Archief voor de ‘Fundamentalisme’ Categorie

20170803_103216

Om m’n door de fusie te grabbel gegooide Naardense identiteit te bevestigen scroll ik dagelijks door de Facebooksite Naardenezen. Veel historisch materiaal. Om je vingers bij af te likken. Al moet ik er meteen bij zeggen: als sommige plaatjes voor de honderdste keer langswapperen, komt de sleet er wel enigszins op.
Een schaamteloos chauvinistisch bolwerkje ook. De prachtig opgekalefaterde vesting is sommigen die hardnekkig zweren bij de ouwe meuk van weleer een doorn in het oog. Voor veel mensen heeft nostalgie de functie grip te krijgen op het huidige leven. Op Naardenezen lijkt de onstilbare hang naar tijden dat het hier een ouwe maar wél overzichtelijke troep was, te overheersen. Onze kerktoren is daarbij een anker in barre tijden. Iedere landschappelijke vereeuwiging  van de Minaret van Marlo, hoe dramatisch soms ook scherp gesteld,  mag rekenen op massale bijval. Dondert niet of de horizon scheef staat. Complete familiealbums worden apetrots binnenstebuiten gekeerd. Spruitjesgeur.

2016 was het jaar van Cas de Bruijn. Een hype. Hij zal het vanaf z’n roze wolk allemaal tevreden gadeslaan. Net als Pouwtje van de snoep. Dit jaar steelt de Kraai de show. Niet het live and kicking exemplaar dat nog steeds een kolerezooi maakt van de laatste vuilniszakken langs de stoeprand. Nee de Naardenees anno 2017 komt geheel aan z’n gerief met de uit plastic opgetrokken artificiële versie. Kan het kitscheriger?

Voor buurman Herman wil ik een uitzondering maken. Een nijver stukje huisvlijt, die windwijzer met de hier alom geadoreerde gevederde vriend. Zojuist bevestigd aan het eind van z’n waslijn. Geeft een extra dimensie aan de schier eindeloze optocht onderbroeken op maandag.

20170531_122805.jpg
De enige zekerheid die de mens heeft is dat ie zekerder wordt naarmate z’n behoefte aan zekerheden afneemt.
In een tijdsgewricht waarin onze zekerheden zwaar onder druk staan toch altijd weer een geruststellende gedachte dat de Kruiskerk bij de buren in het bevindelijke Huizen er met z’n onelinertjes  de moed behoorlijk in weet te houden.
Zo te zien is het er elke dag raak.
En hemelsbreed slechts op een steenworp afstand van het verdorven Naarden waar het monumentale historische godshuis een maand lang vergeven is van een tsunami aan profane foto’s.
Die gereformeerden hebben er in de loop van de geschiedenis een smakelijk gezelschapsspelletje van gemaakt. Om de haverklap scheidde zich een tot op het bot verontwaardigd clubje af. Wereldschokkende dilemma’s of de slang nou wel of niet gesproken had. Of de betekenis van de doop. Het liep ze daarnaast redelijk dun door de broek bij de invloed van occulte zaken waar menige synodale hoogvlieger regelmatig slapeloze nachten van had.
Vrijgemaakt van die verrekte satan ziet het leven er al gauw een stuk leuker uit.
Ook op 5 mei.

