Archief voor de ‘Uncategorized’ Categorie

Controle

Geplaatst: 30 november 2016 in actualiteit, gelezen, Naarden, Naarder Nieuws, Uncategorized

controle

Heeft wethouder Jan Franx, die niet alleen op een speciale Facebooksite zielsgraag vragen van ons beantwoordt, zich afgelopen vrijdag in Adamskostuum vertoond aan het massaal toegestroomde Vestingvolk? Een solidariteitsactie bij zwembad De Lunet? Was men in de veronderstelling dat de aankomst van Sinterklaas op vrijdag jl. zou plaatsvinden in plaats van op zaterdag? Wil de hele regio weten of Ruijsdael Wijnen op tijd klaar is met z’n verbouwing voor de opening op vrijdagavond a.s.?
Naarder Nieuws stond in ieder geval op vrijdag met een zakjapannertje op onze Amersfoortsestraatweg om vast te stellen dat maar liefst 52.700 (..) automobilisten opstoomden richting de wallen.
52.700?
Ze zitten er vermoedelijk een paar nulletjes naast……..

Advertenties

20161128_134511

Het begint nu écht als een dolle te lopen bij die Gooise Meren. Vorige week werden we als summum van democratisch  genot vergast op een uurtje online vragen stellen aan wethouder Jan Franx. Op een speciale Facebooksite. Deze eerste sessie werd voornamelijk gevuld door de inmiddels behoorlijk omvangrijke familie- en vriendenclan van ons schaars behaarde financiële lachebekje dat door de VVD voor een bom duiten uit Enkhuizen naar de Gooise Meren werd gelokt. Om orde op zaken te stellen. Het eigen plaatselijke liberalenpotentieel kreeg de eindjes niet aan elkaar.
Ik behoor kennelijk niet tot z’n intimi want het vrijmoedig door mij ingetikte probleempje bleef een uur lang ergens tussen de wal en het schip hangen. Maar geen nood, twee dagen later werd ik alsnog afgepoeierd met de verwachte dooddoener.
Zo’n vragenuurtje kan nog een succes worden. Zeker als het over de heikele dossiers gaat, waarvan  we er waarachtig nog wel een paar hebben liggen.

Maar ook ongevraagd weten ze in ons fusiegedrocht van wanten.
Vanmorgen viel er een missive op de mat van een meer dan attente medewerker KCC. Waar KCC voor staat is me vooralsnog een raadsel maar de bezorgdheid over mijn fysieke wel en wee spat er in ieder geval op ontroerende wijze van af.
Ik krijg een gehandicaptenparkeerplaats.
Binnenkort wordt er een gehandicaptenparkeerplaats aangelegd op de Beijert in Naarden. Dat is in de directe omgeving van uw woning. Met deze brief informeren wij u hierover.
Een verkeersbesluit, genomen op grond van de bepalingen van de Wegenverkeerswet 1994 (artikel 18), het reglement verkeersregels en verkeersteken 1990 (RVV1990) en het besluit Administratieve Bepalingen inzake het Wegverkeer (BABW)

Zojuist teruggekeerd van de tennisbaan waar ik gedurende anderhalf uur werkelijk als een jonge god te keer ging. Gisteren nog een rondje van 40 km op m’n racefiets langs de Vecht gemaakt en als niemand me tegenhoudt, doe ik dat vanmiddag nog eens dunnetjes over.
Het vooruitzicht van een gemarkeerde parkeerplaats voor de deur maakt onvermoede krachten bij me los. Ik heb een leven lang naar zo’n eigen domein uitgekeken.
De jaloezie bij m’n naaste buren zal amper te filmen zijn.
Of ik nog vragen heb? ronkt het verrassende episteltje.
Om de dooie dood  niet.
Laat het team van Beheer en Service maar doorkomen.
Ik ben er helemaal klaar voor.

ZUUR & ZOET is uit

Geplaatst: 15 november 2016 in Uncategorized

cover-zzFlyer2016def.JPG

Maak je geen zorgen. Zo’n bloedbad als in 1572 gaat het hier niet worden. Maar om nou te zeggen dat het na 1 januari in Naarden één en al feestelijkheid is: nou nee!
De columnbundel Leven na de dood (november 2015) bewees dat onze vestingstad, tegen de verdrukking van een bestuurlijke samenvoeging in, springlevend is.
Die lijn wordt in ZUUR & ZOET genadeloos voortgezet. En hoewel de plaatselijke ontevredenheid zeker niet over de wallen klotst, in 200 pagina’s toch maar weer ’s ruim baan voor het zuur van het al of niet gespeelde ongenoegen. Het blijft echter steeds gelamenteer met een knipoog. Ook het zoet komt uitgebreid aan bod. Daarvoor staat met name een aantal gevoelvolle portretten garant. Het soort lichtvoetigheid waarmee je er vermoedelijk voorlopig weer een tijdje tegen kunt.

Vanaf vandaag is dit boekje te scoren bij Ruijsdael op ’t Hoekje in Naarden.
Kosten: 13 euro. We gaan het noodlot tarten (..).

Ruijsdael tekening FB.jpg
Vind je het leuk om een (ev. gesigneerd) exemplaar privé bij mij af te halen?
Beijert 11 Naarden Vesting.
Woon je wat verder op in de Gooise Meren en is de gang naar Naarden Vesting net iets te veel van het goede, maak dan 13 euro over op NL03INGB0003825452 t.n.v. F.H.Muthert Naarden. Als je je adres even vermeldt dan ligt ZUUR&ZOET, zodra de overschrijving binnen is, dezelfde dag nog in de bus.

