Archief voor de ‘Naardenezen’ Categorie

2018-03-26 12.46.30.jpg

Ze hadden een druk weekje achter de rug.
Joop en Mies
Smeets dus.
Gewapend met een forse jetlag, net terug uit de States.
Te laat om op tijd aan te schuiven voor ‘Wedstrijdje’, de maandelijkse satirische kraker in deMess op de zondagmiddag.
Jan J Pieterse, Johan Hoogeboom met ditmaal als topgast good old Ivo de Wijs.
Wedstrijdje was al een half uur in al z’n vrijmoedige vrolijkheid op streek toen ons voormalige liberale gemeenteraadslid en gelouterd nautisch specialist Joop (hij wil niets liever dan de Naardense grachten in directe verbinding stellen met de wereldzeeën) met eega arriveerde.
Alleen op de wat minder courante eerste rij was nog plaats.
Na een indrukwekkende Spaziergang door de volle zaal waarvoor de voorstelling gewoon gedurende een paar minuten plat gelegd werd, belandden ze in volle glorie in de Koninklijke loge.
Het kón allemaal binnen de ongedwongen huiskamersfeer die Wedstrijdje zo kenmerkt.
Reden voor de optredende artiesten, die toch al niet vies zijn van het nodige improvisatiewerk, om uitgebreid met het Naardense echtpaar aan de haal te gaan.
Joop was niet alleen te laat maar bleek ook de nodige poëzie voor ons in petto te hebben.
Z’n finest moment greep hij na de pauze, het interactieve deel van het programma, toen hij uit de losse pols enkele hoogstandjes uit onze literaire geschiedenis ten beste gaf. En het is dat z’n immer bescheiden Mies op een gegeven moment op de rem trapte (‘Nou is het wel mooi geweest Joop’) anders had ie het goedlachse publiek ongetwijfeld getrakteerd op het volledige oeuvre van Vondel, Staring, Bloem en Paul van Ostaijen.
Voor puntdichter Jan J Pieterse die met dit soort intermezzo’s opperbest raad weet, reden om te wapperen met een lucratief meerjarencontract voor het Wedstrijdje-team:
‘Heb je volgende week vrijdag wat te doen Joop?’

Advertenties

StemWijzer-voor-Twitter

Tijdens het Politiek Café op zondag 5 maart in de Naardense Mess over de (toeristische) toekomst van onze vestingstad, passeerde er waarachtig wel het een en ander. Heldere meningen, rookgordijnen, uitglijders. Het hoort er allemaal bij. En dat alles maakte het debat wel zo aardig. Al kreeg je het idee dat het de in groten getale opgedraafde D66-fans redelijk dun door de broek moet hebben gelopen bij sommige uitspraken van hun eigen (wijk)wethouder.
Een van de interessantste punten die kwamen boven drijven was of we sommige beleidszaken moeten overlaten aan de regio, de provincie of dat we ons daar, uitgaande van onze eigen kracht, zélf sterk voor moeten maken.
Hij ligt weliswaar al jaren ergens in een la maar we hebben ‘m wel degelijk: een ‘Vestingvisie Naarden’
En hoe sterk zijn we eigenlijk na de bestuurlijke samenvoeging van twee jaar geleden?

downloadIn dit verband is het aardig om eens het boekje ‘Gemeenten in de genen’ van Wim Voermans (hoogleraar staats- en bestuursrecht) en Geerten Waling (post doc onderzoeker) door te bladeren.
Ze verdiepten zich in de lokale democratie.
Kim Putters
, directeur van het Sociaal Cultureel Planbureau zegt daar het volgende over:
‘Tegenwoordig staat de lokale democratie onder druk. We zien een doorgeslagen schaalvergroting, ongekende decentralisering, schurende verhoudingen tussen gemeenteraadsleden en bestuurders, die hun gemeente besturen als bedrijfsmanagers. Maar een gemeente is geen koekjesfabriek. Die is het eigendom van burgers.
Gemeente in de genen levert een originele, leesbare kijk op de wortels van de lokale democratie, haar huidige (dis)functioneren en haar toekomst.
‘Wie dit boek leest kan geen andere conclusie trekken dan dat we het rationele managementdenken achter ons moeten laten en verdere technocratisering van de lokale democratie moeten voorkomen. […] We zijn schatplichtig aan de lokale oorsprong van onze democratie: de gemeente is van burgers.’

