Archief voor de ‘vakantie’ Categorie

strandje2

Enquêtes zijn het gedroomde medium voor de lafaard. Mensen die ze naar waarheid  invullen, zijn doorgaans niet representatief. Sta er bijvoorbeeld niet raar van te kijken als straks uit een enquête blijkt dat er evenveel getrouwde mannen als vrouwen zijn.
Naar de betrouwbaarheid van het recente onderzoekje van reisboer Zoover kunnen we slechts gissen. Als Jan de Toerist Naarden echter het cijfer 8 geeft, dan toucheert de rechtgeaarde chauvinist dat natuurlijk soeverein. We moeten het in deze Olympische weken met zilver doen. Weesp (8,4) greep het goud. Enthousiasme ontstaat niet door wat er is maar door wat men verlangt.
Op naar de verbeterpuntjes dus.
Ons uitgaansleven is gewoon kut met peren.
Het jeu de boules genootschap De Vestingballen gaf ongewild  al een eerste voorzetje. De uit eigen middelen betaalde renovatie van de baan leverde een bij nader inzien nogal gênant neveneffect op. Badgasten hebben ongegeneerd bezit genomen van het wat soft uitgevallen Court Central en het zal de bouleurs de nodige overredingskracht kosten om dat geteisem te verdrijven.

20160303_101110

12 maart, Marsa Alam
Het ooit zo trotse koninkrijk van de rokers begint aardig af te bladderen.
Roken is uit.
Als je je nicotineshot in een oer-Naardens etablissementje als Demmers wilt scoren, lachen verschillende opties je toe. Mocht je dat treurige mini-kitje voor paria’s achterin ver beneden je waardigheid vinden, dan is er altijd nog de laatste strohalm: ‘de frisse buitenlucht’ op de stoep voor het pand. Vooral in de wintermaanden een vooral vanuit klimatologisch perspectief bezien inspirerende attractie. Als je die verslaafden op de kruising van de Marktstraat en de Cattenhagestraat diep in de ogen kijkt, lijkt het zo op het oog trouwens nog niet zo’n vaart te lopen met het naderende afscheid van de Walters, de Danen de Dolfjes cum suis (het zijn vooral mannen).
Niets wijst er vooralsnog op dat ze binnenkort hun ‘hobby’ ernstig gaan bezuren. Walter bijvoorbeeld, slaat zelfs nog regelmatig een niet onverdienstelijk balletje bij de tenniselite van Het Spieghel.
En ook bij mijn bridgeclubje in het Denksportcentrum in Bussum staat dinsdags tijdens de rookpauze na de derde ronde een uiterst kwiek, in een gigantische wolk gehuld, gezelschapje van een man of twintig buiten blauwbekkend de gespeelde spelletjes te analyseren.
(Goed) bridgen en roken waren in een behoorlijk grijs verleden onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Twintig is veel. Zeker als je in aanmerking neemt dat we nota bene de prominente, hooggeleerde Piet Borst in onze gelederen hebben. Een van de grootste kankerdeskundigen ter wereld wiens ‘borstbeeld’ je in de aankomsthal van ‘Het Antoni’ minzaam toe grijnst. Piet, zo heb ik besloten, ga ik niet onnodig provoceren met mijn abjecte verslaving. Ik laat m’n sigaren tegenwoordig thuis.
Op weg naar een weekje Egyptische zon meldde ik me vorige week bij wijze van passend afscheid in de geheel vernieuwde Smoking Area op Schiphol. En dat zag er al een stuk deprimerender uit. Terwijl m’n vakantievoorraad vakantiesigaren in m’n koffer naar de Boeing 737 van TUI rolde, kwam ik nog niet eens tot halverwege m’n bescheiden cigarillo’tje. Het aldaar aanwezige treurige gezelschap ontnam me iedere verdere lust.
Maar wie een definitieve punt achter z’n verslaving wil zetten, kan ik toch aanraden om aan te schuiven in de vergelijkbare ruimte van het vliegveld van Hurghada aan de Rode Zee.
Zeg maar: het voorportaal van de Hel.
Het woord wordt hier vlees. Wat een hartverscheurende verzameling diep doorgroefde gelaatstrekken die de in vette kapitalen afgedrukte waarschuwingen op onze rookverpakkingen naadloos waar maken: Roken is dodelijk. Roken veroudert uw huid. Roken vermindert de bloedsomloop. Veroorzaakt impotentie.
Dat laatste betwijfel ik trouwens.
Zondag aanstaande vlieg ik terug uit Marsa Alam.
Mocht het op die luchthaven dezelfde droefenis zijn, dan stopt deze grootverbruiker er mee.
Definitief.
En als dat het faillissement van Ruysdael op ’t Hoekje moet betekenen: het zij zo.

