Archief voor de ‘Bussum’ Categorie

96126_l

Dat er ’s avonds gedurende een uurtje of wat een paar uitgekiende spotjes op de Naardense Utrechtse Poort, het stadhuis en de Grote Kerk staan, is alleszins begrijpelijk. Monumenten waar we trots op zijn verdienen een feeërieke verlichting. Over de functionaliteit daarvan zal de grootste milieufreak amper twisten. Een onverbiddelijke tijdklok waakt over verspilling.
De betonnen stalinistische gemeentebunker aan de Brinklaan waarvan de peperdure verbouwing al aardig begint te vlotten is nou niet bepaald een sieraad waar ons fusiehart sneller van gaat kloppen. Waarom de lampjes daar ’s nachts nog steeds blijven branden, is velen een raadsel. De  lokalen van Hart voor BNM stelden er met een wakker oog voor duurzaamheid herhaaldelijk vragen over aan het College.
Tot nu toe zonder effect.
Of worden er in de nachtelijke uurtjes samen met de grootgrutter snode plannen gesmeed om dwars tegen alle volksraadplegingen en collegebesluiten in de verhuizing naar het Scapinoterrein er alsnog door te jassen?
Appie let toch zo op de kleintjes?

licht uit

Advertenties

15826096_1628654104104084_5848497811243564595_n

Meer dan vijftig jaar voordat het treurige fusiegedrocht Gooise Meren een feit werd, lieten wij ons er aan de Zwarteweg op de grens van Naarden en Bussum al sluipenderwijs naar toe masseren. Niet dat  het nou allemaal even soepel verliep. Toen er bijvoorbeeld eind jaren ’50 een schoorsteenbrandje uitbrak in mijn ouderlijk huis tegenover dit pandje, sloeg de algehele verwarring toe bij de plaatselijke brandweer. Het dichtstbijzijnde en meest voor de hand liggende putje van waaruit het verlossende bluswater opgepompt moest worden lag aan de overkant. Helaas: Naarden. Dat konden we dus wel schudden. Want ons huis viel onder Bussum. Het werd een barre zoektocht naar authentiek Bussums water. En het is dat het bij nader inzien een vrij onschuldig brandje bleek te zijn, anders was nummertje 51a intussen ongetwijfeld tot de grond toe afgefikt.

In het voorste deel van dit in overdadig groen verpakte twee-onder-een-kapje huisden de in Naarden en wijde omtrek zeer bekende Wil en Ruud van Zijtveld. Stichting Burgerzin. Jarenlang met een onstilbare honger naar promotie van onze vestingstad de initiators van onze niet te evenaren Sinterklaasoptocht. En vele andere lokale activiteiten.
Een riant optrekje kan het amper geweest zijn. Maar dat weerhield de jongelui er niet van om er in een paar jaar tijd een indrukwekkende optocht kinderen op de wereld te zetten. Wil, niet eens zo veel ouder dan wij, was de placebomoeder die ons, puberende jongens uit de buurt, als een vleesgeworden, begripvolle Lieve Lita met een enorme dosis empathie door de problematiek van die puberteit sleepte. Een materie waar onze ouders maar bar weinig oog voor hadden.
Vonden wij.

Na een aantal Amsterdamse jaren teruggekeerd naar deze contreien, zag ik Ruud tot m’n verbazing schitteren in de plaatselijke Naardense politiek. Namens de VVD. En dat terwijl ik er toch altijd nog heilig van overtuigd ben dat er achter het raam van die serre ooit een diep-rooie PvdA-poster schitterde. Af en toe loop ik ze nog wel eens tegen het lijf. Maar Ruud ontkent die switch in alle toonaarden. Ik meen me te herinneren dat hij in ieder geval wél degene was die bij onze schoorsteenbrand uiteindelijk het Bussumse putje wist te vinden.

In de andere helft van dit inmiddels van de aardbodem verdwenen pand, woonde de familie Thomassen. Over de vader, getrouwd met een Duitse, circuleerden bloedstollende maar ook weer vage verhalen over z’n heldhaftige bijdragen aan het verzet in de oorlog.  Het gesloten boek praatte er zelf nooit over. Zelfs  z’n zoon Herman, een altijd en eeuwig in het Lagieschkamp vissend knaapje van mijn leeftijd (later getrouwd met één van de fraaie dochters van A.C Koster, het opperhoofd van het onvergetelijke zwembad aan de Meerweg) kon je niks wijzer maken. Maar toch.

