Archief voor de ‘Gooi en Eemlander’ Categorie

2019-12-27 (2)

Franx

De immer goedlachse baas die over onze gemeentelijke centjes waakt, blijkt een interessante truc uitgehaald te hebben, zo analyseert Alexander Poort in de G&E.
Apetrots meldt Jan Franx dat hij de al jaren sukkelende begroting helemaal op orde heeft waardoor het Provinciaal Toezicht (we staan al jaren onder curatele) eindelijk in de prullenbak kan.
In zijn huishoudboekje blijkt een uiterst dubieuze post opgenomen te zijn: de VERMAKELIJKHEIDSRETRIBUTIE. Een bestemmingsheffing die grote attracties verplicht om per bezoeker een extra bedrag af te dragen. Daarbij gaat hij er van uit dat ie denkt hiermee 210.000 euri te kunnen ophalen bij onder meer speelpark Oud Valkeveen, theater Spant! en het Muiderslot.

Moet het kersverse theater deMess in Naarden dat zonder een cent subsidie geheel door vrijwilligers uit de grond gestampt werd, ook bloeden? Of valt dit met z’n 75 stoelen (nog) niet onder de ‘grote attracties’?

Als de gemeenteraad het verdomt om deze theatertax in te voeren, moeten de jongens en meisjes aan de Brinklaan maar even aangeven waar zij die centjes dan wél vandaan willen halen.
Ja, zo lusten we er nog wel een paar.
Franx moet z’n zakjapannertje er trouwens maar even bij halen. Want z’n voorstel lekt als een mandje.
Hij verwacht even verderop in z’n broze verhaaltje met deze heffing € 125.000 binnen te halen. Een eenvoudig rekensommetje leert ons dat ie dan op de voorhand wel meteen al met een gezellig gat van € 85.000 blijft zitten.

Poort: ‘Nogal makkelijk om zo je begroting rond te breien. Zet er een nieuwe post in en roep vervolgens dat de Raad jouw probleem maar moet oplossen als ze je voorstel afwijst’.

sjoelenHet zijn barre tijden voor sjoelminnend Nederland. Eeuwenlang een stoffig onderonsje tussen Vlamingen en Ollanders. Maar nu het er naar uit ziet dat onze oosterburen zich er met hun spreekwoordelijke Gründlichkeit mee gaan bemoeien, is het vermoedelijk slechts een kwestie van tijd of we worden snoeihard van onze troon gesleurd.
Code Rood dus.
We ontberen aanstormende jeugd die het stokje  overneemt van de plaatselijke Vivium- en Amaris-zorggroepen in crisis. Verontrustend booming nieuws in onze G&E dat deze week op slag de ronkende berichtgeving over de wereldwijd toenemende hufterigheid in de politiek naar de kroon steekt.

Bij ons stond vroeger die bak standaard in de kamer. Altijd knetterende ruzie over de regels die we aan onze laars lapten. Maar wij vegeteerden dan ook in een pré-computertijdperk . Ganzenbord, Halma, Monopoly. De gamende jeugd heeft geen flauw idee meer van de impact van een  ‘Algemeen Fonds-‘ of Kanskaart, laat staan van een hotel op de Kalver en de Leidsche.

Op een recente Oudejaarsavond haalden de creatieve, naar broodnodige variatie hunkerende gastheer en -vrouw in het kader van het thema ‘nostalgie’ hun sjoelbak uit de mottenballen. Om ze niet teleur te stellen keilden we de dertig schijven een half uur lang met zorgvuldig geacteerde beleefdheid richting de vier (veel te kleine) gleufjes aan het eind van de met boenwas opgepoetste plank. Maar de ware bezieling wilde met de beste wil van de wereld geen bezit van ons nemen.
Hoe grijs wil je het hebben?
sjoelbakdoodskistVorig jaar werd er nog een ultieme poging gedaan om het sjoelen uit de spruitjesgeur te trekken.
Sjoelen op een doodskist. Het klinkt wellicht een beetje vreemd, maar het kon. Op de Uitvaartbeurs 2016 (ja, die bestaat echt) viel in Amsterdam een heuse sjoelbak-doodskist te bewonderen. Een beetje lachen op zo’n zwarte dag leek de denktank van het evenement wel een sprankelend idee.
Beursorganisator Peter van Schaik erkende dat de sjoelbak-doodskist een gimmick is, maar ook een mooi voorbeeld van hoe persoonlijk je een uitvaart kunt maken. ‘Want zeg nu zelf? Als je een fanatiek sjoeler bent, is er toch niets mooiers dan een sjoelbak meenemen naar je laatste rustplaats? Het is een weergave van de trend dat mensen een steeds persoonlijker afscheid willen hebben, waarin hobby’s en interesses naar voren kunnen komen’, vertelde Van Schaik. Het is om mensen aan het denken te zetten.’
Volgens geruchten gaan de op de beurs van 2017 de hoerenlopers op maat bediend worden.
Kanniewachten.