Adriaen-Brouwer-Interieur-van-een-rookruimte-i4092

verhuizen

Komende nacht slaapt ze voor het eerst na achtentwintig jaar buiten de Vesting. Dat zal effe wennen zijn. Maar ze heeft er ontzettend veel zin in. Een nieuwe fase in haar leven dat ze inmiddels ijzersterk op de rails heeft.
Loes is een powervrouw.
Natuurlijk mist ze Joop nog dagelijks. Wie niet trouwens? De indrukwekkende uitvaart op Oud Valkeveen, augustus 2014, staat voor eeuwig in ons geheugen gegrift. ‘Hotel California’ hoeft maar even door de Hilversumse zenders gedraaid te worden of de nostalgische gevoelens vechten om voorrang.
JP Productions, de geluidsstudio op de Kloosterstraat. Een meer dan turbulente periode. Een toptijd, waarin werkelijk niets te gortig was. De groten der aarde werden er professioneel gemixed. Loes hield daar als een rots in de branding altijd zorgvuldig het administratieve en organisatorische overzicht. De sector waar haar levensmaatje compleet een broertje aan dood had.
En vervolgens, nadat de Kloosterstraat ingeruild was voor de Gansoord, om rustig af te bouwen: de toko Ruysdael op ’t Hoekje. Een tijd- en energievretend project dat Joop haar door de strot perste. Van Loes hoefde het niet zo nodig. Maar omdat ‘haar’ Joop het er op de van hem bekende wijze door dramde, was er geen ontkomen aan. In de praktijk betekende het, dat Loes er aan ging voor het leeuwendeel van het werk. Zes, soms zeven dagen in de week. ‘Mensenman’ Joop verzorgde intussen voornamelijk de PR. Ontving als ongekroonde Nachtburgemeester van Naarden vrienden en bekenden in z’n roemruchte ‘koffiekamer’, waar de plaatselijke politiek zorgvuldig gemaakt en gebroken werd.
En de feestjes natuurlijk.
Of ‘het leukste warenhuis van de Vesting‘ drie jaar geleden nou werkelijk vijfenzeventig jaar bestond? Geen idee. Maar uiteraard wél alle reden voor een spetterend feestje.
Dat hebben we geweten. Een zaterdag lang. Tot een blaaskapel aan toe.
En Loes? De vleesgeworden bescheidenheid op de achtergrond, zag het geamuseerd aan.
Ruysdael is vorig jaar verkocht. Erik en Claire zijn er vol enthousiasme ingestapt. En hebben er, om te beginnen met wijn en boeken, de voortvarende slinger aan gegeven waar Loes, begrijpelijk, de puf niet meer voor had.
En zo is het goed.
De koopakte had nog maar koud de notaris gepasseerd of ze reisde met een aangenaam gezelschap af voor een rondreis door Marokko. Om meteen maar even aan te geven dat ze zeker niet van plan was om bij de pakken neer te gaan zitten. Nieuwe zin aan haar leven dus. Je ziet het als je haar in de ogen kijkt. Van reizen kwam het al jaren niet. Joop was immers met geen tien paarden uit de Vesting weg te branden.
En de Jeu de Boules club De Vestingballen heeft het ook geweten. Met een handenbindertje als zo’n winkel viel er overdag amper een fatsoenlijk balletje te gooien. Maar ook die schade wordt met gezwinde spoed ingehaald. Haar dierbare vrouwenclubje is regelmatig achter de kerk te vinden. En als er af en toe ’s wat te vieren is, wordt het luidruchtige kippenhok net zo makkelijk verplaatst naar een plaatselijk etablissement waar de biefstukken voor de dames op het vuur kunnen.
In april wordt het met vier boulesdames trouwens een reisje Madeira my dear.