nieuwe-afbeelding-2

Het effect van het geschreeuw van een verongelijkte minderheid begint langzamerhand verontrustende vormen aan te nemen. Het Amerikaanse volk sleurt tot onze niet geringe verbazing een liegende en bedriegende populist in het zadel die als grootste hobby heeft de dames bij hun pussy te grijpen. En sta er vooral niet raar van te kijken als straks in maart onze blonde Mozart met z’n uiterst bedenkelijke gedachtegoed de grootste wordt. Dat ie het tot premier schopt, ligt niet zo voor de hand. Maar toch.
Maar er is meer. Shula Rijxman, de voorzitter van de Raad van Bestuur van de NPO, bij wie het zweet lichtelijk tussen de billen loopt van het mateloos irritante populistische gezwets, is bereid met haar publieke omroep een bedenkelijke knieval voor de vox populi te maken. Een doelgroepje dat, o ironie, vermoedelijk al lang en breed afscheid genomen heeft van de publieken en z’n dubieuze en dikwijls amper met argumenten onderbouwde gelijk likkebaardend op Twitter en Facebook haalt.
Ze gaat het ongenuanceerde schreeuwvolk nauwer betrekken bij de keuzes die gemaakt worden.
Je houdt je hart vast.
De NPO elitair? Stuitende eenzijdigheid? Hoezo eigenlijk? Het is daar toch al jaren een komen en gaan van lieden die allesbehalve behoren tot die vermaledijde ‘hoog opgeleide, kosmopolitische landgenoten’. Of om met de columnist Bert Wagendorp van de al even verdachte Volkskrant te spreken: Het onderwerp kan zo ingewikkeld niet zijn, of er trekt vanuit het Mediapark een verslaggever naar de dichtstbijzijnde markt om daar aan willekeurige voorbijgangers te vragen wat ze ervan vinden. De antwoorden kom je dan vaak later weer tegen bij DWDD of in andere programma’s met lollige items over mensen die menen dat China in Scandinavië ligt.
Maar wie behoren nou precies tot die elite? Als ik het goed begrijp ongeveer iedereen die nadenkt, die drie in fatsoenlijk Nederlands gestelde zinnen Nederlands achter elkaar weet te produceren, iedereen die weigert mensen uit te schelden, of zwart te maken, die zijn ideeën met feiten onderbouwt, die niet beledigt en bedriegt, die wetenschap serieus neemt. Een zwijgende meerderheid.
Als dat zo is, laat me dan in godesnaam maar deel uit maken van die elite.

Bashen is in.
Hoe je ook over die treurige Sylvana denkt, de stuitende manier waarop ze aangepakt wordt gaat alle perken te buiten. De social media vormen een waar lustoord voor gefrustreerde, kortzichtige  haatzaaiers die, meestal anoniem, hun bagger over hun trouwe fans uitstorten.
Maar ook de media die we door de bank wat serieuzer plegen te nemen, blazen hun partijtje driftig mee. De verkiezingen naderen met rasse schreden.
De Gooi en Eemlander, een volbloed dochter van De Telegraaf, pakte stevig uit met een ongenuanceerd artikel waarin hun traditionele hobby, het PvdA-bashen (en het pushen van de VVD), in volle hevigheid losbarst. Een zogeheten analyse van het mislukte Bed- Bad- en Broodoverleg. Een stukje waar de ranzigheid van af spat. De toch al zo geplaagde en onbetrouwbare sociaal-democraten (de linkse asiellobby) krijgen er ongegeneerd van langs waarbij men het bepaald niet nauw neemt met de feiten.
Even gegoogeld op de auteurs Jorn Jonker en Jan Willem Navis.
Inderdaad, Telegraafjournalisten.
De Gooi en Eem Telegraaf dus.
Schande!

20161122_155100.jpg

keulse toestanden

Je houdt je hart vast als de zwaar academisch onderlegde, vrolijk frauderende sociaal-psychologenbranche die de afgelopen jaren haar blazoen behoorlijk besmeurd heeft, zich gaat storten op de onverkwikkelijke gebeurtenissen tijdens de Keulse Nieuwjaarsnacht. Wie de rotte peren precies waren die zich daar op georganiseerde, grote schaal vergrepen aan de Silvesterabend feierende vrouwen, wil maar niet boven tafel komen. Maar mochten we (een deel van) de daders moeten zoeken in de hoek van de kersverse moslimbroeders zonder status, dan zullen onze oosterburen er vermoedelijk wel raad mee weten.
In Amsterdam zijn zulke afschuwelijke tonelen ondenkbaar, verklaarde de burgervader met droge ogen.
Het is te hopen voor hem.
De middenstand aan de Naardense Marktstraat heeft, om deze uitwassen binnen onze vestingwallen te voorkomen, de handen ineen geslagen. Deze week werd een pilot gestart. Een experiment met een viertal placebo’s waar de lokale testosteronbommen, indien aanwezig, ongelimiteerd op los kunnen gaan. Moet een veilig gevoel geven.

