Archief voor de ‘toerisme’ Categorie

feenstra

Dat kleurige flyertje van hem viel al een keer of wat op de mat van mijn vestingwoning. En aangezien ik wat te vieren had (nee, aan verjaardagen doe ik niet) dus maar even buurten op  de Raadhuisstraat.
Jan Feenstra dus.

Voordat ik me te buiten zou gaan aan een woest dagje  op het Markermeer lagen er namelijk een paar mogelijke drempels die wel even geslecht dienden te worden.
Hoe zat het eigenlijk met de groepsgrootte die Jan kan behappen?
Op m’n eigen pieremachochel die in jachthaven Muiderzand al weken kommervol ligt te wachten op de opening van het zeilseizoen kan ik er hooguit zes kwijt. Na zorgvuldige selectie was ik tot een uitgelezen gezelschap van  zo’n twintig man gekomen.
Jan adverteert voor groepen van twaalf.
Er viel over te onderhandelen. Twaalf blijkt gebaseerd op het aantal beschikbare slaapplaatsen. En als er iets is wat ik met dat zooitje ongeregeld van mij buitengaats  in ieder geval niet moet doen, dan is het wel slapen. Daar komt alleen maar gedonder van, heeft de geschiedenis ruimschoots bewezen. Slapen in zo’n ambiance met een schipper die z’n domicilie heeft in Divorced City is de goden verzoeken.
Toch?

En nu we het tóch over de goden hadden dan meteen maar even het tweede pijnpuntje.
De naam van de boot.
Eben Haëzer.
Met een streng reformatorische opvoeding achter de kiezen heb ik nog steeds sterke associaties met de aloude profeet Samuel.
‘De steen des Aanstoots’.
‘Tot hiertoe heeft de Heere Heere ons geholpen’.
Van die dingen.

De naam ook van een kerkgenootschap dat er prat op gaat dat iedereen in de hemel komt. Mochten we onverhoopt ter hoogte van het Paard van Marken schipbreuk lijden dan is die hemel wel zo ongeveer het laatste wat ik mijn overwegend agnostische gezelschap zou willen aandoen.
Als er ergens gevloekt wordt als een bootwerker, dan toch wel in de zeilbranche. Je hoeft bij een scherpe  ‘overstag’ maar één keer een fokkenschoot uit je poten te laten schieten of je krijgt van de schipper een liederlijk godsoordeel over je uitgestort.
Mocht Jan écht zo zuiver in de leer zijn dan wil ik geen steen des aanstoots voor hem vormen met mijn kompanen die verbaal van wanten weten. Daar zit geen woord ‘tale Kanaäns’ bij.
Hij wist me in alle opzichten gerust te stellen.
Van een Groninger tjalk uit 1901 verander je de naam niet meer.

Godskolere (..), wat was het koud op die 7 mei.
Daar viel voor Jan met z’n vlammetjes en kroketten  niet tegen op te frituren.

vestingmuseum

Er was, o ironie,  een nieuwe directeur voor nodig om uiteindelijk de ware realiteitszin te laten doorbreken. Het Vestingmuseum verhuist niet. En dat is voor de verandering nou ’s geen fake news. Vijf jaar is er een ontzettende partij afgeouwehoerd. Om allerlei redenen was het natuurlijk een doodgeboren kindje, die verplaatsing naar Bastion Oranje. Zonder subsidies is zo’n investering gewoonweg van de gekke. Dat zag jan en alleman al jaren. En dan hebben we het nog niet eens over die van de pot gerukte, wereldvreemde argumenten die er voor zo’n verplaatsing aangesleept werden. Want wat is er eigenlijk zo mis met de huidige locatie? Als je via de Doorbraak de vesting binnenrijdt, heeft deze attractie een uitstraling die hij bij de Utrechtse Poort never zou krijgen. Op een afstand van honderd meter beschikt het museum bovendien over een riante parkeergelegenheid (Nieuw Molen). Stukken handiger dan de omgeving van het Bastion waar je die heilige koe echt met geen mogelijkheid kwijt kunt.
De bescheiden huidige collectie in een veel te grote, peperdure jas?  Om dat zaakje rendabel te maken heb je zo’n 60.000 bezoekers per jaar nodig (nu 25.000). De focus ligt nu op een fikse opknapbeurt. Er is heel wat achterstallig onderhoud. En ook qua programmering trekt de ambitieuze nieuwe baas een aardig blik met ideeën open.
Buitengewoon sneu voor de verenigingen die met het oog op die onverkwikkelijke plannenmakerij bij voorbaat het veld moesten ruimen. Die zullen het allemaal ongetwijfeld knarsetandend aanzien.
En welke functie gaat de Gele Loods krijgen? De ideale locatie voor een Cultureel Centrum. De initiatiefgroep daarvoor heeft daarvan moeten afzien en is inmiddels zeer tevreden met de voormalige Hoed. De contractbesprekingen daarvoor verkeren in een afrondende fase. Als alles naar verwachting verloopt dan opent De Mess na een fikse opknapbeurt in de zomer haar poorten.

