Archief voor de ‘poëzie’ Categorie

verzoening

2018-03-26 12.46.30.jpg

Ze hadden een druk weekje achter de rug.
Joop en Mies
Smeets dus.
Gewapend met een forse jetlag, net terug uit de States.
Te laat om op tijd aan te schuiven voor ‘Wedstrijdje’, de maandelijkse satirische kraker in deMess op de zondagmiddag.
Jan J Pieterse, Johan Hoogeboom met ditmaal als topgast good old Ivo de Wijs.
Wedstrijdje was al een half uur in al z’n vrijmoedige vrolijkheid op streek toen ons voormalige liberale gemeenteraadslid en gelouterd nautisch specialist Joop (hij wil niets liever dan de Naardense grachten in directe verbinding stellen met de wereldzeeën) met eega arriveerde.
Alleen op de wat minder courante eerste rij was nog plaats.
Na een indrukwekkende Spaziergang door de volle zaal waarvoor de voorstelling gewoon gedurende een paar minuten plat gelegd werd, belandden ze in volle glorie in de Koninklijke loge.
Het kón allemaal binnen de ongedwongen huiskamersfeer die Wedstrijdje zo kenmerkt.
Reden voor de optredende artiesten, die toch al niet vies zijn van het nodige improvisatiewerk, om uitgebreid met het Naardense echtpaar aan de haal te gaan.
Joop was niet alleen te laat maar bleek ook de nodige poëzie voor ons in petto te hebben.
Z’n finest moment greep hij na de pauze, het interactieve deel van het programma, toen hij uit de losse pols enkele hoogstandjes uit onze literaire geschiedenis ten beste gaf. En het is dat z’n immer bescheiden Mies op een gegeven moment op de rem trapte (‘Nou is het wel mooi geweest Joop’) anders had ie het goedlachse publiek ongetwijfeld getrakteerd op het volledige oeuvre van Vondel, Staring, Bloem en Paul van Ostaijen.
Voor puntdichter Jan J Pieterse die met dit soort intermezzo’s opperbest raad weet, reden om te wapperen met een lucratief meerjarencontract voor het Wedstrijdje-team:
‘Heb je volgende week vrijdag wat te doen Joop?’

oudjaarconf4.jpg

woensdag 27 (UITVERKOCHT) en DONDERDAG 28 DECEMBER (UITVERKOCHT)
Theater deMess Naarden Vesting

PATRICK JOHN MACKAAIJ, MADELON KROES en FRANS MUTHERT zetten in ‘MAAR ….. ER ZIJN OOK LEUKE DINGEN’ een punt achter 2017.

EEN SYNTHESE VAN POËZIE EN SATIRE IN TWEE BEDRIJVEN
Patrick John MacKaaij, Naarder en bij ons vooral bekend als zanger/pianist & organisator van de muzikale middagen in restaurant Limes, heeft ook als Nederlandstalig singer/songwriter wel het een en ander te vertellen. Zonder ook maar een sprankje navelstaarderij bezingt hij vanuit zijn eigen unieke perspectief op poëtische en zeer muzikale wijze in ‘Alleen Samen Zijn’ het leven en andere onvermijdelijkheden.
Twee andere Naardenezen, Madelon Kroes en Frans Muthert, maakten jarenlang furore als Dubbelfout. Cabaret op maat. Lieten met hun spraakmakende Nieuwjaarsconferences vier keer het Naardense stadhuis op z’n grondvesten trillen tijdens de traditionele Nieuwjaarsrecepties van onze gemeente, inmiddels opgegaan in de rook van Gooise Meren. Maar ze willen als dat zo uitkomt best nog wel een keertje vlammen in een thuiswedstrijd in deMess. In een onvervalste oudejaarsconference fileren ze zorgvuldig de lokale ongein en ander diepmenselijk leed.

Het is zaak om je op tijd te verzekeren van een toegangsbewijs. De belangstelling voor deze voorstelling is groot.

