Archief voor de ‘internet’ Categorie

Dirk3Als de Kluivertjes met hun  9-jarige ‘Nike-Shane’ zo lucratief aan de digitale snelweg timmeren, ligt die wondere wereld dus ook wagenwijd open voor Keverdijkse kleinzoon Dirk (3 maanden) stelde ik handenwrijvend vast.
Een virtuoze balbehandeling zit er vooralsnog niet in. Maar Dirkie, een meer dan schattige versie van z’n opa, beschikt over andere, zeer specifieke eigen kwaliteiten. Wat te denken van z’n amper te evenaren kringspier? Om je vingers bij af te likken.
Drollen-Dirk voor intimi. De volstrekt authentieke wijze waarop mijn stamhouder per dag, pak ‘m beet, zo’n keer of vijf ongegeneerd z’n luier vol jast, moet een beetje luiergigant als Kruidvat toch klaarwakker schudden? Een contract met op z’n minst zes nullen, belooft onze marketeer.  200.000 volgers op de foto- en viodeosite Instagram liggen voor het oprapen . Opa duwt ‘m wel in z’n maxi cosi door het land voor de nietsontziende optocht aan openingen van evenementen en andere contractuele ongein.
En een eigen videokanaal natuurlijk. Met een dagelijkse kooktip. Vooralsnog voornamelijk voedsel uit het Olvarit-assortiment (apart contract?). Persoonlijk ingesproken door de kleine.
Mét ondertiteling uiteraard. Want van z’n gebrabbel zal de niet ingewijde buitenstaander amper chocola  kunnen maken.
Eva en Bo staan late night al in de startblokken.
We gaan er voor.

Effe Pokemonnen in de pauze?

Geplaatst: 23 september 2016 in actualiteit, geluk, internet, politiek

14457418_1399510610076739_8398277299633013165_n

Ferry
Heel even dreigde er onlangs een treurige tweespalt in Naarden. Op de social media werden er vanuit de Keverdijk vraagtekens geplaatst bij de kwaliteit van onze Vestingzondag. Een braderie van niks. Als je het komisch aandoende, oplaaiende chauvinisme mag geloven, schijn je voor het ware kraampjesfetisjisme toch echt op de Schapenmeent  te moeten zijn.
Het zal wel.

Ik kan makkelijk lullen. Heb niks met braderieën. Maar omdat ik ieder initiatief om een beetje leven in onze brouwerij te brengen van harte toejuich, doe ik op zo’n dag natuurlijk wel even een plichtmatig rondje langs het geesteskindje van Gerda cum suis. Waarbij ik me keer op keer afvraag wat nou precies de doelgroep mag zijn.

De plaatselijke verdeeldheid verdween als sneeuw voor de zon bij de samengebalde trots over de gouden medaille van ‘onze’ Ferry. Een topprestatie die de eensgezindheid bij de  koffieautomaatautoriteiten onder de Naardense Facebookers en twitterati op slag weer vlot trok. Alsof iedere Naarder daar z’n eigenste persoonlijke bijdrage aan had geleverd. Maar een nieuwe splijtzwam lonkt al weer aan de horizon. Gaat onze krachtpatser die het, pikant detail, in z’n spaarzame vrije momentjes met Ranomi schijnt te doen, straks in Naarden gehuldigd worden of moeten we er met z’n allen voor naar die verrekte Brinklaan? En wordt dat klusje geklaard door die anonieme wijkwethouder of halen we daar onze enige  ex-Olympiër Marleen voor van stal?
De laatste, mag ik toch hopen?
En voor zoiets is uiteraard slechts één locatie denkbaar.

