Archief voor de ‘Naardenezen’ Categorie

Nieuwe afbeelding (2)

In de buitenste duisternis van Naarden Vesting werd afgelopen week met verbluffende frequentie wat afgejeremieerd over de stand van zaken bij de vuilnisophaal. De plaatselijke Facebooksite,  normaliter tot aan de nok gevuld met kerktorens, was vergeven van beschamend beeldmateriaal uit de mysantrope traumatrommel van de Saskia’s (maar liefst 3x), de Jeroenen en de Marken die ons met bijkans suïcidale toewijding bijpraatten over de stand van zaken in onze verpauperende stad. Het enige tegengas kwam uit de koker van VVV-goeroe Niels.
Niels is ervaringsdeskundige. Hij slijt met hartverwarmend enthousiasme het gros van z’n vrije tijd in z’n toko in de Uut waar hij samen met z’n vrijwilligersstaf de dienstverlening ten behoeve van het toerisme in korte tijd opgezweept heeft tot grote hoogten. (Elke dag geopend. Je kunt er tegenwoordig zelfs een fiets huren).
Toegegeven, er is inderdaad wel wat loos in de vuilbusiness.
In het schemergebied tussen de bestaande voorzieningen en de in gebruikname van de ondergrondse containers (op het Dortsmanplein gisteren vrijgegeven) laat de coördinatie te wensen over.
De traditionele vuilnisophaal is een achterhaald twintigste-eeuws fenomeen waarmee als het goed is, komend jaar definitief afgerekend wordt.
Onze burgemeester die niet alleen welgemoed lintjes doorknipt en met een passend ruikertje het gouden huwelijksfeest van menig plaatselijk koppeltje opluistert, heeft in ieder geval een wakker oog voor onze problematiek.
Hij gaat, niet bevreesd voor vuile handen, voor in de strijd.

foto: Naarder Nieuws

20170515_093807.jpgAls je een beetje van het bijgeloof bent dan trouw je in Naarden niet op vrijdag.
Natuurlijk niet.
Maar waarom zou vrijdag een uitzondering zijn?
Bovendien is zoiets op die dag in de vesting een exclusief dingetje. Het prijskaartje dat er aan hangt is daarnaast nogal heftig.
Afgelopen maandag werd dus de gelukkigste dag van haar leven
9.00 uur.
Gratis. All inclusive.

De gelegenheidsambtenaar van de burgerlijk stand wreef zich de slaap uit de ogen om het paar op dit weinig courante tijdstip aan elkaar te prevelen .
Er zijn plekken op aarde waar een huwelijk al een succes genoemd wordt als het koppeltje samen de kerk uit gaat.
Zelfs die kerk was er niet bij
De dochter van de overburen dus.

Sommige vrouwen trouwen alleen maar om twee mensen gelukkig te maken. Hun moeder en zichzelf.
Niet dat Ploon zich echt zorgen maakte over het feit dat die ware Jacob maar niet aan de horizon verscheen. Maar het werd toch verdorie langzamerhand wel eens tijd.
Dochterlief had zich breed georiënteerd. Struinde uitgebreid de nogal teleurstellende nationale markt af. Maar die Hollandse prijsstieren kwamen niet door haar ballotage. Dus werd de focus verlegd naar het buitenland.
Onder het motto: het gras bij de buren…
Wat haar betreft liefst iets temperamentvol Latijns-Amerikaans.
Kleine, temperamentvolle mannetjes met een grote libido.
Nou trof het dat Anne voor haar werk nogal eens die kant uit moest. In het kader van de paardenverzorging van de riante polo-stal van mevrouw Cees van der Hoeven. De gesjeesde topman van Ahold die in 2008 vanwege een omvangrijk boekhoudschandaal het veld moest ruimen. De eis die aan z’n extreme zelfverrijking hing was 15 maanden brommen.
Uiteindelijk kwam ie nog leuk weg met een luizige boete van 30.000 euri.
Indirect zou ik me een sponsor van dit huwelijk kunnen noemen. Want ik betrek sinds jaar en dag m’n grutterswaren bij Appie.
Nadat ze een tijdje proefgedraaid had met een wat onduidelijke Argentijn, kwam ze vorig jaar met haar Leonardo DiCaprio uit het land van Maxima en Videla op de proppen.
Een blijvertje.
‘Haar grote liefde’, ronkt  haar Facebooksite.
Dat nemen we voetstoots aan.