Even onze Naardense stadschroniqueur/allesweter Henk Schaftenaar geraaadpleegd: Thomassen, in verzetskringen bekend staand als Gerrit, zat in de groep van onder meer de verzetsheld Theo Dobbe en maakte zo deel uit van het stel dat uit de kazerne op bastion Oranje munitie stal. Werd gepakt al in 1941, zo uit mijn hoofd, zat in het Oranjehotel in Scheveningen gevangen en heeft de rest van de oorlog na veroordeling in Duitsland vastgezeten. Binnen die verzetsgroep was hij de man die sleutels maakte om binnen de kazerne Oranje de verschillende opslagplaatsen te kunnen openen. Het stel werd aan het begin van de zomer van 1941 gearresteerd. In het najaar volgden de rechtszaken. De organisatoren kregen de doodstraf. Specialisten er omheen kregen levenslang tot enkele tuchthuis voor alleen maar het jatten van helmen. Ik meen dat hij voor dat namaken van sleutels levenslang kreeg.

De voor ons jongens niet te peilen Thomassen dreef achter dit pandje een handel in tweedehands auto’s van het (Duitse) merk Opel. Hij moet over de nodige overredingskracht beschikt hebben want de hele buurt reed binnen de kortste keren in het merk. Wij ook. Had zo z’n eigen ideeën over  klantenbinding want er was regelmatig wat loos met die auto’s. Vloeken deed m’n ouwe heer (ouderling in de Spieghelkerk) die knarsetandend de tol betaalde voor het feit dat ie voor een dubbeltje op de eerste rang zat natuurlijk niet. Maar ik heb hem ‘die scharrelaar’ wat horen verwensen als ie zich met z’n zoveelste lekke carburateur of ander ongerief meldde bij de schuur van Thomassen. Die er het gros van de tijd schitterde door afwezigheid. Altijd en route.

Er was daar nog een zoon. De ontroerende Hans. Een aantal jaren ouder dan wij. Vroeger noemden we zo iemand gewoon mongool. Maar in de eigentijdse cultus van veranderende naamgevingen bezigen we liever het  wetenschappelijk meer verantwoorde eufemisme  ‘syndroom van Down’.
Hans was een muziekliefhebber. En wat voor eentje. Plaatsjes draaien was z’n lust en z’n leven. Als je tussen het paaltjesvoetbal en onze buurtwielerwedstrijden, waarvoor z’n motoriek ontoereikend was, bij hem aanschoof lulde hij de oren van je kop. Bij wijze van spreken dan. Want het repertoire van Hans kende slechts monosyllabische zinnen. Bij alles wat je te berde bracht, reageerde hij onveranderlijk met: ‘Waarom Frans, waarom?’ Vermoedelijk was hij veel intensiever met de zin van het leven bezig dan wij met onze triviale Elvis, Fats Domino en de Chris Barber jazzband.
Hans sleet z’n dagen als hulpje van Henk Honing op de groentekar van Lookman, die z’n nering had aan de Verlengde Fortlaan. En hoewel kleine kinderen doorgaans niet zo goed wisten wat ze met hem aan moesten was hij in de wijde omtrek een geliefde verschijning.

Onlangs legde ik de hand op een digitale versie van een liedje dat Sietze Dolstra, mijn zeer veelzijdige en helaas te vroeg overleden partner in crime als docent Nederlands op de Godelinde SG, ooit schreef op Hans.
Het is ‘m. Helemaal.
Dubbele nostalgie dus.

