Post Tagged ‘Bert Wagendorp’

animatie

De immer goedgemutste Diederik, een naam die je toch wat eerder in een partij als de VVD zou verwachten, heeft geheel onverwacht z’n eerste strategische blunder achter de kiezen. Als je een paar dagen voordat de bussen gesloten worden de Utrechtse burgervader en partijgenoot op de pijnbank legt, is dat zo’n beetje de goden verzoeken. Hoe overspeel je in je jeugdige enthousiasme je hand? En die 58% van ‘m begint onmiddellijk te eroderen. Als het om de primaries van die verrekte Amerikaanse rechtse republikeinse kliek ging, die werkelijk niets te dol is, kon je er gif op innemen dat het weer zo’n kutstreek van de concurrentie betrof. Maar daar zijn de vaderlandse, tegenover elkaar risicoloos opererende, sociaal-democraten te fatsoenlijk voor. Voor Ronald mag er opeens weer een sprankje hoop gloren. Tekenaar Jos Collignon suggereerde vanmorgen in de Volkskrant dat veldheer Diederik de lakens nog uitdeelde maar de vraag is of dat nog wel realistisch is.

Columnist Bert Wagendorp vroeg zich in dezelfde krant af wie nou eigenlijk Diederik Samsom is en wat die Diederik nou eigenlijk wil:
Je kunt natuurlijk voorstellen alle schoonmakers in overheidsdienst te nemen, maar een groot verhaal over waar het met Nederland naar toe moet, is dat niet. Het wachten is op een groot en nieuw verhaal uit Samsoms mond, een modern links verhaal waarbij je je iets kunt voorstellen. Het lijkt nu te veel op de lekkerste hapjes uit de grote linkse snoepwinkel, wat Samsom te berde brengt. Kom maar, met al die ideeën voor een beter Nederland. Zo niet, dan komt Lodewijk Ascher Diederik over een jaar al weer vervangen.

The Netherlands & The Euro is de zoveelste natte wind van Wilders. Het stinkt even, Geert snuift vergenoegd de zure geuren op, Maurice peilt de electorale gevolgen, de honden blaffen, de columnist tikt een stukje- en de karavaan trekt verder.
Bert Wagendorp, de Volkskrant 

Met de arrestatie van de Slager van Sebrenica komt, of we willen of niet, de rol van Nederland in deze onverkwikkelijke affaire weer schrijnend boven drijven. In de zaterdagse columns van Bert Wagendorp (Volkskrant) en Bas Heijne (NRC/Handelsblad) wordt onze zenuw opnieuw voluit open getrokken. Morele oordelen enzovoorts.
Maar niet getreurd, intussen maken we ons, mede dankzij het merkwaardig aandoende geschipper van Jolande Sap (GroenLinks), mogelijk welgemoed op om een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan een stukje contemporaine geschiedenis.
Illustratie: Mathijs Hendrix

Aan mij zal het niet liggen. Ik ben wekelijks bereid diep in de pot verdraagzaamheid te graaien als het gaat om mijn acceptatie van het Volkskrantmagazine. Maar er zijn natuurlijk grenzen. De redactionele onheilsprofeten douwen me wekelijks het soort bedorven vlees door m’n strot waar de race-kak in huize Mut van tegen de plinten klotst.
Toen de najaarsmode, via de VK-site gepushed door een apetrotse scribent, een maand of wat geleden bezit nam van de zaterdagse glossy, waagde ik er, geheel tegen m’n gewoonte, maar ’s een reactie aan. Z’n euforie had wat mij betreft de grens van het betamelijke ruimschoots overschreden. Of hij dacht dat een beetje kerel met dat ‘Magazine’ (en vlak trouwens ook het katern ‘Hart en Ziel’ niet uit) anno 2008 nog een beetje aan z’n gerief zou komen?
Ik zag het natuurlijk helemaal verkeerd. Nee, de Volkskrant wordt beslist geen vrouwenkrant. Het was de totale MENS waarop in dit tijdsgewricht gefocust wordt.
Ammehoela. Zolang we uitgaan van het idee dat man en vrouw gelijk zijn, schiet het natuurlijk geen flikker op met die emancipatie.
En passant beloofde hij me met de hand op z’n hart dat er voor deze jongen weldra ook een themanummertje over voetbal het licht zou zien. IK mocht het dan helemaal verkeerd gezien hebben, met zo’n wereldvreemde, nogal stigmatiserende opmerking ging HIJ zeker niet voor de gladiolen.
Ik gaf het op