louiseDe ‘mannen’ van Het Bastion in Naarden zijn lekker bezig. Dat mag duidelijk zijn. De portee van het buurtinitiatief om het voormalige Bert’s Eetcafé van een wisse dood te redden en daarmee de eigen dagelijkse prak veilig te stellen, is inmiddels ook doorgedrongen tot de burelen van de G&E. Cabaretière Louise Korthals werd er op af gestuurd.
Voor een column.
Zou zomaar een geinig cursiefje kunnen zijn, als we de eerste reacties onder het linkje op Facebook mogen geloven. Want zo’n story knallen de jonge ondernemers met een natte neus voor publiciteit uiteraard als de sodemieter op de social media.
Hoewel leuk? Daarover verschillen de (manlijke) scribenten even verderop ernstig van mening. Neerbuigend. Vooroordeelbevestigend. Zelfs ‘Denker’ Sylvana Simons (of all people) en het racisme worden er bij gesleept.
Satire blijft een weerbarstige materie.
De werkelijke reden om uitgebreid aan het steggelen te slaan over de kwaliteiten van podiumartiest Louise wordt al ras duidelijk. Met recent twee staaroperaties achter de kiezen, dacht ik het visueel allemaal weer aardig op orde te hebben. Maar zelfs met m’n ouwe leesbril die ik uit de mottenballen haalde, krijg ik de pennenvruchten van Louise met de beste wil van de wereld niet ordentelijk op m’n netvlies.
Onleesbaar. Althans op Facebook.
Jammer van Louise.
NB: Met de moderne techniek heb ik het artikeltje even leesbaar gepimpt. Dan weten we waar we het over hebben.

1509650_919784631471283_5637714823454481223_n

Het is feest. We mogen meedenken over het profiel van de nieuwe burgemeester Gooise Meren. Even het splijtende enquêteformuliertje invullen en de toekomstige burgervader/moeder springt naadloos uit de hoge hoed. Dat kan via internet. Virtuele vrolijkheid dus. Maar je mag je diepste zielenroerselen ook in een envelopje (zonder postzegel, dat dan weer wel) via Tante Pos naar de Bussumse Brinklaan sturen.
Naadloos?
Was het maar waar.
Op de kop af 10 vragen, een mooi rond getal, heeft een geïnspireerd organisatiebureautje in opdracht van GM voor ons opgehoest. De schone schijn van het intellectuele genot van heuse inspraak. Kinky meedenk-romantiek in een verwarrende setting die je vanaf vraag 1 onderdompelt in de meest existentiële twijfels. Want we moeten binnen de gestelde randjes kleuren en dat valt om de donder niet mee. Met verwarrende keuzes tussen krokant conservatisme en progressieve overmoed waarin iedere nuance ontbreekt.
In maar liefst zeven hokjes mag je telkens genuanceerd losgaan op twee gesuggereerde uitersten die in de praktijk helemaal geen uitersten zijn. Het hangt er immers maar van af om welke thema’s het telkens gaat. Maar je moet kiezen. Want de (‘dan maar’) middenpositie is, hoe je het ook probeert, niet aan te vinken. Zes hokjes dus.
Op het moment dat je het over jezelf hebt, ben je jezelf niet meer.
We nemen de lezer even mee.

