Archief voor de ‘persoonlijk’ Categorie

wout2

Vorig jaar wijdde ik er al een column aan.
Maar Wout is een heel hardnekkige jongen.
https://fransmuthert.wordpress.com/2015/10/29/door-wout-weet-ik-alles-van-ze/

Advertenties

Nieuwe afbeelding (3).bmp

NAARDEN – Het NaarderNieuws roept alle vrijwilligers van Cultureel Podium deMess uit tot Naarder van het Jaar. Deze uitverkiezing met bijbehorende award is een meer dan verdiende waardering voor alle vrijwilligers die zich hebben ingezet om bijna letterlijk vanaf de grond iets unieks neer te zetten in Naarden-Vesting.

Het Cultureel Podium is pas vier maanden open, maar mag zich nu al verheugen in een enorme populariteit. Jong en oud weet inmiddels de weg naar deMess te vinden. En de groep vrijwilligers die maandenlang keihard heeft gewerkt om de droom van velen te realiseren, is net zo divers als het culturele aanbod. En dat is misschien ook wel het geheim van het succes.

Vanuit alle kanten kwam hulp: mensen uit de theaterwereld met connecties, specialisten op het gebied van geluid en licht en mensen die wekenlang samen aan het klussen zijn geweest. Met z’n allen hebben ze de leegstaande voormalige officiersmess omgetoverd tot een sfeervol theater. Bij het daadwerkelijk neerzetten van een dergelijk omvangrijk project komt namelijk heel wat kijken. Het gaat verder dan wat spijkers in de muur slaan, kozijnen schilderen of wat elektriciteit aanleggen. De akoestiek, het licht, geluid, de sfeer en niet te vergeten een goed en gevarieerd programma bepalen het succes. En daar zijn de vrijwilligers volgens de jury bijzonder goed in geslaagd.

linksaf

mjwnddcover

Satirisch Jaaroverzicht 2017

De Naarling 2

Het lijkt allemaal zo mooi, dat plannetje van ‘onze’ Jelmer en z’n Gooise splintermaten.
Gelikte website. Fraaie plaatjes. Pakkend verhaaltje. Niks mis mee.
Aan moed ontbreekt het hem in ieder geval niet.
Een ‘Beter Horen’-spotje op lokaal niveau.
Afgelopen tijd bood hij ons via de sociale media regelmatig de kans om onze mening te geven over verschillende heikele thema’s.
Dat was een peiling.
Leuk.
Meer ook niet.
Want  de terechte vraag is of zo’n volstrek a-representatieve  steekproef wel écht  een bijdrage kan leveren aan de ‘democratische’ besluitvorming.
Van digitale platforms krijgt een mens langzamerhand z’n buik trouwens meer dan vol. Interessant zo lang daar serieus op gediscussieerd wordt. Maar die betreurenswaardige Jan Roos en companen hebben dit op zich aardige initiatief  landelijk al lang en breed om zeep geholpen.
Het systeem kan simpel gemanipuleerd worden. Je ronselt een stuk of 40 lieden (meer heb je lokaal niet nodig) die bereid zijn een dubieus onderbuikmeninkje vet te ondersteunen en je duwt het GDP iedere gewenste kant uit.
Een fluitje van een cent om, zonder morele autoriteit, Jelmer binnen een jaar te laten ijveren voor bijvoorbeeld oranje stoeptegels of om de 10 meter een condoomautomaat in de Marktstraat.
Gratuit stemmen zonder achtergrond- of benodigde dossierkennis?
Dan kun je net zo goed een (verzwaarde) dobbelsteen opgooien.
Waar Kruyt wel een punt heeft, is dat het huidige partij-establishment  over het algemeen enige moeite heeft om goed naar z’n achterban te luisteren.
Kijk naar het gedonder over het Scapino-terrein in Bussum, waar in de toenmalige Bussumse gemeenteraad volstrekte duidelijkheid over bestond. En dat van de pot gerukte enthousiasme van onze B&W over het inlijven van muurbloempje Weesp in de Gooise Meren, leeft vermoedelijk ook slechts in die bunker aan de Brinklaan.

