouwens, afgelopen weekend bij Koefnoen.
Los van het feit dat mijn Job (en die stem van mij gaat stukken verder dan alleen strategisch) inderdaad zo ongeveer de enige politicus is die de statuur van een MP heeft, had ik Wouter afgelopen week graag de grauwsluier van de sociaal-democratische bijdrage aan de adhd-achtige debatten (mag het een onsje minder?) zien blazen. Met enige weemoed denk ik terug aan  z’n flonkerende optreden in een soortgelijk EenVandaag twistgesprek. Femke (voor mij de winnaar van gisteren) en Emile moesten nu het tirailleurswerk opknappen. Een, al dan niet hakkelende,  staatsman in spé bezondigt zich niet aan het gebruikelijke, goedkope stuntwerk.

Over onze aanwezigheid in Uruzgan wordt me trouwens , onder druk van een draaikonterige kamermeerderheid,  al weer veel te soepel gepraat. En godbetert, nu dienen we, als het aan Job ligt (en Mark weet niet hoe haastig hij hem hierin moet bijvallen), ook die vermaledijde vader van Maxima in ons hart te sluiten. Die had toch waarachtig wel het een en ander op z’n Argentijnse kerfstok.  Van harte welkom bij de kroning dus. Nog even en die andere misdadiger/moordenaar, Surinaamse Desi, halen we onder klaroengeschal binnen voor een staatsbezoek.
Onbegrijpelijk.
Maar toch……

Nu is vastgesteld dat Jan-Dirk de criminele centjes van Holleeder daadwerkelijk wit gewassen heeft, mogen we toch aannemen dat de hijgerige ambitie van sommige VVD-ers om z’n vriendinnetje Neelie op de premierstroon te sleuren, ook op een lager pitje kan worden gezet. Over haar rol bij die Tank-Cleaning-affaire  hoeven we dan helemaal niet meer te lullen..

Iets anders. Vorige week voorspelde ik dat reeds in de groepsfase van het WK voetbal, de godenzonen Van Bommel en Heitinga middels een paar oliedomme overtredingen waar zij het patent op hebben, een rode kaart aan hun broek gaan krijgen. Waarna het, ondanks ‘de grote vier’, een wel erg sombere affaire wordt. En dat het nog maar de vraag is of brekebeentje Robben met z’n traditionele blessure überhaupt Zuid-Afrika wel zal halen. Dat van die rode kaarten weten we pas volgende week als de bal gaat rollen. Robben ligt tot op heden op ramkoers.
Ik kan nu al geen oranje meer zien.
En wat die jongens stemmen, hoef ik niet te weten.
Godbewaarme

En nu we het toch over voorspellingen hebben: een jaar geleden meldde ik het aanstaande vertrek van Pieter Broertjes bij de Volkskrant en dat Philippe Remarque hem zou opvolgen. Waarvan acte.
Vooruit, nog zo’n voorspelling in de bladensfeer? Margriet van der Linden (Opzij) staat nog voor de zomer op de keien. Haar houdbaarheidsdatum reikt niet verder dan twee jaar. En het is te hopen dat ze onze werkloze collega-blogster, die haar fans maandenlang in een wurgende spanning hield over haar felbegeerde baantje bij het Opzij-Web,  niet in haar val meesleurt. Maar als we haar dagelijkse navelstaarderige blogbijdragen in unieke kromtaal moeten geloven, doet ze in ieder geval haar stinkende best.
Toch op de valreep nog een metablogje? Foei

http://www.vkblog.nl/bericht/319524/Gedachten_op_dinsdagmorgen

Het is zwaar aanpoten deze week voor de lijsttrekkers. Maar och, een betrekkelijk  jonge meid trekt dat allemaal wel.
Flitsbezoekje aan de weekmarkt in Bussum. Op de plaats waar normaliter de grijze plaag met elkaar het wereldleed doorneemt.
Het plaatselijke ontvangstcomité heeft haar zaakjes pico bello voor elkaar. Helemaal klaar voor de toekomst. Sterker nog: ze hebben er zin an.

De stoppelige troubadour in een semi-Bermuda doodt de wachttijd met een repertoire van enigszins belegen evergreens

Zulke zaken vereeuwig je uiteraard voor het nageslacht, het Journaal en de Toekomst-tv. Reden waarom een weldoorvoede Bert Haanstra is ingehuurd. De (brom)fietsers stappen eerbiedig voor hem af.

Over de verhoging van de AOW-leeftijd hoeven zíj zich absoluut geen zorgen meer te maken. De oudedagsvoorziening zit al lang en breed in de pocket.

Hoewel een milieuvriendelijke fiets bij een groen clubje  wat meer in de lijn der verwachting lag, moeten de fans  het doen met een campagnebus.

Zou de kleur van het jurkje een indicatie zijn in welke richting we het straks moeten zoeken qua identiteit van het kabinet?
Flitsen op doordeweekse dag. Op een bedje van verkiezingsretoriek. De kwaliteit van de zorg en het onderwijs. Groen in plaats van asfalt. Sodemieter op met die JSF. In deze Gooise gemeente trouwens niks over de hypotheekrente-aftrek die men hier wel gevoeglijk kan shaken….

In een uiterste poging het tij te keren proberen in de periferie van de happening de gedoodverfde verliezers van volgende week een beetje mee te liften op de strak georkestreerde linkse dynamiek. De tegenwind in Kapelle Biezelinge lijkt zelfs voor JP de MP amper meer te trotseren. En hoe groen zijn die lui eigenlijk?
Wel blijven lachen natuurlijk rond die bakfiets. De boer en de kiespijn, zoiets.

Het zal twitter-queen Femke allemaal een worst zijn.

Het redelijk alternatief, mocht op het laatste moment de twijfel aan Job onverhoopt toch nog toeslaan.

http://www.vkblog.nl/bericht/318717/Ze_keek_zo_lief_maar_een_knietje_kon_er_niet_af