Cynisch

Geplaatst: 25 januari 2017 in actualiteit, Bussum, column, gelezen, humor, media, Naarder Nieuws, taal, zorg

nieuwe-afbeelding-15

Als bescheiden vrijetijdscolumnist volg ik met buitengewone belangstelling mijn vakbroeders in de (plaatselijke) media. Zo ook de Bussumse (..) scribent Gérard Buhr in het Naarder (..)Nieuws.
Gérard moet een aardige man zijn. Dat kan bijna niet anders.
Risicoloos wekelijks gekeutel in de marge van pagina 2 dat naadloos past onder het voor mij immer onbegrijpelijke weerbericht. Wie schetst mijn verbazing wanneer  ik vandaag van de meester zelf moet vernemen dat hij een cynicus is. Sterker nog: hij schrijft zelfs spottend. De overtreffende trap van cynisch dus
Zo lang cynisme geen levenshouding is, vind ik het prima te pruimen. Ik ben er een fan van en bedien me, als ik onverteerbare scheefgroei aan de kaak wil stellen, zélf ook regelmatig graag van die zurige stijlfiguur. Na de aanzienlijk mildere ironie immers de meest extreme vorm van spot.
Ik ben blijkbaar hard toe aan een bijspijkercursusje Nederlandse taal. Want als ik  Gérard mag geloven is spot dus nóg een stukkie erger.
En even later nog een spijker op laag water: ik weet wel wat hij in het vervolg van z’n eerste alinea bedoelt maar als lezer krijg je onwillekeurig toch sterk de indruk dat ook de beveiligingscamera lacht om iets wat in zijn ogen niet deugt.
Mijn dag kan in ieder geval niet meer kapot.

De Naarling 2

Het mag duidelijk zijn: iemand die dorst naar het ultieme inzicht in het conflict binnen de Gooise Ouderen Partij moet z’n heil zeker niet zoeken bij het lokale Gooi-TV.
Kom, dacht meester-interviewer Ruud Bochardt, laat ik maar eens aan de boom schudden. Die onderste steen moet tenslotte boven.
Niks daarvan dus.
Zelden zulk  journalistiek broddelwerk gezien.
Wat een treurigheid. Geen enkele opbouw in de vaak onzorgvuldig gestelde vragen waardoor er nergens sprake kan zijn van een logische lijn. Gemiste kansen ook. Er vallen daarnaast nogal wat namen van mensen die alleen voor insiders gesneden koek zijn. Regelmatig duikt bijvoorbeeld ook ene Piet op die totaal niet te plaatsen is.
Media hebben de taak om  de achtergronden van het nieuws te duiden voor het ‘grote’ publiek. Waarna de kijker in dit geval z’n conclusies kan trekken. Na twintig minuten blijft de argeloze toeschouwer echter in complete verwarring achter.
Dat de twee kemphanen  Sweijen en Kwekkeboom niet samen aan tafel te krijgen waren, is na wat er allemaal gebeurd is nog wel te begrijpen. Maar het was  wellicht de enige manier om de noodzakelijke duidelijkheid boven die tafel krijgen. Dan maar twee afzonderlijke nietes-welles gesprekken waarvan geen chocola te maken valt.
Sweijen, die zichzelf afgelopen jaar volstrekt ongeloofwaardig heeft gemaakt, wordt met fluwelen handschoentjes aangepakt en mag op zijn manier ongestoord wat aankeutelen over zijn ambities en de dieper liggende oorzaken van het conflict. Een erg overtuigende indruk maakt z’n warrige en zurige verhaal niet. En de Kwekkeboomvariant komt door de matige regie van de vragensteller vervolgens ook maar moeilijk uit de verf.
Misschien was het handig geweest van Bochardt, die z’n huiswerk dus maar slecht gedaan heeft, als hij om te beginnen maar ’s afgetrapt had met de hamvraag:
Meneer Sweijen, u bent nu binnen een jaar met veel tamtam bij achtereenvolgens twee partijen weggelopen waarmee u de toch al zo breekbare  geloofwaardigheid van de lokale politiek  ernstige schade heeft toegebracht. Dat roept vragen op. Legt u eens uit?
Waarna de interviewer messcherp tot de kern van de zaak zou kunnen komen.
Intussen kan de geïnteresseerde kijker wel fluiten naar die onderste steen.

bridge-met-mes-en-vorkAl ruim dertig jaar leg ik inmiddels een geïnspireerd kaartje. Bridge dus. Voornamelijk in het onlangs geheel gerenoveerde Bussumse Denksportcentrum aan de Nieuwe Englaan. Dat geweldige kaartspel speel  je met 52 kaarten. Maar volgens het Naarder Nieuws kan dat dus kennelijk ook met mes en vork.
Heb ik iets gemist?