new-logo-grr2

Naardens sprookje, niet eens zo ver bezijden de waarheid

788669aaa4154cc52a05bc6f81e22365-1460664912 (2)

Klokslag zes uur schoven ze hun gemaksautootjes over de ruime oprit naar de garage van het fraaie pand aan een van de toonaangevende lanen van het Naardense Componistenkwartier. De Corsa van Annelies, het Twingootje van Margreet en het Pandaatje (met hoge instap) waarmee Jetty zich door het leven worstelt.
Bumper aan bumper, strak achter de al even bescheiden Suzuki van Sofie.
Als het ware om hun jarenlange verbondenheid nog eens extra te benadrukken.
De dag van het jaarlijkse sacrament van solidariteit.
Vrouwen met een synoniem verleden als raakvlak.
Een reinigingsritueel.
Gastvrouw Sofie stond al handenwrijvend en breed grijnzend in de deuropening. Ze had er duidelijk zin an. De door haar trawanten aangeleverde royale voorraad hapjes en drankjes, iedereen had z’n stinkende best weer gedaan, werd vlotjes afgevoerd naar de keuken. Waarna in de riante living weldra de eerste kurken al van de fles gingen.
Geen inleidende formaliteiten. Gewoon regelrecht back to business as usual.

Vriendinnen zou je ze amper kunnen noemen. Geen gezamenlijke bakvis- of dispuutsherinneringen. Nooit samen langs de lijn gestaan bij hun naar eeuwige roem dorstende kroost op een Goois hockeyveld.
Door een toeval bijeengebracht dat ooit had geleid tot deze jaarlijkse ritus.
Hoewel, toeval?
Alle vier ex van Erik.
Een ogenschijnlijk onopvallende employé op een accountantskantoor  wiens vaardigheden zich niet beperkten tot prozaïsche cijfertjes.  Bij nader inzien een vrouwenverslinder van het zuiverste water.
Natuurlijk veel te jong getrouwd met Margreet, z’n openingsscalp. Ze was nog maar koud zwanger van haar eerste toen hij z’n relationele horizon al brutaal meende te kunnen verleggen.
Een jong ding van kantoor  viel als een blok voor z’n onschuldige bruine kijkers en zwoele, empathische babbels.
Stelde niks voor, verzekerde hij Margreet toen ze het ontdekte.
Er was heel wat masseerwerk voor nodig om het huwelijksbootje weer enigszins op koers te krijgen. Maar toen ze een aardig eind op streek was in een tweede zwangerschap kwam ze er bij toeval achter dat ie het al maanden hield met Annelies. Van de Corsa. Die er geen idee van had dat ze haar ziel en zaligheid  vermorst had aan een scharrelende huisvader in spé wiens penopauze zich rijkelijk vroeg aandiende.
Voor Margreet was de maat vol. Drie keer mag dan pas scheepsrecht zijn, met z’n tweede escapade had Erik haar tolerantiegrens ruimschoots overschreden.
Scheiden dus.
Een beetje sterven.
Maar blijven is vaak voorgoed insluimeren
Met het bijbehorende gelazer ook.
Onder andere over de onontkoombare  alimentatie waar de onverbeterlijke prijsneuker niet zo voor te porren was. En ook de zwaar teleurgestelde Annelies die veel te laat in de gaten had gekregen wat voor onbetrouwbaar vlees ze in de kuip had, gaf hem de bons.

Om een lang verhaal kort te maken: Zonder scrupules stortte Erik zich in een volgend avontuur waarin Jetty de gelukkige was. Die er na drie jaar de brui aan gaf nadat ze ontdekte dat hij er nog drie simultane liefdesnestje op na hield.
Erik, een schaker op vier borden.
Logistiek gezien trouwens een nogal gecompliceerde klus. Pure topsport. Binnen een straal van tien kilometer vier affaires uit elkaar houden vereist een zorgvuldige planning. Het kon dan ook niet anders dan dat ie tegen de lamp liep.
Z’n constructie viel op een gegeven moment niet meer bij elkaar te liegen.
Exit Jetty dus.
En Sofie, één van de drie andere slachtoffers.

