Archief voor de ‘Muziek’ Categorie

Ad

Geplaatst: 1 februari 2020 in actualiteit, cultuur, media, Muziek, ouder worden, persoonlijk, zorg

ad

messbetekenissen

Wie noemt zijn theater nou deMess?
Dat is toch vragen om ellende?
Hebben de jongelui zich meer dan een jaar het schompes gewerkt om in de Vesting Naarden  een uniek theatertje uit de grond te stampen, komen ze met een naam op de proppen waarmee ze eigenlijk al bij voorbaat hun doodvonnis over zich afroepen.
En dan kunnen ze wel apetrots verklaren dat MESS historisch een meer dan verantwoorde keuze is (in een grijs verleden was dit gebouw immers een officierskantine), MESS betekent niets meer en niets minder dan gewoon ROTZOOI.
Wat een uitdaging!

Die toko is nu bijna vier weken open. De velen die zich al hebben laten verleiden tot een bezoek, kunnen niet anders vaststellen dan dat het er allesbehalve een rommeltje is. Een geweldige, gevarieerde en verrassende programmering met uitstekende artiesten in een professionele setting. Knus (75 stoelen). Parkeergelegenheid voor de deur. Vooraf, in de pauze en na afloop kun je je in een uitstekende  ambiance (MESSCAFÉ) laven aan een ruim assortiment sapjes en licht-alcoholische versnaperingen. Zelfs de bitterbal doet deze week z’n intrede.
Hoezo rotzooi? dus.

Nu we het toch over namen hebben: dat de lokale politieke partij Hart voor BNM (Bussum Naarden Muiden) niet staat te juichen bij het idee dat muurbloempje Weesp ons (hoezo volksraadpleging?) binnenkort wellicht ook door de strot geperst wordt, mag duidelijk zijn.
Je kunt niet eindeloos je naam blijven aanpassen aan de grillen van de hoge heren.
Hart voor B&W (+NM) dan maar?
Als cynische hommage aan het College?

IMG-20170922-WA0000

Om 14.00 uur reden ze voor: twee penetrant naar diesel ruftende bussen waaruit de vier hoofdrolspelers en een geluidstechnicus van WIES EN DE LIEFDE rolden. Wies zélf lichtelijk sniffend. Niet helemaal okselfris vanwege een opkomend griepje. Maar wel een bikkeltje, zou later blijken. Want tijdens de voorstelling was daar weinig van te merken. Sterker nog, je vroeg je  als toeschouwer verbaasd af hoe fraai het dan wel geklonken zou hebben als ze 100% was geweest. Maar misschien leerde ze op het conservatorium de techniek om dit soort ongemakken op te vangen.
Drie uur lang opbouwen, sound checken en inzingen. Routineklus die met een opvallende blijmoedigheid werd volbracht. Wies, een middag lang nippend aan geneeskrachtige kruidenthee, werd door haar attente mannen een beetje uit de wind gehouden. En passant repareerden de boys nog een snaartrommel. Om half zeven tijd voor de inwendige mens. Catering van deMess, verzorgd door onze bloedeigenste Carine.

WIES EN DE LIEFDE, wereldberoemd in Bergen-Binnen en omgeving bestaat naast Wies Kavelaar (zang, gitaar,mondharmonica, percussie…en tekst) uit Wouter Mooy (gitaar, zang), Ton Nieuwenhuizen (bas, contrabas, zang) en Andries Eleveld (drum, percussie, zang). Voor de techniek reist sinds kort de kersvers afgestudeerde Pim mee.

Liefde voor de muziek

Elkaar gevonden in de liefde voor de muziek uit de jaren 60/70. Via deze inspiratie en hun eigen muzikale bagage waarop ze hun eigen Pop-poëzie plakten, speelden ze een programma dat je twee uur lang op de punt van je stoel wist te houden.
Jaren 60/70 muziek? Jazeker. En dan te bedenken dat in ieder geval Wies en Wouter, zo schat ik in, nog geboren moesten worden.
Een lekkere sound. Close harmony klinkt alleen goed als het ook echt lekker close is. En dat was het. Prima op elkaar afgestemd. Wies zingt over landschappen, helden, verre bestemmingen, mannen, vrouwen. De dood ook. Over een vriend die van wie ze onlangs afscheid moesten nemen. Prachtig nummer.

