Archief voor de ‘dood’ Categorie

Berusten

Geplaatst: 4 maart 2017 in actualiteit, afscheid, dood, Naarden, ouder worden, zorg

16939119_1883316715276275_997353564926823947_n

Gisteren werd het  C’est La Vie Huis geopend.
Zorg voor ongeneeslijk zieken.
Ongetwijfeld een mooi en gevoelvol project.
Ons naderende verscheiden geeft, weliswaar bevrijd uit de taboesfeer,  weinig aanleiding tot vrolijkheid.
Voor de bijpassende ironie zorgt het zorgcentrum zélf wel.
Om nog maar eens extra te benadrukken dat deze zieken (nog) in het volle leven staan, is gekozen voor een locatie op een van de drukste kruispunten van Naarden-Bussum. Waartegenover, indien gewenst, naar hartenlust bijgetankt kan worden
Als ik straks aan de beurt ben: even mijn vesting uit en ik stort me vol vertrouwen in de liefdevolle armen van een uitgekiend team van medewerkers.
Maar dat wilde ik, als je het niet erg vindt, nog even uitstellen.
Vrijwel dagelijks fiets ik er gezond van lijf en leden (althans dat denk ik) langs waarbij ik in diep gepeins verzonken voort peddel.
Over die naam.
C ‘ est La Vie.
Daar moet  behoorlijk over nagedacht zijn.
De onafwendbaarheid van ons lot in drie woorden.
Uiteindelijk  worden we allemaal geacht te berusten.
Doodgaan hoort bij het leven.
Het is niet anders.
Op Facebook kun je er, als je het leuk vindt, in ieder geval nog een bemoedigend duimpje aan geven.

 

female orgasm

12 januari
Nu iedereen wel zo’n beetje uitgememoriamd is over de alom betreurde dood van superstar Bowie, wordt de vraag rete-actueel hoe we onze aanwezigheid in het ondermaanse wellicht wat kunnen verlengen. Of het toeval is of niet, er slopen in deze barre dagen tussen de amper aan te slepen necrologieën twee berichtjes door die op z’n minst opmerkelijk te noemen zijn.
‘Iedere dag klaarkomen voorkomt kanker’ en ‘Mensen met een volkstuintje leven langer’.
Dus maar ’s even gegoogeld op de site van onze ecologisch geïnspireerde Volkstuindersvereniging Naarden (VTV).
En inderdaad. Er is nog hoop.
‘Volkstuinieren bevordert de lichamelijke activiteit en heeft een positief effect op de gezondheid en het welzijn van ouderen. Het blijkt dat de volkstuin een bufferend effect heeft op de negatieve gezondheid bij het ouder worden: bij volkstuinders neemt de gezondheid toe met het stijgen van de leeftijd. Dit volgt uit het deze week verschenen Vitamine G-3 onderzoeksprogramma van dr. Agnes van den Berg van Alterra waarin de relatie tussen gezondheid en groen centraal staat.’
En dan dient zich meteen een probleem aan: waar moet ik me als aspirant geriatrisch wonder vervoegen om komend jaar op de Keverdijk de geritualiseerde leukigheid van het oogsten van m’n eigenste piepers en sperziebonen te kunnen praktiseren? In Muiden? Bij de bloedgroep Bussum misschien? Of kan ik daarvoor nog steeds terecht op ons ontmantelde Stadskantoor dat na twaalf dagen Gooise Meren een steeds desolatere indruk maakt?

En ook de orgaskraan moet wijd open.
Nu lijkt het aangeharkte paradijsje van een volkstuin niet de meest voor de hand liggende ambiance om qua ultiem genot tot grote daden te komen. Maar dat kan net zo makkelijk een vooroordeel zijn.
Tenzij je een perkje reserveert voor de champignons, misschien nog beter: de tropische dictyophora-soort. Als je daar als vrouw aan ruikt, kom je tot mooie dingen. Amerikaanse onderzoekers hebben er de werking van getest. Alle zestien vrouwelijke proefpersonen raakten opgewonden bij het ruiken aan de zwam en zes van hen zouden een orgasme hebben gekregen door de geur van de paddenstoel.
Maar misschien moeten we voor het superbe genot gewoon met z’n allen naar de plaatselijke sportschool van Van Hellemond. Want van een ander Amerikaans onderzoek (die yanks weten wel van wanten) is bekend dat een op de tien mannen en vrouwen wel eens een orgasme krijgt tijdens een work-out. http://www.ibtimes.com.au/abdominal-muscle-workout-could-trigger-orgasm-1464805
Er is nog hoop.