democratiefeest

Een nietszeggend vragenhalfuurtje. Een waarachtig interessante motie over hoe Gooise Meren met onze centjes omgaat bij een onbegrijpelijk uit de klauw gelopen brugproject verdwijnt in een ondoordringbare procedurele mist.
Nee, van de plaatselijke politiek wordt een mens vooralsnog niet vrolijk.
Vanwege de bouwperikelen aan de Brinklaan speelt het feest van de democratie zich tijdelijk af in het Naardense stadhuis bij mij om de hoek. Een toneelstukje waartoe ik me afgelopen tijd maar liefst twee keer liet verleiden. Het respect voor de (vooral) jongens en meisjes die namens ons allemaal veel energie en tijd steken in het politieke handwerk begint aardig af te bladderen.
De opmaat naar het weinig verheffende schouwspel viel deze week te lezen in de G&E. Maarten Balzar (van coalitiepartij D66) spande verslaggever Alexander Poort voor z’n karretje van ontevredenheid. Waarom de snoeiharde kritiek op de ‘Naardense’ wethouders zo nodig in de krant moest en niet op de plaats geventileerd werd waar die hoorde, de gemeenteraadsvergadering, is me een raadsel. Is de verkiezingsstrijd hier ook al ontbrand? Want Balzar liet de gelegenheid niet onbenut om er meteen maar een stuk wereldvreemde partijpolitieke tevredenheid over z’n eigen (wegens bloedarmoede uit Enkhuizen gesleepte) wethouder aan vast te plakken.

Een qua lengte uitstekende geregisseerd vragenhalfuurtje bleek een pro forma aangelegenheid. De immer breed glimlachende wethouder Van Meerten blonk bij de beantwoording uit in een, althans voor mij, tenenkrommende wolligheid. Alle bevraagde processen liepen nog. Daar konden op dit moment geen mededelingen over gedaan worden.
Jan Franx, die 365 dagen per jaar zorgvuldig een chocoladekleurige schedel conserveert, bakte ze geheel in die lijn ook helemaal bruin mbt de vragen over de klantgerichtheid van Gooise Meren. Het volk mort. Hoezo lange wachttijden bij het loket? Op maandagochtend, het gewraakte tijdstip, hoeft men volgens hem niet langer dan gemiddeld veertien minuten duimen te draaien. Hij kan de lachers dan wel op z’n hand krijgen met een grap over de wachttijd bij z’n kapper(..), wij weten beter. En ook bij telefonische vragen is het soms geen haar beter. Een kennis deponeerde vier dagen geleden haar probleem. Ze zou terug gebeld worden. Niets meer van gehoord. En dat kun je toch niet allemaal op het conto van een verbouwing schrijven?

En dan het dossier The Bridge.
Hart voor BNM had het drama rond de werkzaamheden aan de brug op de Oud-Blaricumerweg in kaart gebracht. Gewapend met een zakjapannertje werd er op een tegenwoordig mateloos populair A4-tje een rekensommetje gemaakt waaruit bleek dat we inclusief arbitragezaak maar liefst 338.000 euri aan gemeenschapsgeld over die brugleuning gesodemieterd hebben. En dan kan Theo Fambach (D66) wel roepen ‘dat zo’n bedrag binnen de marge valt’, het blijft een onverteerbare blunder. Een paar vraagjes, een motie, richting het College moesten duidelijkheid verschaffen, waarna de Raad zich er in haar controlerende functie uitgebreid over zou kunnen buigen.
Franx kondigde tot veler verrassing een extern onderzoek aan naar de juridische gang van zaken, de rol van de gemeente, van de aannemer en van de Antheagroep. Zodat er van het echte controleren voorlopig geen spaan terecht komt. Indiener van de motie Marieke Munneke-Smeets (Hart voor BNM), gesteund door Jelmer Kruyt (lijst Kruyt) en Lars Voskuil (PvdA) was not amused.