Van kwaad tot erger
sloeg hij af
’t verkeerde pad in
waar hij niet zag
dat alle bomen mensen waren
waar hij om gaf
Maar niets meer deed ertoe
zijn dagen moe
verdwaald in zorgen
altijd morgen
altijd morgen

De liefde

En natuurlijk De Liefde: de halte die altijd weer terugkeert op de route. De motor die WEDL draaiende houdt. Uitstekende Nederlandstalige teksten die, en dat is ook wel eens  een verademing, het niveau Jan Smit verre overstijgen en naadloos fitten met de muziek. Uitstekend verstaanbaar ook. Pure noodzaak in dit genre.
Jij bent er eigenlijk nooit helemaal
en ik herken het vluchten want dat doen we soms allemaal
maar zo hard als jij weg rent houdt niemand je bij
dus begraaf je gewoontes en rust uit bij mij

Dienst in deMess. Och, dan schuif je maar even aan. Het smaakte naar meer. Dus na de pauze weer van de partij. Op dat stoelpuntje dus. Mooie plaatjes ook door de fraaie belichting in deMess. Zo’n contrabas van Ton maakt het beeld helemaal compleet. Virtuoos gitaarwerk van Wouter. Uitstekend ondersteund door Andries op drums. Een onverwachte en verrassende zaterdagavond die niet meer kapot kon. WIES EN DE LIEFDE moet komend jaar nog maar ’s in de herhaling in deMess. Ze verdienen een uitverkochte zaal! Bergen- Binnen is veel te klein voor ze.

Theater op wielen

WIES EN DE LIEFDE toert al vanaf 2016 in een omgebouwde Franse stadsbus door het land. Zeg maar: het eerste ‘groene’ theater op wielen. Kan ongeveer vijftig toeschouwers kwijt.  Die bus willen ze trouwens milieuvriendelijk maken. Elektrisch dus. Daarvoor kun je via hun website http://www.wiesendeliefde.nl doneren.
Of die twee dampende Mercedesbussen ook nog aan de beurt komen, is vooralsnog onbekend.

tamara-bosHet moet toch al gauw een dikke veertig jaar geleden zijn dat ik haar voor het laatst zag. Een sprietig prépubermeisje. Met haar vader die schrijvend en als radiomaker stevig aan de weg timmerde, speelde ik in de nadagen van m’n honkbalcarrière bij HCAW in een softbalteam waarin nogal wat mannen van de ouwe glorie.
Kampioen van het district Gooi-Utrecht. Dat wel. Mooie tijd.
Ko de Boswachter sprak me soms, nadat we de nacht daarvoor nog stevig doorgehaald hadden en hij linea recta door ging naar de AVRO-studio,  op zondagochtend  om zeven uur in zijn vermaarde Boswachtershow in mysterieuze syllaben toe waarvan wij alleen de exclusieve code kenden. Heel veel gelachen. Eindeloze klaverjaspartijen ook. Volgens mij bedwongen we ooit nog samen op de lange latten de sneeuwpistes in het land van Jörg Haider.
Helemaal zeker weten doe ik dat niet.

De carrière van de talentvolle Tamara, ze vertrouwde me deze week toe dat ik nog in haar poezie-album schreef, heeft in die veertig jaar een flinke vlucht genomen. Aanvankelijk in de voetsporen van paps maar al gauw op eigen, sterke benen: succesvol en meermalen bekroond kinderboeken- en scenarioschrijfster.
En, zo ontdekte ik onlangs, levenspartner van cabaretier Johan Hoogeboom, artistiek leider van ons fonkelnieuwe Naardense theater deMess. Twee creatieve talenten die in hun respectievelijke business zo bezig zijn dat ze in deze beginweken van deMess van geluk mogen spreken als ze elkaar af en toe nog even tegenkomen.
‘Als ik hem nog wil zien, dan moet ik maar naar het theater’, verzuchtte ze.
Kaartje kopen dus.

IMG-20170909-WA0001

Als het Benefietconcert in SPANT! een voorbode was van de kwaliteit die ons te wachten staat in het piepjonge Podium deMess in Naarden, dan hebben de Naardense initiatiefnemers goud in handen.
Het is niet gebruikelijk dat een slager z’n eigen vlees keurt. Maar bij wijze van uitzondering die de regel bevestigt, schrijven we hier ongegeneerd onze eigen ronkende recensie.
Wie z’n buik een beetje vol heeft van het proces van aftakeling van het gemeenschapsgevoel en de opgepookte boosheid van oververhitte twitterati in de sociale media, had vrijdagavond z’n neus eens om de hoek van de Bussumse schouwburg moeten steken. Wat een positieve energie straalde er tot in iedere uithoek van de tot de nok gevulde theaterzaal.
Een keur van artiesten stond zich in de coulissen te verdringen om in deze wervelende en uitstekend geregisseerde show pro deo het beste uit zichzelf te halen. En dat bleek heel wat. Wat een talent. Wat een variatie. Wat een ongekende muzikaliteit.
Allemaal bij elkaar geharkt door de artistiek leider van deMess, Johan Hoogeboom die zelf aan de piano regelmatig op virtuoze wijze het geheel in goede banen leidde. Met zo’n netwerk kunnen we de programmering voor de toekomst met het allergrootste vertrouwen tegemoet zien. De meeste optredende kleinkunstenaars en musici vallen overigens de komende tijd al te bewonderen in deMess, waar ze alles nog eens dunnetjes over gaan doen.
Bekijk de speellijst en huiver!