Hij deed er een paar dagen langer over maar alles wijst er op DAT HIJ WAARLIJK IS OPGESTAAN
hazes

IMG_3032Ze zeggen wel eens : Over de doden niets dan goeds.
Loes nam vorige week op subtiele wijze het voortouw en meldde ons: het is goed zo.
Residerend in zijn vermaarde sigaren-/annex koffiekamer – een toevluchtsoord voor de spijkerharde kern van nooddruftige, ontheemde en hopeloos naar enige identiteit zoekende buurtvrienden – bestierde hij op ongeëvenaarde wijze het wel en wee van onze vesting. Waarmee hij menigmaal het Stadskantoor op z’n grondvesten deed sidderen.
De core business van onze nachtburgemeester.
Want de Naarder Koerier mocht vorig jaar ter gelegenheid van het 75-jarig jubileum van Ruijsdael ’t Hoekje in een paginagroot interview met ons illustere duo dan wel melden: Joop staat achter de toonbank en Loes scharrelt wat door de winkel, de echte die-hards wisten haarscherp dat dit enigszins op gespannen voet stond met de barre werkelijkheid.
Want buiten het koppie thee dat ie, althans naar eigen zeggen, iedere morgen voor z’n wederhelft bereidde, bemoeide hij zich niet significant met de dagelijks bij mekaar gesappelde nering. Sterker nog: wanneer er ’s een klant binnen schoof voor een serie staatsloten met preferente slotcijfers, sloeg, volgens Joop, het apparaat uitgerekend bij hem telkens op onverklaarbare wijze op tilt.
En dan klonk steevast het gevleugelde: LOES…
Een dijk van een wijf.

Onze mensen-mens heeft helaas welgeteld slechts krap twee maanden van z’n zwaar verdiende Drees kunnen trekken. Jammer.
Hij had dat verrekte pensioenfonds met alle liefde een flinke poot uitgedraaid.
Het is niet anders.
Het leven is dodelijk.
Voor Loes, z’n nooit aflatende mantelzorger, is het toch een beetje als je laatste kind dat het huis uit gaat.
Anderzijds, als de dood, de bezem van god, als adembenemende gebeurtenis niet bestond, zou het leven z’n schoonheid verliezen.
En het leven van Joop was als een neus: daar moet je uit halen wat er in zit.

Onze nachtburgemeester, over wie je met het grootste gemak van de wereld een middag vullende causerie zou kunnen afsteken, kennen wij als Koffiegenootschap en Vestingballen voornamelijk van de laatste jaren.
Z’n blessuretijd, wel te verstaan.
Zeven jaar geleden stond de klok bij hem na een heftig leven al eens op één minuut voor twaalf. Maar ik verzeker je: in zijn allesomvattende aanwezigheid waren die laatste jaren voor ons allen in veel opzichten de moeite meer dan waard.
Niet in de laatste plaats vanwege de door hem gedebiteerde, diep doorwrochte en volstrekt unieke bespiegelingen.
Zeg maar: de vleesgeworden cognitieve dissonantie.
Wanneer onze filosoof van de kouwe grond – die zich in z’n jeugdige onbezonnenheid ooit gewaagd schijnt te hebben aan een verdwaald spoedcursusje theologie – weer eens een zoveelste simpele aanzet gaf tot een nieuwe trend in het hedendaagse denken, hingen wij aan z’n lippen.
Vooral ook omdat er – in wat hij aan pregnante levenswijsheden uit z’n mysterieuze doos van Pandora toverde – van enige systematiek, laat staan consistentie, doorgaans amper sprake was.
Zodat je je regelmatig vertwijfeld afvroeg: Waar gaat dit verhaal in godesnaam naar toe?
Allemaal hielden we, om meerdere redenen, van hem.
En bij mij kon ie al helemaal niet meer stuk toen hij zich in de zomer van 2012, toen ik binnen een week m’n ene schouder nogal gecompliceerd uit de kom wist te rukken en een paar dagen later aan de andere kant m’n sleutelbeen brak, ontpopte tot een ware Zuster Theresa.
Een volle week lang reed om acht uur ’s morgens z’n scootertje met het ons overbekende scheurgeluid voor, waarna hij deze onfortuinlijke dubbelgehandicapte liefdevol min of meer ordentelijk in de kleren hees.