logo_asiel_in_het_gooi

Gisteren stuurde ik m’n simpele Corsaatje het morsige parkeerplaatsje op waarachter zich volgens m’n informatie ergens ons lokale AZC Crailo moest bevinden. Nergens een bord dat er naar verwees. Wel een uiterst onvriendelijk, krakkemikkig hek met het bekende rood-witte afzetlint dat troosteloos heen en weer wapperde op de gure winterwind.
Het moest er maar eens van komen, vond ik.
De vrijwel dagelijkse negatieve publiciteit die, geïnspireerd door  het stuitende geblaat van onze nep-politicus met een warme voorliefde voor de onderbuik, vanuit verdachte kringen over onze vluchtelingenproblematiek uitgekotst wordt, is me al tijden een doorn in het oog. Natuurlijk heb ook ik zo m’n vraagtekens bij de relatief grote aantallen die van de ene dag op de andere in rustige dorpsgemeenschappen (Oranje) gekatapulteerd worden.
Maar een humanitair drama blijft het. En we hebben als Nederlanders waarachtig een reputatie op te houden, als het gaat om dit soort hulp. Maar dat begint aardig weg te zakken uit ons collectieve geheugen.
Op maandag 30 november 2015 was ik getuige van het geweldige initiatief van het vestingstedelijke restaurant Limes dat in samenwerking met Lionsclub Bussum Godelinde een diner voor bewoners van ‘ons’ AZC organiseerde. Het werd een onvergetelijke happening voor de circa zestig (..) gasten.
Voor herhaling vatbaar natuurlijk.
De installatie in januari van de nieuwe gemeenteraad Gooise Meren in de Grote Kerk werd nogal smakeloos ontsierd door een actiegroep die in het geweer meende te moeten komen tegen een te groot AZC Crailo. Nota bene op een locatie die je allesbehalve bedreigend kunt noemen voor wat voor woonkern dan ook.
Dat aloude verhaal over ‘die fietsen’ kennen we nou wel.
Maar, zeg nou zelf, wat is eigenlijk ‘te groot‘ op een bevolking van 56.200 inwoners?
Staan we niet met veel te veel betweters langs de kant terwijl betrokkenen de nood tot aan de lippen is gestegen?
Een bescheiden bijdrage leek me daarom wel wat. De agenda van een pensionado met 36 jaar expertise als docent Nederlands biedt daar tenslotte alle ruimte voor. In de vele publicaties over dit heikele thema komt telkens boven drijven dat een van de meest vitale voorwaarden voor een adequate integratie is : het leren van onze taal.
Mijn terrein dus.
Ik héb, om maar eens wat te noemen, wat computerprogrammaatjes op maat geschreven voor m’n probleemkids in hun wanhopige worsteling met het Nederlands. Daarnaast: als freelance columnist zou ik mogelijk iets kunnen doen aan de beeldvorming. Een beetje tegengas tegen lieden die wel heel erg selectief winkelen in de feiten, zeg maar.
Met zo ongeveer deze gedachten in m’n achterhoofd meldde ik me bij het wachthuisje aan het hek waar een wat nurkse portier me wantrouwend opnam. Dat zijn baantje af en toe geen feest is, daar kan ik me met de beelden van Steenbergen en Geldermalsen op het netvlies alles bij voorstellen. Ik had geen bomgordel om, dat was duidelijk.
Nee, een oriënterend onderhoud met een beleidsfunctionaris zat er niet in.
En dat was het.
Ik maakte aanstalten om rechtsomkeert te maken. Wel wat teleurgesteld. Het laatste wat ik verwacht had was weliswaar dat ik met toeters en bellen binnengehaald zou worden maar min of meer afgepingeld vond ik wel wat erg grijs. Op dat moment arriveerde er een jongedame die een van de coördinatoren bleek te zijn.
Echt onder de indruk van de herhaalde versie van mijn verhaal was ze niet. En voor zover ze wist, was Crailo geheel voorzien van taaldocenten. Maar ik kon altijd even kijken op: vrijwilligerscoordinator@outlook.com .
Afmars dus. Na ongeveer tien minuten blauwbekken.
Beslist niet van plan om het meteen op te geven, sloeg ik thuis onvervaard aan het googlen. Om te ontdekken dat Crailo bestierd wordt door het Leger des Heils. De club van wijlen majoor Bosshardt die sinds jaar en dag met verve de gaten vult in onze uitgeklede Zorg en die in afwachting van de definitieve overname door het COA aan de rafelranden van de Amersfoortse Straatweg de honneurs waarneemt.
Maar ook het clubje waarvan in 2015 een administratief medewerker gepakt werd omdat ie de tent voor 850.000 euro geflest had. Vervalste facturen van zorgaanbieders, of zoiets.
Je zou toch zeggen: die zitten te springen om een partij onbezoldigde vrijwilligers met deskundigheid?

