Archief voor de ‘televisie’ Categorie

Elleboogjes

Geplaatst: 7 juni 2020 in actualiteit, feest, media, televisie

elleboogjes

Nieuw

Geplaatst: 31 mei 2020 in actualiteit, crisis, media, sport, taal, televisie, zorg

Nieuw

Weg

Geplaatst: 12 februari 2020 in actualiteit, afscheid, DWDD, geluk, televisie

weg

Het rad van Jineks gat

Geplaatst: 3 januari 2020 in actualiteit, afscheid, televisie

jinek

oprekken

In het eerste tv-debatje van ‘In Derde Termijn‘, het politieke babbelprogramma van Gooi-TV mocht Naardenees Jelmer Kruyt het opnemen tegen Bussumer Jos de Lange van de plaatselijke Christendemocraten, de supersub van ‘onze’ Marleen . Echt chocola viel er nog niet van te maken. Maar dat was misschien ook niet de bedoeling. Het echte vuurwerk zal wel losbarsten als de gemeenteraadsverkiezingen wat dichterbij komen.

De soepeltjes formulerende  ondernemer Jelmer hield z’n kruit nog opmerkelijk droog tegenover het wat risicoloze gekeutel van De Lange die z’n naam volledig waarmaakte door zich te buiten te gaan aan een aantal ellenlange taalkundige hoogstandjes met een hoog mist-gehalte. Zodat we ons volledig konden focussen op de misschien onbewuste tip die Kruyt van Gooi-TV mee kreeg:

Hij moet, gezien de aftiteling,  wat Ruud Bochardt en z’n maten betreft,  als de sodemieter de lijst van het GDP wat OP-REKKEN.

 

20171020_194405.jpg

Hoe lang was die populaire fluim Freek Vonk vanavond eigenlijk in beeld tijdens DWDD? Voor m’n gevoel al gauw tien minuten.
Hij heeft als gekende en bevlogen autoriteit jaarlijks een 10-rittenknipkaart bij Matthijs waar hij z’n bestiale weetjes mag uitlekken. Zorgvuldig geregisseerde popie-jopie-babbeltjes van onze wakkere dierenvriend met adhd-aspiraties.
Zijn kennis van onze fauna is schier onbegrensd. Mag er graag op basisschoolniveau met jolig juffenenthousiasme over vertellen. Geeft er zelfs colleges over.
Maar waarom moet ik in godsnaam tien minuten lang tegen de close ups van die zorgvuldig uitgelichte  rechter bovenarm van ‘m aankijken? Ik weet toch dat ie aangevreten is door een bloeddorstige haai? Of Eva natuurlijk. Dat ie te grazen is genomen door een doorgaans aaibare  reuzenpanda? Dat laatste incident vond trouwens plaats bij de opnamen voor een STER-spotje voor assurantieboer Reaal.
Levensverzekeringen uiteraard.
Had zo’n jongen nou echt niet effe een representatief overhemdje met lange mouwen uit de kast kunnen rukken?
Dat die tattoo echt is weten we toch?

limes.jpg

Het wrakkige muurtje langs het schaduwrijke terras van de Naardense horeca-gigant Limes benadrukte nog eens extra de jongste tragische ontwikkelingen in de carrière van de onfortuinlijke Jan-Kees.
Op vrijdagmiddag had hij er zijn toevlucht gezocht in het gezelschap van z’n soulmate Philip.
Al vanaf de basisschool onafscheidelijk.
Hoewel?
Het had een haartje gescheeld of de Cito-toets had daar abrupt een stokje voor gestoken. Philip denderde  aan het eind van groep 8 spelenderwijs naar een vwo-advies.
Het Willem dus.
Voor Jan-Kees restte met z’n schamele score niets anders dan de mavo. De meest ondergewaardeerde onderwijsvorm van weleer waar het Jeugdjournaal deze week zo lullig over deed.
Om het leed nog enigszins te verzachten werd er tactvol nog wel wat geschermd met een mogelijk havo-perspectief.
Maar toch.
Een Salomonsoordeel dat voor z’n ouders amper te verkopen was tegenover de buren in het Rembrandtkwartier. De habitat van academisch gevormd Naarden.  In de Naardense Schilderswijk doet  de aanstormende  jeugd het doorgaans niet voor minder dan vwo of gymnasium. Alle reden voor de vader van Jan-Kees om zich na dit teleurstellende advies onverwijld te melden voor een verhelderend oudergesprekje.
Geheel tegen z’n gewoonte trouwens.
Acht jaar lang had hij (druk druk druk) die honneurs overgelaten aan z’n eega. Maar als het water tot de lippen staat, en daarvan was nu toch echt wel sprake, weet een toegewijde vader in het belang van z’n hevig miskende zoon wat hem te doen staat.
Al z’n charmes en verbale vaardigheden gooide hij in de strijd
Alle respect uiteraard voor de competentie van het onderwijzend personeel, voornamelijk juffen, dat hem zonder kleerscheuren door de basisschool geloodst had. Maar hier gingen ze toch echt in de fout. Iedere boerenlul voelde toch op z’n klompen aan dat we met Jan-Kees te maken hadden met een onversneden vwo-er?
De verantwoordelijke juf kon dan wel tegensputteren door te wijzen op de nauwelijks te negeren conclusies van hun uiterst betrouwbare leerlingvolgsysteem, paps was niet te vermurwen.
Dus vanaf het nieuwe schooljaar zat zoonlief in een havo/vwo brugklas.
Samen met Philip.

