Archief voor de ‘PVV’ Categorie

Fact check

Geplaatst: 6 maart 2017 in actualiteit, beledigen, humor, politiek, PVV

vervolgd

Supersubs

Geplaatst: 26 februari 2017 in actualiteit, democratie, politiek, PVV, televisie, zorg

vrouwenuurtje

Wie zich tegenwoordig een beetje inhoudelijk wil laten bijpraten over de verlate kerstboodschappen die de aanstaande verkiezingen losmaken, sluit  natuurlijk aan in de rij bij Rick Nieman, de Sherlock Holmes van WNL Op Zondag die wekelijks op onnavolgbare wijze de onderste steen boven weet te krijgen. Vandaag de nummers twee van onze politieke partijen. De topvrouwen Jeanine (VVD), Mona (CDA), Stientje (D66), Renske (SP) en Fleur(PVV). Zoiets kan kennelijk moeiteloos zonder de PvdA en Groen Links.
Een interessante vraag die even voorbijkwam – waarom hebben we (buiten Marianne) geen vrouwelijke lijsttrekkers?- werd ten onrechte wat lacherig afgedaan. Mona maakt immers meer indruk dan haar opgepoetste stofjas Sybrand die vanwege eloctoraal gewin steeds verder naar rechts opschuift. Snoept ie tegenwoordig van de verboden pilletjes waarover ie twee uur  later in Buitenhof los mocht gaan? Renske bezit over een power die haar Emile ten enen male ontbeert. En mocht Alexander onverhoopt opschuiven naar vak K dan kan Stientje het ontstane gat moeiteloos vullen. Ze is er klaar voor.
Jeanine bediende zich met verve van dezelfde mist van gewapend beton die haar immer breed grijnzende nummer 1 bij voorkeur met een alles verhullende woordenbrij over ons uitstort. Ze kreeg het zwaar te verduren.
De ravissante verschijning Fleur, adept en sprekende pop van de angstaanjagende innerlijke wereld en onheilspellende mantra’s van Geert, blijft een tragisch geval. Niks te melden te midden van haar goed gebekte collegae.  Niet verwonderlijk natuurlijk voor een one issue partij die er al veel te lang in slaagt een naïeve massa naar z’n pijpen te laten dansen. De dames waren trouwens nog lief voor Fleur. Als de zorg op tafel komt, een onderwerp dat ze moeiteloos weet te verbinden met haar buitenlandershobby, ligt er een voorzetje dat ze weigeren in te koppen.
Een grote bek over de zorg. Maar waar was de PVV tijdens het recente debat over die zorg, waar ze zelf nota bene een motie over ingediend had, eigenlijk?
Inderdaad: afwezig.

Rest de vraag: was dit vrouwendebat emancipatorisch gezien een voltreffer of (vrouwen als tweede garnituur) juist een klap in het gezicht van die emancipatie?