Moet toch al vanaf het begin een wat stroeve communicatie zijn geweest op nummertje 12.
De bescheiden Sleghjes staan nou niet bepaald bekend als talenwondertjes. Hoewel? Ploon, jarenlang de rots in de branding achter de toog van de Doelen, verraste de Koninklijke Beijert  ooit met een glanzende carrière op de moedermavo. Ze kon er na iedere sessie gloedvol over vertellen. Maar met een mondje mavo-Duits en -Engels kun je amper uit de voeten met dat Argentijnse Spaans van de troonpretendent.
En in de Doelen was onvervalst  Noardens de voertaal.
Klaas die al veertig jaar lang de supervisie heeft over de kwaliteit van het houtskoolvuur op onze straatbarbecue, is doorgaans een man van weinig woorden. Z’n staccato zinnen stokken meestal na een woord of vijf.  Stukken liever staart ie (ook buiten het seizoen)  vanuit z’n visbootje naar z’n dobber die traag meedeint op de golven van de vestinggracht. Samen met z’n onafscheidelijke compaan Jan Versteeg.
Na diens verscheiden, enige jaren geleden, lijkt hij langzamerhand de draad weer op te pakken.

De tijd van een degelijke verlovingstijd waarin je uitgebreid de tijd nam om te checken of je het juiste vlees in de kuip had, ligt ver achter ons. Tegenwoordig maak je eerst maar eens een kind en als de kwaliteit daarvan een beetje door de beugel kan, wordt het tijd voor verdere actie. Als je daarnaast ook wat uitgeluld raakt over jezelf wordt het langzamerhand tijd om te trouwen.
Met die baby, een paar maanden terug, werd de eerste horde voortvarend genomen.
Moeder-  en oma-geluk.
Trouwen dus.
In het wit.
De apetrotse opa Klaas was maandagmorgen om zes uur al druk in de weer om z’n voordeur helemaal in de (eveneens hagelwitte) tule te zetten. Symbool voor de maagdelijkheid die in huize Slegh dus ook ver te zoeken is. (NB:Uit een recent onderzoek bleek dat 7% van het vrouwelijk geslacht maagd is. De rest heeft een ander sterrenbeeld). Om zeven uur belde hij me m’n nest uit om te checken of ik er wel aan gedacht had mijn nationale driekleur uit te hangen.
Om vijf voor negen slenterde een select gezelschap naar de plechtigheid. Weliswaar een formaliteit. Maar toch. Met bijbehorende fotoshoot bij de Uut.
Uitgerekend op de mooiste dag van je leven moet de fotograaf tegen je zeggen: ‘Even lachen a.u.b. ‘

Om vijf over negen arriveerde een bloednerveuze jonge moeder met tweeling voor wie de tijdsdruk kennelijk iets te veel van het goede was geweest. Voor een gesloten deur. De twee maxi cosi’s werden voorlopig maar even geparkeerd op de stoep. Waarna voor het oog van de intens meelevende buren achter de ramen uitgebreid een nummertje originele borstvoeding ten beste werd gegeven..
Een topdag dus.
Voor iedereen.