Vraag 1
Mijn nieuwe burgemeester is
daadkrachtig en snel ……………………………….wijs en bedachtzaam
Met in het achterhoofd de onverkwikkelijke Bussumse Scapino-affaire is zoiets als daadkracht lokaal een behoorlijk besmette eigenschap geworden. Burgervader Heijman liet z’n partner in crime wethouder Barneveld (VVD) die brutaalweg op de stoel van de projectleider ging zitten, z’n gang maar gaan. Die aan alle kanten lekkende plannetjes moesten en zouden er, vlak voor de verkiezingen, doorgedrukt worden. En dat ondanks het onder het tapijt gemoffelde, zeer kritische rapport van de Rekenkamer en de aanbevelingen van enkele planologen die het nodige onderzoek verricht hadden. Beschamend.
Maar met alleen wijsheid en bedachtzaamheid win je de oorlog ook niet.
Vraag 2
Beslist op basis
van gevoel ……………………………………………………… harde feiten
Uiteraard zijn de keiharde feiten doorgaans bepalend bij je beslissingen. Soms moet je wel eens bijsturen op basis van gevoel. En wat is daar mis mee?
Vraag 3
Richt zich op
uitdagingen van vandaag…………………………………….. de toekomst
Een burgemeester die de uitdagingen van nu negeert is een lulhannes. Als hij/zij geen oog heeft voor de toekomst, is hij/zij ook geen knip voor de neus waard.
Vraag 4
Richt zich op
taken …………………………………………………………………. mensen
Een burgemeester is een manager. Ziet er op toe dat de wethouders hun taken zo goed mogelijk invullen. Maar een keiharde manager zonder oog voor de menselijke kant, gaat het in geen enkele gemeente trekken.
Vraag 5
Is
rustig en betrouwbaar…………………………. enthousiaste vernieuwer
Een rustige, betrouwbare burgervader/-moeder die op z’n tijd zijn/haar neus niet ophaalt voor broodnodige vernieuwing bestaat dus niet? Merkwaardig
Vraag 6
Is
formeel …………………………………………………………….. informeel
Een burgemeester die de aftrap verricht bij een jubileumwedstrijd van de plaatselijke voetbalclub laat het wel uit zijn/haar hersens om het sportvolk te vermoeien met formele, bestuurlijke tegeltjeswijsheden. Maar als onze koning in hoogst eigen persoon de Naardense Matthaeus bezoekt, bejegen je hem ook weer niet in, pak ‘m beet, de stijl van Lucky TV.
Vraag 7
Is
inde wijk……………………………………………….. op het gemeentehuis
Je gezicht laten zien in de gemeente, daar is niks mis mee. Maar als, zoals enige tijd geleden in Bussum gebeurde, een (loco-) burgemeester met een bloemetje op de stoep staat bij een weduwe die kort daarvoor haar man verloor, om haar te feliciteren met haar 60-jarig huwelijk, kan ie maar beter achter z’n bureautje aan de Brinklaan blijven zitten.
Vraag 8
Zorgt voor
een sterke positie in de regio……………………………. sterke gemeente
Je bedenkt ut maar.
Vraag 9
Heeft ervaring uit
politiek bestuur ……………………………… samenleving / bedrijfsleven
Zonder ervaring in politiek bestuur hoeft een aspirant-burgemeester het niet in z’n hersens te halen om een sollicitatiebrief te sturen. Bij de combinatie-keuzemogelijkheid samenleving/bedrijfsleven krijg je de indruk dat het organisatiebureautje bij vraag 9 (en het moesten er 10 worden) langzamerhand de weg ook kwijt raakte. Een restgroepje dan maar waar je de nodige vraagtekens bij kunt zetten. Tenzij je natuurlijk vindt dat het bedrijfsleven synoniem is voor de samenleving.
Vraag 10
Is een
burgervader/-moeder……………………………………………….. manager
Burgers, althans in Naarden, hebben over het algemeen een schijthekel aan managers in het openbaar bestuur. Maar op een burgervader/-moeder die dagelijks snikkend van het medeleven bij je op de stoep staat, zitten ze ook weer niet te wachten. Laten we het maar op een gezonde combi houden.

