Archief voor de ‘Sportzomer’ Categorie

DGVQtkAVoAA1x5C-1024x683

Als je af moest gaan op het cynische commentaar vooraf van de voetbaljongens die het allemaal zo verschrikkelijk goed weten, stond ons met het EK voor vrouwen zo ongeveer een onvervalst paralympisch evenementje te wachten. In het fruitmandje van de Van Hanegems en de Waterreuzen werden appels op stuitende wijze vergeleken met peren.
Veel fiducie had ik er, eerlijk is eerlijk, ook niet in. Maar na één wedstrijd van onze oranjeleeuwinnen was ik om. Ik heb ze allemaal van het begin tot het eind gezien.
Een verademing vergeleken bij de intrinsieke saaiheid van het impotente breedtevoetbal van het Ajax onder Frank de Boer. Wegduttend op de bank voor de tv waan  je je langzamerhand het object van de palliatieve mantelzorg die ons onder regie van corrupte organisaties als de UEFA en de FIFA meedogenloos naar de uitgang leiden. Volgevreten profs met dollartekens in hun ogen en met een ‘marktwaarde’  van een dikke 200 miljoen die in hun narcistische zelfoverschatting meer belangstelling hebben voor dure bolides, een lichaam vol tattoos, bizarre kapseltjes, geile schoentjes, extravagante uitdossingen en ingestudeerde debiele dansjes na een doelpunt. Maar een lekker potje voetbal?
Een pass in de breedte was er bij onze meiden amper bij. Op een tikkie terug leek de doodstraf te staan.
Naar voren!!
Opeens weten we weer wat een rush langs de lijn is.
En bovenal: voetbal is weer een teamsport. Meerrrrrrrr graag.

Hoezo emancipatie?

Geplaatst: 7 juni 2017 in actualiteit, emancipatie, Sportzomer
Tags:

thiem-roland-garros-2017-friday1
Mijn favoriete tennistoernooi van Roland Garros nadert het finaleweekend.
Ik lust er wel pap van. Oogstrelend toptennis kluistert me al ander-halve week aan de buis.
Met een nieuwe ster aan het firmament. De Oostenrijker Dominic Thiem. De nieuwe Federer timmerde vandaag een van de torenhoge favorieten op briljante wijze uit het toernooischema.
Mooie plaatjes ook van de Franse camerajongens.
Slomo’s om van te watertanden.
En dan natuurlijk de onvermijdelijke inkijkjes in de spelersbox van waaruit een batterij van coaches, trainers, fysio’s, persoonlijke diëtisten en ander ondersteunend voetvolk (als je tenminste voldoende pecunia kunt ophoesten om ze wereldwijd mee te sleuren door het tenniscircus) iedere actie van hun pupil verbaal en met geëxalteerde gebarentaal ondersteunen.
En de relationele scalps natuurlijk. Bij de mannen immer bloedmooie (althans volgens de geldende mores in deze kringen) blonde pitspoezen op wie de camera’s graag smakelijk inzoomen.
Bij de dames heeft dit wat meer voeten in de aarde.
Zoals bekend zijn nogal wat van de toppertjes van de vrouwenliefde. Maar op één of andere manier willen die vriendinnetjes, die er ongetwijfeld zijn, maar niet in beeld komen. Na de wederhelft van Amelie Mauresmo blijft de kast teleurstellend leeg.
Merkwaardig. Jammer ook. Vanuit emancipatoir oogpunt
De meiden verdienen beter.

liesblessure

Sportzomer

Geplaatst: 1 augustus 2016 in actualiteit, afscheid, BN-er, sport, Sportzomer

Radio-1-Sportzomer-2016
Als toerfietser met een oortje hang ik voor de broodnodige verstrooiing voornamelijk aan NPO Radio 1.
Sportzomer dus.
Verguisd en aanbeden. Zo gaat dat bij ons als de zendercoördinator vitale inhoudelijke beslissingen neemt. Vanaf 10 juni is het al raak. Aan aansprekende evenementjes deze zomer geen gebrek.
Momenteel is het een beetje komkommertijd. De Tour de France is uitgeklommen. En het sportloze gaatje richting het feestje in Rio waarmee men een maandje onder de pannen hoopt te zijn , moet overbrugd worden.
Buikpijntijd voor de redactie.
Grote sportevenementen regisseren zichzelf.
Maar hoe vul je zo’n live-loze periode?
De emancipatie heeft bij de Publieken op 1 trouwens indrukwekkend toegeslagen. Van 9.30 tot 18.00 zijn het zonder uitzondering vrouwen die ons op sleeptouw nemen. Ghislaine Plag, Willemijn Veenhoven en Suzanne Bosman. Immer opgewekte, goedgebekte vakvrouwen die op niet mis te verstane wijze de indruk wekken dat het allemaal behoorlijk booming is wat ze te bieden hebben.
Absolute smaakmakers in het aanbod van stuitende overkill aan sportieve non-informatie zijn de vaste gasten E-E-E-rben W-W-W-Wennemars en Mart Smeets.
Het gaat werkelijk nergens over.
Zeg ik als sportliefhebber.
Wennemars, de oud-schaatser, een positivo pur sang, mag elke dag stijf van de adrenaline op bezoek bij een Nederlandse Olympiaganger. Zijn enthousiasme is tranentrekkend. Vanmorgen waren de handboogschutters aan de beurt. In sportcentrum Papendal. Nou heb ik helemaal niks met die sport. Maar ik laat me, als er een kilometerslange saaie polderweg onder m’n wielen doorglijdt, graag verrassen. De pijl-en-boog-jongens hebben er een speciale, op hun topsport toegespitste accommodatie liggen.
Wennemars: -Hoe heet nou zo’n baan?
Antwoord: -De handboogbaan (..)
Kijk, zoiets schiet op.
Wennemars: En wat is nou de bedoeling?
Antwoord: Je hebt een stel pijlen en die probeer je allemaal in het hart van het blazoen te schieten.
Ik ben maar een bakkie gaan doen aan de voet van de Amerongse Berg.

Een uurtje later bleek het ego Mart aangeschoven te zijn bij Suzanne Bosman. Arme Suzanne. Ze is een uiterst vlotte prater die daarnaast ook uitstekend kan improviseren. Het was vechten tegen de bierkaai. De na een glanzende carrière wat uitbollende Mart is al een jaar of vijf aan een eeuwigdurende afscheidstournee bezig. Afscheid nemen is een beetje sterven. Hij kan er geen genoeg van krijgen. En dat zal Suzanne weten. Als Mart spreekt dan zwijgt de presentatrice. En heb, hoe ter zake je vragen ook zijn, niet het hart de oude meester te onderbreken. Hij lult z’n immer fors geëxalteerde sportriedeltje spijkerhard door alles heen.
Volgende week mag hij naar Rio.
Van z’n baas moet hij sokken dragen.
Tegen de muggen, begrijp ik.
Zoiets ongeveer.
Ik heb m’n MP3-speler maar aangezet.
Dire Straits.
M’n gemiddelde schoot omhoog.