minder

Grote verontrusting op de drukbezochte Facebooksite Naardenezen.
Een besloten groep met 2327 leden.
Dat is een keus.
De zorgvuldig over ons zielenheil wakende beheerders Constanze en Frits dringen met klem aan beslist geen mensen uit te nodigen die helemaal niks met Naarden hebben.
Reinigingsrituelen. En goedbeschouwd behoorlijk geestig ook. Want wat immers moeten we ons voorstellen bij dat niksige niks? Wat heb je hier dan eigenlijk te zoeken met je niks?
Dagelijks haasten velen zich naar de historische Vleeschpotten van Henk Schaftenaar, Herman Blüm, André Leijenhorst, Frans de Gooijer, Frits Klijnstra e.v.a.
Gewoon, omdat die vaak interessant materiaal aandragen over ons roemruchte verleden.
Geschiedenis is straks iets van vroeger.
En dan nemen ze de regelmatig uitstekende, maar soms ook deerniswekkende (‘wat een geweldige foto!’) kiekjes, en niet te vergeten, die eindeloze optocht kerktorentjes, wel op de koop toe.
Een nogal incestueuze kraaien-invalshoek die de vermaledijde Fremdkörper zorgvuldig buiten de deur houdt.
En dat is jammer.
Er schijnt inderhaast een werkgroepje in het leven geroepen te zijn dat zich gaat buigen over een draconisch balloterende geloofsbelijdenis in aangepaste vorm die iedere potentiële bezoeker met hart en ziel dient te onderschrijven.

Web201705

Wien Naerder bloed door d’aderen vloeit,
Van vreemde smetten vrij,
Wiens hart voor stad en  poorters gloeit,
Verheff’ den zang als wij:
Hij stell’ met ons, vereend van zin,
Godsklere, what the fuck
Dit welgevallig feestlied in
Voor vestingstadgeluk

erica-boot

Hoe pluriform wil je de plaatselijke pers hebben? De drukinkt van de paginagrote, voortkabbelende  interviews in Naarder Nieuws met waarnemend burgemeester Albertine van Vliet en twee wethouders, onze Naardense coryfeeën van weleer Miriam en Marleen, was nog maar koud opgedroogd of daar hadden we de G&E die waarachtig een forse steen in de ogenschijnlijk rimpelloze vijver van de Gooise Meren gooide.
Zeg maar: de tevredenheid van Naarder Nieuws (wél prachtige foto’s van de dames trouwens) dat zich doorgaans manifesteert als de kritiekloze spreekbuis van de gemeente versus de gepeperde analyse van G&E’s Alexander Poort.
Van de schamele rapportcijfertjes van onze meisjes vliegt het schaamrood je plaatsvervangend naar de kaken. Ze liggen zwaar onder vuur, als je Poort mag geloven.
We gaan ze helpen.
Een burgerinitiatief dus.
De participatie is immers een hot item? En wat let ons om de dames, te beginnen bij Miriam, vanuit Naarden Vesting maar ’s een stimulerend kontje te geven. Een ambitieus plan van aanpak om het toerisme dat in haar portefeuille vegeteert de broodnodige boost te geven. Want er is op dat terrein weinig of niets tot stand gebracht.
Het toerisme in Naarden, wel te verstaan. Want met het door Albertine zo hartstochtelijk bepleite maar behoorlijk illusoire ‘Gooise Meren gevoel’ wordt het natuurlijk nooit wat.
‘Moetjes’ zijn zelden succesvol, zo leert de geschiedenis.