Zo’n keer of tien vervoerde ik hem vorig jaar naar die toverdokter van een fysio in Baarn om z’n opspelende knie weer in het gareel te krijgen. Bij iedere autorit wees onze Joop (die het verdwalen zorgvuldig in z’n basispakket koestert) mij in zijn jeugdige overmoed op de enig juiste afslag van de A1. En toen ik uiteindelijk besloot dat ie voor die bezoekjes maar ’s op eigen benen moest staan, miste hij bij het eerste het beste solo-ritje godbetert prompt de fatale afslag om uiteindelijk hopeloos te verdwalen in de binnenstad van Amersfoort.
Joop hield van schoolreisjes.
Een dagje met z’n billenmaat Patrick naar diens nieuwe huis in Eersel?
Hij lustte d’r wel pap van.
Gewapend met z’n onafscheidelijke pillendoosje (met een voorraad voor zeker twee maanden) en een eenvoudig doch voedzaam lunchpakketje bestaande uit een mega-zak spekkies, met als dessert een pak vanillevla en een partij slagroom van heb ik jou daar, hees hij het goddelijke lichaam (de nacht ervoor stijf van de zenuwen natuurlijk geen oog dicht gedaan) met hoogrode konen in de bolide van de aspirant-Brabander.
En ook de bezoekjes aan het AVL, toch bepaald niet een attractie om reikhalzend naar uit te kijken, verhief hij tot ware snoepreisjes. Niet in de laatste plaats vanwege de voortreffelijke koffie, de onovertrefbare saucijzenbroodjes en, natuurlijk, de schare lekkende verpleegsters die hem met bonzend hart bij de ingang opwachtten.

We konden onder het genot van een bakkie, op smakelijke wijze grappen maken. Waarbij de dood een favoriet thema werd. Al had ik, als ik in z’n ogen keek, het idee dat ie ‘m onder dat flinterdunne laagje zelfspot, kneep als een ouwe dief.

Blijf ik in mijn nederige vestingwoning zitten met een voorraad amper te zuipen Cola Zero.
Voor de ijsboer om de hoek is deze week het faillissement aangevraagd.
Zo’n klant verliezen is dodelijk.
Dag Jopie!

De ballengooiers van de Vestingballen lieten zich donderdag met hun massale opkomst bij het afscheid van Joop van hun beste kant zien. De inzamelingsactie werd een nog veel groter succes dan verwacht. Nog steeds komt er geld binnen. En dat resulteerde in een uiterst fraai maar gigantisch bloemstuk. Die herinneringsplaquette op een bankje langs de JDB-baan gaat er zeker komen. En Loes gaat de komende tijd wekelijks door ons verblijd worden met een boeket.
Hartverwarmend.
Er kleefde echter één nadeel aan jullie gulheid.
Uitgerekend aan mij was het de taak om jullie looiige en wat onhandige bloemstuk naar het graf te dragen.
Vierhonderd meter (zo bleek later) is een pokken eind en de vraag rees al snel of ik dat wel zou trekken.
Met 400 paar ogen die vermoedelijk vanuit de tent in m’n rug prikten, behield ik 150 meter lang de bij zo’n ceremonie vereiste waardigheid. Maar we waren nog niet achter de bomen verdwenen (dacht ik) of ik haalde vliegensvlug maar ’s de ouwe truc van stal die in de binnenlanden van Afrika grote populariteit geniet.
Achteraan lopend, niemand zag het (dacht ik), plaatste ik het meesterwerkje op m’n hoofd.
En dat gaf behoorlijk lucht, kan ik je verzekeren.
Als jullie nog ’s wat weten………


{d39c127c-9159-479c-8bcc-07ea02d6a34e}

 

Van tijd tot tijd horen we wel eens wat over de enigszins dubieuze handel en wandel van Harry Mens. Het kost ‘m regelmatig verdomd veel moeite om alle zaakjes weer een beetje recht te trekken. Onderstaand berichtje trok de aandacht. Want het wordt niet helemaal duidelijk of het optrekje voor de gemeenschap bedoeld is of dat het dient om op een ordentelijke manier z’n privé aftocht op de rails te zetten. 180 Stoelen lijken trouwens ontoereikend om in dat geval de te verwachten enorme belangstelling te verwerken……

Nieuwe afbeelding (26)

HUMO mag dan wel een (Belgisch) satirisch blad zijn, het weet kennelijk haarscherp hoe het zit met de man-vrouw verhoudingen in de bridgewereld. En als we ze moeten geloven, lijkt er een volledige mentaliteitsverandering op til bij de dames. Ze gaan van zich aftrappen. En niet zo zuinig ook. Een geheel eigentijdse versie van partnergeweld.
Hebben we het dan altijd zo fout gedaan?
actie