Kaarten via http://www.demess.nl

IMG-20170922-WA0000

Om 14.00 uur reden ze voor: twee penetrant naar diesel ruftende bussen waaruit de vier hoofdrolspelers en een geluidstechnicus van WIES EN DE LIEFDE rolden. Wies zélf lichtelijk sniffend. Niet helemaal okselfris vanwege een opkomend griepje. Maar wel een bikkeltje, zou later blijken. Want tijdens de voorstelling was daar weinig van te merken. Sterker nog, je vroeg je  als toeschouwer verbaasd af hoe fraai het dan wel geklonken zou hebben als ze 100% was geweest. Maar misschien leerde ze op het conservatorium de techniek om dit soort ongemakken op te vangen.
Drie uur lang opbouwen, sound checken en inzingen. Routineklus die met een opvallende blijmoedigheid werd volbracht. Wies, een middag lang nippend aan geneeskrachtige kruidenthee, werd door haar attente mannen een beetje uit de wind gehouden. En passant repareerden de boys nog een snaartrommel. Om half zeven tijd voor de inwendige mens. Catering van deMess, verzorgd door onze bloedeigenste Carine.

WIES EN DE LIEFDE, wereldberoemd in Bergen-Binnen en omgeving bestaat naast Wies Kavelaar (zang, gitaar,mondharmonica, percussie…en tekst) uit Wouter Mooy (gitaar, zang), Ton Nieuwenhuizen (bas, contrabas, zang) en Andries Eleveld (drum, percussie, zang). Voor de techniek reist sinds kort de kersvers afgestudeerde Pim mee.

Liefde voor de muziek

Elkaar gevonden in de liefde voor de muziek uit de jaren 60/70. Via deze inspiratie en hun eigen muzikale bagage waarop ze hun eigen Pop-poëzie plakten, speelden ze een programma dat je twee uur lang op de punt van je stoel wist te houden.
Jaren 60/70 muziek? Jazeker. En dan te bedenken dat in ieder geval Wies en Wouter, zo schat ik in, nog geboren moesten worden.
Een lekkere sound. Close harmony klinkt alleen goed als het ook echt lekker close is. En dat was het. Prima op elkaar afgestemd. Wies zingt over landschappen, helden, verre bestemmingen, mannen, vrouwen. De dood ook. Over een vriend die van wie ze onlangs afscheid moesten nemen. Prachtig nummer.

Van kwaad tot erger
sloeg hij af
’t verkeerde pad in
waar hij niet zag
dat alle bomen mensen waren
waar hij om gaf
Maar niets meer deed ertoe
zijn dagen moe
verdwaald in zorgen
altijd morgen
altijd morgen

De liefde

En natuurlijk De Liefde: de halte die altijd weer terugkeert op de route. De motor die WEDL draaiende houdt. Uitstekende Nederlandstalige teksten die, en dat is ook wel eens  een verademing, het niveau Jan Smit verre overstijgen en naadloos fitten met de muziek. Uitstekend verstaanbaar ook. Pure noodzaak in dit genre.
Jij bent er eigenlijk nooit helemaal
en ik herken het vluchten want dat doen we soms allemaal
maar zo hard als jij weg rent houdt niemand je bij
dus begraaf je gewoontes en rust uit bij mij

Dienst in deMess. Och, dan schuif je maar even aan. Het smaakte naar meer. Dus na de pauze weer van de partij. Op dat stoelpuntje dus. Mooie plaatjes ook door de fraaie belichting in deMess. Zo’n contrabas van Ton maakt het beeld helemaal compleet. Virtuoos gitaarwerk van Wouter. Uitstekend ondersteund door Andries op drums. Een onverwachte en verrassende zaterdagavond die niet meer kapot kon. WIES EN DE LIEFDE moet komend jaar nog maar ’s in de herhaling in deMess. Ze verdienen een uitverkochte zaal! Bergen- Binnen is veel te klein voor ze.

