Archief voor de ‘buurtsportcoach’ Categorie

2018-11-24 10.57.24Het zal toch al gauw een jaar of 65 geleden zijn dat ik m’n laatste vis aan de haak sloeg.
Een populaire hobby.
M’n overbuurman Klaas bijvoorbeeld, lust er wel pap van. Maar sinds het verscheiden van z’n makker Jan met wie hij duizenden uren in een bootje op de vestinggracht doorgebracht moet hebben, is de klad er aardig in gekomen.
Vissen. Ik heb er niks mee. Dat eindeloze getuur naar die dobber. En mocht ik dan sporadisch beet hebben dan zag ik er met m’n fijngevoelige natuur als een berg tegen op om het betreurenswaardige beestje van m’n haakje te krijgen, dat meer dan eens diep in z’n strot zat.
Maar ieder z’n meug natuurlijk.

Allerlei instanties lijken zich ernstige zorgen over deze pensionado te maken.
Ben ik de doelgroep van een groot complot?
Of het gerichte campagnes zijn? Ik heb langzamerhand bange vermoedens.
Regelmatig vallen er bont geïllustreerde missives op m’n deurmat die me bijvoorbeeld willen doen geloven dat wij, Naardense ouderen, meer moeten bewegen. Het liefst onder deskundige leiding van een coach. Het vormt zelfs onderdeel van gemeentelijk beleid. Olga, die op tv voor dag en dauw de grijze plaag door een stalinistisch fitnessprogramma jaagt waarover diep is nagedacht, is kennelijk voor mij niet genoeg.
Ik voel me amper aangesproken met m’n 5000 jaarlijkse fietskilometers en twee ochtenden ouwelullentennis per week bij de TV Naarden.

Onder leiding van empathische zorgmedewerkers klaverjassen of, godbetert nog erger, bingoën in een buurtcentrum? Met eens per jaar een inspirerend, gezamenlijk schoolreisje per bus naar de Keukenhof?
Prachtig dat het bestaat.
Mij niet gezien.
Nog niet.

Haaks op dit soort ongein staat trouwens weer een ander soort flyers.
Stukken zorgelijker vind ik die steeds hardnekkigere folders van uitvaartverenigingen waar ik periodiek mee belaagd word.
Kennelijk zit ik met al m’n personalia in de kaartenbak van deze branche.
Tellen ze daar m’n dagen af?
Ik ben er nog niet aan toe.

Terug naar het vissen.
Vandaag werd ik verblijd met het decembernummer van het VISBLAD. Een speciale editie. Dat speciale is me niet helemaal duidelijk. Even snel gegoogeld op de website van onze sportvissers: op de omslag van ieder periodiekje dat ze maandelijks moeiteloos vol metselen met een ongekende partij visvertier, staan immer MANNEN (..) die apetrots hun vangst aan de wereld tonen.
En ik snap al helemaal niet waarom de eer, dit periodiekje te mogen ontvangen, uitgerekend MIJ te beurt valt. Hebben ze, in een ultieme poging mij over de streep te trekken, m’n vakbroeder Jochem afgedrukt, die toch écht wel wat anders aan z’n hoofd heeft dan deze flauwekul?
Sodemieter toch op.
Kom mijn agenda maar ’s bekijken.

buurtsportcoach
Heb ik net op instigatie van de doodgewoonste Nederlander Buma alle vijftien coupletten van het acrostichon Wilhelmus in m’n kop gestampt, moet ik vervolgens als volbloed vertegenwoordiger van een kwetsbare groep van onze Marleen opeens door hoepels springen. En die kan het weten. Onze enige bestuurder met een topsportverleden.
Bij voorkeur onder het ijzeren regime van godbetert een ‘buurtsportcoach’. Zo’n zwaar gesubsidieerde, gesjeesde gymnastiekmeester of -juf die mij door een aantal rek- en strekoefeningen en een rondje Vesting jaagt.
Ik kom die blije groepjes af en toe wel eens tegen.
Kekke, veelkleurige sportpakjes, peperdure loopschoenen. En bijna allemaal een volledig wetenschappelijk verantwoord hartslagmetertje om de bovenarm. Want die rikketik van ze moet vooral geen rare kuren vertonen. Allemaal in het kader van de Nieuwe Sportvisie van de Gooise Meren.

‘Visie’ schijnt trouwens wel een erg groot woord te zijn voor het armetierige documentje dat onze beleidsmakers in de herkansing afscheidden. Op het definitieve  inspirerende toekomstbeeld van ons beweegbeleid moeten we trouwens nog een jaartje of twee wachten. Er zitten meer haken en ogen aan dan iedereen dacht.
In afwachting trap ik straks nog maar even een rondje Loosdrecht.
Zonder hartslagmeter.

foto: Naarder Nieuws