Post Tagged ‘Sylvia Witteman’

Homevideo

Geplaatst: 26 maart 2020 in crisis
Tags:

maxresdefault

Gedwongen tot zalig, cq. onzalig nietsdoen in de social distance stort coronavrezend Nederland zich in het huiselijk vertier. De pappa- en mammadagen voor de nabije toekomst zijn al grondig opgesoupeerd en inmiddels over een royale week uitgesmeerd. Dat zouden trouwens zomaar maanden kunnen worden. De klusjes in huis die al jaren tevergeefs wachten op uitvoering blijven merkwaardigerwijs nog steeds hardnekkig liggen. Nou ja, de vakantiefoto’s zijn onder grote druk uiteindelijk schoorvoetend  ingeplakt. Bij nader inzien helemaal niet zo verkeerd. In ieder geval stukken scherper dan die treurige lantaarnplaatjes uit het grijze verleden van de zomerkampeerreisjes met het gelukkige gezin. Plaatjes die, nadat ze als summum van eensgezinde familiale sisyfusarbeid bloedig ingeraamd waren,  met volslagen misplaatste trots vertoond werden op speciale dia-avondjes, belegd voor een uit pure verveling gapende kring van ooms, tantes, buren en ander aangerukt kijkvolk. Avondjes die steevast uitmondden in ware veldslagen vanwege de totale Babylonische spraakverwarring die keer op keer losbarstte omdat met de beste wil van de wereld in de overweldigende vaagheid niet meer viel vast te stellen waar al het fraais zich precies had afgespeeld en vooral wat het voorstelde.
En niet te vergeten de latere cinematografische hoogstandjes in de sector homevideo’s met het dubbel- en super-8 celluloid die een onverlaat bij verassing uit de mottenballen had gevist.
Over dit laatste verschijnsel had ik een meer dan pakkende persoonlijke analyse in de steigers staan die nu zou moeten volgen. Ware het niet dat ik vandaag tegen een bijdrage aan liep van Sylvia Witteman, één van m’n favoriete columnisten in het genre schrijnende satire over het dagelijks leven. Zij heeft mijn autobiografische verhaal al zodanig verwoord dat ik die competitie niet aan ga.
Dan past nederigheid.
Een, voor de verandering,  gejatte toegift, zeg maar.
Dit gaat dus een lange bijdrage worden want ik geef Sylvia’s fraaie pennenvrucht integraal weer.
Ze zal het me niet euvel duiden.
Het was een stief kwartiertje intikken maar dan heb je er ook wat voor.
Benieuwd hoeveel lezers bereid zijn tot het gaatje te gaan. De slurpers op de social media geilen immers voornamelijk op vrolijke plaatjes en zappen doorgaans na maximaal veertig woorden verveeld door naar veel aansprekender oppervlakkigheid.
Maar met de zeeën van ontstane vrije tijd weet je maar nooit.
Komt ie.

(meer…)

animatie

Het blijft tobben met die ombudsmannen/-vrouwen bij de Volkskrant. Nog maar koud is de betreurenswaardige Thom Meens afgeserveerd, die o.m. vrijwel uit het niets het Volkskrantbloggersvolk een dolk in de rug stak, of z’n opvolgster, ene Margreet Vermeulen, begint zowaar met verve aan haar eigen stoelpoten te zagen. Heerlijk, zo’n onpartijdige instantie die zich buigt over de klachten van de lezers. Klachten? Jazeker. Dat suggereert ze tenminste. De macht bij de vrouwonvriendelijke VK ligt namelijk bij de mannen. Vrouwen zijn, zo meldde ze in haar bijdrage van zaterdag jl., ondervertegenwoordigd in chefsfuncties en andere prestigieuze posities. Hoofdredacteur Philippe Remarque mag dan, m.i. volkomen terecht, wel roepen dat ie alleen maar naar talent, energie en ambitie kijkt en niet naar geslacht, de emancipatorisch zwaar onderlegde mevrouw Vermeulen die bij hem op de loonlijst staat, zal het een worst zijn. Ze richt daarbij, om haar woorden kracht bij te zetten, haar pijlen op de trivialiteiten van de vrouwelijke kruimeldieven van columnisten die niet verder komen dan hun ouder wordende lichaam, de kinderen en de bakker om de hoek. ‘De lichte toets’, zeg maar. Nu wil het verhaal dat één van die beklagenswaardige sufkutten toevallig de huisgenote van Philippe is. Een, zo wijst onderzoek uit, nogal populaire stukjesschrijfster.
Nu is het met columnisten een eeuwig gesodemieter. De ene lezer loopt weg met een scribent die door een ander net zo makkelijk aan het kruis gespijkerd wordt. Sylvia bijvoorbeeld, vind ik 1 à 2x per week doorgaans best te pruimen, tenminste zo lang ze niet aan het twitteren slaat. Want daar krijg je compleet bosbrand van in je liezen. Het steunkousenproza van het andere slachtoffer Aaf (Brandt Corstius, voor een smak geld bij de concurrentie weggehaald) is anderzijds voor mij amper te verteren. Hoeveel oubolligheid kan een mens hebben? denk ik wel eens. Maar voor haar is er ongetwijfeld ook wel weer een markt. En wat dacht mevrouw Vermeulen eigenlijk van het zaterdagse Magazine?
We dienen naar het totaalplaatje te kijken.

Sylivia slaat vandaag gezellig terug:
Misschien is het ook een goed idee om in elke restaurantkeuken iemand neer te zetten die goed oppast dat het eten niet te lekker wordt? Of, om even terug te komen op mijn triviale stokpaardje ‘de bakker om de hoek’: Geen bakker neemt iemand in dienst om zijn klanten toe te roepen ‘Het brood is hier eigenlijk niet zo best hoor!”
Toch vreemd eigenlijk dat een krant zoiets dan wél doet.
Gesprekstof genoeg de komende dagen aan de ontbijttafel van de Remarquejes.
Mag uiteraard ook ‘Wittemannetjes’ zijn.