Gelachen wordt er ook op z’n tijd. Popi-Jopie Arno Haye (50-Plus) is immer goed voor de komische noot. Nu de inhoud nog. Maar als het aan hem ligt verruilt ie, als we hem in de plaatselijke pers mogen geloven, binnenkort Gooise Meren voor Den Haag waar ie met voorkeurstemmen zielsgraag ingelijfd wil worden in het landelijke clubje van die treurige volksmenner Henk Krol. (Als iemand met zo’n sjoemelverleden het woord pensioen in z’n mond neemt, grijp je toch ter plekke vertwijfeld naar het infuus ?)
Maar minstens zo geestig is het optreden van Han van Wees. De man die nooit onder stoelen of banken stak niet echt raadsambities te hebben maar het inmiddels geschopt heeft tot nota bene het fractievoorzitterschap van Gewoon Gooise Meren, het weglopersclubje van René Sweijen. Wat in de praktijk betekent dat hij de door René bij elkaar getypte tekstjes mag voorlezen. Een voorleeskampioen zal ie nooit worden want bij ieder woord dat buiten het bestek van het modale jargon valt, begint ie tot aan z’n haarwortels te zweten. En stel hem tussentijds vooral geen lastige vragen want dan raakt ie de weg helemaal kwijt.
Hét moment voor menigeen om op de gang maar ’s een bakkie koffie te scoren.
Met gevulde koek.

erica-boot

Hoe pluriform wil je de plaatselijke pers hebben? De drukinkt van de paginagrote, voortkabbelende  interviews in Naarder Nieuws met waarnemend burgemeester Albertine van Vliet en twee wethouders, onze Naardense coryfeeën van weleer Miriam en Marleen, was nog maar koud opgedroogd of daar hadden we de G&E die waarachtig een forse steen in de ogenschijnlijk rimpelloze vijver van de Gooise Meren gooide.
Zeg maar: de tevredenheid van Naarder Nieuws (wél prachtige foto’s van de dames trouwens) dat zich doorgaans manifesteert als de kritiekloze spreekbuis van de gemeente versus de gepeperde analyse van G&E’s Alexander Poort.
Van de schamele rapportcijfertjes van onze meisjes vliegt het schaamrood je plaatsvervangend naar de kaken. Ze liggen zwaar onder vuur, als je Poort mag geloven.
We gaan ze helpen.
Een burgerinitiatief dus.
De participatie is immers een hot item? En wat let ons om de dames, te beginnen bij Miriam, vanuit Naarden Vesting maar ’s een stimulerend kontje te geven. Een ambitieus plan van aanpak om het toerisme dat in haar portefeuille vegeteert de broodnodige boost te geven. Want er is op dat terrein weinig of niets tot stand gebracht.
Het toerisme in Naarden, wel te verstaan. Want met het door Albertine zo hartstochtelijk bepleite maar behoorlijk illusoire ‘Gooise Meren gevoel’ wordt het natuurlijk nooit wat.
‘Moetjes’ zijn zelden succesvol, zo leert de geschiedenis.

