Archief voor de ‘reclame’ Categorie

De Sjaak

Geplaatst: 23 oktober 2019 in actualiteit, reclame

maxresdefault

Die strakke partij zang- en danslessen heeft koning Sjaak niet kunnen opstoten in de vaart der volkeren. Liever zag ik nr 7 ooit vanuit staanvak RR  schitteren in de Meer. (Bij hem scoorde ik in de Reinwardtstraat m’n eerste pakkie shag.) Draag sinds z’n glorieuze entree in de wereld van de toto-commercials slechts ruime schoenen waarin ik naar hartenlust m’n tenen kan krommen.

Dirk3Als de Kluivertjes met hun  9-jarige ‘Nike-Shane’ zo lucratief aan de digitale snelweg timmeren, ligt die wondere wereld dus ook wagenwijd open voor Keverdijkse kleinzoon Dirk (3 maanden) stelde ik handenwrijvend vast.
Een virtuoze balbehandeling zit er vooralsnog niet in. Maar Dirkie, een meer dan schattige versie van z’n opa, beschikt over andere, zeer specifieke eigen kwaliteiten. Wat te denken van z’n amper te evenaren kringspier? Om je vingers bij af te likken.
Drollen-Dirk voor intimi. De volstrekt authentieke wijze waarop mijn stamhouder per dag, pak ‘m beet, zo’n keer of vijf ongegeneerd z’n luier vol jast, moet een beetje luiergigant als Kruidvat toch klaarwakker schudden? Een contract met op z’n minst zes nullen, belooft onze marketeer.  200.000 volgers op de foto- en viodeosite Instagram liggen voor het oprapen . Opa duwt ‘m wel in z’n maxi cosi door het land voor de nietsontziende optocht aan openingen van evenementen en andere contractuele ongein.
En een eigen videokanaal natuurlijk. Met een dagelijkse kooktip. Vooralsnog voornamelijk voedsel uit het Olvarit-assortiment (apart contract?). Persoonlijk ingesproken door de kleine.
Mét ondertiteling uiteraard. Want van z’n gebrabbel zal de niet ingewijde buitenstaander amper chocola  kunnen maken.
Eva en Bo staan late night al in de startblokken.
We gaan er voor.

20161219_131721.jpg20161219_134908

Het bescheiden flyertje aan m’n deurknop waarop de meiden van Liesbeth Ament Makelaars alle vestingbewoners een goed beter en best 2017 toe wensen had tenminste nog iets van een vriendelijke uitstraling. Stukken irritanter was het gesteld met de poenige glossybaksteen van Voorma en Walch die ongeveer gelijkertijd door de bus gleed. 500 gram schoon aan de haak. Met 163 pagina’s vergeven van attracties die nu en in der eeuwigheid mijn budget ruim te boven gaan. De huizen, de auto’s, de interieurs, het is allemaal van een onbereikbaarheid waar je als eenvoudige arbeidersjongen u tegen zegt.
Maar de makelaardij zit duidelijk in de lift.

En dan is er koffie

Geplaatst: 11 december 2016 in actualiteit, consument, media, Naarden, reclame

20161211_110930.jpg

Als ik zondagmorgen de gordijnen open trek, en ik ben waarachtig een ochtendmens, blijkt het leven in Naarden zonder mij al behoorlijk op gang gekomen. Een minitruck met de aftiteling Locatie (werk) staat pontificaal in het plantsoentje achter m’n huis.
Laat Jelle, die vermoedelijk nog tussen z’n klamme lappen in Urk bivakkeert, het maar niet zien.
Natuurlijk  moeten we daar het fijne van weten.
Filmopnamen dus. Maar liefst 30 seconden, zo liet ik me vertellen,  bewegende beelden voor een gerenommeerd vaderlands koffiemerk.
De Turfpoortstraat is, bij gebrek aan een winters decor, voor deze gelegenheid omgetoverd tot een sneeuwlandschap.
In de gauwigheid tel ik in de directe omgeving nog een drietal trucks. Buiten de crew is een blik ondersteunende functionarissen opengetrokken waaronder een heuse verkeersregelaar. En last but not least uiteraard de onvermijdelijke cateringwagen waarvan de schoorsteen zoals gewoonlijk, lang voordat er überhaupt gedraaid wordt, al 20161211_111127.jpgenthousiast staat te dampen.
Ze hebben er een dagje voor uitgetrokken.
Daar zal Douwe de knip aardig voor moeten trekken, schat ik zo in.

Werk kun je het amper noemen.
In alle bescheidenheid hebben ze dat op het minitruckje Locatie(werk) immers tussen haakjes gezet?

