Archief voor de ‘wk voetbal’ Categorie

763

Nederland kwam niet door de ballotage dus we moeten het in de krochten van Poetin doen met toplanden als Costa Rica, Iran, Saoedi Arabië, Polen en aanverwante ongein.
Als je de media mag geloven drukte Nederland als substituut massaal Marokko aan het hart. Een elftal dat een relatief aanzienlijk aantal spelers telt dat z’n voetbalopleiding in Nederland genoot. Een prachtige gelegenheid om te laten zien dat wij allemaal vinden dat ons Nederlands-Marokkaanse volksdeel veel meer te bieden heeft dan wat die relatief kleine groep criminelen (kutmarokkanen, zoals de man die in de race is voor het burgemeesterschap van Amsterdam ze ooit noemde) aan imago-verpestende bullshit over ons uitstort.
Maar onze troetelmarokkanen liggen erna twee potjes al uit. Goed voor de vaderlandse clubs die binnenkort in ieder geval geen uitgewoonde werknemers op de training kunnen verwelkomen.
Met Argentinië, een zwaar overschat zooitje ongeregeld waar de beste voetballer ter wereld treurig in wegkwijnt, is het al niet veel beter gesteld. Slechts een wonder kan ze nog redden.
Waarmee we in ieder geval verlost zijn van die afschuwelijke, doorgesnoven Maradonna, ooit een geweldige voetballer, die te pas en te onpas in zijn grenzenloze onsmakelijkheid in beeld wordt gebracht.
Het heeft er alle schijn van dat de Zwitsers wél doorgaan.
Je kunt je alleen afvragen wat er gebeurd zou zijn als de scheids bij de stand 1-1 tegen Servië die Joego’s gewoon een zwaar verdiende pingel toegekend had toen de jongens van Wilhem Tell in het strafschopgebied met twee man sterk de vijandelijke spits met een ordinire tai-otoshi tussen de groenze zoden schoffelden.
Merkwaardig spul, dat Zwitserland.
Als er naast Hongarije toch één land in Europa is dat z’n bevolking van vreemde smetten vrij wil houden dan toch wel die confederatie van de koebellen. Al lang voordat Thierry Baudet op de proppen kwam met z’n schaamteloze homeopathische verdunning, hadden ze die in Uri und Schweiz al helemaal in de smiezen.
Maar als er een elftal op de been gebracht moet worden dat een beetje gelijke tred kan houden met de grote jongens van de wereld dan worden die principes zonder scrupules bij het grofvuil gezet.
Leuke selectie: Yvon Mvogo, Roman Buerki, Ricardo Rodriguez, Johan Djourou, Manuel Akanji, Granit Xhaka. Valon Behrami, Blerim Dzemaili, Gelson Fernandes, Denis Zakaria, Breel Embolo, Haris Seferovic, Mario Gavranovic, Josip Drmic. Coach: Vladimir Petkovic.
Hebben ze ook stemrecht bij de verkiezingen?

dirkLouis is een man van de details.
Het zou me niks verbazen als de geestelijke vader van het polder-catenaccio zich ook ontfermd heeft over de vocale presentatie vooraf. Op Nigel de Jong na zingen onze jongens enthousiast mee. Nou snap ik dat van Nigel wel. Op een paar risicoloze zinnetjes na staat onze treurige hymne stijf van de baarlijke nonsens die een weldenkend mens toch amper uit z’n strot kan krijgen. Maar als het om ons nationale gevoel bij foeballuh gaat, doen we die concessie graag.
Koorknaapje Dirk is het meest gemotiveerd. Maar die komt dan ook uit Katwijk, een zwartekousengemeente uit de rafelranden van de bible belt, waar God, Nederland en Oranje nog altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Voor Björn beginnen de ontwikkelingen in Brasil toch wat zorgelijke vormen aan te nemen. De sneue Oldenzaalse grootgrutter, door jan en alleman lyrisch op het schild gehesen (en eerlijk is eerlijk: hij fluit de sterren van de hemel) mag langzamerhand gaan vrezen dat de finale waarvoor hij voorbestemd leek, wel eens aan z’n fijne neus voorbij zou kunnen gaan. En hij mag dan wel royaal verkondigen dat ie het succes van het Nederlands elftal belangrijker vindt dan z’n eigen carrière, wij weten natuurlijk beter.
Z’n ultieme hoop is gevestigd op die Mexicanen.
Weinig kans want die komen doorgaans niet verder dan de achtste finales.