Toerisme in Naarden dus.
Nou beginnen we 2017 sowieso niet al te voortvarend. Vanwege een opknapbeurtje gaat de plaatselijke VVV een maandje op slot. Maar als Niels en z’n maten het verpieterende meubilair van de helaas gesneuvelde boekhandel Comenius (eeuwig zonde) eenmaal naar de Utrechtse Poort gesleurd hebben, schiet het al behoorlijk op. En wees eerlijk, de uit toeristisch oogpunt bezien weinig courante maand januari leent zich daarvoor het best.
Nee, we gaan het heel anders doen.
Publiciteit in de popi-jopi-sfeer.
Zappend door onze publieke zenders, stuit ik regelmatig op één van onze nationale boegbeelden, de rondborstige positivo Erica die op kosten van onze ouwelullenzender MAX (stukken minder dynamisch dan haar naamgenoot in de Formule I) exclusief voor ons met haar spreekwoordelijke enthousiasme door eeuwenoude culturen toert. De sportcoryfee van weleer heeft (wat ga jij doen als je gepensioneerd bent?) haar zaakjes op d’r ouwe dag prima voor elkaar.
Die Erica moeten we voor ons Naardense karretje spannen.
Als de sodemieter maar ’s op de koffie bij MAX-baas Jan Slagter. Die moet toch te porren zijn voor een low budget uitzendinkje dat onze vestingstad definitief op de kaart zet?
Erica die zich zonder scrupules in een korjaal laat hijsen om in het gezelschap van  onze gekleurde rijksgenoten kraaiend van enthousiasme de Surinamerivier af te zakken, krijgen we waarachtig toch wel in zo’n schuit van onze Vestingvaart? Er zijn toch wel een paar schaars geklede autochtone Naardense schonen te vinden die onder supervisie van schipper Lex Maat het authentieke decor willen vormen voor een niets verhullende promocruise door onze grachten? Inclusief ter hoogte van het Vestingeiland een adembenemende observatie van een copulerend  stelletje zeldzame ijsvogels? De gevederde vrienden die we, ondanks dat ze ons keer op keer in het vooruitzicht worden gesteld, met de beste wil van de wereld maar nooit in het vizier krijgen?
Eenmaal afgemeerd in de Nieuwe Haven gaat het gezelschap in de hoeven voor een stadswandeling  (dat wordt trouwens nog wel even een dingetje voor de volumineuze presentatrice). Onder leiding van Henk Schaftenaar die onze bijna zeven eeuwen plaatselijke historie op subtiele wijze voor de grijze duiven van omroep MAX uit de doeken doet. En dat kan deze keer dus gewoon in het Nederlands, zonder ondertiteling.
Eindigend aan een statafel op het terras van café Demmers waar ze zich onder het genot van een typisch lokaal vestingbittertje uit en te na laat bijpraten over het fenomeen Divorced City.  Daar gaat zij als ervaringsdeskundige ongetwijfeld een nummertje van maken.
Moe maar tevreden schuift het gezelschap uiteindelijk aan in een plaatselijk etablissement voor een keur aan typisch Naardense gerechten die ze na al het gehannes in Myanmar, Swaziland, Kalimantan en Sulawesi weer ouderwets met mes en vork naar binnen mag jagen.

Een week later de follow up in het keutelprogramma TIJD VOOR MAX waarbij de Naardense volkszanger Bart Roelofs met Johan Hoogeboom aan de vleugel voor de passende muzikale omlijsting zorgen.

Dit had Miriam natuurlijk ook allemaal zelf kunnen bedenken.
Ik zou zeggen: doe er wat mee.

nieuwe-afbeelding-2

Het effect van het geschreeuw van een verongelijkte minderheid begint langzamerhand verontrustende vormen aan te nemen. Het Amerikaanse volk sleurt tot onze niet geringe verbazing een liegende en bedriegende populist in het zadel die als grootste hobby heeft de dames bij hun pussy te grijpen. En sta er vooral niet raar van te kijken als straks in maart onze blonde Mozart met z’n uiterst bedenkelijke gedachtegoed de grootste wordt. Dat ie het tot premier schopt, ligt niet zo voor de hand. Maar toch.
Maar er is meer. Shula Rijxman, de voorzitter van de Raad van Bestuur van de NPO, bij wie het zweet lichtelijk tussen de billen loopt van het mateloos irritante populistische gezwets, is bereid met haar publieke omroep een bedenkelijke knieval voor de vox populi te maken. Een doelgroepje dat, o ironie, vermoedelijk al lang en breed afscheid genomen heeft van de publieken en z’n dubieuze en dikwijls amper met argumenten onderbouwde gelijk likkebaardend op Twitter en Facebook haalt.
Ze gaat het ongenuanceerde schreeuwvolk nauwer betrekken bij de keuzes die gemaakt worden.
Je houdt je hart vast.
De NPO elitair? Stuitende eenzijdigheid? Hoezo eigenlijk? Het is daar toch al jaren een komen en gaan van lieden die allesbehalve behoren tot die vermaledijde ‘hoog opgeleide, kosmopolitische landgenoten’. Of om met de columnist Bert Wagendorp van de al even verdachte Volkskrant te spreken: Het onderwerp kan zo ingewikkeld niet zijn, of er trekt vanuit het Mediapark een verslaggever naar de dichtstbijzijnde markt om daar aan willekeurige voorbijgangers te vragen wat ze ervan vinden. De antwoorden kom je dan vaak later weer tegen bij DWDD of in andere programma’s met lollige items over mensen die menen dat China in Scandinavië ligt.
Maar wie behoren nou precies tot die elite? Als ik het goed begrijp ongeveer iedereen die nadenkt, die drie in fatsoenlijk Nederlands gestelde zinnen Nederlands achter elkaar weet te produceren, iedereen die weigert mensen uit te schelden, of zwart te maken, die zijn ideeën met feiten onderbouwt, die niet beledigt en bedriegt, die wetenschap serieus neemt. Een zwijgende meerderheid.
Als dat zo is, laat me dan in godesnaam maar deel uit maken van die elite.