logo_asiel_in_het_gooi

Gisteren stuurde ik m’n simpele Corsaatje het morsige parkeerplaatsje op waarachter zich volgens m’n informatie ergens ons lokale AZC Crailo moest bevinden. Nergens een bord dat er naar verwees. Wel een uiterst onvriendelijk, krakkemikkig hek met het bekende rood-witte afzetlint dat troosteloos heen en weer wapperde op de gure winterwind.
Het moest er maar eens van komen, vond ik.
De vrijwel dagelijkse negatieve publiciteit die, geïnspireerd door  het stuitende geblaat van onze nep-politicus met een warme voorliefde voor de onderbuik, vanuit verdachte kringen over onze vluchtelingenproblematiek uitgekotst wordt, is me al tijden een doorn in het oog. Natuurlijk heb ook ik zo m’n vraagtekens bij de relatief grote aantallen die van de ene dag op de andere in rustige dorpsgemeenschappen (Oranje) gekatapulteerd worden.
Maar een humanitair drama blijft het. En we hebben als Nederlanders waarachtig een reputatie op te houden, als het gaat om dit soort hulp. Maar dat begint aardig weg te zakken uit ons collectieve geheugen.
Op maandag 30 november 2015 was ik getuige van het geweldige initiatief van het vestingstedelijke restaurant Limes dat in samenwerking met Lionsclub Bussum Godelinde een diner voor bewoners van ‘ons’ AZC organiseerde. Het werd een onvergetelijke happening voor de circa zestig (..) gasten.
Voor herhaling vatbaar natuurlijk.
De installatie in januari van de nieuwe gemeenteraad Gooise Meren in de Grote Kerk werd nogal smakeloos ontsierd door een actiegroep die in het geweer meende te moeten komen tegen een te groot AZC Crailo. Nota bene op een locatie die je allesbehalve bedreigend kunt noemen voor wat voor woonkern dan ook.
Dat aloude verhaal over ‘die fietsen’ kennen we nou wel.
Maar, zeg nou zelf, wat is eigenlijk ‘te groot‘ op een bevolking van 56.200 inwoners?
Staan we niet met veel te veel betweters langs de kant terwijl betrokkenen de nood tot aan de lippen is gestegen?
Een bescheiden bijdrage leek me daarom wel wat. De agenda van een pensionado met 36 jaar expertise als docent Nederlands biedt daar tenslotte alle ruimte voor. In de vele publicaties over dit heikele thema komt telkens boven drijven dat een van de meest vitale voorwaarden voor een adequate integratie is : het leren van onze taal.
Mijn terrein dus.
Ik héb, om maar eens wat te noemen, wat computerprogrammaatjes op maat geschreven voor m’n probleemkids in hun wanhopige worsteling met het Nederlands. Daarnaast: als freelance columnist zou ik mogelijk iets kunnen doen aan de beeldvorming. Een beetje tegengas tegen lieden die wel heel erg selectief winkelen in de feiten, zeg maar.
Met zo ongeveer deze gedachten in m’n achterhoofd meldde ik me bij het wachthuisje aan het hek waar een wat nurkse portier me wantrouwend opnam. Dat zijn baantje af en toe geen feest is, daar kan ik me met de beelden van Steenbergen en Geldermalsen op het netvlies alles bij voorstellen. Ik had geen bomgordel om, dat was duidelijk.
Nee, een oriënterend onderhoud met een beleidsfunctionaris zat er niet in.
En dat was het.
Ik maakte aanstalten om rechtsomkeert te maken. Wel wat teleurgesteld. Het laatste wat ik verwacht had was weliswaar dat ik met toeters en bellen binnengehaald zou worden maar min of meer afgepingeld vond ik wel wat erg grijs. Op dat moment arriveerde er een jongedame die een van de coördinatoren bleek te zijn.
Echt onder de indruk van de herhaalde versie van mijn verhaal was ze niet. En voor zover ze wist, was Crailo geheel voorzien van taaldocenten. Maar ik kon altijd even kijken op: vrijwilligerscoordinator@outlook.com .
Afmars dus. Na ongeveer tien minuten blauwbekken.
Beslist niet van plan om het meteen op te geven, sloeg ik thuis onvervaard aan het googlen. Om te ontdekken dat Crailo bestierd wordt door het Leger des Heils. De club van wijlen majoor Bosshardt die sinds jaar en dag met verve de gaten vult in onze uitgeklede Zorg en die in afwachting van de definitieve overname door het COA aan de rafelranden van de Amersfoortse Straatweg de honneurs waarneemt.
Maar ook het clubje waarvan in 2015 een administratief medewerker gepakt werd omdat ie de tent voor 850.000 euro geflest had. Vervalste facturen van zorgaanbieders, of zoiets.
Je zou toch zeggen: die zitten te springen om een partij onbezoldigde vrijwilligers met deskundigheid?

Trouwens, vrijwilligerscoordinator@outlook.com spreekt duidelijke taal

legermail

Niet dat ik mezelf te goed vind voor het schenken van koffie of het rondbrengen van eten. Hoe leuk ik die duizenden kinderen in 36 jaar ook heb gevonden, nu maar even niet.
Van een ‘Vind ik leukje’ is het niet gekomen. Over een ‘Reactie’ moet ik nog eens diep nadenken.
En ‘Delen’? Bij dezen dus.
Ach, je moet maar denken: Niet geschoten is altijd mis.