Spiekend en anderszins gênant frauderend had ie z’n verblijf in het kielzog van Philip met kunst en vliegwerk nog tot 3 vwo  weten te rekken maar toen was het voltallige docentencorps onverbiddelijk.
Doek.
Hij mocht het bij godsgratie nog op de havo proberen.

Hun gemeenschappelijke minuten brachten ze voortaan slechts in de lunchpauzes door.
En op de hockeyclub.
De Gooische.
In de donkerblauwe wedstrijdpantalon van het kakkersgenootschap ontwikkelde Jan-Kees zich tot een kanjer die het weldra schopte tot de hoogste regionen van de jeugdafdeling. Tenminste nog één terrein waarop hij z’n vriend overtrof, die anoniem z’n balletjes sloeg in één van de wat minder aansprekende teams.
Het prestige dat hij met z’n sportieve heldendaden verwierf was indrukwekkend. Zeker ook bij de blonde paardenstaartjes met hun onafscheidelijke ‘kinderenvoorkinderen-tongval’.

Maar op het Willem hadden ze daar niet zo’n boodschap aan.
Daar golden andere wetten.
Over de laatste twee klassen van de havo, met pretpakket, deed hij vier jaar. Niet in de laatste plaats tot z’n eigen verbazing afgerond met een heus diploma.
Het resultaat van een optocht peperdure huiswerkcursussen en bijlessen voor de meest kritische vakken.
En dat waren er heel wat.

En ook voor de daaropvolgende HEAO nam hij ruim de tijd.
Toen ie uiteindelijk z’n felbegeerde diploma mocht afhalen, had Philip intussen maar liefst twee bepaald niet kinderachtige academische studies tegelijk afgerond.
Econometrie en theoretische natuurkunde.
En behoorlijk op streek naar een glanzende carrière.
De vriendschap had er niet onder geleden.

Middels intensief lobby- en masseerwerk van pa die stikte in z’n Old Boys netwerkjes, werd hij geparkeerd bij Ernst&Young.
Accountmanager. Een functie die stukken indrukwekkender klonk dan wat Jan-Kees er van bakte. In z’n volledige schoolloopbaan had ie bij voortduring zwaar tegen z’n plafond moeten aanbuffelen.
Maar  de accountancy vroeg van hem skills waarmee hij er dwars door heen zou moeten. Resultaat: in no time twee gigantische burn-outs waarmee hij evenzoveel jaren veroordeeld was tot eindeloze sessies ongeïnspireerd gamen en televisiekijken op de lederen bank in de halve villa met tophypotheek.

SONY DSC

‘Boer zoekt Vrouw’ was peanuts vergeleken bij z’n eigen uitzichtloze zoektocht.
Het hockeyprestige was al lang en breed verbleekt. En één van de paardenstaartjes met wie hij inmiddels al twee koters op de wereld had gezet begon onrustbarende tekenen van algeheel ongenoegen te vertonen.
Had ze op het verkeerde paard gewed?

Nadat hij voorzien van de nodige psychische littekens bij z’n baas terugkeerde, miste hij in drie opeenvolgende jaren glorieus z’n targets voor de Finance-boer. Waarna het snel gebeurd was.
Jan-Kees@3xnix.nl
Afmars dus.