Outsider (1)

Geplaatst: 20 juni 2014 in actualiteit, persoonlijk, wk voetbal
Tags:

brasil_2014
Als niet voetbal-expert heb je toch de neiging om je in de dagelijkse euforie wat meer te ontfermen over de randzaken. 4-3-3, 5-3-2? Druk op de bal? De punt naar voren of naar achteren? Het zal je een worst zijn. Zo lang ‘onze jongens’ die ballen er maar in rossen. Het liefst eentje meer dan de tegenstander graag.
Randzaken dus.
Vanavond Zwitserland-Frankrijk.
Hoezo Zwitserland?
Sinds jaar en dag de koebellen-natie die de contreien van Wilhelm Tell met het meest repressieve vreemdelingenbeleid dat je maar bedenken kunt angstvallig van vreemde smetten probeert vrij te houden.
Via een lullig groepje in de voorronden waarin IJsland de grootste sta-in-de-weg was, moeiteloos geplaatst voor Brasil 2014.
Een indrukwekkende selectie, dat weer wel:
Diego Benaglio
Philippe Senderos
Tranquilo Bernetta
Gokhan Inler
Haris Seferovic
Granit Xhaka
Valon Behrami
Ricardo Rodriguez
Blerim Dzemaili
Gelson Fernandes
Mario Gavranovic
Admir Mehmedi
JosipDrmic
Johan Djourou
Roman Bürki
Xherdan Shaqiri
Voor de vorm mag ook de edelgermaan Stephan Lichtsteiner een balletje meetrappen.
Terecht weggetikt door de indrukwekkende Fransozen.

De keizer is dood. Leve de keizer. Tegenwoordig is het allemaal amper meer bij te houden. Leg een recente elftalfoto van, pak ‘m beet, PSV ’s naast die van een paar jaar geleden en je ontdekt dat de Brabantse roem behoorlijk kan eroderen. Om maar niet te spreken van een Arnhemse duiventil als Vitesse die met behulp van de met bloed besmeurde roebels van een puissant rijke Oosteuropese crimineel binnen een paar jaar met de kampioensschaal op het Velperplein dient te staan . Het is er een komen en gaan.
Over de voetbalkwaliteiten van de heren hierboven is amper iets zinnigs te zeggen. Des te meer over de vergankelijkheid van hun roem.  De teamfoto werd in 2010 gemaakt in Sirte, de geboorteplaats van Khaddafi, tijdens de “Arab African Summit”. De aloude gewoonte om de spelers op de voorgrond in een gehurkte pose te vereeuwigen, is om redenen van puur praktische aard losgelaten. De lichamelijke en geestelijke souplesse laten enigszins te wensen over. Maar onze jongens doen in ieder geval nog manhaftige pogingen met beide benen op de grond te staan.
Op de voorste rij links: Ben Ali, toen nog hangende spits van Tunesië, nu weggejaagd uit zijn land en bij verstek veroordeeld tot levenslange schorsing. Daarnaast hebben we de nummer tien van Jemen, de puntspeler Saleh, die in Saoedi Arabië probeert bij te komen van een bijna dodelijke vliegende schaar waarbij men het op meer dan alleen z’n benen gemunt had. Een come back zit er niet meer in. De bonkige spits Khadaffi, die op nationale en internationale podia een geduchte reputatie heeft opgebouwd vanwege z’n onnavolgbare elleboogjes en al tientallen jaren grossiert in gele kaarten, staat nu definitief op de transferlijst. Of ie in z’n nadagen nog op een rijdende trein weet te springen en het tot een klapper in het buitenland weet te schoppen, is nog maar de vraag. Rechts staat kilometervreter Mubarak, toen nog een oppermachtige spelverdeler met een dragende rol in de ruit met de punt naar voren op het middenveld. Voor het laatst gezien op een massagetafel in een kooi.
Op 31 augustus sluit de transfermarkt.