Bij de plannen die er ontvouwd worden missen we echter een niet onbelangrijk aspect dat Oscar Hefting toch maar even moet meenemen.
Was het niet de vorige directeur die ooit verzuchtte dat het weren van de touringcars uit de vesting zo ongeveer de doodsteek voor z’n toko was?  Er waren toch contracten met busmaatschappijen die boordevol enthousiasme een bonte verzameling doelgroepen afleverden? Ze hebben er een dikke punt achter gezet. Was er een jaar of tien geleden  niet een plaatselijke verkeerscommissie die dit heikele punt aansneed en adviseerde om een uitzondering te maken voor die touringcars.  Nieuw Molen is toch een prima plek? De streekbussen knorren over een beperkte afstand van 200 meter langs de binnenste wallen. Via de Doorbraak (50 meter) of de Amsterdamse straatweg (100 meter) zullen die paar touringcars voor het museum het verkeer toch niet ontwrichten? Misschien moet de oprit wat aangepast worden. Maar als we met z’n allen vinden dat we ons Vestingmuseum de plaats moeten geven die het verdient, dan is dat een offertje van niks.

foto: Naarder Nieuws

erica-boot

Hoe pluriform wil je de plaatselijke pers hebben? De drukinkt van de paginagrote, voortkabbelende  interviews in Naarder Nieuws met waarnemend burgemeester Albertine van Vliet en twee wethouders, onze Naardense coryfeeën van weleer Miriam en Marleen, was nog maar koud opgedroogd of daar hadden we de G&E die waarachtig een forse steen in de ogenschijnlijk rimpelloze vijver van de Gooise Meren gooide.
Zeg maar: de tevredenheid van Naarder Nieuws (wél prachtige foto’s van de dames trouwens) dat zich doorgaans manifesteert als de kritiekloze spreekbuis van de gemeente versus de gepeperde analyse van G&E’s Alexander Poort.
Van de schamele rapportcijfertjes van onze meisjes vliegt het schaamrood je plaatsvervangend naar de kaken. Ze liggen zwaar onder vuur, als je Poort mag geloven.
We gaan ze helpen.
Een burgerinitiatief dus.
De participatie is immers een hot item? En wat let ons om de dames, te beginnen bij Miriam, vanuit Naarden Vesting maar ’s een stimulerend kontje te geven. Een ambitieus plan van aanpak om het toerisme dat in haar portefeuille vegeteert de broodnodige boost te geven. Want er is op dat terrein weinig of niets tot stand gebracht.
Het toerisme in Naarden, wel te verstaan. Want met het door Albertine zo hartstochtelijk bepleite maar behoorlijk illusoire ‘Gooise Meren gevoel’ wordt het natuurlijk nooit wat.
‘Moetjes’ zijn zelden succesvol, zo leert de geschiedenis.