nep

Aan de dame die ik zondagmiddag tijdens een indrukwekkend jazzconcert bij Limes Live in Naarden Vesting (elke zondag is het daar tegenwoordig raak, ik kan het je aanbevelen) helemaal uit haar dak zag gaan, zat nog maar bar weinig authentieks. Haar tanden waren nep, de oudedagsrimpeltjes waren net niet listig genoeg weggetrokken achter haar oortjes. En over de juwelen rond haar nek en het indrukwekkende horloge rond haar pols dat net iets te ostentatief flonkerde op de toog, heb ik ook m’n ernstige twijfels.
Nep is in.
De nep-webwinkels waardoor we belaagd worden. Het zwaar geplaagde China heeft de jacht geopend op de vele nep boeddha’s die het land in crisis overspoelen. Volgens Nu.nl is zeker een derde van het Britse voedsel nep. Er schijnen nogal wat nep-Syriërs onze kant uit te komen. En volgens sommige zuurpruimen is de met veel toeters en bellen afgekondigde belastingverlaging ook al een dooie mus.
Vandaag vindt de eerste schaatsmarathon op natuurijs plaats. Het Overijsselse Haaksbergen is de gelukkige. Hoezo natuurijs? Een ondergespoten atletiekbaan. Voor het echte werk moet je natuurlijk op de Gooise Meren zijn. Ankeveen. Naardermeer. Het vervaarlijke kraken. De dodelijke scheuren. Onlosmakelijk bloed, zweet en tranen bij de valpartijen. En na een uurtje water op het ijs. Natuurijs daar moet je doorheen kunnen zakken.
Zwaar nep dus, dat Haaksbergen.

eerste-marathon-natuurijs-dinsdagavond-in-haaksbergen

Onze politicus van de onderbuik die onlangs ongestoord mocht roepen dat we een nep-parlement hebben, bakt ze qua ongeloofwaardigheid zelf ook behoorlijk bruin. Gesteund door Maurice de Hond die voor hem dagelijks de thermometer in de aars van onze ontevreden samenleving steekt, kwaakt ie z’n populistische geneuzel rond dat ie nergens ook maar voor een meter kan waarmaken. In de opiniepeilingen levert hem dat een legbatterij windeieren op. En een ongekend aantal volgers op Twitter. Want als er met dat soort lulkoek ergens valt te scoren, is het wel bij de social media. Hij is er als kampioen Twittervolgers mateloos populair.
Onderzoek van  Twitteraudit heeft echter uitgewezen dat er ook hier sprake is van een hoog nepgehalte. Deze dienst pikt 5000 willekeurige volgers uit iemands Twitterlijst en bekijkt hoeveel tweets elke volger produceert, wat de datum is van zijn laatste tweet en de ratio van volgers versus vrienden. Daaruit berekenen ze of een volger robot of mens is.
Je kunt je volgers trouwens ook kopen……
Volgens TwitterAudit is deze methode niet waterdicht, maar geeft ze een goed idee over in welke mate gebruikersgroei niet organisch was.
Ze hebben twee jaar geleden de Twitteraccounts van alle Nederlandse fractievoorzitters door de tool gehaald en trekken enkele interessante conclusies.
In absolute cijfers heeft Geert Wilders (PVV) de meeste onverklaarbare volgers. 131.195 echte volgers versus 130.672 valse. Als we kijken naar de volgers die wel echt zijn, steekt Wilders nog steeds met kop en schouders boven de andere fractievoorzitters uit.
In procenten gezien heeft Alexander Pechtold (D66) de meeste valse volgers. 55 procent van zijn vrienden zijn niet echt. Alle neppers daargelaten, blijft hij ook op plaats 2 in de rangschikking van Twittervolgers. Haersma Buma (CDA) die betrapt is met een hele hoop nepvolgers, heeft schoon schip gemaakt. Nu zijn 67 procent van zijn volgers echt. Dat is naar de normen van TwitterAudit een respectabel getal.
In onderstaand overzicht vind je achtereenvolgens: Politicus – Partij -Twitternaam- Percentage echte volgers- Totaal aantal volgers-  Aantal echte volgers.
Geert Wilders- PVV -@geertwilderspvv- 50%- 271862- 135931
Alexander Pechtold- D66 -@APechtold- 45% -204941 -92223
Emile Roemer- SP -@emileroemer- 56% -56569- 31679
Diederik Samsom -PvdA- @diederiksamsom -62%- 113534- 70391
Marianne Thieme- PvdD -@mariannethieme- 66% -33494- 22106
Sybrand Buma- CDA- @sybrandbuma-67% -17693 -11580
Henk Krol- 50Plus -@HenkKrol -72% -11733 -8448
Halbe Zijlstra- VVD- @HalbeZijlstra -77%- 11436 -8806
(Het onderzoek is van twee jaar geleden. De inmiddels verdwenen Arie Slob en Bram van Ojik heb ik verwijderd).