Hoewel ik er samen met m’n  Bavaria-babe op de bank toch helemaal klaar voor was, schittert deze sportliefhebber  pur sang op driekwart van de race, geheel tegen z’n gewoonte, voornamelijk door afwezigheid. Slechts zes, voornamelijk armetierige,  potjes in die poenige stadions heb ik voor de volle negentig minuten uitgezeten. Waaronder die vier van ‘onze jongens’ natuurlijk. Maar over het algemeen overheerst een doffe berusting bij de plichtmatige tikkies in de breedte, de inschuivende backs en de terugvallende spitsen. En de onvermijdelijke doodschoppen natuurlijk. Weinig punten van de ruit naar voren gezien trouwens. Het zal de grote hoogte wel zijn waarop regelmatig gespeeld wordt. 
Maar gelukkig hebben we Dirk. 
De reformatorisch geschoolde en immer correcte Katwijkse  teamspeler met het karakteristieke vijftigerjarenkapsel en bijbehorende kromme voetbalpoten over wie met de beste wil van de wereld maar niks lulligs te melden valt. Als Bert van Marwijk al een hoerenjong zou zijn, Dirk zul je er niet over horen. 
Ik hou al jaren van Dirk. Recht toe recht aan. Zonder opsmuk. Werkt zich het leplazarus in dienst van de zwaar over het paard getilde Sneijdertjes en Van Persietjes. Zonder hem kunnen we dat kampioenschap wel shaken. 

Afgelopen jaar sneuvelden ze bij de totale zuivering van de zolderverdieping. Die onvergetelijke Kick Wilstra-boekjes, geïllustreerd en geschreven door Henk Sprenger. Zonder uitzondering eerste drukken, dus nu vermoedelijk een vermogen waard. Ruim een halve eeuw zorgvuldig bewaard. In een ultieme vlaag van medemenselijkheid schonk ik ze weg aan de plaatselijke kringloop. En ik neem zonder meer aan dat het voor het merendeel zwakbegaafde personeelsbestand voorlopig onbezorgd door het leven trekt van de revenuen. Hoe ik ze bij mekaar heb weten te sparen, is me een raadsel. De uiterst karige hoeveelheid zakgeld die ons toegemeten was,  gaf daar geen enkele aanleiding toe. Maar ik had ze allemaal. Die boekjes. Stukgelezen. 
Als je in een vroeg stadium al doordesemd bent van de wetenschap dat het van een eigen glanzende voetbalcarrière nooit zal komen, is het wegdromen bij zo’n serie heldenverhalen een prachtige compensatie. 
Helden. Kick Wilstra was er één van. De wondermidvoor . Het was de tijd dat voetballers een korte lange broek en shirts met V-hals met touwtjessluiting droegen. Voetbalschoenen werden kicksen genoemd. De voetbal was nog niet zo’n lullige jabulani maar een lederen bal met een veter: ‘het bruine monster dat het net deed bollen’. Het was de tijd dat op zondag vader met een hoed op, het mooie pak en de lange jas aan en de strik voor naar het voetbalveld ging. Men leefde voor het gezin en het voetbal. Een tijd waarin het spel nog sportief was. 
En het geweld zinvol. (..) 
In schoolelftallen was het onmiddellijk al kassa, waarna hij zich kon opmaken voor het grote werk. Toen kwam helaas die verrekte oorlog er tussen en vluchtte hij met enkele vrienden naar Engeland, waar hij als amateur in het profelftal van Malton-Rovers terecht kwam! Na de oorlog, jazeker, was hij als ingenieur betrokken bij de wederopbouw van Nederland. Pas na talloze verleidelijke aanbiedingen en zonderlinge ervaringen tekende hij voor het Italiaanse Titan. Hij werd de eerste Nederlandse profvoetballer. Ook in Italië lustten ze wel pap van zijn slimme passeertrucjes, onberekenbare boogballen, glaszuivere passes en formidabele ingooien.  Maar door alle boekjes heen spoelde  vooral zijn sportieve gedrag, waardoor hij een voorbeeld was voor allen, in volle glorie mijn jongenskamer in. 
Kortom: de ideale schoonzoon. 

Vorig jaar bladerde ik op m’n langzaam leeg rakende zolder de boekjes vluchtig door. Met de kennis van nu viel me de clichématige aanpak van Sprenger op waar ik als kind natuurlijk geen oog voor had. En terecht. Sprenger, zag ik, is vooral een goeie tekenaar geweest. 

Als ik Dirk in de weer zie, die qua voetbalcapaciteiten in de verste verte niet kan tippen aan mijn jeugdheld, dringt zich steevast die vergelijking op. Dat onbaatzuchtige. Dat sportieve. Die gele kaart die hij deze week aangesmeerd kreeg, lijkt natuurlijk nergens naar. 
Dirk hoort bij mijn jongensjaren. 
Ik koester hem. 
De ideale schoonzoon. 

Eerdere bijdragen in dit genre: 

2007: Een jeugdherinnering  Ik heb Frans de Munck aangeraakt 

2008: Bij het EK voetbal  Als de sodemieter dat grut van de grasmat 


http://www.vkblog.nl/bericht/323011/De_ideale_schoonzoon