Alles afgerond met een heuse open vraag
Als ik denk aan de nieuwe burgemeester van de Gooise Meren, dan zie ik iemand die……..
En dan kun je opeens naar hartenlust en ongelimiteerd los gaan op je formuliertje.
Zouden ze met deze sigaar uit eigen doos wat kunnen?
Ik vrees het ergste.
……dan zie ik een wijs en bedachtzaam iemand die waar nodig daadkrachtig en snel inspeelt op de vaak gecompliceerde lokale problematiek. Die zich baseert op de keiharde feiten maar ook weer niet aarzelt om bij te sturen op basis van zijn/haar gevoel. Taakgericht maar met oog voor de menselijke maat. Een helder oog voor de realiteit van vandaag maar ook met een duidelijke visie op de toekomst. Rustig en betrouwbaar maar als de situatie er om vraagt: innovatief. Die een unieke synthese tot stand weet te brengen tussen formeel en informeel gedrag. Die van tijd tot tijd de werkkamer in het stadhuis moeiteloos verruilt voor de haarvaten van de samenleving. Geschoold in het politieke bestuur. Maar die duidelijk ook met beide benen in de samenleving staat. Een manager die, als dat zo uitkomt, ook met de nodige menselijke warmte de rol burgervader/-moeder kan spelen.

Zo ongeveer onze ex-burgemeester Joyce Sylvester dus. Maar die steekt tegenwoordig (helaas) al haar empathie in de functie van plaatsvervangend nationaal ombudsman. Waar het ook geen feest is trouwens.

mistwedstrijd-ajax-liverpool-385

De komkommertijd in de televisiebranche slaat onverbiddelijk toe. Aanstaande vrijdag mogen we op NOS.nl de Elfstedentocht 1986 nog eens dunnetjes over doen. Die van koeienboer Evert van Benthem uit (toen nog) Sint Jansklooster. En onze Alex natuurlijk. Vlak dat vooral niet uit. Zou die ‘m écht helemaal uitgereden hebben? Dat moet dan z’n laatste wapenfeit van enige importantie geweest zijn.
Omdat het op de kop af dertig jaar geleden is.
Het Klokhuis, het Zap Weekjournaal, de achterkant van de VPRO-gids en Bert en Ernie worden in stelling gebracht om onze jeugd bij te praten inzake de meest elementaire informatie over deze Tocht der Tochten. Want de jongelui weten bij God niet waar wij het over hebben als we achteloos de namen Bartlehiem en Bonkevaart laten vallen.
Of ze het evenement ook live kunnen ontvangen op hun Nintendo?
De rollators en scootmobielen stomen vrijdag massaal op naar recreatiezalen in de tehuizen voor demente bejaarden. Het langetermijngeheugen is zo wat het enige wat nog rest. En dat willen we in de toch al zo geplaagde zorg natuurlijk optimaal activeren. Weet die grijze plaag veel.
Eindelijk weer een Elfstedentocht!
Het gaat een niet te stuiten hype worden. Dit moet zo ongeveer zijn wat staatssecretaris Dekker voor ogen stond toen ie z’n plannetjes ontvouwde voor het om zeep helpen van de publieke omroep.
Ik heb het spoorboekje voor komend jaar er voor het gemak maar even bij genomen. Dan kun je de twee meest in het oog springende evenementen vast noteren.
Op 15 juli (ook de hele dag) staat de langste etappe uit de Tour de France ooit op de speellijst. 1920. Les Sables d’Olonne-Bayonne. 482 helse kilometers.
Dat waren nog eens tijden. De verboden snoepdoos werd, ver voordat er ook maar sprake was van dubieuze typjes als Lance Armstrong, al kwistig gehanteerd. Je zult het helaas moeten doen met zwart-wit beelden. Het is niet anders. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd met een tien uur voortsukkelende voice-over van Maarten Ducrot en Herbert Dijkstra die de Hilversumse technici ingeprikt hebben. Een etappe waarin de godganse dag werkelijk geen zak gebeurde. Maar daar weten Maarten en Herbert op de van hen bekende wijze wel raad mee. Liefde voor voetbal is in de eerste plaats: eindeloos gelul over voetbal. Met wielrennen is het niet anders.
Op 27 november gaan we met z’n allen 48 uur lang Open het Dorp van 1962 nog eens dunnetjes overdoen. Starring Mies Bouwman en dokter Arie Klapwijk. Mét de luciferdoosjes. Nog strontmazzel dat prinses Wilhelmina een dag later de pijp aan Maarten gaf, anders was het drama niet te overzien geweest. Ach, onze Mies, die kort daarna van d’r voetstuk gesleurd werd naar aanleiding van haar gewraakte deelname aan ‘Zo Is het Toevallig…….’
De onderhandelingen over de uitzendrechten van Ajax-Liverpool van 7 december 1966 zijn nog in volle gang. Die mistwedstrijd. Op de bovenste ring van het Olympisch Stadion heb ik er geen ene ruk van gezien. Maar ik had de avond van m’n leven. 5-1. Omdat het een dagvullend programma moet worden plakt men in Hilversum gewoon zes keer die twee keer drie kwartier aan elkaar.
Geen hond die het door heeft.
Als er al gekeken wordt.