naarder-koerier-nieuw

Als je bijna twee uur lang tegenover die blauwe kijkers van ‘m hebt gezeten, weet je het zeker. Dit is geen intrigant die met een dubbele agenda z’n collega’s in het politieke speelveld op het verkeerde been zet. Voor de bevestiging hoef je eigenlijk niet eens een informatief rondje langs z’n omgeving te maken. Misschien soms wat impulsief.  Kan ook best af en toe wat onaardig zijn. Wie niet trouwens? Een goed debater die regelmatig de vinger op de zere plek weet te leggen. En dan neem je de omstandigheid dat ie af en toe wat langdradig is, graag voor lief. Het hart op de juiste plaats.  Eerlijk. Sociaal bewogen. En vooral ook gedreven. De wereld verbeter je niet door langs de zijlijn een potje weg te mopperen. De handen uit de mouwen. Zoiets ongeveer.

20161027_115259.jpgEen gesprek met Jan Kwekkeboom (inderdaad, de zoon van..) die afgelopen maandag jl opeens fractieleider af was bij de Gooise Ouderen Partij. Om een dag later weer pontificaal op het schild gehesen te worden. Een meer dan pijnlijke affaire bij één van de toch al zo geplaagde lokale partijen. Al weer. Over de opmaat naar het plaatselijke koningsdrama waarin voor de tweede keer binnen een jaar René Sweijen, de ‘Raspoetin van de Brinklaan’ een onverkwikkelijke rol lijkt te spelen. Loyaliteit en partijdiscipline. Partijfusies. Het verschijnsel ‘Ouderenpartij’. Het (ontbreken van het) Gooise-Meren-gevoel.
De uitsmijter van het gesprek had hij bewaard voor ons afscheid. Zag ik het goed? Was hij voor het eerst lichtelijk geëmotioneerd? Het is mijn fout. Ik had het nooit moeten doen. En ik voel behoorlijk spijt tegenover Marieke. Die Marieke is Marieke Munneke Smeets, fractieleider van Hart voor Bussum, tegenwoordig Hart voor BNM (Bussum Naarden Muiden). En wat was dat HET dat hij nooit had moeten doen nou precies?
Dat we René Sweijen opgenomen hebben in de fractie van de GOP.
Swijen, die over het algemeen prima gefunctioneerd had als fractielid van Hart voor Bussum, stapte kort na de installatie van de nieuwe Raad tot veler verrassing uit die partij en meldde zich aan bij de GOP.  Kiezersbedrog pur sang. Dat ik hem daar in een interview met MMS in deze kolommen van beschuldigde, schoot hem behoorlijk in het verkeerde keelgat. Vermoedelijk één van de redenen om geen gebruik te maken van het weerwoord dat ik hem uiteraard aanbood. Een podium waarop hij de suggestieve losse flodders in de plaatselijke media over zijn slechte relatie met Munneke Smeets maar eens moest toelichten. Maar hij laat dat soort ongein kennelijk liever rondzingen dan het te onderbouwen. Met als argument dat hij niemand wil beschadigen. Maar de beschadiging wordt er in feite des te groter door.
Dat hij z’n zetel niet opgaf en meteen op de stoep stond bij uitgerekend de GOP was op z’n zachtst gezegd verwonderlijk. HvB en de GOP streden immers jarenlang schouder aan schouder in de oppositie in de Bussumse Raad waar fout op fout gestapeld werd. Sterker nog, het zou niemand verbazen als beide partijen, die in een behoorlijk aantal dossiers significante overeenkomstige standpunten innamen, in de komende raadsperiode uiteindelijk zouden samengaan. Daar waren al verkennende besprekingen over gaande. De overstap van Sweijen zette alles op losse schroeven.
De pijn bij HvB was, begrijpelijk, voorlopig te groot.
Voor de GOP die plotseling een derde zetel in de schoot geworpen kreeg betekenden de complementaire, inhoudelijke kwaliteiten en de expertise van Sweijen zonder meer een verrijking. Maar communicatief liep het allemaal al gauw wat minder. Kwekkeboom werd naar eigen zeggen in raadszittingen en daar buiten herhaaldelijk publiekelijk op soms denigrerende wijze door Sweijen weggezet. En de vraag was op een gegeven moment alleen nog wanneer die kruik, eenmaal te water, zou barsten. Meningsverschillen moeten bespreekbaar gemaakt worden in verhelderende gesprekken. Die aanzetten zijn er geweest. Kwekkeboom vindt zich een man die verbinden hoog in het vaandel voert. Maar met Swijen was er volgens hem op een gegeven moment niet zo veel meer te verbinden. Zeker als deze standpunten inneemt die in flagrante strijd zijn met het partijprogramma, dat hij bij z’n komst toch duidelijk onderschreven had. Kwekkeboom wordt solistisch en autoritair optreden verweten. Maar wie gedraagt zich eigenlijk solistisch en autoritair?
De geschiedenis herhaalt zich. En dat werpt een bijzonder licht op de vergelijkbare conflicten die Sweijen vermoedelijk had met Munneke Smeets van HvB. Ook iemand met een sterke persoonlijkheid die misschien wel eens wat te snel voor de troepen uit loopt. Maar daarnaast een vrouw gezegend met grote dossierkennis en met een enorme drive. Het kan toch niet waar zijn dat het bij Sweijen altijd die ander is die de oorzaak van de conflicten is?