En dat allemaal voor het goede doel.
DeMess heeft zich in het afgelopen jaar fors in de schulden gestoken om in Naarden, vooralsnog ongesubsidieerd en volledig gedragen door louter vrijwilligers, een professionele ambiance neer te zetten. De opbrengst van deze Benefiet (SPANT! stelde de zaal, faciliteiten en personeel gratis beschikbaar) moest een eerste aanzet betekenen tot het reduceren van die schuld. Tel daarbij op de oogst van de lotenverkoop en een heuse veiling en we zouden waarachtig een eind op de goede weg zijn naar het Cultureel Kapitaal.
Aan het begin van de avond kwam een prognose voorbij: Is 15.000 euro haalbaar?
Als je nog nooit een veiling bezocht had, dan moet dat halve uurtje een interessante beleving zijn geweest. Professioneel en geroutineerd geleid door de soms ook geestige veilingmeester Bernadette de Bruijn vlogen de vijftien aantrekkelijke items, variërend van kunstwerken tot uiterst lucratieve (vesting)arrangementen vlotjes de deur uit.
Onder oorverdovend gejuich van alle aanwezigen presenteerde de uitvoerend producent van deze Benefiet Janine Dechesne (ook een Mess-vrijwilliger) tijdens de slotmanifestatie het slotbedrag:
34.365 euro, een ruime verdubbeling van de oorspronkelijke prognose!!!!!!
En natuurlijk ook het moment om de grote initiator van Podium deMess Aya de Lange uitgebreid in de bloemetjes te zetten.
Het mag duidelijk zijn dat de stemming in de foyer na afloop helemaal niet meer kapot te krijgen was. Louter breed lachende en superenthousiaste aanwezigen die verzeild bleken te zijn in een happening zonder weerga.
Het vleesgeworden motto van deMess: VERBINDEN DOOR TE VERRASSEN.
Eén ding is zeker: DeMess gaat het helemaal maken!

Lees ook http://www.demess.nl

_DSC7943.JPG

 

verbindenhttps://www.facebook.com/Cultuurcentrum-De-Mess-Naarden-1816025408422988/

We schrijven februari 1976. 41 jaar geleden dus.
Festiviteiten ter gelegenheid van de opening van het nieuwe schoolgebouw aan de Tenierslaan. Met de nodige herkenbare hotemetoten. Verjaardag ook van de directeur Rendert de Poel die, begeleid door de plaatselijke fanfare in een open rijtuig door de buurt getrokken wordt. Daarnaast beelden van de revue ‘De geest van Godelinde‘ (starring Mieke Nagtegaal die inderdaad zong als..en het danstalent Piet Scherpel), één van de meesterwerkjes van mijn helaas te vroeg overleden en uiterst creatieve collega Nederlands Sietze Dolstra. Dolstra heeft door de jaren heen een stuk of vier musicals geschreven en geregisseerd die er mochten zijn. Absolute hoogtepunten in de toch al roemrijke geschiedenis.
Gootje van der Linden
met de onvergetelijke Raldi Langereis en zeker ook Judy.
Deze super-8 film uit het pré-digitale tijdperk maakte ik samen met mijn collega’s Ans van der Heijden en Willem Teeling. Een montage met bloed zweet en tranen, herinner ik me.
Omgezet op dvd. En vandaag maar eens rijp gemaakt voor You Tube.
Voldoet qua flitsend camerawerk natuurlijk absoluut niet aan de eisen van 2017. Het schiet niet op met die 45 minuten amateurwerk. Maar wij vonden het zelf in 1976 al heel wat. Ik hield in die tijd duidelijk erg veel van de muziek van Pink Floyd. En Wim Sonneveld en Freek de Jonge hebben we er ook af en toe onder gemonteerd.
Voor oud-Godelindemensen moet het een aardig document zijn. Je ziet een lange stoet van leerlingen (en docenten) langskomen.
Nostalgie dus.
Veel plezier er mee.
Zegt het voort, zou ik zeggen.