En daar zat ie dus met z’n achtendertig teleurstellende jaren.
Tegenover een machteloze vriend die met al z’n  begrip in deze zorgsector ook geen passende handen aan het bed voorradig had.
Nog maar zo’n bruine jongen met drie vingers schuim dan maar.
En straks een halve Franse kip van het huis.
Biologisch.
Specialiteit van de chef.

Supersubs

Geplaatst: 26 februari 2017 in actualiteit, democratie, politiek, PVV, televisie, zorg

vrouwenuurtje

Wie zich tegenwoordig een beetje inhoudelijk wil laten bijpraten over de verlate kerstboodschappen die de aanstaande verkiezingen losmaken, sluit  natuurlijk aan in de rij bij Rick Nieman, de Sherlock Holmes van WNL Op Zondag die wekelijks op onnavolgbare wijze de onderste steen boven weet te krijgen. Vandaag de nummers twee van onze politieke partijen. De topvrouwen Jeanine (VVD), Mona (CDA), Stientje (D66), Renske (SP) en Fleur(PVV). Zoiets kan kennelijk moeiteloos zonder de PvdA en Groen Links.
Een interessante vraag die even voorbijkwam – waarom hebben we (buiten Marianne) geen vrouwelijke lijsttrekkers?- werd ten onrechte wat lacherig afgedaan. Mona maakt immers meer indruk dan haar opgepoetste stofjas Sybrand die vanwege eloctoraal gewin steeds verder naar rechts opschuift. Snoept ie tegenwoordig van de verboden pilletjes waarover ie twee uur  later in Buitenhof los mocht gaan? Renske bezit over een power die haar Emile ten enen male ontbeert. En mocht Alexander onverhoopt opschuiven naar vak K dan kan Stientje het ontstane gat moeiteloos vullen. Ze is er klaar voor.
Jeanine bediende zich met verve van dezelfde mist van gewapend beton die haar immer breed grijnzende nummer 1 bij voorkeur met een alles verhullende woordenbrij over ons uitstort. Ze kreeg het zwaar te verduren.
De ravissante verschijning Fleur, adept en sprekende pop van de angstaanjagende innerlijke wereld en onheilspellende mantra’s van Geert, blijft een tragisch geval. Niks te melden te midden van haar goed gebekte collegae.  Niet verwonderlijk natuurlijk voor een one issue partij die er al veel te lang in slaagt een naïeve massa naar z’n pijpen te laten dansen. De dames waren trouwens nog lief voor Fleur. Als de zorg op tafel komt, een onderwerp dat ze moeiteloos weet te verbinden met haar buitenlandershobby, ligt er een voorzetje dat ze weigeren in te koppen.
Een grote bek over de zorg. Maar waar was de PVV tijdens het recente debat over die zorg, waar ze zelf nota bene een motie over ingediend had, eigenlijk?
Inderdaad: afwezig.

Rest de vraag: was dit vrouwendebat emancipatorisch gezien een voltreffer of (vrouwen als tweede garnituur) juist een klap in het gezicht van die emancipatie?

Nostalgie

Geplaatst: 17 oktober 2016 in humor, Naarden, nostalgie, persoonlijk, taal, televisie

f0a124c0-d93e-4cb6-a86e-74a51536f514

Indrukwekkende afsluiting van Bevrijdingsdag, het concert op de Amsterdamse Amstel. Het Radio Filharmonisch Orkest. Toporkest. Een keur van artiesten. Hoe gevarieerd kan een uitgekiend repertoire zijn? Zang en dans. Grote videoschermen waarop ook historische beelden. Een logistiek klusje van heb ik jou daar. Allemaal onder het goedkeurend oog van de populairste vertegenwoordiger van het Koninklijk Huis en haar echtgenoot.
Eén van de vele close ups streek langs de dame die boordevol inspiratie de harppartij in het orkest voor haar rekening nam. Een prachtig instrument. Bij soli immer gracieus bespeeld. Maar in de volledige orkestbezetting volledig ondergesneeuwd. De blazers, de strijkinstrumenten, het slagwerk, ze zijn herkenbaar.
Maar waar blijft de harp?
En dan ook nog eens in de buitenlucht?
Wel sneu eigenlijk.