Ook aan het tijdperk Gansoordstraat komt vandaag een eind. Het prachtige huis dat een indrukwekkende en de laatste jaren ook niet altijd even gemakkelijke privégeschiedenis ademt, is verkocht. Gisteren nog een afscheidswijntje met haar gedaan. Twee glazen kon ze nog net terugvinden in de torenhoge stapel verhuisdozen. Waarna ze bij buurvrouw Clara aanschoof voor haar galgenmaal.
Vanaf negen uur vanochtend lopen haar nazaten met aanhang zich de benen uit het lijf om wat er nog over is van de inventaris te verplaatsen naar haar nieuwe home. Aan het feit dat de geritselde verhuiswagen van de Kringkoop is, moet men beslist geen symbolische waarde toekennen. Loes verdwijnt niet in de anonimiteit van de afdankertjes.
Morgen wordt ze wakker in een inmiddels stevig gerenoveerd, zonovergoten appartement.
Beukenrode.
Roept misschien associaties op met een bejaardenhuis als voorportaal van een naderende afmars. Niets is minder waar. Ze gaat er, op een steenworp van de grote Appie, nog minstens twintig jaar vibreren.
En het is maar vijf minuten fietsen van de vesting.
Dat je het maar even weet.

Politiek correct

Geplaatst: 14 februari 2016 in Gooise Meren, Naarden, nostalgie, politiek, vakantie, zorg
Tags:

Oud-Valkeveen 4

Oud Valkeveen. De vergane glorie van een speeltuin. Pure nostalgie.
Tegenwoordig een pretpark met enige reputatie.
In mijn jeugd heb ik ooit als als vakantiekracht, gewapend met een pikhaak, een paar weken tussen die bootjes een bodempje gelegd voor een tripje naar het Franse meer van Annecy. Bijklussen was pure noodzaak. Van m’n nogal m’n povere wekelijkse toelage viel er in La Douce France weinig stuk te slaan. En dan waren we nog niet eens van de generatie van de Zuipketen. Wij laafden ons als keurige burgerjongetjes aan ‘gemeentepils’ en de mierzoete, aangelengde sirooplimonade.
Van Oud Valkeveen herinner ik me baas Joop en baas Wiggert. Twee broers (?) die, zo hoorde ik later, in 40-45 hun sympathie voor onze bezetters niet onder stoelen of banken hadden gestoken. En dat wierp met terugwerkende kracht een smetje op m’n zorgeloze tijd tussen die bootjes. Het heeft enige jaren geduurd voordat ik (bouwjaar 1945) de aversie tegen Duitsers die ons met de paplepel werd ingegoten, van me afgeschud had.
Later, als treinstudent naar Amsterdam, griste ik, net als die andere honderden forensen een Telegraaf van de metershoge stapels op Naarden-Bussum. De kwaliteit van de sportpagina’s gaf de doorslag. Dat die krant van Wakker Nederland in de oorlog ook niet zuiver op de graat was, nam ik voor lief. Toen de jaren des onderscheids aanbraken, kwamen er wel meer redenen bij om uit te kijken naar een ander dagblad. Maar ieder z’n meug natuurlijk.
Ik ben al vijftig jaar een tevreden abonnee van de Azijnbode.
Wij Nederlanders zijn een volk van moralisten die elkaar bijzonder graag de maat nemen. Op alle terreinen.
Een rotzorg is het me niet maar het zal me langzamerhand toch jeuken dat de jongere generatie z’n wereldbeeld slechts opbouwt aan de hand van het povere geneuzel van SBS Shownieuws, RTL Boulevard en de soms nog steeds knap dubieuze chocoladeletters van die Wakkere Krant. Waar ik nog wél voor in de hoeven kom is het perfide Peroxidepopulisme. Dan speel ik graag de moralist. Omdat daar keiharde, overduidelijke argumenten voor zijn.