Theater op wielen

WIES EN DE LIEFDE toert al vanaf 2016 in een omgebouwde Franse stadsbus door het land. Zeg maar: het eerste ‘groene’ theater op wielen. Kan ongeveer vijftig toeschouwers kwijt.  Die bus willen ze trouwens milieuvriendelijk maken. Elektrisch dus. Daarvoor kun je via hun website http://www.wiesendeliefde.nl doneren.
Of die twee dampende Mercedesbussen ook nog aan de beurt komen, is vooralsnog onbekend.

tamara-bosHet moet toch al gauw een dikke veertig jaar geleden zijn dat ik haar voor het laatst zag. Een sprietig prépubermeisje. Met haar vader die schrijvend en als radiomaker stevig aan de weg timmerde, speelde ik in de nadagen van m’n honkbalcarrière bij HCAW in een softbalteam waarin nogal wat mannen van de ouwe glorie.
Kampioen van het district Gooi-Utrecht. Dat wel. Mooie tijd.
Ko de Boswachter sprak me soms, nadat we de nacht daarvoor nog stevig doorgehaald hadden en hij linea recta door ging naar de AVRO-studio,  op zondagochtend  om zeven uur in zijn vermaarde Boswachtershow in mysterieuze syllaben toe waarvan wij alleen de exclusieve code kenden. Heel veel gelachen. Eindeloze klaverjaspartijen ook. Volgens mij bedwongen we ooit nog samen op de lange latten de sneeuwpistes in het land van Jörg Haider.
Helemaal zeker weten doe ik dat niet.

De carrière van de talentvolle Tamara, ze vertrouwde me deze week toe dat ik nog in haar poezie-album schreef, heeft in die veertig jaar een flinke vlucht genomen. Aanvankelijk in de voetsporen van paps maar al gauw op eigen, sterke benen: succesvol en meermalen bekroond kinderboeken- en scenarioschrijfster.
En, zo ontdekte ik onlangs, levenspartner van cabaretier Johan Hoogeboom, artistiek leider van ons fonkelnieuwe Naardense theater deMess. Twee creatieve talenten die in hun respectievelijke business zo bezig zijn dat ze in deze beginweken van deMess van geluk mogen spreken als ze elkaar af en toe nog even tegenkomen.
‘Als ik hem nog wil zien, dan moet ik maar naar het theater’, verzuchtte ze.
Kaartje kopen dus.

highfive

Ik lust er wel pap van.
Die zogenaamde wetenschappelijke persoonlijkheidsonderzoekjes.
Niet dat ik de illusie heb dat ze me in de herfst van mijn bestaan nog onvermoede eyeopeners verschaffen. Maar toch.
Een echte persoonlijkheid is moeilijk te herkennen omdat hij op niemand lijkt.
Als je met droge ogen kunt verklaren dat gedurende zesendertig jaar je werk je hobby is geweest, en je vervolgens ook nog een aantal jaren van een andere hobby je werk kon maken, mag je je gelukkig prijzen.
Niets geestiger dan de barre optocht trainings- en bijscholingscursusjes die ik in m’n werkzame leven voorbij zag komen. Energieverslindende  sessies van een week in een trainingscentrum (altijd in een bosrijke omgeving) waar we aan de hand van hooggecertificeerde, poep pratende  gogen eindeloos aan het spitten sloegen in onze persoonlijkheid.
Ken jezelf en je haalt als gelukkig mens meer uit je potenties.
Treurig  sensitivitygedoe dat er toe leidde dat op zaterdagavond een deel van de cursisten ten prooi aan de meest gruwelijke indentiteitscrises zich snikkend een stuk in z’n kraag zoop aan de bar.
Freek de Jonge noteerde ooit treffend: Niemand is gelukkig. Wees niemand.
Of onze baas daar uiteindelijk beter van werd? Ik waag het te betwijfelen.