Toerisme in Naarden dus.
Nou beginnen we 2017 sowieso niet al te voortvarend. Vanwege een opknapbeurtje gaat de plaatselijke VVV een maandje op slot. Maar als Niels en z’n maten het verpieterende meubilair van de helaas gesneuvelde boekhandel Comenius (eeuwig zonde) eenmaal naar de Utrechtse Poort gesleurd hebben, schiet het al behoorlijk op. En wees eerlijk, de uit toeristisch oogpunt bezien weinig courante maand januari leent zich daarvoor het best.
Nee, we gaan het heel anders doen.
Publiciteit in de popi-jopi-sfeer.
Zappend door onze publieke zenders, stuit ik regelmatig op één van onze nationale boegbeelden, de rondborstige positivo Erica die op kosten van onze ouwelullenzender MAX (stukken minder dynamisch dan haar naamgenoot in de Formule I) exclusief voor ons met haar spreekwoordelijke enthousiasme door eeuwenoude culturen toert. De sportcoryfee van weleer heeft (wat ga jij doen als je gepensioneerd bent?) haar zaakjes op d’r ouwe dag prima voor elkaar.
Die Erica moeten we voor ons Naardense karretje spannen.
Als de sodemieter maar ’s op de koffie bij MAX-baas Jan Slagter. Die moet toch te porren zijn voor een low budget uitzendinkje dat onze vestingstad definitief op de kaart zet?
Erica die zich zonder scrupules in een korjaal laat hijsen om in het gezelschap van  onze gekleurde rijksgenoten kraaiend van enthousiasme de Surinamerivier af te zakken, krijgen we waarachtig toch wel in zo’n schuit van onze Vestingvaart? Er zijn toch wel een paar schaars geklede autochtone Naardense schonen te vinden die onder supervisie van schipper Lex Maat het authentieke decor willen vormen voor een niets verhullende promocruise door onze grachten? Inclusief ter hoogte van het Vestingeiland een adembenemende observatie van een copulerend  stelletje zeldzame ijsvogels? De gevederde vrienden die we, ondanks dat ze ons keer op keer in het vooruitzicht worden gesteld, met de beste wil van de wereld maar nooit in het vizier krijgen?
Eenmaal afgemeerd in de Nieuwe Haven gaat het gezelschap in de hoeven voor een stadswandeling  (dat wordt trouwens nog wel even een dingetje voor de volumineuze presentatrice). Onder leiding van Henk Schaftenaar die onze bijna zeven eeuwen plaatselijke historie op subtiele wijze voor de grijze duiven van omroep MAX uit de doeken doet. En dat kan deze keer dus gewoon in het Nederlands, zonder ondertiteling.
Eindigend aan een statafel op het terras van café Demmers waar ze zich onder het genot van een typisch lokaal vestingbittertje uit en te na laat bijpraten over het fenomeen Divorced City.  Daar gaat zij als ervaringsdeskundige ongetwijfeld een nummertje van maken.
Moe maar tevreden schuift het gezelschap uiteindelijk aan in een plaatselijk etablissement voor een keur aan typisch Naardense gerechten die ze na al het gehannes in Myanmar, Swaziland, Kalimantan en Sulawesi weer ouderwets met mes en vork naar binnen mag jagen.

Een week later de follow up in het keutelprogramma TIJD VOOR MAX waarbij de Naardense volkszanger Bart Roelofs met Johan Hoogeboom aan de vleugel voor de passende muzikale omlijsting zorgen.

Dit had Miriam natuurlijk ook allemaal zelf kunnen bedenken.
Ik zou zeggen: doe er wat mee.

nieuwbord

Maar liefst 3031 Naarders gaven gehoor aan onze uitnodiging om hun korte-termijn-geheugen te testen. Een quiz waarbij ze bij 15 significante nieuwsfoto’s van afgelopen jaar de juiste omschrijving dienden te geven. Na het eerste fusiejaar een eerste aanzet tot het borgen van onze unieke Naardense identiteit.
kraaiNiet eenvoudig, zo bleek. In haar oneindige optimisme vermoedde de jury dat het voor het toekennen van de hoofdprijs (een in brons gegoten kraai) wel zou uitdraaien op loten tussen de ongetwijfeld  vele goede inzendingen. Zegge en schrijve slechts 1 Naarder had ze alle 15 goed.
Het gaat kennelijk sneller dan verwacht met de devaluatie van ons zorgvuldig geconserveerde lokale chauvinisme
Die kraai (staat al op de schoorsteenmantel) is gewonnen door Henk Schaftenaar die dus niet alleen een alom gerespecteerde autoriteit is wat betreft onze roemrijke historie. Hij heeft ook het recente verleden verdomd goed op een rijtje.