 

Delen

Je kunt van de social media vinden wat je wilt, ze zorgen in ieder geval voor heel wat dagelijks vertier. Toppertje blijft natuurlijk de inmiddels wereldberoemde tokkiemevrouw die kennelijk geen fatsoenlijke krant leest maar voor haar treurige opinie over het vluchtelingenprobleem geheel en al leunt op Feestboek. Ze heeft met haar stupide oneliner menig actualiteitenprogramma en alle Journaals gehaald.
‘Belezen zijn’ betekent tegenwoordig: dagelijks Facebook lezen.
De burgemeester van Katwijk zal wel niet behoren tot haar vriendenkring.
Bij meneer Zuckerberg, een heel ander verhaal, moet je naast alle goedbedoelde familiekiekjes en verjaardagswensen die epidemische vormen beginnen aan te nemen tegenwoordig ook een ware diarree aan commercie maar voor lief nemen. En als je bereid bent  een like‘je te geven aan het grootkapitaal, of liever nog, hun pretpagina wilt ‘delen‘, ben je spekkoper. Althans dat beweren ze.
Of het nu gaat om de internetschoenenboer Zalando, de prijsvechter Transavia die z’n piloten op weg naar Egypte bij een tussenstopje in de Griekse hoofdstad tussen de klamme lappen stopt, de prijsbreker Groupon of een eindeloze stoet jolige reisbureaus, ze weten een flinke partij hongerige koopjesjagers moeiteloos voor hun karretje te spannen.
‘Liken’ en Delen‘ lijkt te lonen.
‘Like en deel deze pagina en maak kans op een gratis…..’
Ammereet.
Achter welke horizon liggen die beloofde gouden bergen nou precies?
Veel Naarders ook, zie je er met open ogen in stinken.
Als ik vanuit m’n vestingwoning aan de Beijert af en toe naar de overkant kijk, zie ik m’n alleraardigste buurvrouw, één van de absolute koplopers in deze rat-race, met het zweet op het voorhoofd onafgebroken gebogen zitten over haar tablet. Maar een snoepreisje naar Bali of een avondje gratis bikken bij een plaatselijke vreetschuur heeft ze er, voor zover ik weet, nog never uitgesleept. En de kunstlederen gezondheidsstappers die op nummertje 12 versleten worden, schat ik eerder in op het noodlijdende Scapino dan het aanzienlijk sjiekere Zalando.
Nee, Buuf moet het hebben van haar eerlijke, noeste huisvlijt.
Ze strijkt.
Voor een klantenkring uit de hele vesting Naarden.
En omstreken.
Straks breng ik haar mijn zorgvuldig opgespaarde, halfjaarlijkse megavoorraad overhemden die ze voor een soepel tariefje helemaal in de plooi stoomt.
Van de door ons geschokte pecunia gaat ze komend jaar uitgebreid op stap. En dat gunnen we haar. Ze is gek op reizen. Naar Bali, heb ik begrepen. En daar komt die hele meneer Transavia met z’n loze beloften niet aan te pas.

NB: Het heeft geen zin deze column die gelinkt is naar Facebook te ‘liken’.
Een kale kip valt niet te plukken.