Deze week zag ik op internet de Big 5 Persoonlijkheidstest voorbij racen.
‘De meest gebruikte en best onderzochte’, ronkt de zelfvoldane site.
Mét afbeeldingen. En weinig tekst.
Serious gaming dus.
Kan het eigentijdser?
Als me de gelegenheid wordt geboden  (en ook nog gratis) te ontdekken hoe ik scoor op de vijf hoofddimensies van persoonlijkheid (emotionele stabiliteit, extraversie,vriendelijkheid, ordelijkheid en openheid) wie ben ik dan om dat te laten lopen? En ik stierf werkelijk van nieuwsgierigheid over de afsluitende tintelende tips die me in het vooruitzicht werden gesteld.
Aan de slag dus.

Aan de hand van 21 vragen, telkens 2 keuzeopties (??) met bijbehorende stimulerende plaatjes, nam Big 5 mij kordaat aan de hand voor een Odyssee  door de wondere wereld van het persoonlijkheidsonderzoek.
Vraag 1 was het probleem niet:
0 Ik ben een man       0 Ik ben een vrouw

En ook nummertje 2 verhulde amper een onbesproken drang naar wetenschappelijkheid  die niets aan duidelijkheid te wensen over liet.
0 Blijft rustig              0 Is ongeduldig

Bij 3 tot en met 8 eveneens nagenoeg geen vuiltje aan de lucht. Hoewel? Als ik aangeef (5) liever thuis muziek te luisteren, vrees ik toch rücksichtslos in het hokje introvert ingedeeld te worden. En daar heb ik zo de nodige twijfels over.
3. 0 Heeft een gelijkmatig humeur    0 Heeft een wisselend humeur
4. 0 Lacht veel en vaak            0  Is meestal serieus
5. 0 Live muziek luisteren      0 Thuis muziek luisteren
6. 0 Is geordend                         0 Is rommelig
7. 0 Gaat gestructureerd te werk        0 Gaat spontaan tewerk
8. 0 Houdt niet van meningsverschillen        0 Houdt van een stevige discussie

Ik begon zowaar lol te krijgen in de ontwapenende simpelheid van m’n Big 5 vrienden.
Maar bij nummertje 9 raakte ik toch enigszins in de problemen:
0 Is bescheiden over zichzelf             0 Is heel trots op zichzelf
Er zijn ongetwijfeld lieden die er anders over denken maar ik vind mezelf best wel redelijk bescheiden. Sluit dat dan iedere vorm van gerechtvaardigde trots uit? Het zal ‘m wel zitten in het verraderlijke woordje heel.
In al m’n trots besloot ik veiligheidshalve maar voor bescheiden.
Maar het wringt wel.

10. 0 Houdt van abstracte kunst        0 Houdt van realistische kunst
Ik ben van het realisme. Heeft dat straks bij de eindafrekening consequenties voor m’n emotionele stabiliteit?

11. 0 Leert graag mensen kennen die heel anders zijn       
     0 Leert graag mensen kennen die hetzelfde zijn
Mengvormen zijn kennelijk uit den boze bij de strenge Big 5 meester. Dus, hoewel ik diep in m’n hart een onbestemd zwak heb voor mafkezen, dan maar op safe.

Te vroeg gejuicht want vanaf itempje 12 kwam er fors de klad in. Als dualisme zo veel betekent als dat ik moet  uitgaan van het bestaan van twee tegenover elkaar bestaande, tot niets anders meer te herleiden grondbeginselen, dan raak ik tot en met nummertje 21 in een peilloze crisis.

12. 0 Is stressbestendig           0 Houdt van een feestje
Wat is dit voor rabiate onzin? Mijn feestjes houden doorgaans de stress , zo die al aanwezig is, buiten de deur.

13. 0 Blijft rustig         0 Laat anderen voorgaan
Geen idee. En ook de illustratie van een rij wachtenden voor de kassa hielp me niet uit de zorgen.