De jaarlijkse happening van de exen van Erik waarbij de dames beurtelings de organisatie voor hun rekening nemen, kwam er natuurlijk niet zonder slag of stoot. Daarvoor hadden ze stuk voor stuk te veel in elkaars vaarwater gezeten.
Alle aanvankelijke wederzijdse onlustgevoelens, soms vijandigheid,  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor tevredenheid over  hun leven na de dood.
Vast programmapunt in hun catharsis vormde lange tijd de dartwedstrijd.
Duizenden pijltjes hebben ze gierend van het lachen en met toewijding in die uitvergrote kop van ‘m gejast. Vooral z’n ogen mochten zich verheugen in een mateloze populariteit bij de dames.
En ook het ganzenbord, vervaardigd door de creatieve Annelies,  zorgde vaak tot ver  in de kleine uurtjes voor pure opwinding. Gewapend met de dobbelsteen (kan het symbolischer?)  werden de hordes van vijfentwintig bizarre hoogtepunten uit het leven van Erik  met rode, blauwe, gele en groene pionnetjes weggetikt.
Een put was er niet bij.
Elk lustrum, en daar hebben ze er toch al gauw een stuk of drie van achter de kiezen, wordt volgens traditie uitbundig gevierd in de sprookjesambiance van de Efteling.
De allegorische smeltkroes van magie, illusie en fantasie.
Waar vooral lang een gelukkig geleefd wordt.
De bezweringsformules waarmee ze hem de vreselijkste ziektes toewensten hebben helaas hun uitwerking gemist.
Ach laat ook maar.
En het idee om hem ritueel in z’n BMW naar de bodem van de vijver langs de Beethovenlaan te duwen ligt ook al ver  achter ze.
Een mens wordt milder.

Een doodenkele keer wordt ie nog wel eens gesignaleerd op de vrijdagse koopavond in de Bussumse Nassaulaan, schichtig wegduikend achter z’n laatste verovering.
Ene Debbie.
Duidelijk van een onbestemde , grauwe derde garnituur.
Zeker niet van het niveau Annelies, Margreet, Jetty of Sofie.
En ook dat stemt tot tevredenheid.
De unanieme opluchting dat ze van hem af zijn is het onverwoestbare bindmiddel.
Het zijn dolle avonden.
Proost!

12141578_1732542926974813_1939905082734585038_n

De webmaster van de plaatselijke afdeling van de VVD geniet al tijden van een verkwikkend winterslaapje. Tenminste als je hun weinig actuele Facebookpagina  mag geloven, waarop dit vrolijke gezelschapje de laatste dagen regelmatig voorbijkomt.
Begeleidende tekst: ‘VVD Gooise Meren is een bruisende lokale afdeling. Wij staan voor mooi wonen’.
Hoogste tijd om wat aan de sociale woningbouw te doen, zou je zeggen.
Die landelijke quote hadden ze trouwens beter weg kunnen laten: ‘Voor een land waarin je zorgt voor jezelf, geeft om een ander en krijgt wat je verdient’.
Met dat zorgen voor jezelf zit het traditioneel wel snor bij de liberalen.
Loek Hermans, Ton Hooijmakers, Jos van Rey, Henry Keizer en, zeer recent nog, Robin Linschoten (om er maar een paar te noemen) bewijzen dat maar weer eens.
Er wordt wat afgelachen door onze bruisende volksvertegenwoordigers.
Om de totale lokale feestvreugde te verhogen is MR de MP er voor ingehuurd.
Miriam van Meerten gaf onlangs te kennen binnenkort afscheid te nemen van de  lachebekjes. Dissident Jelmer Kruyt, hier nog schouder aan schouder met Mark, drijft al tijden een eigen winkeltje in de Raad.
De om z’n weinig parlementaire uitlatingen afgeserveerde Erik Pieter Vlaanderen kon door de webmaster met een vooruitziende blik kennelijk nog net van het plaatje afgeknipt worden.