Een paar citaten
Pag 211: HERINDELINGEN ZIJN SCHADELIJK VOOR DE DEMOCRATIE: “Vanuit het oogpunt van de positie van de gemeenteraad bestaat het risico dat door gemeentelijke fusie de nieuwe raad inboet aan daadkracht, cohesie en overzicht – en ook aan gezag en herkenbaarheid onder burgers.”
En ook op pag 215: “Grote gemeenten scoren altijd minder goed als het gaat om burgerparticipatie (vooral gemeten aan de opkomst bij gemeenteraadsverkiezingen) en dat is een tendens die wereldwijd zichtbaar is.” “Juist herindeling kan burgers extra vervreemden van de gemeentepolitiek.”
Pag 217: GEMEENTEFUSIES WORDEN VAN BOVENAF DOORGEDRUKT: “En dan is er nog een, het allergrootste, democratische probleem met herindeling van gemeenten. De burgers willen het vaak niet. Omdat herindelingsplannen ingrijpend en omstreden zijn, organiseren fuserende gemeenten vaak referenda. Daarin spreken bewoners zich meestal in ruime meerderheid uit tegen fusie.” “De provinciebesturen zijn de drijvende kracht achter herindelingsplannen. Zij oefenen grote druk uit om fusies door te drukken.”

Interessante kost voor de Naarder/ Gooise Meerder die in deze verwarrende tijden z’n plaats probeert te vinden.
We zetten na de nodige fact checks even wat zaken op een rijtje.
Daarna kun je, afhankelijk van je standpunt, naar lieve lust gaan wegstrepen
Stem je op 21 MAART voor GOOISTAD, stem dan D66 of PvdA,
Stem je op 21 MAART voor een fusie met WEESP, dan ga je voor VVD, CDA of GROENLINKS.
Verrassend?

Op de Facebooksite Naardenezen ontspint zich onder de bijdrage van Dick Vos (een groot fan van ‘onze’ Marleen Sanderse), die zich verbaast over het povere kandidatenlijstje van de VVD, de langzamerhand vertrouwde spraakverwarring.
Wordt het een lokale of landelijke partij?
Cor Wiersma, van onze onvolprezen enige echte boekhandel Los, stort zich maar eens in het gewoel. En probeert in ieder geval nog tot een onderbouwing te komen, nou ja….
Ik citeer:
…..Lijkt me toch het beste om op een landelijke partij te stemmen, is er nog iets van controle
…..stem op een grote landelijke partij!, maakt mij niet uit welke, maar een stem daarop is een stem voor echte democratie.
…..In landelijke partijen, worden de mensen ook goed opgeleid

Filmpje, een populistisch inkoppertje natuurlijk, om nog maar eens te benadrukken hoe het zit met die goed opgeleide, integere bestuurders in een landelijke partij die overigens geen enkele schade lijkt te ondervinden van dit soort affaires.
En dat is eigenlijk verbazingwekkend.
https://www.facebook.com/pauwonline/videos/10155715511653037/

Ik stem op 21 maart maar op mezelf.
Ach, doe nummer 1 maar.
Een toppertje.
Lokaal, Betrokken en Betrouwbaar

oprekken

In het eerste tv-debatje van ‘In Derde Termijn‘, het politieke babbelprogramma van Gooi-TV mocht Naardenees Jelmer Kruyt het opnemen tegen Bussumer Jos de Lange van de plaatselijke Christendemocraten, de supersub van ‘onze’ Marleen . Echt chocola viel er nog niet van te maken. Maar dat was misschien ook niet de bedoeling. Het echte vuurwerk zal wel losbarsten als de gemeenteraadsverkiezingen wat dichterbij komen.