Naarden luilakt niet meer

Geplaatst: 14 mei 2016 in Uncategorized

luilak_0029

Het is de laatste jaren in onze vestingstad behoorlijk relaxed wakker worden op de zaterdag voor Pinksteren. Als je een decennium terug in je roekeloze onoplettendheid vergeten had op vrijdagavond je bel af te zetten, was je bij het krieken van de dag behoorlijk aan de beurt. De plaatselijke jeugd drukte je luidruchtig met je neus op de keiharde feiten. Volgens een folkloristische, luidruchtige en voor de afwisseling, ondanks het pinksterfeest, absoluut niet-christelijke (voornamelijk Noord-Hollandse) traditie had je als langslaper je nest maar uit te komen.
De sportverenigingen hebben de markt inmiddels volledig verpest met hun zwaar pedagogische luilaktoernooitjes.
Maar zelfs die worden tegenwoordig niet meer van stal gehaald.
Ik heb er in m’n jeugd op de grens van Naarden en Bussum vele inspirerende uurtjes aan beleefd.
Hoewel: inspirerend?
Met een speld de elektrische bel van de volledige Naardense Kuiperlaan vastprikken (iedereen had zo’n ding) was nou niet bepaald het absolute toppunt van originaliteit. Maar je niet laten meesleuren door de geldende mores was geen optie.
Watje.
Als je voor dit vertier om vier uur uit de klamme lappen was gekomen, betekende een verder behoorlijk brakke zaterdag je ultieme beloning.
Weer een traditie naar de gallemiezen.
Ik mis ‘m niet trouwens.
We hebben er de opgeklopte euforie rond ‘onze’ Douwe Bob (wedden dat ie het spontane ‘I love you’ er weer uit perst), het van vriendjespolitiek vergeven speeltje van Cornald Maas , voor in de plaats gekregen.
Zijn er nog travestieten in de aanbieding?
Het wordt Woody Allan: A Documentary.
Op NPO Cultura.

Marc

Geplaatst: 27 april 2016 in gelezen, Naarden, persoonlijk, Uncategorized, zorg

20160426_175020.jpg

Zo’n ouderwetse trekbel als deze in de Marktstraat heb ik ook.
Luid en duidelijk.
Toen Luilak nog gewoon Luilak was, voor het slapen gaan even het ijzeren verbindingsdraadje losmaken. En je sliep een gat in de dag.
Niet meer nodig.
De belletjetrekkers komen er op de zaterdag voor Pinksteren hun nest niet meer voor uit.
En gelijk hebben ze.
Van die Marc was ik ooit de gewetensvolle brugklasmentor op de Godelinde SG. Ik zie z’n ouders, die zich ernstige zorgen maakten over de wat wankele schoolcarrière van zoonlief, nog tegenover me zitten.
Tafeltjesavond.
Tienminutengesprekken, nadat de eerste teleurstellende cijfertjes waren opgehoest.
Die wat warrige blik in z’n ogen heeft hij nog steeds.
Voor je ook maar een ja of nee had kunnen bedenken, sleepte hij dertig jaar later ’s morgens de saucijzen- of amandelbroodjes (van die asbestbakker verderop) de sigarenkamer van ons aller Joop zaliger (twee jaar al weer?) binnen.
En weg was hij.
Naar z’n outletwinkeltje in Baarn.
Hoe ik de strekking van de missive naast z’n bel moet uitleggen?
Een royale aanmoediging om de trap naar boven te nemen om samen met hem van de dag te genieten?  Of een dringende waarschuwing om de mooie momenten van het leven toch vooral buiten zijn deur te koesteren?
Ik kom er niet uit.
En who the fuck zijn Kip en Chelsey?
Hij koestert het leven op die bovenverdieping toch in z’n eentje?

appie2

Ben ik effe blij dat ik de afgelopen maanden in alle standen geweigerd heb die kutzegeltjes van Appie te scoren.
Het vaste afrondende vragenritueel aan de kassa bij ons Vesting-Naardense grootgruttersfiliaal.
Over de klantvriendelijkheid zul je me niet horen. Maar weten ze na – tig bezoekjes nou nóg niet dat ik die verrekte kassabonnetjes van ze niet wil? En ook die bestekzegels konden ze wat mij betreft wel in hun reet steken.
Ik plák verdomme geen zegeltjes!
Nu niet.
Nooit niet.
Al in m’n jeugd heb ik definitief afgerekend met die bittere smaak op m’n tong. In de jaren ’50 werd in het kader van het vooruitgangsdenken het grauw lekker gemaakt met de gouden bergen belovende verneuktruc van de spaarzegels. M’n moeder zaliger lustte er wel pap van. En ik maar plakken.
M’n rug trouwens ook op met die airmiles. Je hoeft ze weliswaar niet te plakken. Maar dan nog.
En ik krijg gelijk. Nederland gaat weer ’s uit z’n plaat.
Er moet ook altijd wat te kankeren zijn.
Nou heeft Appie z’n hoogwaardige mesjes weer te scherp geslepen.
Het is ook nooit goed.

 

Mark groet de dingen2