Hieronder het volledige overzicht:

d1140938-e07c-4ca8-bb81-fab48ebbc497

1.Eindeloos gehannes over dat wapen van de nieuwe gemeente Gooise Meren dat er zo nodig moest komen. De stad Naarden heeft immers een eigen wapen en dat koesteren we. Maar als er dan toch iets moet zijn wat de drie gemeenten bindt, dan rest ons slechts een kleverig symbool.

spartel

2.Gezien de forse bezuinigingen die ons te wachten staan, zal het zwembad De Lunet binnen afzienbare tijd onder de slopershamer vallen. Als pleister op de wonde wordt gedacht aan het in ere herstellen van ons historische bassin in de vestinggracht. Voorlopig zullen we het moeten doen met een provisorisch spartelbadje op het Promersplein. In ieder geval overdekt. Dat weer wel.

maxresdefault.jpg

3.En ook onze bibliotheek  gaat er geheid aan geloven.  Op verschillende plaatsen in de vesting schieten de alternatieve minibiebs als paddenstoelen uit de grond. Die halen de vieze smaak niet uit onze mond van de massale boekverbranding die zondag jl, bij wijze van kerstvuur op de van Limburg Stirumlaan plaats vond.

jezus.jpg

4.Vers in ons geheugen ligt nog de gijzeling van Marlo Reeders op de zolder van haar eigenste godshuis. Heel Naarden haalde opgelucht adem toen er na twee dagen zonder bloedvergieten een einde aan dit onverkwikkelijke drama gemaakt kon worden. Als pleister op de wonde werd ze deze week uitgeroepen tot Naarder van het Jaar.

nieuwe-afbeelding-2

5.Te midden van alle smakeloze aprilgrappen was de aankondiging dat De Omroeper ging stoppen er eentje die er in ieder geval mocht zijn. Inmiddels weten we dat er gewoon  een doorstart gemaakt wordt van dit alom hogelijk gewaardeerde periodiekje.

13407079_1335924623102054_398088990689846354_n

6.Positief nieuws was er natuurlijk nog wel meer. Wat te denken van de Tour de France, die dit jaar in de vesting van start ging.

20161229_140542.jpg

7.Het initiatief van een stelletje uitgehongerde ondernemende mannen  in de omgeving van de Turfpoortstraat die de handen ineen sloegen om met het Bastion, ‘de eetkamer van de vesting’ hun dagelijkse warme prak veilig te stellen, is na een jaar al ten dode opgeschreven. Daarmee maken ze de weg vrij voor de aloude historische bestemming. Volgens geruchten wordt het Bastion gewoon weer een bordeel.

20161229_140738.jpg

8.In tegenstelling tot weer andere geruchten lijkt op de Bussumerstraat Siep Tensen (voor al uw hengelsportbenodigdheden) nog steeds open. En behoorlijk ook.

nieuwe-afbeelding-3

9.Sigarenboektiek Ruijsdael opende onlangs niet alleen een knetterende wijnwinkel in de voormalige Regenboog. Net voor de afsluiting van 2016 komt er even verderop ook een kruidenierszaak van dezelfde multinational.

cover-zz

10.ZUUR & ZOET, voor de meeste deelnemers was het een eitje, is inderdaad de titel van de Contourennota 2017 van de gemeente Gooise Meren die …

2903

11……. inderdaad van plan is komend jaar heel veel moois te laten zien.

pokemon2

12.De Pokémonrage bracht zeker in de zomer een massa, vooral jeugdige deelnemers, op de been. De jacht breidde zich weldra uit tot zelfs het pretpark Oud Valkeveen.

14720550_352907368381341_2720729705265347080_n.jpg

13.Onder leiding van good old Frans de Gooijer werd in ieder geval met pasen een oude, typisch Naardense  traditie in ere hersteld. Eieren zoeken. Maar of de zoekmethoden helemaal historisch verantwoord waren, daarover  zal Frans, die qua verantwoorde geschiedschrijving  sinds mensenheugenis zorgvuldig de vinger aan de pols houdt, het hoofd nog wel breken. Vermoeden we.

nieuwe-afbeelding-5

14.Nee. Bij deze foto ging op Henk na iedereen in de fout. Het is geen Olympische zwemkampioen die plaatsgenomen heeft in dat cabriootje maar de nieuwe wijkwethouder die zich eindelijk komt voorstellen.

nieuwe-afbeelding-4

15.En je kunt dan wel een voormalige Prins Carnaval inhuren om de laatste steen van het spiksplinternieuwe Vestinghotel te leggen. Daarmee heb je nog geen enkele garantie dat dat hotel ook werkelijk geopend gaat worden.