Bashen is in.
Hoe je ook over die treurige Sylvana denkt, de stuitende manier waarop ze aangepakt wordt gaat alle perken te buiten. De social media vormen een waar lustoord voor gefrustreerde, kortzichtige  haatzaaiers die, meestal anoniem, hun bagger over hun trouwe fans uitstorten.
Maar ook de media die we door de bank wat serieuzer plegen te nemen, blazen hun partijtje driftig mee. De verkiezingen naderen met rasse schreden.
De Gooi en Eemlander, een volbloed dochter van De Telegraaf, pakte stevig uit met een ongenuanceerd artikel waarin hun traditionele hobby, het PvdA-bashen (en het pushen van de VVD), in volle hevigheid losbarst. Een zogeheten analyse van het mislukte Bed- Bad- en Broodoverleg. Een stukje waar de ranzigheid van af spat. De toch al zo geplaagde en onbetrouwbare sociaal-democraten (de linkse asiellobby) krijgen er ongegeneerd van langs waarbij men het bepaald niet nauw neemt met de feiten.
Even gegoogeld op de auteurs Jorn Jonker en Jan Willem Navis.
Inderdaad, Telegraafjournalisten.
De Gooi en Eem Telegraaf dus.
Schande!

20161122_155100.jpg

naarder-koerier-nieuw

Als je bijna twee uur lang tegenover die blauwe kijkers van ‘m hebt gezeten, weet je het zeker. Dit is geen intrigant die met een dubbele agenda z’n collega’s in het politieke speelveld op het verkeerde been zet. Voor de bevestiging hoef je eigenlijk niet eens een informatief rondje langs z’n omgeving te maken. Misschien soms wat impulsief.  Kan ook best af en toe wat onaardig zijn. Wie niet trouwens? Een goed debater die regelmatig de vinger op de zere plek weet te leggen. En dan neem je de omstandigheid dat ie af en toe wat langdradig is, graag voor lief. Het hart op de juiste plaats.  Eerlijk. Sociaal bewogen. En vooral ook gedreven. De wereld verbeter je niet door langs de zijlijn een potje weg te mopperen. De handen uit de mouwen. Zoiets ongeveer.