De soepeltjes formulerende  ondernemer Jelmer hield z’n kruit nog opmerkelijk droog tegenover het wat risicoloze gekeutel van De Lange die z’n naam volledig waarmaakte door zich te buiten te gaan aan een aantal ellenlange taalkundige hoogstandjes met een hoog mist-gehalte. Zodat we ons volledig konden focussen op de misschien onbewuste tip die Kruyt van Gooi-TV mee kreeg:

Hij moet, gezien de aftiteling,  wat Ruud Bochardt en z’n maten betreft,  als de sodemieter de lijst van het GDP wat OP-REKKEN.

 

Keukenprinses

Geplaatst: 25 september 2017 in actualiteit, crisis, Naardenezen, theater, zorg

20170922_190516.jpg

Loop je toch in de tweede week van je bestaan al tegen de nachtmerrie van iedere theaterdirecteur aan. Een dag van te voren zegt de theatergroep die komt spelen af.
De jobstijding knetterde vrijdagmiddag 22 september tijdens de repetities voor de happening van die avond (Wies & de Liefde) binnen: LOS op zaterdagavond 23 kunnen we shaken. Het halve clubje ligt met griep tussen de klamme lappen.
En dan kan een gekende die-hard-bestuursadviseur, gepokt en gemazeld in ‘het wereldje’, wel zeggen: ‘Niets aan te doen, daar kun je je alleen maar gelaten bij neerleggen’, keihard schrikken blijft het.
Toch niet iets waar je als theater in opbouw op zit te wachten.
Je stelt alles in het werk om het regionale theaterminnende volk naar je toko te lokken.
Je wilt volle zalen.

En we hadden alles nog wel zo pico bello voor elkaar. Tot aan de catering toe.
Om het zeven koppen tellende gezelschap voorafgaand aan de voorstelling een exquise prak voor te zetten was een plaatselijke vier sterren topkok ingehuurd.
Onze Riet kan er wat van. Haar reputatie op culinair gebied geniet een bekendheid die tot ver buiten de vesting Naarden reikt. En neem maar aan: die gaat niet over één nachtje ijs. Op haar aanrecht circuleerden al dagenlang indrukwekkende lijstjes die de opmaat vormden voor een uitgekiend driegangen menu waar je u tegen zegt. Op vrijdagmorgen duwde ze haar karretje fluitend door de plaatselijke grootgrutter. En om 12.00 uur brandde het vuur onder haar volledige assortiment pannen.
Riet heeft ze in alle soorten en maten
Ze had er zin an.
Laat haar maar schuiven.

De ossenhaasjes lagen amechtig uit te sudderen. Roerend in het laatste gerecht, een voedzaam soepje waarmee de feestelijkheden geopend zouden worden: Telefoon.
‘Draai het vuur maar uit Riet, het gaat niet door morgen’.

Riet woont alleen in haar Hans en Grietje-huisje in de Peperstraat.
Ze gaat ongetwijfeld ontzettend lekker eten de komende week.
We komen haar vanavond wel een handje helpen.
Zeker weten dat ze dat in haar eentje niet trekt.
Hebben wij effe mazzel !

 

20170803_103216

Om m’n door de fusie te grabbel gegooide Naardense identiteit te bevestigen scroll ik dagelijks door de Facebooksite Naardenezen. Veel historisch materiaal. Om je vingers bij af te likken. Al moet ik er meteen bij zeggen: als sommige plaatjes voor de honderdste keer langswapperen, komt de sleet er wel enigszins op.
Een schaamteloos chauvinistisch bolwerkje ook. De prachtig opgekalefaterde vesting is sommigen die hardnekkig zweren bij de ouwe meuk van weleer een doorn in het oog. Voor veel mensen heeft nostalgie de functie grip te krijgen op het huidige leven. Op Naardenezen lijkt de onstilbare hang naar tijden dat het hier een ouwe maar wél overzichtelijke troep was, te overheersen. Onze kerktoren is daarbij een anker in barre tijden. Iedere landschappelijke vereeuwiging  van de Minaret van Marlo, hoe dramatisch soms ook scherp gesteld,  mag rekenen op massale bijval. Dondert niet of de horizon scheef staat. Complete familiealbums worden apetrots binnenstebuiten gekeerd. Spruitjesgeur.