 


Maar liefst zeshonderd VVD’ers hebben na de recente tenenkrommende verwikkelingen rond de kabinetsplannen, hun partijlidmaatschap opgezegd.
Hoeveel waren dat er eigenlijk toen diezelfde partij zich twee jaar geleden met huid en haar uitleverde aan de gedogers van die Tokkie-partij?

Voor de oorlog zag ik zo nu en dan
o.d.s. spelen, er deed een oude
linksbuiten in mee, glimmerveen,
wiens knie de hebbelijkheid had
af en toe uit de kom te schieten
(soms wel een paar keer per wedstrijd)
dan lag hij een ogenblik langs de lijn,
pakte zijn been beet, drukte de knie
terug in de kom en dribbelde vrolijk
verder, alsof er niets was gebeurd

nu, een kwart eeuw later,
zeg ik soms, als het tegenzit,
of ik eens in een sombere bui ben:
‘vooruit kees, even de knie in de kom’,
en dan gaat het weer

C. Buddingh

Van een linkse directe kon afgelopen week nauwelijks gesproken worden. Is ie getuige deze fraaie prent van Siegfried Woldhek in de weekend NRC dan vol op z’n bek gegaan? Dat laatste zit nog. Anderhalf jaar lang gingen breed lachend de duimen omhoog. Of wij onze vingers maar wilden aflikken, was de ietwat hoogmoedige quote die hij bij z’n aantreden het land in slingerde. Z’n waterijsje van ondefinieerbare samenstelling smaakte amper. In een voortdurende spagaat moest ie met pijnlijke veronachtzaming van de liberale principes, beurtelings z’n geblondeerde gedoger en de Mannenbroeder met préhistorisch gedachtegoed naar de mond praten. En toen in een zeven weken durende praatsessie de huishoudportemonnee op orde gebracht moest worden, haakte de moslimhater af die ordinair de peilinkjes van Maurice Hond gebruikt om de natte vinger aan de nationale onderbuik te houden. Het werd steeds stiller rond ons Haagse lachebekje. Toen vervolgens de penningmeester van z’n clubje ook nog ‘s in ruim een dag drie gekende criticasters voor het krakende karretje wist te spannen, had ie écht wat om over na te denken.
Blauwe plekken genezen verwonderlijk snel. En die losse tand zit over een tijdje ook weer gewoon strak in de kas. Daarna zullen de duimen wel weer omhoog gaan en is het ongetwijfeld weer likken geblazen.
Zelfvertrouwen is prachtig te spelen.
De karavaan trekt verder.

Art: Siegfried Woldhek.

Als ik het gevoel zou krijgen met m’n aanhoudende geschoffeer door weldenkend Nederland niet langer serieus genomen te worden, ja zelfs hier en daar uitgekotst te worden, zou ik m’n biezen pakken. Aan de andere kant van de plomp waar ze hartstikke in zijn voor wereldvreemde ideetjes en van de pot gerukte proefballonnetjes moet, met in je kielzog alle animal cops, brievenbuspissers, vrouwenmeppers en aanverwante tokkies, toch waarachtig wel een leuke, vetbetaalde job te creëren zijn? Lid van een of andere conservatieve denktank? De pro-Israellobby? De anti-moslimbeweging? Moet toch een fluitje van een cent zijn om daar een lucratieve combinatie van te maken, zou je zeggen. Waarmee je meteen, al is het dan wellicht alleen maar symbolisch, laat zien dat je het serieus neemt met onze bezuinigingen. Want voor hoeveel euri staat zo’n dagelijkse wolk van klerenkasten om je heen nou eigenlijk op de begroting? Een miljoen per jaar?
Ook daar zal vast wel een linkse kliek te vinden zijn waar je je frustraties op kunt botvieren. En er loopt geheid wel een of andere Maurice de Hond rond die via loze opiniepeilinkjes haarfijn voor je uitzoekt met welke thema’s je de onderbuik op maat kunt bedienen.
INGERUKT, MARS!!