Toerisme in Naarden dus.
Nou beginnen we 2017 sowieso niet al te voortvarend. Vanwege een opknapbeurtje gaat de plaatselijke VVV een maandje op slot. Maar als Niels en z’n maten het verpieterende meubilair van de helaas gesneuvelde boekhandel Comenius (eeuwig zonde) eenmaal naar de Utrechtse Poort gesleurd hebben, schiet het al behoorlijk op. En wees eerlijk, de uit toeristisch oogpunt bezien weinig courante maand januari leent zich daarvoor het best.
Nee, we gaan het heel anders doen.
Publiciteit in de popi-jopi-sfeer.
Zappend door onze publieke zenders, stuit ik regelmatig op één van onze nationale boegbeelden, de rondborstige positivo Erica die op kosten van onze ouwelullenzender MAX (stukken minder dynamisch dan haar naamgenoot in de Formule I) exclusief voor ons met haar spreekwoordelijke enthousiasme door eeuwenoude culturen toert. De sportcoryfee van weleer heeft (wat ga jij doen als je gepensioneerd bent?) haar zaakjes op d’r ouwe dag prima voor elkaar.
Die Erica moeten we voor ons Naardense karretje spannen.
Als de sodemieter maar ’s op de koffie bij MAX-baas Jan Slagter. Die moet toch te porren zijn voor een low budget uitzendinkje dat onze vestingstad definitief op de kaart zet?
Erica die zich zonder scrupules in een korjaal laat hijsen om in het gezelschap van  onze gekleurde rijksgenoten kraaiend van enthousiasme de Surinamerivier af te zakken, krijgen we waarachtig toch wel in zo’n schuit van onze Vestingvaart? Er zijn toch wel een paar schaars geklede autochtone Naardense schonen te vinden die onder supervisie van schipper Lex Maat het authentieke decor willen vormen voor een niets verhullende promocruise door onze grachten? Inclusief ter hoogte van het Vestingeiland een adembenemende observatie van een copulerend  stelletje zeldzame ijsvogels? De gevederde vrienden die we, ondanks dat ze ons keer op keer in het vooruitzicht worden gesteld, met de beste wil van de wereld maar nooit in het vizier krijgen?
Eenmaal afgemeerd in de Nieuwe Haven gaat het gezelschap in de hoeven voor een stadswandeling  (dat wordt trouwens nog wel even een dingetje voor de volumineuze presentatrice). Onder leiding van Henk Schaftenaar die onze bijna zeven eeuwen plaatselijke historie op subtiele wijze voor de grijze duiven van omroep MAX uit de doeken doet. En dat kan deze keer dus gewoon in het Nederlands, zonder ondertiteling.
Eindigend aan een statafel op het terras van café Demmers waar ze zich onder het genot van een typisch lokaal vestingbittertje uit en te na laat bijpraten over het fenomeen Divorced City.  Daar gaat zij als ervaringsdeskundige ongetwijfeld een nummertje van maken.
Moe maar tevreden schuift het gezelschap uiteindelijk aan in een plaatselijk etablissement voor een keur aan typisch Naardense gerechten die ze na al het gehannes in Myanmar, Swaziland, Kalimantan en Sulawesi weer ouderwets met mes en vork naar binnen mag jagen.

Een week later de follow up in het keutelprogramma TIJD VOOR MAX waarbij de Naardense volkszanger Bart Roelofs met Johan Hoogeboom aan de vleugel voor de passende muzikale omlijsting zorgen.

Dit had Miriam natuurlijk ook allemaal zelf kunnen bedenken.
Ik zou zeggen: doe er wat mee.

strandje2

Enquêtes zijn het gedroomde medium voor de lafaard. Mensen die ze naar waarheid  invullen, zijn doorgaans niet representatief. Sta er bijvoorbeeld niet raar van te kijken als straks uit een enquête blijkt dat er evenveel getrouwde mannen als vrouwen zijn.
Naar de betrouwbaarheid van het recente onderzoekje van reisboer Zoover kunnen we slechts gissen. Als Jan de Toerist Naarden echter het cijfer 8 geeft, dan toucheert de rechtgeaarde chauvinist dat natuurlijk soeverein. We moeten het in deze Olympische weken met zilver doen. Weesp (8,4) greep het goud. Enthousiasme ontstaat niet door wat er is maar door wat men verlangt.
Op naar de verbeterpuntjes dus.
Ons uitgaansleven is gewoon kut met peren.
Het jeu de boules genootschap De Vestingballen gaf ongewild  al een eerste voorzetje. De uit eigen middelen betaalde renovatie van de baan leverde een bij nader inzien nogal gênant neveneffect op. Badgasten hebben ongegeneerd bezit genomen van het wat soft uitgevallen Court Central en het zal de bouleurs de nodige overredingskracht kosten om dat geteisem te verdrijven.

13438835_305900249745924_6869768345188250779_n

‘Naarden moet veel bekender worden’ kopte het Naarder Nieuws onlangs. De sympathieke coördinator van de Vereniging Voor Vreemdelingenverkeer kroop voor z’n noodkreet nog net niet in ‘zijn’ vijver bij de Uut. We moeten meer in de spotlights. Hij is naarstig op zoek naar mensen die, om de vesting op te stoten in de vaart der volkeren, met hem mee willen denken om te kijken waar de kansen liggen. Z’n eigen wensenlijstje doet vooralsnog wat pover aan. Een folder ‘auf Deutsch’, een jaarlijks festival (???) en meer toeristen uit Mokum. Die laatste doelgroep wordt sinds kort op z’n wenken bediend. De entree vanaf de Amsterdamse kant heeft al een eigentijdse facelift ondergaan. Gaat Vida verbouwen en zijn het modernistische pisbakken voor de bouwjongens die het zicht op onze haven ontnemen? Verkleedhokjes voor de pensionado-zwemmers die binnenkort de Lunet moeten verruilen voor de Oude Haven? Peep-shows? Of zijn het al de stemhokjes voor het Nexit-referendum (Naarden uit de Gooise Meren) dat ons boven het hoofd hangt?