2016 was het jaar van Cas de Bruijn. Een hype. Hij zal het vanaf z’n roze wolk allemaal tevreden gadeslaan. Net als Pouwtje van de snoep. Dit jaar steelt de Kraai de show. Niet het live and kicking exemplaar dat nog steeds een kolerezooi maakt van de laatste vuilniszakken langs de stoeprand. Nee de Naardenees anno 2017 komt geheel aan z’n gerief met de uit plastic opgetrokken artificiële versie. Kan het kitscheriger?

Voor buurman Herman wil ik een uitzondering maken. Een nijver stukje huisvlijt, die windwijzer met de hier alom geadoreerde gevederde vriend. Zojuist bevestigd aan het eind van z’n waslijn. Geeft een extra dimensie aan de schier eindeloze optocht onderbroeken op maandag.

Nieuwe afbeelding (2)

In de buitenste duisternis van Naarden Vesting werd afgelopen week met verbluffende frequentie wat afgejeremieerd over de stand van zaken bij de vuilnisophaal. De plaatselijke Facebooksite,  normaliter tot aan de nok gevuld met kerktorens, was vergeven van beschamend beeldmateriaal uit de mysantrope traumatrommel van de Saskia’s (maar liefst 3x), de Jeroenen en de Marken die ons met bijkans suïcidale toewijding bijpraatten over de stand van zaken in onze verpauperende stad. Het enige tegengas kwam uit de koker van VVV-goeroe Niels.
Niels is ervaringsdeskundige. Hij slijt met hartverwarmend enthousiasme het gros van z’n vrije tijd in z’n toko in de Uut waar hij samen met z’n vrijwilligersstaf de dienstverlening ten behoeve van het toerisme in korte tijd opgezweept heeft tot grote hoogten. (Elke dag geopend. Je kunt er tegenwoordig zelfs een fiets huren).
Toegegeven, er is inderdaad wel wat loos in de vuilbusiness.
In het schemergebied tussen de bestaande voorzieningen en de in gebruikname van de ondergrondse containers (op het Dortsmanplein gisteren vrijgegeven) laat de coördinatie te wensen over.
De traditionele vuilnisophaal is een achterhaald twintigste-eeuws fenomeen waarmee als het goed is, komend jaar definitief afgerekend wordt.
Onze burgemeester die niet alleen welgemoed lintjes doorknipt en met een passend ruikertje het gouden huwelijksfeest van menig plaatselijk koppeltje opluistert, heeft in ieder geval een wakker oog voor onze problematiek.
Hij gaat, niet bevreesd voor vuile handen, voor in de strijd.

foto: Naarder Nieuws

20170515_093807.jpgAls je een beetje van het bijgeloof bent dan trouw je in Naarden niet op vrijdag.
Natuurlijk niet.
Maar waarom zou vrijdag een uitzondering zijn?
Bovendien is zoiets op die dag in de vesting een exclusief dingetje. Het prijskaartje dat er aan hangt is daarnaast nogal heftig.
Afgelopen maandag werd dus de gelukkigste dag van haar leven
9.00 uur.
Gratis. All inclusive.

De gelegenheidsambtenaar van de burgerlijk stand wreef zich de slaap uit de ogen om het paar op dit weinig courante tijdstip aan elkaar te prevelen .
Er zijn plekken op aarde waar een huwelijk al een succes genoemd wordt als het koppeltje samen de kerk uit gaat.
Zelfs die kerk was er niet bij
De dochter van de overburen dus.