20161027_115259.jpgEen gesprek met Jan Kwekkeboom (inderdaad, de zoon van..) die afgelopen maandag jl opeens fractieleider af was bij de Gooise Ouderen Partij. Om een dag later weer pontificaal op het schild gehesen te worden. Een meer dan pijnlijke affaire bij één van de toch al zo geplaagde lokale partijen. Al weer. Over de opmaat naar het plaatselijke koningsdrama waarin voor de tweede keer binnen een jaar René Sweijen, de ‘Raspoetin van de Brinklaan’ een onverkwikkelijke rol lijkt te spelen. Loyaliteit en partijdiscipline. Partijfusies. Het verschijnsel ‘Ouderenpartij’. Het (ontbreken van het) Gooise-Meren-gevoel.
De uitsmijter van het gesprek had hij bewaard voor ons afscheid. Zag ik het goed? Was hij voor het eerst lichtelijk geëmotioneerd? Het is mijn fout. Ik had het nooit moeten doen. En ik voel behoorlijk spijt tegenover Marieke. Die Marieke is Marieke Munneke Smeets, fractieleider van Hart voor Bussum, tegenwoordig Hart voor BNM (Bussum Naarden Muiden). En wat was dat HET dat hij nooit had moeten doen nou precies?
Dat we René Sweijen opgenomen hebben in de fractie van de GOP.
Swijen, die over het algemeen prima gefunctioneerd had als fractielid van Hart voor Bussum, stapte kort na de installatie van de nieuwe Raad tot veler verrassing uit die partij en meldde zich aan bij de GOP.  Kiezersbedrog pur sang. Dat ik hem daar in een interview met MMS in deze kolommen van beschuldigde, schoot hem behoorlijk in het verkeerde keelgat. Vermoedelijk één van de redenen om geen gebruik te maken van het weerwoord dat ik hem uiteraard aanbood. Een podium waarop hij de suggestieve losse flodders in de plaatselijke media over zijn slechte relatie met Munneke Smeets maar eens moest toelichten. Maar hij laat dat soort ongein kennelijk liever rondzingen dan het te onderbouwen. Met als argument dat hij niemand wil beschadigen. Maar de beschadiging wordt er in feite des te groter door.
Dat hij z’n zetel niet opgaf en meteen op de stoep stond bij uitgerekend de GOP was op z’n zachtst gezegd verwonderlijk. HvB en de GOP streden immers jarenlang schouder aan schouder in de oppositie in de Bussumse Raad waar fout op fout gestapeld werd. Sterker nog, het zou niemand verbazen als beide partijen, die in een behoorlijk aantal dossiers significante overeenkomstige standpunten innamen, in de komende raadsperiode uiteindelijk zouden samengaan. Daar waren al verkennende besprekingen over gaande. De overstap van Sweijen zette alles op losse schroeven.
De pijn bij HvB was, begrijpelijk, voorlopig te groot.
Voor de GOP die plotseling een derde zetel in de schoot geworpen kreeg betekenden de complementaire, inhoudelijke kwaliteiten en de expertise van Sweijen zonder meer een verrijking. Maar communicatief liep het allemaal al gauw wat minder. Kwekkeboom werd naar eigen zeggen in raadszittingen en daar buiten herhaaldelijk publiekelijk op soms denigrerende wijze door Sweijen weggezet. En de vraag was op een gegeven moment alleen nog wanneer die kruik, eenmaal te water, zou barsten. Meningsverschillen moeten bespreekbaar gemaakt worden in verhelderende gesprekken. Die aanzetten zijn er geweest. Kwekkeboom vindt zich een man die verbinden hoog in het vaandel voert. Maar met Swijen was er volgens hem op een gegeven moment niet zo veel meer te verbinden. Zeker als deze standpunten inneemt die in flagrante strijd zijn met het partijprogramma, dat hij bij z’n komst toch duidelijk onderschreven had. Kwekkeboom wordt solistisch en autoritair optreden verweten. Maar wie gedraagt zich eigenlijk solistisch en autoritair?
De geschiedenis herhaalt zich. En dat werpt een bijzonder licht op de vergelijkbare conflicten die Sweijen vermoedelijk had met Munneke Smeets van HvB. Ook iemand met een sterke persoonlijkheid die misschien wel eens wat te snel voor de troepen uit loopt. Maar daarnaast een vrouw gezegend met grote dossierkennis en met een enorme drive. Het kan toch niet waar zijn dat het bij Sweijen altijd die ander is die de oorzaak van de conflicten is?

Het leidde deze week tot de paleisrevolutie. Kwekkeboom die momenteel in de privésfeer vanwege de gezondheidsproblemen van z’n echtgenote sowieso al het één en ander voor z’n kiezen krijgt,  werd door de fractie afgezet als leider en vervangen door ……… Sweijen. De afkoelingsperiode (ook geen publiciteit) die hij voorstelde werd door Sweijen botweg genegeerd want die kwam maandag jl. door met een persbericht. Tegen de uitdrukkelijke afspraken in dus. Reden voor Kwekkeboom om ons gesprek, waarvoor wij over een paar weken een afspraak hadden, dan ook maar meteen te voeren. Een onderhoud trouwens dat vele malen onderbroken werd door telefonische adhesiebetuigingen uit alle geledingen van de Raad en daarbuiten. Want na de koppen in de lokale pers  ‘Fractie GOP zet voorzitter aan de kant’, ‘René Sweijen nieuwe fractievoorzitter GOP’, Van zetelroof naar partijroof’ (uit de koker van Kwekkeboom), kregen we donderdag als klap op de vuurpijl en slagroom op de taart: René Sweijen uit GOP gezet.
Het politieke vonnis van Sweijen lijkt hiermee wel zo ongeveer getekend. Z’n cv van afgelopen jaar maakt hem volstrekt ongeloofwaardig. En hij levert met z’n gehannes een twijfelachtige bijdrage aan het toch al kwetsbare imago van de gemeentepolitiek. Zetel maar  inleveren, zou je zeggen. Die gaat dan volgens de gemeentewet terug naar BNM. Rest de vraag wat zijn positie is in de Raad gedurende de vier weken waarin hij de tijd krijgt om in beroep te gaan tegen het feit dat hij uit de GOP is gezet.
Misschien het moment om die fusiebesprekingen maar weer ’s uit de mottenballen te halen. Er dient eerst wel wat oud zeer gladgestreken te worden. De gemeente Gooise Meren is gebaat bij een sterke club met vier zetels waarvan de vertegenwoordigers in de afgelopen jaren ruimschoots bewezen hebben, constructief  en kundig oppositie te kunnen voeren.