Het leidde deze week tot de paleisrevolutie. Kwekkeboom die momenteel in de privésfeer vanwege de gezondheidsproblemen van z’n echtgenote sowieso al het één en ander voor z’n kiezen krijgt,  werd door de fractie afgezet als leider en vervangen door ……… Sweijen. De afkoelingsperiode (ook geen publiciteit) die hij voorstelde werd door Sweijen botweg genegeerd want die kwam maandag jl. door met een persbericht. Tegen de uitdrukkelijke afspraken in dus. Reden voor Kwekkeboom om ons gesprek, waarvoor wij over een paar weken een afspraak hadden, dan ook maar meteen te voeren. Een onderhoud trouwens dat vele malen onderbroken werd door telefonische adhesiebetuigingen uit alle geledingen van de Raad en daarbuiten. Want na de koppen in de lokale pers  ‘Fractie GOP zet voorzitter aan de kant’, ‘René Sweijen nieuwe fractievoorzitter GOP’, Van zetelroof naar partijroof’ (uit de koker van Kwekkeboom), kregen we donderdag als klap op de vuurpijl en slagroom op de taart: René Sweijen uit GOP gezet.
Het politieke vonnis van Sweijen lijkt hiermee wel zo ongeveer getekend. Z’n cv van afgelopen jaar maakt hem volstrekt ongeloofwaardig. En hij levert met z’n gehannes een twijfelachtige bijdrage aan het toch al kwetsbare imago van de gemeentepolitiek. Zetel maar  inleveren, zou je zeggen. Die gaat dan volgens de gemeentewet terug naar BNM. Rest de vraag wat zijn positie is in de Raad gedurende de vier weken waarin hij de tijd krijgt om in beroep te gaan tegen het feit dat hij uit de GOP is gezet.
Misschien het moment om die fusiebesprekingen maar weer ’s uit de mottenballen te halen. Er dient eerst wel wat oud zeer gladgestreken te worden. De gemeente Gooise Meren is gebaat bij een sterke club met vier zetels waarvan de vertegenwoordigers in de afgelopen jaren ruimschoots bewezen hebben, constructief  en kundig oppositie te kunnen voeren.

Gluren bij de buren

Geplaatst: 2 oktober 2016 in actualiteit, Bussum, depressie, gelezen

gluren

Week  39 is er eentje die ze bij de buren maar het liefst zo snel mogelijk vergeten.
Hun jaarlijkse schaatsfeestje balanceert op krakend ijs. De plaatselijke voetbaltrots SDO kreeg met 5-1 een flink pak op z’n sodemieter. Kinderboerderij ’t Mouwtje vierde z’n 20-jarige feestje maar in de uitloop daarvan jatte een stelletje attente inbrekers de tent leeg. Om over de overlast van de hangjongeren maar niet te spreken. Een zwaar gesubsidieerde jury die zich buigt over de toekenning van de jaarlijkse Henk Heijman-trofee kan maar niet tot een definitieve beslissing komen. Er zijn gewoon te veel kandidaten. En het dieptepunt van de plaatselijke somberheid werd wel zo ongeveer bereikt bij de eerste editie van de Koningslezing door Maarten van Rossem. Kan bijna geen toeval zijn dat uitgerekend Bussum door de erudiete Edith werd uitverkoren als locatie voor de aftrap.