Sommige vrouwen trouwen alleen maar om twee mensen gelukkig te maken. Hun moeder en zichzelf.
Niet dat Ploon zich echt zorgen maakte over het feit dat die ware Jacob maar niet aan de horizon verscheen. Maar het werd toch verdorie langzamerhand wel eens tijd.
Dochterlief had zich breed georiënteerd. Struinde uitgebreid de nogal teleurstellende nationale markt af. Maar die Hollandse prijsstieren kwamen niet door haar ballotage. Dus werd de focus verlegd naar het buitenland.
Onder het motto: het gras bij de buren…
Wat haar betreft liefst iets temperamentvol Latijns-Amerikaans.
Kleine, temperamentvolle mannetjes met een grote libido.
Nou trof het dat Anne voor haar werk nogal eens die kant uit moest. In het kader van de paardenverzorging van de riante polo-stal van mevrouw Cees van der Hoeven. De gesjeesde topman van Ahold die in 2008 vanwege een omvangrijk boekhoudschandaal het veld moest ruimen. De eis die aan z’n extreme zelfverrijking hing was 15 maanden brommen.
Uiteindelijk kwam ie nog leuk weg met een luizige boete van 30.000 euri.
Indirect zou ik me een sponsor van dit huwelijk kunnen noemen. Want ik betrek sinds jaar en dag m’n grutterswaren bij Appie.
Nadat ze een tijdje proefgedraaid had met een wat onduidelijke Argentijn, kwam ze vorig jaar met haar Leonardo DiCaprio uit het land van Maxima en Videla op de proppen.
Een blijvertje.
‘Haar grote liefde’, ronkt  haar Facebooksite.
Dat nemen we voetstoots aan.

Moet toch al vanaf het begin een wat stroeve communicatie zijn geweest op nummertje 12.
De bescheiden Sleghjes staan nou niet bepaald bekend als talenwondertjes. Hoewel? Ploon, jarenlang de rots in de branding achter de toog van de Doelen, verraste de Koninklijke Beijert  ooit met een glanzende carrière op de moedermavo. Ze kon er na iedere sessie gloedvol over vertellen. Maar met een mondje mavo-Duits en -Engels kun je amper uit de voeten met dat Argentijnse Spaans van de troonpretendent.
En in de Doelen was onvervalst  Noardens de voertaal.
Klaas die al veertig jaar lang de supervisie heeft over de kwaliteit van het houtskoolvuur op onze straatbarbecue, is doorgaans een man van weinig woorden. Z’n staccato zinnen stokken meestal na een woord of vijf.  Stukken liever staart ie (ook buiten het seizoen)  vanuit z’n visbootje naar z’n dobber die traag meedeint op de golven van de vestinggracht. Samen met z’n onafscheidelijke compaan Jan Versteeg.
Na diens verscheiden, enige jaren geleden, lijkt hij langzamerhand de draad weer op te pakken.

De tijd van een degelijke verlovingstijd waarin je uitgebreid de tijd nam om te checken of je het juiste vlees in de kuip had, ligt ver achter ons. Tegenwoordig maak je eerst maar eens een kind en als de kwaliteit daarvan een beetje door de beugel kan, wordt het tijd voor verdere actie. Als je daarnaast ook wat uitgeluld raakt over jezelf wordt het langzamerhand tijd om te trouwen.
Met die baby, een paar maanden terug, werd de eerste horde voortvarend genomen.
Moeder-  en oma-geluk.
Trouwen dus.
In het wit.
De apetrotse opa Klaas was maandagmorgen om zes uur al druk in de weer om z’n voordeur helemaal in de (eveneens hagelwitte) tule te zetten. Symbool voor de maagdelijkheid die in huize Slegh dus ook ver te zoeken is. (NB:Uit een recent onderzoek bleek dat 7% van het vrouwelijk geslacht maagd is. De rest heeft een ander sterrenbeeld). Om zeven uur belde hij me m’n nest uit om te checken of ik er wel aan gedacht had mijn nationale driekleur uit te hangen.
Om vijf voor negen slenterde een select gezelschap naar de plechtigheid. Weliswaar een formaliteit. Maar toch. Met bijbehorende fotoshoot bij de Uut.
Uitgerekend op de mooiste dag van je leven moet de fotograaf tegen je zeggen: ‘Even lachen a.u.b. ‘

Om vijf over negen arriveerde een bloednerveuze jonge moeder met tweeling voor wie de tijdsdruk kennelijk iets te veel van het goede was geweest. Voor een gesloten deur. De twee maxi cosi’s werden voorlopig maar even geparkeerd op de stoep. Waarna voor het oog van de intens meelevende buren achter de ramen uitgebreid een nummertje originele borstvoeding ten beste werd gegeven..
Een topdag dus.
Voor iedereen.