20161211_111345.jpg

CdgDKclWoAA-cn-Van top tot teen getattoode foeballers met hun debiele kapseltjes en veelkleurige, geile schoentjes hebben hun dingetjes prima op orde. De zaakwaarnemers en mediatrainers begeleiden zich het schompes om de omhoog gevallen sneuneuzen naar hun miljoenencontracten bij de Europese multinationals te pamperen Allemaal op hun dertigste de schaapjes op het droge. En haal het niet in je hersens om hun vet geld opleverende beeltenis te gebruiken voor eigen gewin. Je krijgt Vrouwe Justitia onverbiddelijk over je heen.
Portretrecht.
In de schappen van onze Naardense Appie trof ik gisteren tot m’n verbijstering het grijnzende gelaat aan van de man die ik ongeveer als laatste verwachtte tussen de Wesleys, de Daleys en de Memphissen.
Op de stroopkoekjes van Punselie.
De Bussumse emeritus hoogleraar Herman en stroperigheid zijn amper te associëren grootheden. Tijdens m’n studie Nederlands ontraadselde hij voor mij op onnavolgbare wijze de literatuur van de Middeleeuwen. Zijn colleges waren pure theaterstukjes die nog immer kraakhelder op m’n netvlies staan. En als er een simpel itempje is dat ook maar enigszins gelinkt zou kunnen worden aan ons nationale volksgevoel dan mag hij daarover in DWDD met een adhd-achtige toewijding los gaan. En zie die verbale tsunami dan maar eens te stoppen.
De stroopkoekjes komen uit Gouda, sinds 1872 de bakermat voor dat soort versnaperingen. Gouda beschikt ook over een museum waar momenteel een Erasmus expositie loopt. Erasmus en Herman? Dat zal het zijn.
Privé kom ik de pretprofessor regelmatig tegen.
Op die verjaardag volgende week heeft hij wat mij betreft wel wat uit te leggen.

Kopie  van 20160218_111729Scheid je een ronkend artikel af over het indrukwekkende initiatief van de boys die eetcafé Bastion Naarden op de Turfpoortstraat met vereende krachten overeind houden, gooien de ‘Heeren van het Bastion’ een week later al pontificaal hun eigen glazen in.
‘De Eetkamer van de Vesting’ is gered. De taakverdeling stevig op de rails. De inkoop staat strak in de steigers en het financiële plaatje is ingekleurd. De website komt er aan. De gerant bulkt van enthousiasme.
De Indonesische, de mossel- en de stamppotthema-avond zoeven door de pijplijn. En een gretige gastkok op de zaterdagavond is nog slechts een kwestie van tijd.
Geen elitair clubje, zeggen ze zelf nadrukkelijk. Maar op bijvoorbeeld Jan de Toerist mikken ze nou ook weer niet.
Een lokale, buurtgerichte onderneming dus.
Rest nog een uitgekiende marketing.
Die kan nog wel wat opgepoetst worden.
Wat immers te zeggen van hun billboard vanmorgen op de hoek van de Turfpoortstraat en de Marktstraat waarop de pijl die je naar het opgefleurde vreetschuurtje moet leiden, de totaal verkeerde kant op wijst. We nemen tenminste aan dat ze hun toko na een week niet verhuisd hebben naar de Gansoordstraat?

fusie-puzzel-cb

Laten we vooral duidelijk zijn: Naarden is springlevend. Daar worden dagelijks de tastbare bewijzen van geleverd. Een bonte optocht Naardense kraaien schrijft zich het schompes om ons de rijke historie van onze Vestingstad in te peperen. De Omroeper (Stichting Vijverberg) van Henk Schaftenaar is al sinds mensenheugenis een autoriteit als het gaat om ons roemruchte verleden. Maar sinds een aantal plaatselijke scribenten en amateurverzamelaars van oude ansichten Facebook ontdekt heeft, valt er op dat sociale medium met de regelmaat van de klok een verrassende voorraad historisch materiaal te bewonderen.
Ik lees het vaak met veel genoegen.
Vooral de (besloten ?) Facebookgroep Naardenezen maakt er werk van. Frans en Pim de Gooijer, André Leijenhorst, Herman Blüm, Nico Koppel, No Jansen, Martin Edens, Frits Klijnstra, Marijke Udo en vele anderen weten de stemming er wel in te houden. En er is ook beslist ruimte voor ander Naardens wel en wee.
Inwoners van Naarden Vesting is ook zo’n groep.
Leidde een ietwat zieltogend bestaan maar sinds onze chroniqueurs ook daar hun materiaal massaal uploaden, raakt het fletse er aardig van af. Beide groepen gaan echter langzamerhand wel verdacht veel op elkaar lijken. Wellicht tijd voor een fusie? Een samengaan dat in ieder geval stukken realistischer lijkt dan het monstrum Gooise Meren dat ons van hogerhand door de strot werd geperst en waar we nog maar bar moeilijk aan kunnen wennen.
Over Gooise Meren gesproken, ook daar is inmiddels een vergelijkbare Facebookgroep voor in het leven geroepen. Natte dromen krijgt een mens er vooralsnog niet van.
Niets eens zozeer vanwege het feit dat het een nogal Muiden-georiënteerd projectje is. Dat zal vermoedelijk wel bijtrekken. De vraag is echter of het een site is waar de verschillende bloedgroepen zich mee kunnen identificeren. Want, laten we eerlijk zijn, zonder nou meteen voor een zure chauvinist versleten te willen worden, de kracht van een groep als Naardenezen zit ‘m toch in het genot van de exclusiviteit van onze couleur locale?
Ik zie, pak ‘m beet, onze André Leijenhorst zich nog niet zo een twee drie storten op een fenomeen als ‘de menopauze van de regenworm in de krochten van het laat negentiende-eeuwse Muiderslot‘.
Daarnaast lijkt het een nogal commercieel clubje.
Tachtig procent van de site wordt gevuld door de plaatselijke middenstand. Helemaal geen bezwaar tegen zo’n incidentele noodkreet. Maar ik zit binnen onze wallen bepaald niet te wachten op de aanhoudende oprispingen van een Muidense vers- of bloemenwinkel, de horeca of een personal coach aan de Vecht. En al helemaal niet op een ontharingsbehandeling of interieuradvies tien kilometer verderop.
Dat hebben we hier allemaal zelf in huis.