Tot volgend jaar !

20161012_154119.jpg

Eén van de best onderhouden tuintjes onder de rook van het fraai gerenoveerde Ruijsdaelplein is het trotse domein van Piet. Bere-strak gazonnetje. Geen sprietje onkruid te bekennen. En als ie het op z’n heupen krijgt is ie zeker niet te beroerd om er ook bij de buren af en toe de schoffel door heen te halen. Daar bemoeit Lies zich absoluut niet mee. Die heeft wel wat anders aan haar hoofd.
Lies en Piet dus.
Wanneer ben je eigenlijk een kraai? Moet je wieg dan in Naarden gestaan hebben of komt iemand die al 55 jaar achter de wallen z’n potje kookt óók door de ballotage van die (knap irritante) vogelfamilie?  Het zal de jongelui allebei een worst zijn. Veel te druk als ze het hebben met een ware optocht kinderen, kleinkinderen en hou je vast…….achterkleinkinderen. Daar rekenen ze voor het gemak ook de 10-jarige Guusje van de buren maar bij die naar believen hun deur kan platlopen.
Voor Guusje is het trouwens gewoon: Lies en Piet. Wat stukken lekkerder bekt dan dat stoffige opa en oma. Het bijbehorende respect zit ‘m natuurlijk in heel andere dingen. En dat respect is er volop. De buren kunnen sowieso lezen en schrijven met elkaar. Over sociale cohesie gesproken. Zelfs wanneer het vakantietijd is wordt er een dagelijks contact onderhouden via de meest geavanceerde communicatiemiddelen. Lies is een schaamteloze Skyper en surfer. Piet brandt  z’n handen niet aan  ‘dat gedoe van internet’ maar laat zich, vermoedelijke uit pure partiële luiheid, alle lokale ongein voorlezen door z’n wederhelft die al het wel en wee van Naarden nauwlettend op de voet volgt.
Met die luiheid valt het overigens wel mee aan dat plein.
Drukke baasjes, allebei.
Piet, door de stadsgeschiedschrijver Henk Schaftenaar hardnekkig ‘de commandant van Naarden’ genoemd, zwaaide inderdaad bij de landmacht ooit de scepter over de afdeling  Bemiddeling Overgang Burgermaatschappij (BOB). Een tot dan toe nogal stroefjes lopende affaire. In een later leven leidde hij groepsreizen  voor de organisatie ‘Weerzien Overzee’, in het verlengde waarvan hij en passant een aantal (uit eigen zak betaalde) ontwikkelingsprojectjes op touw zette. Breek hem de bek niet open over straatarme landen als Cuba, waar hij zestien jaar lang heen reisde om ook het transport van in Nederland bijeengebrachte hulpgoederen te begeleiden. Sta er als Cubatoerist vooral niet raar van te kijken als je er een gammele, ouwe Connexxionbus ziet rondtoeren met zijn beeltenis er op (..).
Tegenwoordig houdt hij zich met een ander soort ontwikkeling bezig. Die van het meubelbedrijf van zoonlief met wie hij stad en land afreist, tot aan België aan toe, om de dikwijls looiige ameublementjes soms via veel te nauwe trappen op drie hoog achter af te leveren. Sjouwen dus. Dat levert een batterij aan smeuïge anekdotes op. Wil je echter wat meer weten over de sappige details dan is het zaak daar een middagje voor uit te trekken. Piet is een welbespraakt verteller die er met z’n spreekwoordelijke lange pauzes (‘Enne ……’) uitgebreid de tijd voor neemt.
En voor een smakelijke practical joke op z’n tijd haalt hij ook z’n karakteristieke neus niet op. Iedereen herinnert zich ongetwijfeld de nogal scabreuze foto van  een grotendeels ontklede man op het Fotofestival waar hij het gepijnigde gelaat van Willem, de eega van stadsbode Aleid in gefotoshopt had.
Lies is wat korter van stof. Hoewel, eenmaal op haar praatstoel weet ze ook aardig van wanten. Over haar eigen rol als vrijwilligster in Naarderheem is ze uiterst bescheiden maar als je de moeite neemt om door te vragen wil ze wel wat kwijt over die dertig jaar. En over de tegenwoordig flink uitgeklede zorg die haar een messcherpe doorn in het oog is. En mocht je je afvragen waarheen ze regelmatig op weg is op haar nostalgische Batavus omafiets (dat weer wel) dan zit je meteen midden in haar persoonlijke bijdrage aan de mantelzorg in de vesting. Met schrijnende ervaringen.
Die Koninklijke onderscheiding die ze enige tijd geleden opgespeld kreeg is dan ook meer dan op z’n plaats.
Lies schildert. En maakt kunstzinnige objecten. Exposeerde zelfs al een keer of tien. Het houdt haar van de straat en ze heeft daar ongelooflijk veel plezier in.
Over Cas de Bruijn, de kraai die om vooralsnog onduidelijke redenen de laatste tijd lijkt uit te groeien tot een regelrechte hype, hebben Lies en Piet nog wel een aardige. Een aantal jaren geleden gingen de echtelieden op vakantie. Cas en z’n moeder namen hun intrek in het huis van de Van Herwijnentjes om een oogje in het zeil te houden. Bij terugkomst was er geen doorkomen meer aan in de woonkamer.
Hoog opgetaste megaverpakkingen toiletpapier.
Was in de aanbieding……