Als MENS die nooit te belazerd is om z’n algemene ontwikkeling wat bij te spijkeren, geprobeerd de ‘Modespecial voorjaar 2009′ van zaterdag door te worstelen. Het zal m’n optimistische natuur wel weer geweest zijn die opspeelde. Zesenzestig pagina’s zaaddodend modejargon bulkten naast de vele portretjes van een optocht mij volslagen onbekende grootheden uit dat wereldje, van de glimpaginaatjes. Zelfs Martin Bril, die toch momenteel wel wat anders aan z’n hoofd heeft dan de roklengte voor 2009, had zich met een thematisch uitgekiend kolommetje voor het karretje van het clubje van José Rozenbroek laten spannen. En als zelfs een door mij bewonderde en doorgaans kritische columnist als oud tv-recensent Wim de Jong op pagina 65 bereid is mee te huilen met de wolven in het bos, dan is de treurigheid zo ongeveer wel in kaart gebracht. Sylvia Witteman, van wie ik vanuit Amerika toch zeker een gezellig stukkie over kinderkleding had verwacht, schitterde merkwaardigerwijs door afwezigheid. Althans, ik heb haar in al dat couturegeweld nergens kunnen vinden. Een teken aan de wand?

piet3Hoogtepunt was het konterfeitsel van mode-illustrator Piet Paris, (47, het is z’n artiestennaam want van huis uit heet ie gewoon Pieter ’t Hoen) op pagina 15. Ik nog even denken dat het een grap was. Maar dat liet ik al gauw uit m’n hersens. Het VK-Magazine ís absoluut niet grappig bedoeld. Ik zal wel ergens een afslag gemist hebben maar in een dergelijke uitdossing staat een MENS toch gewoon voor lul? Of ben ik nou gek?
De bloeddruk steeg met de pagina. Maar godezijdank leverde het Magazine ook daarvoor een kant en klare oplossing. Een paginagrote full colour advertentie en een, om het meteen maar helemaal af te leren, extra in het hart van de krant geniet mailinkje van Becel Pro-activ, beloofden dat het met die bloeddruk van me helemaal voor de bakker zou komen.

Gaat Mut dan in lompen gehuld door het barre leven? Vraagt de verontruste lezer zich wellicht af. Of driedelig olifantgrijs met stropdas?
Neen.
Een leven lang weet ik m’n garderobe op eigen kompas alleszins bevredigend op peil te houden. Het is niet allemaal even schokkend wat er zoal gescoord wordt maar voor lul sta ik in ieder geval niet. De eindregie heb ik, sinds Vriendin zich er op subtiele wijze mee is gaan bemoeien, weliswaar niet helemaal meer in handen. Maar toch.
Vriendin heeft een fijne neus voor de trends. Stroopt in het gezelschap van geloofsgenoten met ongekende blijmoedigheid de plaatselijke en regionale boetiekjes af . In de eerste plaats natuurlijk om zelf een beetje kek voor de dag te komen. Maar af en toe mag ook ik delen in de algehele feestvreugde. In mijn ruif vind ik wel eens een spetterend overhemd of een truitje waarmee ik onmiddellijk goeie sier maak. Soms laat ze ergens een kledingstuk weghangen dat ik alleen maar even hoef te gaan passen. En betalen natuurlijk.
Daar hebben wij geen ‘Modespecial voorjaar 2009′ voor nodig.

vkfietst1Trouwens via de Volkskrant webwinkel wel even dat VK-wielershirt besteld. Kon ik als koerstrui-fetisjist natuurlijk niet laten lopen. Ik beweeg mij sinds een gulle lezeres mij vorig jaar verraste met twee Rabo-shirts, gesponsord door die bank langs ’s Heeren wegen. En hoewel de Rabo bepaald niet de lulligste is te midden van al die omvallende sjoemelgiganten, lijkt het me toch net een tikkie te provocerend om deze zomer met een koerstrui van een bank de bakken zout in al die wonden te fietsen.
We gaan afwisselen.

‘VK Fietst’ een mannenkatern? Dacht het niet.
Vriendin annexeerde ‘m een dag lang. Zij koerst op een mountainbike. Pas in de kleine uurtjes was ik aan de beurt Maar toen stonden ook ogenblikkelijk 46 keiharde euri op de rekening van Bert Wagendorp en z’n maten.
Blauw is m’n favoriete kleur.
Dat weer wel.