14. 0 Heeft zelfvertrouwen     0 Is altijd op tijd
De schizofrenie tikte weer aan het venster.

15. 0 Is ontspannen    0 Is filosofisch
Waarmee gesuggereerd wordt dat filosofen per definitie noeste nagelbijters zijn. Filosofie is in wezen niets anders dan beroepsmatig twijfelen aan waarheden als koeien.

16. 0 Presentatie geven           0 Bemiddelen bij een ruzie
Met 36 jaar onderwijservaring zou je zeggen: presenteren. Maar het aantal brandjes dat ik heb moeten blussen is ontelbaar.

17. 0 Is avontuurlijk   0 Is een harde werker
Avonturen zoekt men niet. Die heeft men. Ook als harde werker

18. 0 Is bijna altijd vrolijk       0 Leest graag ingewikkelde teksten
Als neerlandicus word ik regelmatig door vrolijkheid overmand bij ingewikkelde teksten. Al moet  ik toegeven dat ik tijdens m’n studie bij die verrekte hermetische poëzie regelmatig een wanhopig traantje wegpinkte.

19. 0 Is heel behulpzaam                   0 Is ambitieus
Als een man geen ambitie heeft is hij een loser. Een vrouw met ambitie is een berekenende teef.

20. 0 Helpt graag anderen     0 Heeft veel originele ideeën
Originaliteit is doorgaans het zorgvuldig verbergen van je bron.

21. 0 Is heel geordend                        0 Geniet van de natuur
Als er in Gods schepping verdorie toch íets geordend is, dan toch wel de natuur.

De Totaalscore  kan ik nauwelijks een tegenvaller noemen. Ik ben emotioneel behoorlijk stabiel. Zal wel komen omdat ik uiteindelijk  graag thuis met een boek op schoot muziek beluister.
Met m’n extraversie, ordelijkheid en openheid zit het ook wel snor.
Een bittere tegenvaller is m’n vriendelijkheid. Scoort niet geweldig op hun schaal van Richter.
Waar is het mis gegaan?
Had ik dan toch bij 1 moeten invullen dat ik een vrouw ben?

20161022_162516Willem Jan Otten, het troetelkindje van literair Naarden,  gaf me zonder dat hij het zelf vermoedde het laatste zetje om me te begeven op het gladde ijs van een impressie van de Middag van de Muurgedichten.
Tegen de achtergrond van de contouren van wat hopelijk binnenkort het definitieve Vestinghotel van Wachter Muller en Tessa Oosthuizen  gaat worden, beleefde de in groten getale opgekomen plaatselijke culturele elite vandaag de presentatie van een prachtig boekwerkje.
Dichter bij de stad van Hein Groen en  Gijs Went mag er zijn.
Een juweeltje.
Een gids die tot beter kijken naar onze unieke muurgedichten noopt.
Anders kijken ook.
Die je aan de hand meeneemt naar ‘ongekende ogenblikken’.
Eindelijk. Want de argeloze wandelaar die doorgaans niet zo bar veel heeft met de soms nogal wonderlijke wereld van de hermetische poëzie krijgt eindelijk in zijn existentiële twijfel iets te pakken van het broodnodige houvast.
Het troetelkind ontving het eerste exemplaar. In z’n inleiding citeerde Otten onder meer de eerste regels van een aantal van de zeventien gedichten. Dat brak het ijs. Want met die eerste zinnen wil het doorgaans nog wel vlotten.
Waarna de totale verwarring  vaak toeslaat.
Uitgebreid de tijd nemen bij zo’n historisch pandje brengt de nodige risico’s met zich mee. Voor je het weet ben je voor de argwanende buren een aspirant-inbreker of potloodventer-in-spé die z’n werkterrein verkent. Alleen al daarom geeft Dichter bij de stad je een prachtig alibi. Maar het is verrassend veel maar dan dat. Een aanrader.