20161012_152235

P1010033 8 (2).JPG

maudMet enige bezorgdheid  lees ik de recente penetrante reacties van de rondborstige Hans van Mierlo adept op de Facebooksite Naardenezen. Nooit geweten trouwens dat ze ooit de revolutie van wijlen Piet de Roos tegen het Stadskantoor gesteund heeft.
Het laatste lokale wapenfeit van onze voormalige bestuurscoryfee was dat ze zich in haar eigen inpandige Naardense garage op onfortuinlijke wijze een ernstige fractuur bezorgde door haar bolide op het steile afritje niet op de rem te zetten.
Toen de wonden uiteindelijk definitief gelikt waren, vertrok ze met de noorderzon naar Zutphen,  waar de trotse bezitter van de Luden-penning haar hoogculturele reuksporen hardnekkig blijft afscheiden.
Met Maud kun je nog steeds achter de muziek aan.
Over penetrant gesproken. Ik herinner me haar onvergetelijke rol als vleesgeworden incontinentieluier bij de fusie tussen de Naardense Godelinde Scholengemeenschap en het Weesper Casparus College. Thans Vechtstede College.
Wij brachten in kommervolle tijden met de nodige pijn in het hart ons Naardense havo en vwo naar Weesp. Om de haverklap gaf de geboren consultant daar acte de présence om het samengaan in goede banen te leiden. Tot groot ongenoegen van de geplaagde conciërge overigens. Haar heftige, dieprode lippenstift was met de beste wil van de wereld met geen enkele hoogwaardige vaatwasser van de door haar gehanteerde wijn- en sherryglazen af te rammen. Zodat na ieder bezoekje al dat glaswerk ten einde raad maar in de kliko geflikkerd werd.
Een forse onkostenpost op die toch al wankele begroting.
We hebben er ons manmoedig over heen gezet.

Haar reacties op Naardenezen dus.
Onbegrijpelijk abracadabra.
Haastwerk?
De tragische gevolgen  van het onverkwikkelijke garage-incident die jaren later alsnog op mentaal terrein beginnen door te werken?
Kan het me amper voorstellen.
De schuld moet liggen bij een inferieur toetsenbord.
Reden voor haar trouwe Naardense fans om een crowdfunding (daar zijn we hier goed in) voor een nieuw exemplaar op te starten zodat de Zutphense reacties voortaan een beetje ordentelijk doorkomen.
We kijken er naar uit.

14316821_333915340280544_660104171937233813_n