Als 14-jarige was ik al een verwoed volger van de Tour de France. Op de radio. Jan Cottaar. Met rooie konen hing ik aan de ‘distributie’. De Alpencols en tijdritten die beslist niet op een boterham met pindakaas weggetrapt werden, kwamen haarscherp door. En dan racete je ’s avonds om zeven uur op je eigen krakkemikkige fietsje naar de Bussumse Vredekerk aan het begin van de Huizerweg waar Het Vrije Volk voor vijftien cent een extra editie verkocht met alle uitslagen en foto’s die je vervolgens tien keer van a tot z spelde. Maar die moest wel omzichtig ons huis binnengesmokkeld worden. Want het was volgens mijn oude heer zaliger een krant van ‘die vreselijke rooien’. En die troep kwam er bij ons niet in.
Hij zou tegenwoordig waarachtig wel wat anders hebben om zich druk over te maken.

naarder-koerier
Het is elke keer weer een verrassing hoe een simpel doch gemêleerd Vestingstraatje als de Beijert op hoogtijdagen z’n illustere bewoners die in den vreemde hun snufferd aan het venster steken, weet te verwennen. Je hoeft bij het buiten zetten van de vuilniszakken maar even achteloos kond te doen van de indrukwekkende palmares die medebewoner Daan in een poenig vakantieresort in het land van Erdogan al ballengooiend bij mekaar poetste, of de hijgerige actiecomités die zich onledig houden met een hartverwarmende verwelkoming van haar bloedeigenste toppertje, worden uit de grond gestampt.
Gisteravond was er dan de generale repetitie voor de ontvangst die de verloren zoon ten deel zal vallen. Wat onze immer uiterst bescheiden headhunter betreft, die ook in korte tijd het troetelnaampje ‘The Voice’ verwierf, was het een kwestie van de oude draaiboeken onder het stof vandaan halen. Iedereen heeft ongetwijfeld op z’n netvlies nog het zinderende, spontane volksfeest (met rondvaart) na afloop van Limes Open 2013.
Niet voor niets is het eenvoudige straatje dat buiten deze welbespraakte ambassadeur verder werkelijk stijf staat van het pure talent, uitgeroepen tot Jeu de Boules Avenue.
Burgemeester Joyce heeft de ambtsketen al helemaal op scherp op het nachtkastje liggen.
De tranen van ontroering en de champagne zullen weer uitbundig vloeien.
Reken maar van yes.
WELKOMDAAN

gratis


Vandaag beleefde ik m’n private historische momentje. M’n papieren ochtendkrant gaat na veertig jaar aan de wilgen. Niet dat ik ontevreden ben over de Azijnbode, verre van dat zelfs. Maar opgestuwd door de vaart der volkeren heb ik na oneindig aarzelen besloten een geheel eigentijdse invulling te geven aan m’n leesgedrag.
Ik ga digitaal. En dat is in een paar maanden tijd al weer de tweede ingrijpende innovatie. Deze zomer ontdekte ik de geneugten van het E-book. Jarenlang kon ik dan wel met enig misplaatst gevoel voor dramatiek roepen dat ik papier en drukinkt wilde ruiken, sinds de intrede van de E-reader (nota bene aangeschaft bij m’n boekhandel….) was ik in verrassend korte tijd om. Tot in lengte van dagen heb ik een nog steeds gestaag groeiende hoeveelheid leesvoer in huis. Er zal sporadisch nog wel eens een boekje aangeschaft worden, maar digitaal lezen op ieder zelfgekozen moment (en plaats) blijkt een buitengewoon aangename en uiterst handige bezigheid. Scheelt trouwens op vakantie een halve kofferruimte. Los nog even van het gewicht.
Het finest moment van mijn dag is sinds jaren bij het ochtendgloren de eerste bak koffie en de krant. In bed, wel te verstaan. Toen ik in augustus binnen een week op onfortuinlijke wijze tegen een rechter schouder uit de kom, een sleutelbeenbreuk (links) en een paar geneusde ribben aanliep, was het consumeren van die papieren krant in bed een complete onmogelijkheid. Waarna het tablet er noodgedwongen aan te pas kwam. En nu ik ontdekt heb dat ik m’n krant in een messcherpe vormgeving (originele lay out én tekstversie) iedere dag kan downloaden en vervolgens naar believen offline kan lezen, is er een compleet nieuwe wereld opengegaan. En dan heb ik het nog niet eens over de amper te ontwarren chaos die er wekelijks in mijn legerstede ontstaat bij het uit elkaar pellen van de ontelbare zaterdagse bijlagen.
Voor mij hoeven er geen bomen meer omgehakt te worden. Leve het milieu.
Scheelt op jaarbasis ook nog eens 130 €.
Ook nooit weg.