Trouwens, vrijwilligerscoordinator@outlook.com spreekt duidelijke taal

legermail

Niet dat ik mezelf te goed vind voor het schenken van koffie of het rondbrengen van eten. Hoe leuk ik die duizenden kinderen in 36 jaar ook heb gevonden, nu maar even niet.
Van een ‘Vind ik leukje’ is het niet gekomen. Over een ‘Reactie’ moet ik nog eens diep nadenken.
En ‘Delen’? Bij dezen dus.
Ach, je moet maar denken: Niet geschoten is altijd mis.

Nou dan ga ik dat voor jullie regelen.
Zum kotzen

schrik

Hurghada Egypte, maart 2015

hartIk had er in de loop van mijn calvinistische jeugd, en later natuurlijk helemaal, een aardig nat vermoeden over opgebouwd maar als een expert als Maarten ’t Hart er uitgebreid gedocumenteerd helemaal op los gaat, dan heeft ie me. Zijn roots in de Maassluisse Bible Belt zijn een paar slagen bevindelijker dan datgene waar mijn ouders mij aan rechtzinnige hersenspoeling aan onderwierpen. Hij leunt daardoor bovendien met z’n volle gewicht op het ongeëvenaarde proza van de Statenvertaling dat ie zo ongeveer kan dromen. Ideale stuff voor een (tweede) columnboek ‘DE BRIL VAN GOD, De Schrift betwist’. De bijbel bestaat per slot van rekening ook uit twee delen. Met z’n 52 hoofdstukken een Heidelbergse catechismus après la lettre. Zeg maar: één ter overdenking voor elke zondag in het jaar. Ik verslond ze in twee dagen.

De Knevelgristenen rukken over een breed front op. In de USA zijn er in allerlei staten machtige lobby’s die zich fel verzetten tegen onderwijs in de evolutietheorie en met creationisme leuren. In Zuid-Amerika groeien evangelische gemeenten even spectaculair als beangstigend. Juist die evangelische handjeklap hallelujagristenen, ook in Nederland gedijend als miltvuurbacillen, verdedigen hartstochtelijk dat elke letter van Genesis 1 tot en met Openbaringen 22 letterlijk moet worden genomen.
Forget it!
20150116_122510
Op vakantie in een riant resort van een Islamitisch land, slof ik dagelijks, toeval bestaat niet, langs een restaurant dat weliswaar vernoemd is naar een oer- moedergodin maar meer dan onwillekeurig associaties oproept met de barbaren van een kalifaat dat aan de overkant van de zee waarlangs ik de ledematen strek, op grote schaal kelen van goddelozen doorsnijdend haar dramatische gedachtegoed met behulp van de kalasjnikov aan de man probeert te brengen.
En lul nou niet dat de Koran een bloeddorstig boek is. Onze Bijbel steekt dat Islamitische standaardwerkje met het allergrootste gemak naar de kroon. ’t Hart bewijst dat overvloedig aan de hand van een optocht schrijnende Bijbelteksten.
Onze bijbel, een lappendeken van historisch broddelwerk.
Ontluisterend.

Maarten ’t Hart: De Bril van God, de Schrift betwist II